Του Γιώργου Τάττη
«Μόνο η αναγνώριση του εκ μέρους των εργατών του έθνους καταπιεστή του δικαιώματος του καταπιεσμένου έθνους για αυτοδιάθεση μπορεί να συντελέσει στην εξάλειψη της εχθρότητας και της καχυποψίας των καταπιεσμένων και να συνενώσει το προλεταριάτο και των δύο χωρών στον διεθνή αγώνα ενάντια στην αστική τάξη».
Βλαντιμίρ Λένιν
Κάπου στις παραπάνω σειρές, μέσα από την πολιτική σκέψη ενός από τους μεγαλύτερους μαρξιστές διανοούμενους και συνεχιστές του εν μέρει ατελούς έργου του Μαρξ για το εθνικό ζήτημα, έρχεται να συνοψιστεί όλη η ουσία του. Αυτή ήταν η διαφορά του Λένιν από την άλλην άποψη της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Και εξακολουθεί η ίδια αντίθεση να συντηρείται στους κόλπους της Αριστεράς, παρά τα σημάδια που έδειξε η ιστορία. Το γεγονός ότι ο Λένιν συνειδητοποιούσε την άμεση ανάγκη επίλυσης οποιωνδήποτε δημοκρατικών δικαιωμάτων –που ερμηνεύονταν ως τέτοια μέσω μιας ιστορικής και πολιτισμικής σκοπιάς– των ανθρώπων και των συλλογικοτήτων δείχνει την έμφαση στο πολιτικό παιχνίδι, αλλά και τη βαθυστόχαστη πολιτική του σκέψη, αφού έβλεπε μακροπρόθεσμα κλείνοντας τις πληγές και όχι διαιωνίζοντας σχέσεις ανισότητας και άδικης επικυριαρχίας. Αμφιβάλλουμε εάν το ΑΚΕΛ έχει κατανοήσει επαρκώς την ουσία της εθνικοαπελευθερωτικής πάλης ή απλώς αναλώνεται σε μία στείρα ταξική προσέγγιση που αδυνατεί να προσλάβει τον ιμπεριαλισμό και την εθνική καταπίεση ως ένα μέρος ενός ευρύτερου ζητήματος με μία, όμως, αυτόνομη δυναμική.
