Ματαρόα

Του Σοφοκλή Πινόπουλου

Τον Δεκέμβριο του 1944 αναχωρούν από την Ελλάδα με το πλοίο «Ματαρόα» έχοντας προορισμό την Γαλλία διακόσιοι περίπου άνθρωποι σαν αυτόν στην φωτογραφία αριστερά. Μένουν πίσω άνθρωποι σαν αυτόν στην φωτογραφία δεξιά. Από τις 12 Φεβρουαρίου 1946 και ύστερα οι Έλληνες συνεργάτες των Κατοχικών δυνάμεων νιώθουν και είναι τυπικά ελεύθεροι. Από την Βάρκιζα κι έπειτα επιτυγχάνουν όχι μόνο να αποφύγουν την παραδειγματική τιμωρία για τα ειδεχθή εγκλήματα που διέπραξαν και τους κατέστησαν τόσο λαομίσητους, αλλά και να στελεχώσουν όλους τους τομείς της δημόσιας διοίκησης. Επιδίδονται λοιπόν σε μια άνευ προηγουμένου εμφιλοχώρηση στον κρατικό μηχανισμό: στρατός, αστυνομία, πάσης φύσεως δημόσια υπηρεσία, δεν μένει τίποτα αλώβητο. Εξυπακούεται ότι ακολουθούν λαμπρή σταδιοδρομία στον χώρο της πολιτικής, ενώ επικρατούν και στον επιχειρηματικό κόσμο της χώρας.

Ας δούμε όμως σύντομα και περιληπτικά μερικές πολύ αντιπροσωπευτικές περιπτώσεις:

Νικόλαος Χριστοφοράκος

Νικόλαος Χριστοφοράκος (αριστερά) και Μιχάλης Χριστοφοράκος (δεξιά).

Ο Νικόλαος Χριστοφοράκος ήταν γιατρός, ευρύτερα γνωστός και ως "γιατρός των SS", ή "έλληνας Μένγκελε" εξ αιτίας της στενής συνεργασίας του με την Γερμανική διοίκηση. Αθωώθηκε λόγω αμφιβολιών στην δίκη των δωσίλογων παρότι αναγνωρίστηκε από εχθρούς και φίλους. Έγραψε τα παιδιά του στη Γερμανική Σχολή Αθηνών, από την οποία και αποφοίτησαν. Γιός του είναι ο Μιχάλης Χριστοφοράκος, γνωστό πρώην στέλεχος της Siemens, ο οποίος εξαφανίστηκε σκανδαλωδώς από την χώρα πριν απαγορευτεί η έξοδος του από αυτήν και βρέθηκε στην πατρίδα του (Μόναχο) όπου και παραμένει χωρίς να μπορεί να τον αγγίξει κανείς, όντας πολιτογραφημένος Γερμανός.

Αποκυρήχθηκε και διαγράφηκε από το κόμμα ως "προδότης κι εθνικιστής"...

«Αν ζήσει κανένας σας να θυμάται τα λόγια αυτά. Οι Εγγλέζοι θα σας σφάξουν όλους σαν αρνιά, εγώ στα χέρια τους δε θα πέσω, γιατί τα βουνά με ξέρουν. Με την πέτρα προσκέφαλο, την ψείρα συντροφιά, την κάπα σκέπασμα δε θα με ιδούνε ζωντανό στα χέρια τους. Αυτό θέλω να το θυμάστε αν κανένας σας ζήσει.»

Άρης Βελουχιώτης

Βάρκιζα... το μεγάλο έγκλημα της ηγετικής ομάδας του ΚΚΕ...

Βάρκιζα (video)

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Η υπογραφή κάτω από εκείνη την απαράδεκτη για τον λαό και το μεγαλειώδες ΕΑΜικό κίνημα συμφωνία μπήκε σαν σήμερα, στις 12 Φεβρουαρίου 1945.

Το τι θα ακολουθούσε για το λαό και το κίνημά του από τις διαπραγματεύσεις στη Βάρκιζα κι από εκείνον τον απαράδεκτο συμβιβασμό, το είχε προβλέψει ο πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ, ο Άρης Βελουχιώτης.

Ο Άρης, αρνούμενος να εφαρμόσει την συμφωνία της Βάρκιζας, στην επιστολή του προς την ΚΕ του ΚΚΕ, στις 24 Μάρτη 1945, έγραφε:

«Όπως πιστεύω, θα έχετε πειστεί και εσείς τώρα πως οι Έλληνες αντιδραστικοί και οι Άγγλοι κατακτητές δεν έχουν καμιά πρόθεση να εφαρμόσουν έστω κι αυτή την ετεροβαρή, επιζήμια στα συμφέροντα του λαού μας και μη δίδουσα καμιά εγγύηση (…) για το σεβασμό των ελευθεριών του λαού μας, συμφωνία της Βάρκιζας. Οι παραβάσεις είναι καθημερινές και σοβαρές».

Μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας ένα πρωτοφανές όργιο τρομοκρατίας σαρώνει όλη τη χώρα.

Αφοπλισμός του ΕΛΑΣ (Βάρκιζα 1945)

Ελληνοφρένεια: Η Συμφωνία της Βάρκιζας

Η συμφωνία της Βάρκιζας και η διαφωνία του Αρη Βελουχιώτη

Της Βασιλική Λάζου, Διδάκτορας Ιστορίας Παντείου Πανεπιστημίου - Hot Doc History

"Στη μεγάλη πλατεία (των Τρικάλων) μια άδεια εξέδρα περιμένει την άφιξη της αντιπροσωπείας του ΕΛΑΣ. Μια βιασμένη αισιοδοξία εμψυχώνει τις συζητήσεις αλλά ένα βαρύ προαίσθημα τις σταματά. Οσο περνά η ώρα η ανησυχία διαπερνά το πλήθος. Ο Παρτσαλίδης ανεβαίνει στο βήμα. Αναγκαστήκαμε. Είναι σαν κεραυνός. Το πλήθος βουβαίνεται και μέσα σε τούτη την πνιχτή σιωπή ο Παρτσαλίδης απαριθμεί τους όρους της Συμφωνίας της Βάρκιζας. Οταν τελείωσαν, κάποιος αρχίζει να σιγοτραγουδά τον ύμνο του ΕΛΑΣ, που γενικεύεται από εκατοντάδες στόματα που πνίγονται καθώς τραγουδάνε “Εμπρός ΕΛΑΣ για την Ελλάδα”... Υστερα πάλι σιωπή».1

Στις 12 Φεβρουάριου 1945, ύστερα από δεκαήμερες διαπραγματεύσεις, υπογράφτηκε η Συμφωνία της Βάρκιζας, μια συμφωνία που έμελλε να στοιχειώσει την Αριστερά και να σημαδέψει την ιστορία του αριστερού ελληνικού κινήματος. Εκ μέρους του ΕΑΜ τη Συμφωνία υπέγραψαν ο Γιώργης Σιάντος, γενικός γραμματέας του ΚΚΕ και επικεφαλής της αντιπροσωπείας, ο Μήτσος Παρτσαλίδης, γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΕΑΜ, και ο Ηλίας Τσιριμώκος, γενικός γραμματέας της ΕΔΑ.

12 Φλεβάρη 1945: (Μια ημερομηνία που πονάει) Υπογράφεται η Συμφωνία της Βάρκιζας

Του Γ. Γ.

Στην ιστοσελίδα μας μπορείτε να βρείτε ένα αφιέρωμα που υπάρχει για την κατάπτυστη συμφωνία της Βάρκιζας. Εδώ επίσης μπορείτε να διαβάστε την κάθετη διαφωνία που είχε ο Αρης Βελουχιώτης με αυτή τη συμφωνία. Eδώ υπάρχει δημοσίευμα για το κύμα συλλήψεων και τρομοκρατίας εναντίον των οπαδών του ΕΑΜ και εδώ ένα ιστορικό κείμενο για το πώς φτάσαμε από τη Βάρκιζα στον Εμφύλιο.

Θα σταθώ σε ένα προσωπικό βίωμα . Ο γέρος μου, -τώρα έχει γίνει μεζές στα σκουλήκια-, υπήρξε αντάρτης του ΕΛΑΣ. Κάποια στιγμή, συνελήφθη, δικάστηκε από στρατοδικείο της εποχής σε θάνατοκαι μετά από 7 χρόνια φυλακές και εξορίες βρέθηκε ελεύθερος υπογράφοντας την γνωστή δήλωση «αποκηρύσσω τον κομμουνισμό και τας παραφυάδας αυτού».

Ηταν πότης ο γέρος μου (Απ’ αυτόν πήρα κι εγώ). Πάντα, λοιπόν, πάνω στην φτιάξη του ήθελε να ακούσει το τραγούδι του Τζουανάκου «Σταλαγματιά, Σταλαγματιά».
Εγώ πιτσιρικάς τότε, ακούγοντας το συγκεκριμένο άσμα είχα υποθέσει ότι στο παρελθόν κάποια αισθηματική σχέση τον είχε σημαδέψει, τον πατέρα μου.

Η Αριστερά δεν αντέχει μια νέα Βάρκιζα

Της Χαράς Νίκα

Από χτες διαρρέεται έντονα στον Tύπο, αλλά είναι κάτι που υπαγορεύεται και από την κοινή λογική, ότι ο πρωθυπουργός θα πάει για εκλογές μόλις ολοκληρώσει τη συμφωνία με τους «εταίρους». Το δήλωσε εξάλλου μετ’ επιτάσεως, ότι λιποτάκτης αυτός δε θα γίνει! Θα εφαρμόσει το σκληρότερο, ως τα τώρα, μνημόνιο και μετά θα κλαψουρίζει ότι θέλει ξανά τη λαϊκή εντολή, για να το «διορθώσει», όπως αφελώς και αναιδώς ψελλίζουν από το πρωί στα κανάλια τα πρωτοκλασάτα στελέχη του. Στο μεταξύ θα περιμένει και την ετυμηγορία του ισπανικού λαού, ο οποίος μετά την κωλοτούμπα της κυβέρνησής μας μπρος στη στεντόρεια ετυμηγορία του ελληνικού λαού, θα σκεφτεί πολύ αν θα πρέπει να δώσει την ψήφο του στον άλλο «αφελή» κοτσίδα που μιλά για «συμφωνία που εξασφαλίζει τη σταθερότητα».  

Επει­δή οι επό­με­νες εκλο­γές θα διε­ξα­χθούν με λίστα, οι «αντάρ­τες» της Αρι­στε­ρής Πλατ­φόρ­μας, στην κα­λύ­τε­ρη πε­ρί­πτω­ση θα δουν τα ονό­μα­τά τους να φι­γου­ρά­ρουν στις τε­λευ­ταί­ες θέ­σεις των ψη­φο­δελ­τί­ων, αν μεί­νουν να βο­λο­δέρ­νουν μέχρι τότε μέσα σε ένα  ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ που αλ­λά­ζει ρα­γδαία πρό­σω­πο, ελ­πί­ζο­ντας αφε­λώς, όπως (αφε­λώς;) ελ­πί­ζει και ο Τσί­πρας για την Ευ­ρώ­πη, ότι το κόμμα θα αλ­λά­ξει αν αλ­λά­ξουν οι συ­σχε­τι­σμοί εντός του.  

Ραχήλ Μακρή: Βάρκιζα Νο. 2. Ιούλιος 2015

Βάρκιζα Νο 2. Ιούλιος 2015 

Ραντεβού στα γουναράδικα.

Το 3ο μνημόνιο είναι της πρώτης φοράς "αριστερά"

OXI νέα Βάρκιζα!

Ανάρτηση από: http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr

Βάρκιζα

Βάρκιζα Τέλος κι ας ζούμε με 600 ευρώ

Βάρκιζα Τέλος κι ας δουλεύουμε σε ΚΟΧ και voucher

Βάρκιζα Τέλος κι ας είναι απλήρωτες οι υπερωρίες

Βάρκιζα Τέλος κι ας είμαστε απλήρωτοι 3-4 μήνες

Βάρκιζα

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Από το αριστούργημα του Θόδωρου Αγγελόπουλου, τον «Θίασο»:  

Εβδομήντα χρόνια μετά τη Βάρκιζα: καμία ήττα δεν είναι για πάντα

Του Σταύρου Παναγιωτίδη

Στις 12 του φετινού Φλεβάρη μαζεύονται πάνω μας εβδομήντα χρόνια από την υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας. Από την ημέρα που έληξε ο πρώτος κύκλος της επίθεσης στην Αριστερά, για να μην μπορέσει να κυβερνήσει. Της Αριστεράς που είχε πολεμήσει τους Ναζί, της Αριστεράς που είχε στήσει τον κόσμο στα πόδια του, που του είχε δώσει ξανά την αξιοπρέπειά του, που τον έκανε όχι να σκέφτεται και να ονειρεύεται αλλά να χτίζει έναν νέο κόσμο και να διψάει να τον μεγαλώσει και να τον χαρίσει σε όλους. Της Αριστεράς που είχε δεχθεί το «όλοι μαζί», που κυβερνούσε μαζί με αυτούς που στα δύσκολα χρόνια είχαν φύγει από τη χώρα, με την πολιτική ελίτ των προπολεμικών χρόνων που όταν γύρισε ήταν τόσο απονομιμοποιημένη, που αποφάσισε να βγάλει την Αριστερά στην παρανομία. Της Αριστεράς που συγκυβέρνησε, για να θερίσουν τα κορμιά της οι σφαίρες των συγκυβερνητών της.

Τι κυβέρνηση θα έχουμε στην 70η επέτειο της «Βάρκιζας»;

Ένα σενάριο πολιτικής φαντασίας

Της Βασιλικής Λάζου*

Όλο και περισσότερες αναλύσεις περί την εκλογή προέδρου της Δημοκρατίας θεωρούν ως σοβαρό ενδεχόμενο να μην εκλεγεί ανώτατος άρχων από την παρούσα Βουλή. Στην περίπτωση αυτή όπως προβλέπει το Σύνταγμα θα ακολουθήσουν βουλευτικές εκλογές με πιθανότερη ημερομηνία τη 1 ή τις 8 Φεβρουαρίου. Και όπως όλα δείχνουν ο ΣΥΡΙΖΑ θα κληθεί να σχηματίσει κυβέρνηση, ίσως μάλιστα και αυτοδύναμη.

Φανταστείτε λοιπόν – σενάριο διόλου απίθανο – η νέα κυβέρνηση να ορκιστεί στις 12 Φεβρουαρίου 2015.

Βάρκιζα, τέλος!

Του Σάββα Μιχαήλ*

Το αποτέλεσμα των εκλογών του Μαΐου κάνει ακόμα πιο οξύ το κεντρικό ζήτημα: την κρίση πολιτικής εξουσίας. Από την έκβασή της θα εξαρτηθεί η κάθαρση της τραγωδίας, στην οποία έριξαν τη χώρα η καπιταλιστική χρεοκοπία, τα μνημόνια, η τυραννία της τρόικας και όλες οι κυβερνήσεις του κεφαλαίου.

Κανένα τερτίπι των κυβερνώντων δεν μπορεί να κρύψει την πολιτική τους ήττα: ο βασιλιάς της Δεξιάς είναι γυμνός. Δεν μπορεί καν να κρύψει τη γύμνια του με το φυλλαράκι μιας ΠΑΣΟΚικής «Ελιάς». Το χάσμα που έχει ανοίξει και διευρύνεται ανάμεσα στην κυβέρνηση και τον λαό φαίνεται και στον ανασχηματισμό της: ένας τσεκουροφόρος στην Υγεία, ένας διαπομπευτής οροθετικών στην Παιδεία, ένας… Κικίλιας στα ΜΑΤ, ένας άνθρωπος των τραπεζών στο τιμόνι της ναυαγισμένης οικονομίας. Η κυβέρνηση πήρε το «μήνυμα»: εάν ο λαός πεινάει, γιατί δεν ζητάει παντεσπάνι ή το σούσι του Στουρνάρα;

Περί Αριστεράς

Του Καρτέσιου

Αγαπητέ Καρτέσιε,

Θα ήθελα να καταθέσω μια-δυο παρατηρήσεις για τις προκλητικές δηλώσεις του φασίστα Μπαλτάκου: «Δεν θα τα καταφέρουν όμως, όπως δεν τα κατάφερε το ΕΑΜ ΤΟ 1945. Θα έχουμε νέα “Συμφωνία της Βάρκιζας”. Πάλι θα παραδώσουν τα όπλα».

-  Για να υπάρξει «Βάρκιζα» συνέργησε και η «αριστερά». Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και σήμερα. Για να μην ξανασυμβεί «Βάρκιζα» – όπως απειλεί ο Μπαλτάκος αλλά και διαφαίνεται από τα πράγματα – έπρεπε να έχουμε αναλύσει και κατανοήσει πρώτα τις ευθύνες και τα λάθη αυτής της «αριστεράς» για την «Βάρκιζα». Πράγμα που η «αριστερά» ποτέ δεν θέλησε, και εξ αυτού θα επωφεληθεί και πάλι η ξενόδουλη δεξιά, που για να κρατήσει τα οφίτσιά της ξανα-προδίδει την πατρίδα. Ο ΕΜΦΥΛΙΟΣ γι’ αυτούς είναι ένα χρήσιμο εργαλείο, θα αναβιώνει κάθε φορά που κινδυνεύει το Σύστημα, οπότε δεν πρέπει να μας παραξενεύει (και αν δεν πετύχει αυτό θα χρησιμοποιήσουν και κάθε άλλο).

Ζει η Αριστερά;

Του Καρτέσιου

Θεωρώ πολύ θετική εξέλιξη τη δήλωση – πρόβλεψη του Τάκη Μπαλτάκου: «Δεν θα τα καταφέρουν όμως, όπως δεν τα κατάφερε το ΕΑΜ ΤΟ 1945. Θα έχουμε νέα “Συμφωνία της Βάρκιζας”. Πάλι θα παραδώσουν τα όπλα». Η δήλωση του κυρίου Τάκη καταργεί κάθε άλλοθι περί «παραπλανημένων», αλλά κυρίως περιγράφει με τον καλύτερο τρόπο το περιεχόμενο των εγκεφάλων που έχει επιλέξει ο Σαμαράς ως συμβούλους, φίλους, «στενό κύκλο».

Είμαι βέβαιος ότι οι διάφοροι Φαήλοι και Χρύσανθοι ανέκραξαν «πες τα ρε Τάκη!» μόλις έμαθαν το περιεχόμενο της συνέντευξης του Τάκη στο «ΒΗΜΑ». Μάλλον και ο Αντώνης Σαμαράς θα ήπιε ένα ποτήρι βερμούτ στην υγειά της ειλικρίνειας του Τάκη.

Ο Μπαλτάκος είχε βρει αρκετούς υποστηρικτές μετά την αποκάλυψη της συνομιλίας του με τον Κασιδιάρη. Υποστηρικτές που εκτός από τον Τάκη, στηρίζουν τη ΝΔ του Σαμαρά και την ψήφισαν στις ευρωεκλογές. Κανείς δε δικαιούται να χαρίζει σε αυτούς τους ανθρώπους το άλλοθι του παραπλανημένου.

Για αυτούς τους ανθρώπους ο Εμφύλιος δεν τελείωσε ποτέ. Για αυτούς τους ανθρώπους ο πόλεμος είναι διαρκής. Αυτοί οι άνθρωποι όταν αναφέρονται σε αριστερή ηγεμονία εννοούν ότι όσο υπάρχει έστω κι ένας ζωντανός αριστερός που δουλεύει, ζει και σκέφτεται, η νίκη του Εμφυλίου δεν έχει ολοκληρωθεί.

69 χρόνια από την «επονείδιστη» συμφωνία της Βάρκιζας

Και ο Λίβανος και η Καζέρτα είναι κρίκοι της ίδιας αλυσίδας, που οδήγησαν στο Δεκέμβρη και κατέληξε στην Βάρκιζα

Ό,τι κέρδιζε στα πεδία των μαχών το ΕΑΜ - ΕΛΑΣ με το αίμα των αγωνιστών του, το έχανε στα γραφεία των διασκέψεων με το μελάνι

Πως οι νικητές γίνανε  ηττημένοι

Πριν την απελευθέρωση και έχοντας επίγνωση των συνθηκών που δημιουργούνται παγκόσμια, ιδιαίτερα μετά τη νίκη των Σοβιετικών στο Στάλινγκραντ, αυτό που απασχολούσε τις αστικές πολιτικές δυνάμεις της Ελλάδας ήταν το καθεστώς μετά την απελευθέρωση. Οι συσχετισμοί, που διαμορφώθηκαν στη διάρκεια του απελευθερωτικού αγώνα. ήταν σε  βάρος της αστικής  τάξης. Οι πολιτικοί τους σκοποί ήταν  συγκεκριμένοι. Η αποτροπή της λαϊκής εξουσίας.
Το έπος του ΕΑΜ δεν ήταν μόνο η εθνική απελευθέρωση αλλά και η δημιουργία των φύτρων της λαϊκής εξουσίας, η  πλειοψηφία του ελληνικού λαού ήταν συσπειρωμένη στο ΕΑΜ. και ζητούσε λαοκρατία 

Από τη Βάρκιζα στον Εμφύλιο

Aπ' τους πρώτους μήνες της γερμανικής κατοχής, ο λαός ξεκίνησε την αντίστασή του ενάντια στον κατακτητή, Tην ίδια περίοδο η κυρίαρχη τάξη πρόδινε ανοιχτά ή κρυφά τους αγώνες του λαού, διασπούσε την ενότητα και έκανε πιο βασανιστικό τον αγώνα του. O αντιφασιστικός αγώνας περνάει με την καθοδήγηση του KKE σε νέα επίπεδα.. Mέσα σε δύσκολες συνθήκες σκληρής καταπίεσης και με τον εφιάλτη της πείνας, ο λαός δίνει το δικό του αγώνα, δημιουργεί το έπος της Eθνικής Aντίστασης.Tο EAM έκφρασε την παλλαϊκή θέληση να διώξει το ναζιφασίστα κατακτητή, να συντρίψει τους προδότες που συνεργάστηκαν μαζί του και να δημιουργήσει ένα δημοκρατικό κράτος, τη λαϊκή δημοκρατία με το λαό αφέντη στον τόπο του. 

Tην πραγματοποίηση αυτών των σκοπών ματαίωσε η επέμβαση των Άγγλων το Δεκέμβρη του 1944. H αστική τάξη μη έχοντας ερείσματα στο λαό, εκλιπαρούσε την επέμβασή τους και μετά το Δεκέμβρη στην εξουσία ήρθαν οι απόντες του αγώνα και οι συνεργάτες του κατακτητή. H ήττα του Δεκέμβρη ολοκληρώθηκε με την προδοτική συμφωνία της Bάρκιζας, επιβάλλοντας τον αφοπλισμό του EΛAΣ. Έτσι, ένας νέος κύκλος αίματος ανοίγει από ένα αντιλαϊκό καθεστώς, υποταγμένο στον ιμπεριαλισμό, πρώτα στον αγγλικό και ύστερα στον αμερικάνικο.H κατάσταση που δημιουργήθηκε στη χώρα μας ύστερα από την προδοτική συμφωνία της Bάρκιζας δεν ήταν απρόβλεπτη για τους πραγματικά σκεπτόμενους κομμουνιστές, για όλους αυτούς που είχαν κατανοήσει την ουσία του καπιταλιστικού συστήματος, την ουσία του ιμπεριαλισμού.