Μαφία

 

Του Δημήτρη Δανίκα

Ψέματα μάς τσαμπουνάνε. Λεφτά υπάρχουν. Και μάλιστα με τα τσουβάλια. Υπάρχουν αλλά οι λεβέντες που όλα αυτά τα χρόνια μας κυβερνάνε είτε δεν θέλουν είτε δεν μπορούν είτε και τα δύο μαζί και έτσι τα λεφτά κάνουν φτερά. Απειρα λεφτά από μια επικών διαστάσεων φοροδιαφυγή. Τέτοιο χάλι σε καμία χώρα της ευρωζώνης δεν υπάρχει. Με τους μετριότερους υπολογισμούς, τουλάχιστον είκοσι δισεκατομμύρια εξατμίζονται ετησίως από το ταμείο του κράτους

Κι όμως. Τίποτα επί της ουσίας δεν άλλαξε. Προσέξτε το έγκλημα που κατά συρροή διαπράττεται σ' αυτή την χώρα. Από το 2010. Με την έλευση της Τρόικας και την κορύφωση της οικονομικής κρίσης. Ενώ λοιπόν η αύξηση των εσόδων με την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής θα ανακούφιζε τα υποζύγια, δηλαδή τους σκληρά εργαζόμενους και νομοταγείς πολίτες, παρόλα αυτά τίποτα δεν έγινε ώστε οι μηχανισμοί να γίνουν επιτέλους αξιόπιστοι και αποτελεσματικοί.

Πώς θα μπορούσε κάτι τέτοιο να συμβεί; Απλό. Οι κυβερνώντες να είχαν προσλάβει ειδικούς από την ευρύτερη «αγορά» στελεχών με δέλεαρ «αν κάθε χρόνο μας φέρνετε επιπλέον δέκα τουλάχιστον δισεκατομμύρια, τα δύο είναι δικά σας». Τόσο απλό.

Μπιφτέκια

Του Δημήτρη Δανίκα

Θέλεις ευρωζώνη, ευρωπαϊκή ένωση και καπιταλισμό. Ακου λοιπόν. Γιατί σχεδόν όλοι του πολιτικού προσωπικού που διεκδικούν την ψήφο μας ψεύδονται και εξαπατούν ασυστόλως και διαρκώς. Και γιατί από τη μεριά τους οι «άθλιοι», οι «συνωμότες» εταίροι, δηλαδή η Μέρκελ και τη Τρόικα έχουν δίκιο εντελώς. Εχουμε και λέμε. Προαπαιτούμενα της παραμονής μας στο ευρώ είναι τα εξής:

Πρώτο μέτρο: «κούρεμα» τουλάχιστον διακοσίων χιλιάδων του στενού και του ευρύτερου δημόσιου τομέα. Τώρα. Ασε. Ολοι αυτοί οι πελάτες του δικομματισμού έπρεπε να είχαν «κουρευτεί» από το πρώτο Μνημόνιο του Μαΐου του 2010. Μιλάμε για μαζικές απολύσεις και καθόλου για βολικές συνταξιοδοτήσεις. Καταλάβαμε;

Δεύτερο μέτρο. Τώρα. Από Χτες. Ξεπούλημα των ΔΕΚΟ. Πατ κιουτ. Στο τσάκα τσάκα.

Κότες

Δημήτρης Δανίκας

Για να ξαναδούμε την ιστορία του Δημοψηφίσματος. Του άθλιου, καταστροφικού, αντεθνικού εφευρήματος. Χωρίς, λοιπόν, αυτή την άκρως επικίνδυνη πρόταση του Παπανδρέου ούτε οι δικοί του θα ψήφιζαν την δανειακή σύμβαση. Την σωτηρία της χώρας δηλαδή, όπως τώρα την χαρακτηρίζουν όλοι οι βουλευτές των τριών κομμάτων που στηρίζουν την κυβέρνηση του Λουκά Παπαδήμου. Χωρίς το καταστροφικό εφεύρημα του Δημοψηφίσματος ουδεμία πιθανότητα συνεννοήσεως ΠαΣοΚ και Νέας Δημοκρατίας. Χωρίς αυτό το άθλιο εφεύρημα ο Λουκάς Παπαδήμος δεν θα ήταν πρωθυπουργός μιας κυβερνήσεως που η συντριπτική πλειοψηφία του λαού την θεωρεί μοναδική, απαραίτητη διέξοδο από την καταστροφή της χώρας. Θέλετε κάτι ακόμα; Μα ο τρόμος του Δημοψηφίσματος και του συνακόλουθου διλήμματος, μέσα ή έξω από την ευρωζώνη, την οργή του κόσμου έχει παγώσει και από την πλατεία Συντάγματος τους αγανακτισμένους έχει διώξει. Με απλά λόγια. Κάθε κατάσταση, κάθε κυρίαρχη άποψη, κάθε σχέση διαθέτει διπλή, τριπλή, τετραπλή ανάγνωση. Το τελικό διά ταύτα προέρχεται από την πράξη και όχι από την προπαγάνδα. Αγαπητέ, τίποτα δεν είναι όπως αυτό φαίνεται ότι είναι. Κάθε πράγμα και κάθε επιχείρημα να το βλέπεις και να το επεξεργάζεσαι απ’ όλες τις πλευρές. Στην πολιτική και την ιδεολογία, ένα κι ένα δεν κάνουν δύο. Παράδειγμα; Μα φυσικά το Δημοψήφισμα. Σ’ εσένα το λέω. Που παριστάνεις τον επαναστάτη και που στους δρόμους και στα καφενεία περιφέρεσαι φωνάζοντας «το ευρώ είναι σκέτη προδοσία». Αφού λοιπόν στα λόγια είσαι με την δραχμή, τότε γιατί η ιδέα του δημοψηφίσματος σου προκάλεσε τον ίδιο τρόμο μ’ εκείνο των θεατών του αμερικανικού θρίλερ «Ο τρόμος στον δρόμο με τις λεύκες»; Πράγμα που σημαίνει ότι αρκετοί εξ ημών και υμών με την ασυλία του απλού, ανυποψίαστου πολίτη, λέμε ό,τι η κούτρα μας κατεβάζει. Σημαίνει υπευθυνότητα μηδενική. Επιπολαιότητα πρωτοφανή. Φαφλατισμός του καναπέ. Και οργή του ρεμπεσκέ. Με απλά λόγια, όπως με τους χουλιγκάνους στα γήπεδα. Οι φωνές, οι πορείες, οι διαμαρτυρίες και οι συγκεντρώσεις αποδείχτηκαν οι καλύτεροι σύμμαχοι του συστήματος. Η εκτόνωση της οργής το δίχτυ προστασίας της πολιτικής και την διαπλοκής. Φωνάζουμε, φωνάζουμε αλλά στην κρίσιμη στιγμή καθόμαστε στ’ αβγά μας σαν τις κότες. Γιατί όπως λέει και ο Ποιητής, «θέλει αρετή και τόλμη η Ελευθερία».

Ανάρτηση από : http://www.tovima.gr/