Αλήθεια ή ψέμα;

Να πιστέψουμε Άδωνι "βζιιιιν" Γεωργιάδη, υπερπλανητικό πρωταθλητή κωλοτούμπας ή την έκθεση ΔΝΤ;

Υφεση-σοκ 10% της ελληνικής οικονομίας το 2020 «βλέπει» το ΔΝΤ

Της Ειρήνης Χρυσολωρά

Σοκ συμπυκνωμένων μνημονιακών χρόνων θα επιφέρει στην ελληνική οικονομία το 2020 ο κορωνοϊός, όπως προέβλεψε χθες το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, με επιστροφή, πάντως, στην ανάπτυξη το 2021, με ανάκτηση του μισού χαμένου εδάφους. Εν τω μεταξύ, η κυβέρνηση προσπαθεί να περισώσει ό,τι είναι δυνατόν, προχωρώντας τις επόμενες μέρες σε ανακοινώσεις νέων μέτρων στήριξης κλαδικού χαρακτήρα.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με πληροφορίες, επίκεινται άμεσα οι ανακοινώσεις μέτρων για την ακτοπλοΐα, την ενέργεια και την ιδιωτική υγεία. Πρόκειται, ως επί το πλείστον, για χρηματοδοτικές διευκολύνσεις. Ετσι, η ακτοπλοΐα, η οποία έχει υποστεί βαρύτατο πλήγμα, θα τεθεί στο σύνολό της σε καθεστώς άγονης γραμμής, ενισχυόμενη αναλόγως. Οι ιδιωτικές κλινικές, οι οποίες  βλέπουν τα έσοδά τους να μειώνονται κατά 60% τον Απρίλιο, κυρίως γιατί «πάγωσαν» τα χειρουργεία, θα διευκολυνθούν χρηματοδοτικά μέσω του clawback. Για τους εμπόρους ενέργειας δόθηκαν ήδη αναστολές και θα ακολουθήσουν κρατικές εγγυήσεις για δανεισμό. Θα ακολουθήσουν μέτρα για τον τουρισμό, εντεταγμένα στον νέο γύρο για  την επανεκκίνηση της οικονομίας.

Εκπρόσωπος της χώρας στο ΔΝΤ ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ στη χώρα

Του Γιώργου Π. Παυλόπουλου

Η κυβέρνηση όρισε αντιπρόσωπο της χώρας στο ΔΝΤ τον οικονομολόγο Μιχάλη Μασουράκη. Από μια άποψη, πρόκειται για επιστροφή στις ρίζες, διότι στο ΔΝΤ εργάσθηκε ο Μιχάλης Μασουράκης και την περίοδο 1983-86, αν και οι κακές γλώσσες λένε ότι “στην πραγματικότητα δεν έφυγε ποτέ από εκεί”. Είναι μια επιλογή που αντανακλά τις περιστρεφόμενες πόρτες μεταξύ οικονομολόγων διεθνών οργανισμών και επιχειρηματικών ελίτ, αλλά και μια ανταμοιβή για έναν από τους συνεπείς υποστηρικτές της νεοφιλελεύθερης λογικής στην χώρα. Μια αναδρομή στην πορεία του είναι χαρακτηριστική.

Απόφοιτος του Οικονομικού τμήματος του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1975, με μεταπτυχιακές σπουδές στις ΗΠΑ, μετά από τριετή θητεία στο ΔΝΤ επιστρέφει στην Ελλάδα το 1987, ως μέλος του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων του υπουργείου Οικονομικών, στο οποίο συμμετέχει μέχρι το 1996. Είναι μια εποχή όπου κυριαρχεί το ΠΑΣΟΚ, αλλά ήδη από το 1985 διαφαίνεται η όλο και πιο δεξιά μετατόπιση του. Στο υπουργείο Οικονομικών ο Ανδρέας Παπανδρέου θέλει να σηματοδοτήσει μια αλλαγή προσώπου (Ρουμελιώτης αντί Σημίτη), αλλά χωρίς να θιγεί η δεξιά στροφή. Είναι η ώρα να στελεχωθεί το υπουργείο Οικονομικών με “εμπειρογνώμονες” πιο συντηρητικής κατεύθυνσης και ο Μασουράκης ταιριάζει τέλεια σε αυτή την συγκυρία. Φυσικά η δεκαετία του ‘80 είναι ακόμα εποχή μεταπολίτευσης, οπότε μια μετατόπιση στη γνωστή σχολή των “οικονομικών της προσαρμογής”, δηλαδή της αλλαγής απόψεων ανάλογα με τον εργοδότη, είναι ένα αναγκαίο κακό που θα γίνει αργότερα δημόσια αρετή.

ΔΝΤ: Μην είσαι τόσο αισιόδοξος Κυριάκο

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Η πρόσφατη έκθεση του ΔΝΤ (Διεθνές Νομισματικό Ταμείο) για την Ελλάδα, είναι και η πρώτη που εγκαινιάζει το νέο καθεστώς των σχέσεών μας με το Ταμείο, αυτό δηλαδή της προγραμματικής παρακολούθησης. Η ανάγνωσή της, ωστόσο, πείθει ότι δεν είναι διακριτή ουδεμία διαφορά ανάμεσα στο πριν και το τώρα.

Το Ταμείο εξακολουθεί να διατυπώνει, χωρίς δισταγμό, τις απαιτήσεις του προς την Ελλάδα, να εμμένει στις απόψεις του σχετικά με την ανάγκη σκληρής αντιμετώπισης των κοινωνικοοικονομικών μας προβλημάτων. Επίσης, συνεχίζει να αξιολογεί τον βαθμό συμμόρφωσής μας προς τας υποδείξεις, αλλά και να παραμένει, γενικώς, στις απαισιόδοξες προβλέψεις του σχετικά με την πορεία της ελληνικής οικονομίας.

Η ελληνική κυβέρνηση εμφανίζεται δυσαρεστημένη, σχεδόν οργισμένη για τις, δυστυχώς, ρεαλιστικές διαπιστώσεις και ενοράσεις του ΔΝΤ, για την οικονομία μας. Η διένεξη μεταξύ τους αφορά κυρίως, αλλά όχι αποκλειστικά, στη διαφορά σχετικά με το χαμηλότερο επίπεδο ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας. Το δε ΔΝΤ προβλέπει ανάπτυξη για το 20019 1,8% ενώ η ελληνική κυβέρνηση κάνει λόγο για 2,3%.

1821-2021: Διακόσια χρόνια κοτζαμπάσηδες για τα πανηγύρια

Του Δημήτρη Μηλάκα

Από την Επανάσταση μέχρι το ΔΝΤ μερικές χρεοκοπίες δρόμος

Το 2021, που το (πολιτικό) σύστημα και η Γιάννα Αγγελοπούλου θα (μας) γλεντήσουν για τα 200 χρόνια από την Επανάσταση του 1821, το ελληνικό χρέος θα γράφει (πάνω - κάτω) 150% του ΑΕΠ. Από το γεγονός και μόνο ότι το 2010 το χρέος που μας οδήγησε στη χρεοκοπία και τον σκληρό Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο ήταν στο 120%, δηλαδή κατά 30 μονάδες χαμηλότερο, προκύπτει, για όσους σκέφτηκαν, ανέθεσαν και οργανώνουν τα πανηγύρια, ένα ερώτημα: Ποια ανεξαρτησία γιορτάζουμε, ρε παιδιά;

Θα είχε ίσως ενδιαφέρον αν η συμπλήρωση των 200 ετών από το ξεκίνημα της ύπαρξης του ελληνικού κράτους αξιοποιούνταν για μια ειλικρινή αποτίμηση του παρόντος του. Αυτή η ειλικρινής αποτίμηση, ωστόσο, προϋποθέτει μια οδυνηρή βόλτα, με ανοιχτά τα μάτια, στις σελίδες της Ιστορίας. Αυτή η αναψηλάφηση του παρελθόντος είναι βέβαιο ότι δεν θα διεγείρει τη διάθεση για πανηγύρια σαν αυτό που σχεδιάζει η Γιάννα Αγγελοπούλου και οι φίλοι της στα πολιτικά σαλόνια, αλλά θα βοηθήσει στην κατανόηση του παρόντος και των πιθανότατων κινδύνων του κοντινού μέλλοντος…

Naomi Klein (για την Ελλάδα): «Σας εκπαιδεύουν να αισθάνεστε ένοχοι γι΄ αυτό που είστε»

Το The Shock Doctrine είναι το τελευταίο ντοκιμαντέρ του καταξιωμένου σκηνοθέτη Michael Winterbottom, με συν-σκηνοθέτη τον Mat Whitecross. Βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο της Naomi Klein, που υποστηρίζει ότι οι πολιτικές της «ελεύθερης αγοράς» στην Αμερική έχουν σταδιακά κυριεύσει τον κόσμο μέσω της εκμετάλλευσης ανθρώπων και χωρών συγκλονισμένων από την καταστροφή.

Τόσο η ταινία όσο και το βιβλίο υποστηρίζουν ότι κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο εκμεταλλεύονται τις φυσικές καταστροφές, τις οικονομικές κρίσεις και τους πολέμους για να επιβάλουν ριζοσπαστικές πολιτικές ελεύθερης αγοράς.

Η Naomi Klein αποκαλεί το φαινόμενο αυτό «καπιταλισμό της συμφοράς» και θεωρεί ότι είναι το ίδιο αποτελεσματικός στο να σβήνει τη συλλογική μας μνήμη όσο και η ψυχιατρική θεραπεία με ηλεκτροσόκ. Η ταινία αμφισβητεί κατά τρόπο ριζικό το μύθο ότι η παγκόσμια ελεύθερη αγορά έχει θριαμβεύσει βασιζόμενη στις αρχές της δημοκρατίας.

Η Ναόμι Κλάιν μιλάει με μια τόσο απαλή φωνή που δεν μπορείς να φανταστείς ότι κρύβει μέσα της τόσο δυναμισμό. Και επίσης, ούτε ότι αυτή η 40χρονη Καναδέζα θεωρείται από πολλούς μία από τις πιο μαχητικές δημοσιογράφους της εποχής μας, με τέτοια απήχηση στην αμερικανική Αριστερά που πολλοί να τη θεωρούν ακόμη και διάδοχο του Νόαμ Τσόμσκι.

ΔΝΤ – Καταστρέψαμε την Ελλάδα για να σώσουμε τις τράπεζες!

Της Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη 

Το ΔΝΤ ομολόγησε, πρόσφατα, ότι από κοινού με τους «αγαπητούς εταίρους μας», επέλεξε την Ελλάδα, ως σύγχρονη Ιφιγένεια, προκειμένου να σωθούν οι ευρωπαϊκές τράπεζες από βέβαιη καταστροφή. Η ομολογία αυτή έπεσε σαν βόμβα μεγατόνων, στις παραμονές των ευρωεκλογών. Ωστόσο, η τραγική αυτή πραγματικότητα ήταν, απολύτως, διαφανής από την πρώτη στιγμή της καταδίκης μας.

Μάλλον, όμως, ως ημιεπίσημη ανακοίνωση, μέχρι σήμερα, να ήταν ευκολότερο να υπαχθεί στην κατηγορία της συνωμοσιολογίας, από τους σοβαροφανείς εκείνους συμπατριώτες μας, που επιμένουν να υποστηρίζουν ότι για όλα όσα φρικτά μας συμβαίνουν, εδώ και δέκα περίπου χρόνια, φταίμε εμείς. Ενώ, αντιθέτως, κατά τους ίδιους σοβαροφανείς πάντοτε, ΔΝΤ και ΕΕ πασκίζουν να μας σώσουν, προσφέροντάς μας δισεκατομμύρια, από το υστέρημά τους, για να περνούμε καλά.

Πράγματι, και πριν από την επίσημη αυτή ομολογία του ΔΝΤ, και σχεδόν από την αρχή της ομηρίας μας από την τρόικα, σωρεία βιβλίων και άρθρων από οικονομολόγους Έλληνες και ξένους –εμού μη εξαιρουμένης– είδαν το φως της δημοσιότητας, με εμπεριστατωμένες αποδείξεις και εκτεταμένες αναφορές και αναλύσεις, σχετικά με το κατά συρροή αυτό έγκλημα εναντίον της Ελλάδας.

Το κίνημα που έβαλε φυλακή τον πρώην επικεφαλής του ΔΝΤ

Του Χρήστου Αβραμίδη

Ο πρώην επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου μπαίνει φυλακή. Πρώην τραπεζίτης, πρώην Υπουργός και πρώην αντιπρόεδρος του Λαϊκού Κόμματος (αδελφού κόμματος της Νέας Δημοκρατίας). Σίγουρα, δεν διαθέτει το προφίλ αυτών που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε να τιμωρούνται. Και όμως, μετά από αγώνα ετών, ένα κίνημα στην Ισπανία πέτυχε την καταδίκη του και 
μάλιστα χωρίς την δυνατότητα αναστολής.

Ο λόγος για τον Rodrigo Rato που θα περάσει τα επόμενα τέσσερα χρόνια της ζωής του στην φυλακή. Μαζί του θα βρεθούν άλλα 64 διεφθαρμένα στελέχη της τράπεζας Bankia.

Η μεγάλη αυτή νίκη οφείλεται σε μία οργάνωση γνωστή και ως Xnet, που ιδρύθηκε από την Simona Levi. Το κίνημά ονομάστηκε «Ειρηνικό αντάρτικό» και τα μέλη του πάλεψαν για την διαφάνεια και την δυνατότητα των ίδιων των πολιτών να συμμετέχουν στην νομοθετική εξουσία. Οι έντονες πιέσεις που άσκησαν είχαν σαν αποτέλεσμα την τιμωρία των ενόχων σε μία εποχή που έχουμε συνηθίσει στην ασυλία τους.

Η ιστορία θυμίζει λίγο από Ελλάδα. Η ραγδαία αύξηση της ανεργίας και η συνακόλουθη επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου των Ισπανών, έδωσε το πρόσχημα στο κράτος να παράσχει δισεκατομμύρια στις τράπεζες με σκοπό να μειώσει τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης. Ωστόσο, η κρίση συνέχισε να βαθαίνει.

Οι «μωρές παρθένες» του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ., οι “άτακτοι” του Τσίπρα και τα Μνημόνια

File Photo: Στην αρχή των Μνημονίων οι διαδηλώσεις στην Αθήνα ήταν καθημερινό φαινόμενο... ΑΠΕ-ΜΠΕ, ΟΡΕΣΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ

Του Μιχάλη Ιγνατίου

Στην Ελλάδα έχουμε μία πολύ κακή συνήθεια. Να ξεχνάμε. Και επίσης, κάθε φορά που βρισκόμαστε σε αδιέξοδο, να αναζητούμε τον επόμενο στόχο. Δεν μας έχει διδάξει τίποτα η πλούσια ελληνική ιστορία, αν και πολλά κουσούρια μας έρχονται από τα βάθη των αιώνων. 

Η Νέα Δημοκρατία, και το ΠΑΣΟΚ (κυρίως) καμώνονται ως να μην κυβέρνησαν ποτέ. Είναι «γνώρισμα» καθαρά ελληνικό αυτό. Δρουν, αντιδρούν, φωνασκούν και αντιπολιτεύονται ως να μην ταλαιπώρησαν την Ελλάδα τα 41 χρόνια από τα 44 μετά την μεταπολίτευση. Τα υπόλοιπα τρία ανήκουν στον αρχηγό των «ατάκτων», Αλέξη Τσίπρα, που ανέλαβε την εξουσία για να σαρώσει τα μύρια κακά της Ελλάδας, και στο τέλος ακολούθησε στα βήματα των προηγούμενων. 

• Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε αυτή τη στιγμή αν θα κυβερνούσε διαφορετικά από την αρχή, αν δεν συναντιόνταν οι δρόμοι του στο Τέξας, με τον Γιάνη Βαρουφάκη. Ο οποίος μπορεί να ακούγεται καλός στη θεωρία, αλλά στην πράξη παίρνει μηδέν. Και για να είμαι ξεκάθαρος, αλλά και καθαρός με τους αναγνώστες, στο θέμα της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους, που ΔΕΝ ζήτησε ο εξοχότατος κ. Γεώργιος Α. Παπανδρέου, ο Βαρουφάκης ήταν απόλυτα σωστός και δικαιώθηκε εκ του αποτελέσματος. Όμως σαν υπουργός, άφησε πίσω του καταστροφικό έργο και βεβαίως, επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, θα τον κρίνει και αυτόν η ιστορία! 

Ιταλία: Ο τρόμος από τη λαϊκή ΟΡΓΗ οδήγησε σε υποχώρηση και συμβιβασμό…

Του Θύμιου Παπανικολάου

Κάποιοι επιχειρούν να ερμηνεύσουν τα γεγονότα στην Ιταλία με «γεωπολιτικές» συνωμοσιολογικές παρλαπίπες. Γι αυτούς τους κατασκευαστές εγκεφαλικών θεωρημάτων επιδειξιομανών φλυαριών, ο Λαϊκός Παράγοντας δεν υπάρχει. Όλα καθορίζονται από τους «εγκεφάλους» των «γεωπολιτικών» συγκρούσεων… Η διαλεκτική και η ιστορία των λαϊκών κινημάτων (οι λαϊκές ζυμώσεις και οι διεργασίες, η λαϊκή ΟΡΓΗ κ.λπ), είναι άγνωστα γι αυτούς τους πολιτικούς γυρολόγους και εφευρέτες των «γεωπολιτικών παιγνίων»…

Αγνοούν οι άμοιροι ότι οι διεργασίες που συντελούνται στα σπλάχνα των κοινωνιών, οι λαϊκές ζυμώσεις και κινήσεις, ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ όχι απλώς το πρωτογενές παραγωγικό υλικό της ΤΑΞΙΚΗΣ ΠΑΛΗΣ, αλλά και τον κινητήριο, ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΟ μοχλό της ιστορικής κίνησης, των πολιτικών εξελίξεων… 

Οι σχεδιασμοί και οι στρατηγικές των «από πάνω» (των συγκρουόμενων ιμπεριαλιστικών ή «γεωπολιτικών» συμφερόντων), καθορίζονται από το «παραγωγικό υλικό» της ταξικής πάλης: Αξιοποιούν, εμπορεύονται και εκμεταλλεύονται αυτό το «υλικό»… 

80 μέρες για το τέλος ή την ανανέωση μιας σχέσης…

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Αν υποθέσουμε ότι το ορόσημο της 21^ης Ιουνίου είναι οριστικό και αμετάθετο για την ολοκλήρωση της τελευταίας αξιολόγησης, τότε Ευρωπαίοι δανειστές, ΔΝΤ και κυβέρνηση έχουν μπροστά τους ένα ασφυκτικό χρονοδιάγραμμα. Σε διάστημα μόλις 80 ημερών θα πρέπει όχι μόνο να έχουν νομοθετηθεί και υλοποιηθεί τα 88 προαπαιτούμενα της αξιολόγησης, σ’ ένα εσωτερικό και εξωτερικό περιβάλλον όλο και πιο πιεστικό και ασταθές για την κυβέρνηση, αλλά να έχει αποφασιστεί ο ακριβής ρόλος των επιτηρητών της χώρας στη μετά τρίτο Μνημόνιο εποχή. Εκεί τα πράγματα αποδεικνύονται πιο περίπλοκα ακόμη και από τη βαριά δουλειά της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Οι περιπλοκές σχετίζονται κυρίως με το γεγονός ότι οι ευρωπαϊκοί θεσμοί αδυνατούν να συγχρονίσουν τον βηματισμό τους με αυτόν του ΔΝΤ, το οποίο με τη σειρά του αρνείται να προσαρμόσει το χρονοδιάγραμμα των αποφάσεών του για το αν θα ενεργοποιήσει το δικό του πρόγραμμα στο ασφυκτικό πλαίσιο των 80 ημερών. Για λόγους ουσίας, όχι ρυθμού. Η ηγεσία του ΔΝΤ έχει καταστήσει σαφές ότι δεν πρόκειται να επανεξετάσει τις απαισιόδοξες εκτιμήσεις του πριν έχει στα χέρια του απτό δείγμα των πραγματικών επιδόσεων της ελληνικής οικονομίας το τρέχον έτος, κυρίως σε τρεις δείκτες: το πλεόνασμα του 2017 (θα γίνει επίσημα γνωστό στις 23 Απριλίου), τα stress tests (τα αποτελέσματα αναμένονται στις 4 Μαΐου), και η ανάπτυξη. Κι αυτό, όσον αφορά στο ΑΕΠ του πρώτου τριμήνου του έτους, δεν θα γίνει γνωστό παρά στις αρχές Ιουνίου. Φτάνουν οι δυο εβδομάδες μέχρι το Eurogroup της 21/6 για να γίνουν όλα τα αναγκαία βήματα από το ΔΝΤ, ώστε να συγχρονιστεί με τους Ευρωπαίους δανειστές; Άγνωστο.

H Ισλανδία με χρέος 900% του ΑΕΠ, πέταξε τους δανειστές και βγήκε από την κρίση με το νόμισμά της

Η Ισλανδία, μια μικρή χώρα στον Βόρειο Ατλαντικό Ωκεανό, αποτελεί ένα εξαιρετικό παράδειγμα εξόδου από την κρίση, με όπλο το εθνικό της νόμισμα, την κρατικοποίηση των τραπεζών και την κήρυξη χρεοκοπίας.Είχε φτάσει να έχει χρέος 900% του ΑΕΠ, πέταξε έξω τους δανειστές, έβαλε στη φυλακή τους τραπεζίτες, και βγήκε από την κρίση με το νόμισμά της και τώρα αναπτύσσεται εντυπωσιακά.

Βασικές συνιστώσες για το Ισλανδικό θαύμα ήταν η συσπείρωση του λαού υπό την ηγεσία μιας εμπνευμένης προοδευτικής κυβέρνησης και η επιμονή για να σπάσουν τα δεσμά με τους δανειστές και να οδηγηθούν στη φυλακή οι υπεύθυνοι για την οικονομική καταστροφή.
Σήμερα η Ισλανδία, με το δικό της νόμισμα,έχει ανακάμψει πλήρως, παρουσιάζοντας ανάπτυξη της τάξης του 2,5% ετησίως, ανεργία κάτω του 5%, ελεγχόμενο πληθωρισμό και σταδιακή ένταξή στις αγορές.

Με πληθυσμό μόλις 320 χιλιάδες κατοίκους, η Ισλανδία ήταν ήταν μια αρκετά πλούσια χώρα, αλλά υπήρξε ένα από τα πρώτα θύματα της χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008. Η κατάσταση της τότε, ήταν χειρότερη και από αυτήν της Ελλάδας.

Το 2003, το νεοφιλελεύθερο κυβερνητικό καθεστώς ιδιωτικοποίησε όλες τις τράπεζες, με στόχο την προσέλκυση ξένων επενδύσεων. Οι τράπεζες αυτές , δείχνοντας μεγάλα ποσοστά κερδών, μέσω των λογαριασμών IceSave, προσέλκυσαν πολλούς Βρετανούς και Ολλανδούς επενδυτές.

ΔΝΤ, ο θεματοφύλακας του καπιταλισμού

Του Βασίλη Βιλιάρδου

Η αξιωματική αντιπολίτευση, με το άλλο μείγμα πολιτικής που πρεσβεύει, με τον προσανατολισμό της προς τη Γερμανία, καθώς επίσης με τις πεπαλαιωμένες νεοφιλελεύθερες αντιλήψεις της, είναι εκτός τόπου και χρόνου – επίσης όσοι τάσσονται υπέρ της «πολιτικής Σόιμπλε» που εφαρμόζεται στη χώρα μας, μάλλον από βαθιά άγνοια σε συνδυασμό με το σύνδρομο της Στοκχόλμης. 

«Ασφαλώς πρέπει να μειωθούν οι φόροι στην Ελλάδα στη θλιβερή κατάσταση που βρίσκεται σήμερα – ειδικά η εξοντωτική προκαταβολή και οι ασφαλιστικές εισφορές, αφού κανένας δεν μπορεί να προβλέψει τα μελλοντικά του εισοδήματα, ενώ το ασφαλιστικό είναι αδύνατον να επιβιώσει εάν δεν βρουν απασχόληση οι 1.400.000 άνεργοι, οπότε να διορθωθεί ο καταστροφικός δείκτης εξάρτησης. Ποιός θα ήταν άλλωστε τόσο ανόητος να επενδύσει αναλαμβάνοντας ρίσκα, με φόρους και εισφορές που υπερβαίνουν το 100% των προσδοκώμενων κερδών του;  

Εκτός αυτού, πρέπει να φορολογούνται ελάχιστα τα μη διανεμόμενα κέρδη, για να υπάρξουν επενδύσεις – αφού το νούμερο ένα πρόβλημα της χώρας, εκτός από τη διαγραφή χρεών, είναι η εξασφάλιση εισοδημάτων και κερδών, για να ακολουθήσει η ανάπτυξη και η υγιής αύξηση των εσόδων του δημοσίου. Υποθέτουμε δε πως θα το δρομολογήσει η κυβέρνηση, εάν επιτέλους αντιληφθεί ότι, ο στόχος της δεν μπορεί να είναι το μοίρασμα της φτώχειας – αλλά η παραγωγή πλούτου και η δικαιότερη αναδιανομή του«.

Το deal ΕΚΤ-ΔΝΤ και η εν αναμονή αξιολόγηση

Το υπόρρητο πολιτικό σκεπτικό του συμβιβασμού Ντράγκι-Λαγκάρντ για τις τράπεζες – Η γερμανική εκκρεμότητα αυξάνει τους… νεκρούς χρόνους και βαραίνει την ατζέντα των προαπαιτούμενων
Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Θεωρητικά, μετά το συμβιβασμό ΕΚΤ-ΔΝΤ για το θέμα των ελληνικών τραπεζών, οι επικεφαλής του κουαρτέτου είναι πολιτικά έτοιμοι να έρθουν στην Αθήνα για την επίσημη εκκίνηση της τρίτης αξιολόγησης, υπό την προϋπόθεση ότι θα κοπούν εντός Οκτωβρίου οι «ουρές» της δεύτερης αξιολόγησης (εξόφληση ληξιπρόθεσμων οφειλών του δημοσίου, ώστε να εκταμιευτεί η υποδόση των 800 εκατ.).
Ωστόσο, οι εξελίξεις στη Γερμανία και το άγνωστο χρονοδιάγραμμα σχηματισμού κυβέρνησης στο Βερολίνο προκαλούν φρενάρισμα, αν όχι και πάγωμα της διεργασίας. Είναι εξαιρετικά απίθανο ο -κατά πληροφορίες- προσωρινός υπουργός της Γερμανίας Πέτερ Αλτμάιερ (διευθυντής του γραφείου της Καγκελαρίας, από τους στενότερους συνεργάτες της Μέρκελ) να αναλάβει ευθύνες αποφάσεων σε ευαίσθητα πεδία για τα οποία οι υποψήφιοι κυβερνητικοί εταίροι της Μέρκελ έχουν προ πολλού δηλώσει τα «βέτο» τους.

Ένα χάδι και… έξι πετριές από το ΔΝΤ

Χλιαρή διευκόλυνση για έξοδο στις αγορές – Η έγκριση της «προληπτικής συμφωνίας» αναθερμαίνει παλιά κι ανοίγει νέα μέτωπα έναντι της Ελλάδας και των δανειστών της

 Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Παγερά αδιάφορους άφηναν μέχρι χθες τους λίγους παίκτες της αγοράς ελληνικών ομολόγων τα… ψυχρά ρεύματα που εκπέμφθηκαν από την Ουάσιγκτον, την έδρα του ΔΝΤ. Η απόφαση του Εκτελεστικού Συμβουλίου του Ταμείου για την επί της αρχής έγκριση προληπτικής συμφωνίας ύψους 1,6 δισ. και, κυρίως, η έκθεση για το «εξαιρετικά μη βιώσιμο» ελληνικό χρέος έχουν προεξοφληθεί από τους ενδιαφερόμενους για «τζόγο» στα ελληνικά ομόλογα, που κράτησαν τις αποδόσεις τους στο δελεαστικό –γι’ αυτούς- επίπεδο του 5,3%.

Το ΔΝΤ, παρά το γεγονός ότι δεν άλλαξε ούτε κεραία στις αρνητικές εκτιμήσεις του για τη δυναμική του ελληνικού χρέους, απέφυγε να έρθει σε σύγκρουση με τους επισπεύδοντες των αγορών. Έτσι, η απόφασή του δεν θέτει συγκεκριμένη προθεσμία εντός της οποίας οι Ευρωπαίοι δανειστές πρέπει να αποφασίσουν τα νέα μέτρα ελάφρυνσης, με την απειλή ανάκλησης της συμφωνίας. Θεωρητικά αυτό μπορεί να γίνει οποτεδήποτε μέχρι τις 31/8/2018, οπότε λήγει η συμφωνία- η ίδια η έκθεση του Ταμείου αναφέρεται σε «επόμενους μήνες».

Από τα πεντοζάλια στα… αριστεροσάλια

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Βγήκαμε στις αγορές, αδέρφια! «Ηχήστε οι σάλπιγγες… Καμπάνες βροντερές δονήστε σύγκορμα τη χώρα πέρα ως πέρα…». Ντυθείτε, στολιστείτε, γλεντοκοπήστε. Πατριώτες, βγήκαμε στις αγορές! Για να πάρουμε δάνεια. Δάνεια… Σαν αυτά που μας οδήγησαν ως εδώ… Σαν αυτά που άλλοι τα τρώνε κι άλλοι τα πληρώνουν!

Οτι αυτές οι αγορές είναι οι ίδιες που μας «δάνειζαν» τόσα χρόνια και μας έπιναν το αίμα, ότι σε αυτές τις αγορές είναι που ως λαός έχουμε καταβάλει εκατοντάδες δισ. ευρώ σε τοκογλυφικά, ότι αυτές οι αγορές είναι που λένε ότι το χρέος της Ελλάδας απέναντί τους , μετά από τόσες θυσίες και τόση δυστυχία, αντί να μειώνεται μεγαλώνει και ανέρχεται σχεδόν στο 180% του ΑΕΠ της χώρας,αυτά είναι λεπτομέρειες… 

Πολιτικοί τυχοδιωκτισμοί

Του Βασίλη Βιλιάρδου

Δυστυχώς ακόμη μία φορά, ως συνήθως προ σημαντικών εξελίξεων, η προσοχή των Πολιτών «καθοδηγείται» σε εντελώς ανάξια λόγου θέματα, με στόχο τον αποπροσανατολισμό τους – ελπίζοντας να μην επιχειρείται μία πολιτική αποσταθεροποίηση της σοβαρά τραυματισμένης χώρας μας, για να ολοκληρωθεί η κατοχή της.

Άποψη  

Όλα τα θέματα έχουν σχέση με την οπτική γωνία, από την οποία τα εξετάζει κανείς –  κυρίως με το ποιόν ωφελούν ή ζημιώνουν. Για παράδειγμα η έκθεση του ΔΝΤ όπου, εάν θεωρήσει κανείς ότι, σκοπός της χώρας είναι η διαγραφή ενός μέρους του χρέους, τότε είναι θετική – αφού συνεχίζει να χαρακτηρίζει το χρέος ως εξαιρετικά μη βιώσιμο, τοποθετεί οροφή τα 325 δις €, μειώνει την πιστοληπτική γραμμή στο 1,6 δις € από 2 δις € και επισημαίνει πρόβλημα στις τράπεζες ύψους 10 δις € (αν και κατά την άποψη μας είναι μεγαλύτερο).

Παράδοξη πλειοδοσία στο πείραμα των αγορών

Γιατί ο σκληρός πυρήνας των δανειστών ευνοεί τη δοκιμαστική έξοδο – Η αδημονία της επιχειρηματικής ελίτ και ο γρίφος του ΔΝΤ

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

«Να βγει κανείς ή να μη βγει;» Το… διασκευασμένο αλά ελληνικά σεξπιρικό δίλημμα εξακολουθεί και βασανίζει την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, το κουαρτέτο, τις αγορές κι ένα πλήθος παραγόντων του χρηματοπιστωτικού συστήματος που έχει εμπλακεί με ζήλο στη διχοστασία για το αν η Ελλάδα πρέπει να αποπειραθεί και πότε δοκιμαστική έξοδο στις αγορές, όχι απλώς πολύ πριν την ολοκλήρωση του προγράμματος, αλλά ακόμη και τις προσεχείς εβδομάδες. Αν δεν επρόκειτο για μια συρρικνωμένη και καθημαγμένη από σχεδόν μια δεκαετία εξουθενωτικής λιτότητας οικονομία όπως η ελληνική, θα νόμιζε κανείς ότι το debate αφορά την Κίνα, τις ΗΠΑ ή τη Γερμανία που, όταν δανείζονται το κάνουν σε τεράστια μεγέθη, δεκάδων δισ., όχι 2-3 δισ.

Ο φαύλος κύκλος των ευθυνών για την φτώχεια στην Ελλάδα

Όταν πας να διαπραγματευτείς χωρίς όπλα, γιατί να διαπραγματευτούν οι άλλοι μαζί σου;

Του Τάσου Μαυρόπουλου

Αφού επέλεξες ως λύση αυτό που θεωρούσες καταστροφικό, για να το επιβάλλεις μετέτρεψες το ΟΧΙ σε ΝΑΙ, προδίδοντας την ετυμηγορία του λαού που σε εμπιστεύτηκε. Με τακτικισμούς και αιφνιδιαστικές κινήσεις που σου υπέδειξαν οι τοκογλύφοι, όπως τους έλεγες, ξεφορτώθηκες το ριζοσπαστικό κομμάτι του κόμματός σου για να μην μπερδεύονται στα πόδια σου. Με τους ίδιους τακτικισμούς, αιφνιδιαστικές κινήσεις και εκβιαστικά διλήμματα υπέκλεψες την ψήφο του κόσμου, για να επικαλείσαι την εξουσιοδότησή του όταν ξέπλυνες τις προηγούμενες κυβερνήσεις και συνέχισες εντατικότερα τις καταστροφικές νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Κατάφερες τελικά να στείλεις αυτό τον κόσμο στο σπίτι του ξεδοντιασμένο και ηττημένο. Τον παρέδωσες αμαχητί στα χέρια των εκμεταλλευτών του, σ’ αυτούς που τον καλούσες να πολεμήσετε μαζί.

Έκανες ό,τι σου ζήτησαν και πράγματα που δεν μπορούσαν να κάνουν οι άλλοι. Δεν έχασες ούτε συνθηκολόγησες. Προσχώρησες στο στρατόπεδο του αντιπάλου και ως δούρειος ίππος πραγματοποιείς τις πιο μύχιες σκέψεις του σε βάρος αυτού του λαού και της χώρας σου.

Τα δυο ισχυρά χαρτιά που είχες στα χέρια σου τα έκαψες. Τον λαό τον έστειλες σπίτι του, την εναλλακτική πρόταση για έξοδο από το ευρώ και την Ε.Ε. την πέταξες σαν καταστροφική και απαγόρεψες κάθε συζήτηση γι’ αυτή. Όταν δήλωσες μάλιστα ότι με την επιλογή σου έσωσες το ευρώ και την Ευρώπη, τους διαβεβαίωνες ότι ο λαός δεν είναι η πρώτη επιλογή σου και στο μέλλον θα κινηθείς σε συγκεκριμένο πλαίσιο και θα κάνεις ό,τι σου ζητούν.