Οι αετοί και οι ποντικοί…

Πάνω… Η πρώτη εξέδρα που σήκωσε πανό κατά της Χούντας. Ο κόσμος της ΑΕΚ φυσικά…

Κάτω οι γυμνοσάλιαγκες Ολυμπιακοί προσκυνούν γονυπετείς τους Χουντικούς…

Πολυτεχνείο / Χιλιάδες κατέβηκαν στους δρόμους για τα 52 χρόνια από την Εξέγερση

Με μαζική συμμετοχή, παλμό και επίκαιρα συνθήματα, χιλιάδες διαδηλωτές τίμησαν την 52η επέτειο από την εξέγερση του Πολυτεχνείο στο κέντρο της Αθήνας.

Φοιτητές, αντιστασιακοί, εκπαιδευτικοί, συλλογικότητες και πλήθος κόσμου έστειλαν μήνυμα για δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη.

Η αστυνομία εκτιμά τον αριθμό των διαδηλωτών σε περίπου 23.000, σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωσή της αργότερα το βράδυ.

Όπως κάθε χρόνο, η αιματοβαμμένη σημαία του Πολυτεχνείου αποτέλεσε τον οδηγό της πορείας. Η νεολαία της ΠΑΣΠ, η οποία παραδοσιακά μεταφέρει τη σημαία, ξεκίνησε την πορεία της από τις πύλες του ιστορικού κτιρίου λίγο μετά τις δύο το μεσημέρι.

Το μπλοκ της σημαίας έκανε μια σύντομη στάση στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, όπου οι συμμετέχοντες έστρωσαν κόκκινα γαρύφαλλα στο άτυπο μνημείο των θυμάτων των Τεμπών, και συνέχισε προς τον τελικό προορισμό.

Η σημαία έφτασε μπροστά από την Αμερικανική Πρεσβεία λίγο μετά τις 4 το απόγευμα, ως προπομπός του κύριου όγκου της διαδήλωσης. Εκεί, οι διαδηλωτές φώναξαν συνθήματα, τήρησαν ενός λεπτού σιγή για τα θύματα του Πολυτεχνείου και έψαλλαν τον εθνικό ύμνο, πριν καλύψουν ξανά τη σημαία και αποχωρήσουν.

Η γενιά του Πολυτεχνείου «κατέστρεψε την Ελλάδα»; Ο Στ. Τζουμάκας απαντά με ονόματα και γεγονότα...

14 Νοέμβρη 1973 - 14 Νοέμβρη 2025

Του Θανάση Πετράκου

52  ΧΡΟΝΙΑ  ΤΩΡΑ  Η ΙΔΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ

ΨΩΜΙ- ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ-ΛΑ'Ι'ΚΗ  ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ

ΕΞΩ ΟΙ ΗΠΑ ΚΑΙ ΤΟ ΝΑΤΟ

Σαν σήμερα πριν 52  χρόνια ξεκίνησε η εξέγερση του Πολυτεχνείου, η κορυφαία πράξη του αντιδικτατορικού αγώνα. Είμαι τυχερός που ήμουν και εγώ εκεί από τη πρώτη στιγμή μέχρι τη τελευταία.

Προσπάθησα 52  χρόνια τώρα να μην προδώσω το Νοέμβρη της γενιάς μας.

Σαν σήμερα ξεκίνησαν όλα. Ξεκίνησε δική μας έφοδος στον ουρανό. Ξεκίνησε η κορυφαία πράξη του αντηδικτατορικού  κινήματος, η εξέγερση του Πολυτεχνείου. Από το πρωί οι φοιτητές του Πολυτεχνείου συγκεντρώθηκαν στο προαύλιο έκαναν Συνέλευση και αποφάσισαν τη κήρυξη αποχής από τα μαθήματα με αίτημα να γίνουν ελεύθερες εκλογές στους φοιτητικούς συλλόγους τον Δεκέμβρη και όχι μετά από ένα χρόνο που είχε ανακοινώσει η Χούντα. Συνελεύσεις έγιναν και στη Νομική στη  Φυσικομαθηματική και στην Ιατρική. Το  μεσημέρι 1.500 περίπου  φοιτητές της Νομικής και της Φυσικομαθηματικής ξεκίνησαν για το Πολυτεχνείο διότι κυκλοφόρησε η είδηση ότι στο Πολυτεχνείο πέφτει ξύλο.

Το απόγευμα σαν σήμερα πάρθηκε η απόφαση για την κατάληψη του Πολυτεχνείου.

Σαν ένα παραμύθι που θα θελα να ήταν αληθινό...

Όλα κυλούσαν ομαλά στους κήπους του προεδρικού μεγάρου, ώσπου ξαφνικά εμφανίστηκε στην είσοδο ένα καλοντυμένο ζευγάρι.

Ο άντρας ξεφεύγει από τον υπεύθυνο ασφαλείας, προχωρά με γρήγορο βήμα, αρπάζει το μικρόφωνο και αρχίζει:

Κυρίες και κύριοι.

Λέγομαι Περικλής του Ξανθίππου.

Μαθαίνω πως συγκεντρωθήκατε εδώ για να γιορτάσετε την πτώση της Χούντας και την αποκατάσταση της Δημοκρατίας.

Κανονικά βέβαια αυτή η εκδήλωση μνήμης και τιμής έπρεπε να γίνει στο ΕΑΤ- ΕΣΑ, αλλά το προσπερνώ.

Κυρίες και κύριοι, θα μου επιτρέψτε να απευθυνθώ ειδικά στον οικοδεσπότη.

Κύριε Τασούλα, όπως βλέπω, ελάχιστοι αγωνιστές που δεν δείλιασαν να τα βάλουν με τη δικτατορία, υπομένοντας, φυλακίσεις, βασανιστήρια και εξορίες, βρίσκονται απόψε εδώ.

Αντίθετα βλέπω να περιφέρεται ένας Αυγενάκης και διάφοροι άλλοι της ίδιας συνομοταξίας.

Γιατί τους καλέσατε;

Για να νομιμοποιήσετε τις κλοπές και τις απάτες τους;

Κύριε Τασούλα, όπως ίσως ξέρετε, Δημοκρατία σημαίνει δύναμη του λαού.

Γιατί δεν κάνατε την υπέρβαση στέλνοντας μια πρόσκληση, έστω συμβολική, σε ένα συγγενή των θυμάτων στα Τέμπη ή στο Μάτι, αφού ήταν τραγωδίες που συγκλόνισαν την κοινή γνώμη;

Θα ήταν μια έμπρακτη συγγνώμη για τις εγκληματικές παραλείψεις και αμέλειες του κράτους εξαιτίας των οποίων χάθηκαν τόσες ζωές. Γιατί να μην είναι παρών ένας σεισμοπαθής από το Αρκαλοχώρι που μένει ακόμα σε τροχόσπιτο, ένας πλημμυροπαθής του Ντάνιελ, μια νοικοκυρά που δυσκολεύεται με την ακρίβεια.

Οι διάφορες θεωρίες για τη δικαιοσύνη ακουγόντουσαν ωραία στα συμπόσια.

Σε μια ευνομούμενη πολιτεία, όμως σημασία έχει αυτό που είχα πει στον Επιτάφιο:

«Υπακούμε περισσότερο στους νόμους που προστατεύουν τους αδύναμους κι αυτούς που αδικούνται».

Για τους μπατριώτες που αναπολούν τη Χούντα

Πολυτεχνείο 1973. 51 χρόνια μετά

ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ. Η «ανεξάρτητη» Δικαιοσύνη «ωμίλησεν» και οι σφαγείς αμνηστεύτηκαν ντε φάκτο

Η ατιμωρησία και η ντε φάκτο αμνήστευση ακόμη κι αυτών των λίγων που οργάνωσαν και κατηύθυναν τη σφαγή της εξέγερσης του Πολυτεχνείου μπορεί να συγκριθούν με τη «μεταχείριση» που είχε μεταπολεμικά και μετεμφυλιακά η συντριπτική πλειονότητα των δωσίλογων της Κατοχής

Του Ιερώνμου Λύκαρη

Μεταπολίτευση. Οταν η κυβέρνηση «Εθνικής Ενότητας» αναγκάστηκε να έλθει αντιμέτωπη με τα εγκλήματα της χούντας, ακολούθησε την πεπατημένη. Πρόβαλε, φανερά και παρασκηνιακά, την πολιτική «μεγαλοψυχία» της ως ρεαλιστική αναγκαιότητα. Υπονόμευσε τη βαθιά πεποίθηση στη λαϊκή συνείδηση ότι η χούντα υπήρξε αμερικανικό και ΝΑΤΟϊκό σχέδιο. Με κουρελέ σημαία το δόγμα «περί ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης», τιμώρησε με ισόβια τους «πρωταίτιους», όσους δηλαδή ήταν αδύνατον να μην τιμωρήσει, και όλους τους άλλους αυτουργούς (κτηνώδεις βασανιστές, δολοφόνους, παραλίγο δολοφόνους αλλά και τραπεζίτες και δημόσιους λειτουργούς) που εγκλημάτησαν από διάφορα πόστα στο χουντικό σύστημα εξουσίας, άλλους απλώς τους απέλυσε και λίγους τους δίκασε ρίχνοντάς τους στα μαλακά, για να τους αθωώσει στο τέλος.

Η αιματηρή καταστολή της εξέγερσης του Πολυτεχνείου ισοδυναμεί με ατιμώρητο έγκλημα πολέμου. Η πρώτη δίκη με τους 32 κατηγορούμενους, που παραπέμφθηκαν έπειτα από μια συντομότατη για την έκταση του εγκλήματος προανάκριση, διεξήχθη από τις 16.10 έως τις 30.12.1975, σε 61 συνεδριάσεις. Κανείς κατηγορούμενος δεν παραδέχτηκε την ενοχή του, εκτός από τον γραφικό αλλά επικίνδυνο πράκτορα της ΚΥΠ, Δημήτριο Πίμπα. Στη δίκη κατέθεσαν 237 μάρτυρες κατηγορίας (22 συγγενείς νεκρών, 129 τραυματίες, 2 συγγενείς τραυματιών και 24 αυτόπτες μάρτυρες, εκ των οποίων οι 2 τραυματίες) και 49 υπεράσπισης, σύμφωνα με τα επίσημα πρακτικά.

Επέτειος...

21 Απριλίου 1967...

50 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου. «Όφεις, ποτέ!»

Η Ανώτατη Εκκλησιαστική Ακαδημία Αθήνας στέκει με σεβασμό μπροστά στην συμπλήρωση μισού αιώνα από την εμβληματική εξέγερση του Πολυτεχνείου (17 Νοεμβρίου 1973). Εύχεται, η δίψα για ελευθερία και το αδούλωτο φρόνημα να εμπνέουν όλες τις γενιές, μακριά από κάθε υστεροβουλία, ευτελισμό εννοιών και καπηλεία θυσιών.

Το κεντρικό σύνθημα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου (το οποίο πλέον ακούγεται σαν στερεότυπο και από πολλούς προσπερνιέται ως κάτι παρωχημένο) διατηρεί πλήρη ζωντάνια και εξαιρετική επικαιρότητα: «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία»: και τα τρία μαζί και αδιαίρετα.

– «Ἄρτος καρδίαν ἀνθρώπου στηρίζει» (Ψαλμ. 103:15). Είναι ουσιώδες για τον άνθρωπο το καθημερινό ψωμί. Ταυτόχρονα όμως,

– «Οὐκ ἐπ’  ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος» (Ματθ. 4:4). «Λάβετε», λοιπόν, «παιδείαν καὶ μὴ ἀργύριον, καὶ γνῶσιν ὑπὲρ χρυσίον δεδοκιμασμένον» [«Προτιμήστε την παιδεία από το ασήμι, και βάλτε την γνώση πάνω κι απ’ το εκλεκτό χρυσάφι»] (Παροιμ. 8:10). Και τελικά

– «Τῇ ἐλευθερία, ᾗ Χριστὸς ἡμᾶς ἠλευθέρωσε, στήκετε καὶ μὴ πάλιν ζυγῷ δουλείας ἐνέχεσθε» [«Μείνετε σταθεροί στην ελευθερία, για την οποία μας ελευθέρωσε ο Χριστός, και μην ξαναμπαίνετε κάτω από ζυγό δουλείας»] (Γαλ. 5:1).

Είναι χρέος των Χριστιανών ο αγώνας εναντίον κάθε είδους τυραννίας, γιατί ο άνθρωπος πλάστηκε κατ’ εικόνα και ομοίωση Θεού, προικισμένος με το νοερό και το αυτεξούσιο. Είναι πνευματικό χρέος μας η αντίσταση στο κοινωνικό κακό και η συμπαράσταση καθημερινά στον άνθρωπο της διπλανής πόρτας που αδικείται.

ΧΟΥΝΤΑ 21η Απριλίου: Το παραμύθι του οικονομικού θαύματος που ήταν εφιάλτης!

Του Πάρη Καρβουνόπουλου

Μέρα που είναι θα ακούσουμε οπωσδήποτε για το …οικονομικό “θαύμα” της χούντας!!! Υπάρχουν κάποιοι λίγοι που ίσως να πέρασαν καλα επί χούντας κι έχουν κάθε λόγο να την νοσταλγούν. Δεν υπάρχει κανένας λόγος όμως να μας τρελαίνουν κάθε χρόνο…στο παραμύθι της …επιτυχημένης… “επανάστασης”. Χούντα ήταν από ένα τσούρμο επικίνδυνων που τους πληρώσαμε ακριβά. Διέλυσαν τα πάντα και στο …φινάλε τους έχασαν και την Κύπρο.

Περί του οικονομικού…θαύματος λοιπόν για να μην μας παραμυθιάζουν,με στοιχεία που είχαν δημοσιευθεί στην εφημερίδα ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ:

•Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής το 1974 που η χούντα έπεσε μας άφησε χρέος 20,8% επί του ΑΕΠ, περίπου 114 δις δρχ. Ρυθμός ανάπτυξης 0,9% όταν όλη η Αθήνα χτιζόταν και οι περισσότεροι Έλληνες ήταν μετανάστες και ναυτικοί στέλνοντας συνάλλαγμα.

Το χρέος το 1967 ήταν 37,8 δισ. δρχ. και το 1973 ήταν ήδη στα 87 δισ., µε το έλλειµµα στο εµπορικό ισοζύγιο να είναι 4,5 φορές ψηλότερο και τις καταθέσεις, παρά τις διαρκείς τονωτικές ενέσεις των Ελλήνων µεταναστών, να µειώνονται δραµατικά µετά το 1970.

•Τα προβλήματα της οικονομίας των χουνταίων είχαν αρχίσει να γίνονται εμφανέστατα από το 1971.

Στις 6.4.1971 οι εφηµερίδες δηµοσιεύουν: «Αύξηση κατά 23,5% σηµείωσε το δηµόσιο χρέος εντός του πρώτου 5µήνου του 1970, έναντι του 1969, κι έφθασε τα 58,3 δισεκατοµµύρια δρχ. τον Μάιο του περασµένου έτους, έναντι 47,2 που ήταν τον Μάιο του 1969, σύµφωνα µε στοιχεία της ΕΣΥΕ».

Στις 22.9.1971 υπάρχει στα «Νέα» οικονοµική ανάλυση του Κωνσταντίνου Κόλµερ, όπου διαβάζουµε ότι «ναι µεν σηµειώθηκε το 1970 µια επιβράδυνση στην αύξηση του ρυθµού αυξήσεως του χρέους στο 12% έναντι 25% του 1969 (σ.σ.: πάλι επί χούντας είχε εκτιναχθεί, δηλαδή), όµως σηµειώθηκε µια ουσιώδης αύξηση του κρατικού δανεισµού µε έντοκα γραµµάτια και διπλασιασµός του δανεισµού σε συνάλλαγµα». Παρατίθενται, µάλιστα, και αποκαλυπτικά στοιχεία για το δηµόσιο χρέος από το 1958, µε πηγή πάντα τη στατιστική υπηρεσία:

Αν έχεις ζήσει... στα μπουντρούμια της χούντας...

έχει βαρύνουσα σημασία η γνώμη σου

21 Απριλίου 1967...

Οι αξέχαστες δηλώσεις στελεχών της Νέας Δημοκρατίας για τη Χούντα και το Πολυτεχνείο

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε η χούντα! – Οργή σπέρνουν, οργή θα θερίσουν

«Συνταγή» χούντας στα πανεπιστήμια από την κυβέρνηση της ΝΔ - Τι έκαναν οι χουνταίοι; «Εκλογές» με ενιαίο ψηφοδέλτιο και το ίδιο σκεπτικό: Τάχα μου «ανάδειξη των αρίστων», «αποκομματικοποίηση» και πάει λέγοντας. Οι τότε φοιτητές δεν τσίμπησαν. Έδωσαν τη μάχη των εκλογών και νίκησαν.

Toυ Γιώργου Καραγιάννη

Οργή σπέρνουν, οργή θα θερίσουν στην κυβέρνηση με τα νέα μέτρα  για τα ΑΕΙ και την προσπάθεια ουσιαστικής κατάργησης των φοιτητικών παρατάξεων, με την κατάργηση των φοιτητικών εκλογών με παρατάξεις και αντικατάσταση τους με ενιαίο ψηφοδέλτιο (διαβάστε εδώ τι ανακοίνωσε η υπουργός Παιδείας Κεραμέως)

Είναι πανικόβλητοι μετά την πανωλεθρία της ΔΑΠ ΝΔΦΚ και τη νίκη της Πανσπουδαστικής. Είναι όμως και ανιστόρητοι. Και γι’ αυτό αξίζει τους θυμίσουμε τα χαΐρια της χούντας του Παπαδόπουλου και του Ιωαννίδη πριν από 50 χρόνια .

Αν και έχει περάσει πολύς καιρός από τότε αξίζει να τους τα θυμίσουμε γιατί κι αυτοί στα χνάρια των χουνταίων στα πανεπιστήμια βαδίζουν. 

 Το 1972, λοιπόν, οι καραβανάδες και τα τσιράκια τους βλέποντας πως τα διορισμένα διοικητικά συμβούλια των φοιτητικών συλλόγων δεν μπορούσαν να συγκρατήσουν τις φοιτητικές διαμαρτυρίες με κύριο αίτημα τη διενέργεια εκλογών , νόμιζαν οι γελοίοι πως θα ξεγελάσουν τον φοιτητικό κόσμο προκηρύσσοντας εκλογές.

Η σωστή πλευρά της Ιστορίας

Του Γεράσιμου Δεληβοριά

Η σωστή πλευρά της Ιστορίας.

Η παραπάνω φράση έχει φορεθεί πολύ τελευταία. Στην πραγματικότητα δεν σημαίνει τίποτε. Όπως δεν σημαίνει τίποτα και η φράση "καλό Παράδεισο". Η Ιστορία δεν έχει πλευρές. Έχει γεγονότα. Και οι άνθρωποι τα ερμηνεύουν ανάλογα με τις πολιτικές ή ιδεολογικές τους πεποιθήσεις και το μορφωτικό τους επίπεδο.

Σήμερα θυμόμαστε τον Νικηφόρο Μανδηλαρά. Σαν σήμερα δολοφονήθηκε από τους απριλιανούς φασίστες στις ακτές της Ρόδου.

Ο Μανδηλαράς, αμέσως μετά την επικράτηση των χουντικών στις 21 Απριλίου 1967, ήξερε πως αν έπεφτε στα χέρια τους κινδύνευε η ζωή του. Στην δίκη του ΑΣΠΙΔΑ, όπου ήταν και ο πιο μαχητικός συνήγορος ξεσκέπασε πολλές αποτις συνωμοσίες των χουντικών κι από τότε ήταν καρφί στα μάτια τους. Έτσι, στις 17 Μαίου 1967 επιβιβάστηκε λαθραία στο πλοίο RITA-V με σκοπό να διαφύγει στην Κύπρο. Πέντε ημέρες αργότερα όμως ψαράδες βρήκαν το πτώμα του στην παραλία Γενναδίου της Ρόδου.

 Κατά την εκδοχή των (χουντικών) αρχών, ο καπετάνιος του πλοίου Πέτρος Πόταγας έριξε τον Μανδηλαρά στη θάλασσα με ένα σωσίβιο, προκειμένου ο τελευταίος να κολυμπήσει ως την ακτή και να αποφύγει τη σύλληψη. Όμως ο δικηγόρος πηδώντας από το πλοίο, τραυματίστηκε στο κεφάλι και στη συνέχεια πνίγηκε και το πτώμα του ξεβράστηκε στην ακτή.

Ο Θανάσης Βέγγος και η Χούντα - Καιρός να δεις (Σου είπαν ψέματα πολλά) – Βίντεο

Ο συγκλονιστικός Θανάσης Βέγγος 

Μικρά αποσπάσματα από ταινίες-σταθμούς για τη χούντα του αξέχαστου Θανάση Βέγγου

Επέτειος πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου 1967

Σήμερα να μη ξεχάσουμε να πούμε και χρόνια πολλά στο μισό υπουργικό συμβούλιο του Κούλη...

«Πλην συγκεκριμένων γεγονότων η αντίσταση στη Χούντα ήταν λίγο ως πολύ πλατωνική»

Σε κείμενα του ο Βασίλης Ραφαηλίδης υποστηρίζει ότι η Χούντα επιβίωσε γιατί δεν συνάντησε μαζική και σθεναρή λαϊκή αντίδραση και τελικά έπεσε από τα δικά της τραγικά λάθη και τη σήψη που είχε κυριαρχήσει στο καθεστώς

Η στρατιωτική δικτατορία στην Ελλάδα διήρκησε επτά ολόκληρα χρόνια. Από την 21η Απριλίου 1967 έως την 24η Ιουλίου 1974 σχηματίστηκαν συνολικά τέσσερις δικτατορικές κυβερνήσεις: η Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Κόλλια 1967, η Κυβέρνηση Γεωργίου Παπαδόπουλου 1967, η Κυβέρνηση Σπύρου Μαρκεζίνη 1973 και η Κυβέρνηση Αδαμαντίου Ανδρουτσόπουλου 1973. Εντός της χώρας ο Αντιδικτατορικός αγώνας είχε ως κορυφαίες στιγμές του την απόπειρα δολοφονίας του Παπαδόπουλου το 1968 από τον Αλέκο Παναγούλη, το Κίνημα του Ναυτικού τον Μάιο του 1973 υπό την ηγεσία του Νίκου Παππά και τη φοιτητική Εξέγερση του Πολυτεχνείου, επίσης το 1973. Η Χούντα όμως τελικά κατέρρευσε μετά την τραγωδία της Κύπρου υπό τη... σκιώδη ηγεσία του Δημήτρη Ιωαννίδη.  

Ένα από τα πολλά ερωτήματα που έχει τεθεί για την περίοδο της Δικτατορίας είναι πώς κατάφερε και επιβίωσε για επτά ολόκληρα χρόνια;

Η ιστορία έχει δείξει ότι καμία χούντα δεν μακροημέρευσε χωρίς την υποστήριξη ή έστω την ανοχή από ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού. Αυτό συνέβη στην περίπτωση του Πινοτσέτ (Χιλή) και κάπως έτσι παρέμεινε ισόβιος δικτάτορας της Ισπανίας ο Φράνκο.