Διαφωνούμε λιγότερο απ’ ότι νομίζουμε

Μια απάντηση στην δημιουργική κριτική του Γιάννη Ραχιώτη και του Αλέξανδρου Τσίγγου. 

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη *

Τις τελευταίες ημέρες είχα την ευκαιρία να διαβάσω δύο ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες κριτικές πάνω στη θεωρία μου για το Συλλογικό Τραύμα, από ανθρώπους που εκτιμώ βαθιά τόσο για την επιστημονική τους συγκρότηση όσο και για την ποιότητα της δημόσιας παρουσίας τους: τον Γιάννη Ραχιώτη και τον Αλέξανδρο Τσίγγο.

Θέλω να τους ευχαριστήσω δημόσια. Όχι από ευγένεια, αλλά γιατί πιστεύω πραγματικά ότι οι θεωρίες δεν ωριμάζουν μέσα στους μονολόγους, αλλά μέσα στον αντίλογο. Και ιδιαίτερα όταν αυτός διατυπώνεται με επιχειρήματα και καλή πίστη.

Παρατηρώ, ωστόσο, ότι και οι δύο κριτικές, παρότι διαφέρουν μεταξύ τους, συναντιούνται σε ένα κοινό σημείο: εκφράζουν την ανησυχία μήπως η έννοια του τραύματος οδηγήσει σε μια ψυχολογικοποίηση της πολιτικής, σαν να υποκαθιστά η ψυχολογία την ιστορία, τη γεωπολιτική, την οικονομία ή την πολιτική πράξη.

Αν αυτή ήταν πράγματι η θέση μου, θα συμμεριζόμουν κι εγώ την ίδια ανησυχία. Όμως δεν είναι αυτή η θέση που προσπαθώ να διατυπώσω. Και ίσως εδώ βρίσκεται μια ουσιαστική παρεξήγηση που αξίζει να αποσαφηνιστεί.

Κατ’ αρχάς το ερώτημα που θέτει ο Γιάννης Ραχιώτης «γύρω από ποιο πολιτικό πρόγραμμα μπορεί να συγκροτηθεί μια συλλογική δράση;» είναι μια ουσιαστική πολιτική ερώτηση. Νομίζω όμως ότι η κριτική του αποδίδει στη θέση μου κάτι που δεν έχω υποστηρίξει ποτέ. Δεν ισχυρίστηκα ότι η ψυχολογία μπορεί να αντικαταστήσει την πολιτική. Ούτε ότι η θεραπεία μπορεί να αντικαταστήσει τον συλλογικό αγώνα. Ούτε ότι τα ιστορικά και γεωπολιτικά προβλήματα λύνονται με ψυχοθεραπεία. Αυτό θα ήταν πράγματι μια αφελής θέση. Η δική μου θέση είναι διαφορετική.

Μια κριτική στην κριτική του Γιάννη Ραχιώτη

Του Δημήτρη Γκάζη

Διάβασα, μέσα από κοινοποιήσεις φίλων εδώ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, το άρθρο-παρέμβαση του δικηγόρου Γιάννη Ραχιώτη με τίτλο «Το πολιτικό αδιέξοδο και ο πολιτικός φορέας που λείπει» το οποίο δημοσιεύθηκε στον ιστότοπο του militaire 

(✍️

 https://www.militaire.gr/i-geopolitiki-mas-ypoteleia-kai-to-systima-poy-den-fovatai-ta-nea-kommata-antitheta-ta-chreiazetai/ ) 

και την ιστοσελίδα του Αριστερού Ρεύματος. Κεντρική του θέση, όπως την αντιλαμβάνομαι (χωρίς ελπίζω να παραποιώ την ουσία της), είναι ότι μια πραγματική πολιτική εναλλακτική στη χώρα οφείλει να τοποθετεί στο κέντρο της την αντίθεση στην εξάρτηση από το δυτικό σύστημα, την ΕΕ, το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ, συνδέοντάς την με μια πολιτική υπέρ των λαϊκών στρωμάτων. Και ακόμη περισσότερο, ότι πολιτικά εγχειρήματα που δεν είναι ρητά τέτοια, όσο ριζοσπαστική κι αν είναι η κριτική ή η μεθοδολογία τους, παραμένουν ενσωματώσιμα ή «εν δυνάμει ελέγξιμα» από το ίδιο το σύστημα που επιχειρούν να αμφισβητήσουν. 

Για να στερεώσει την άποψη του ασκεί κριτική σε τέσσερις απόψεις και τους φορείς τους, επιλέγοντας μάλιστα τέσσερις “όμορες” απόψεις κατά καιρούς συνομιλητών του ή δυνάμει συνομιλητών του. Ανάμεσα στις αναφορές του υπάρχει και μία στη δική μας προσπάθεια, στα Συνέδρια και στην Πανελλαδική Δικτύωση για το Υπαρξιακό Πρόβλημα της Χώρας, καθώς και στη συμβολή του Ρούντι Ρινάλντι. Τις σκέψεις που μου γέννησε η σχετική “κριτική” επιχείρησα να συνοψίσω σε πέντε σημεία στα οποία νομίζω ότι αξίζει να επιμείνουμε.

1️⃣ Το «υπαρξιακό πρόβλημα» δεν είναι μια άχρονη λέξη συνώνυμη της εξάρτησης

Ο Γ. Ραχιώτης σημειώνει ότι, αφού το ελληνικό κράτος συγκροτήθηκε εξαρχής ως εξαρτημένο και εποπτευόμενο, το υπαρξιακό του πρόβλημα υπάρχει ουσιαστικά από την ίδρυσή του, ή ακόμη περισσότερο πως πάνω κάτω όλες οι εξαρτημένες χώρες βρίσκονται αντιμέτωπες με το υπαρξιακό τους πρόβλημα. 

Η εξάρτηση, η μειωμένη κυριαρχία και η πρόσδεση των ελληνικών ελίτ σε ξένα κέντρα αποτελούν πράγματι σταθερές της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Δεν είναι όμως μόνο αυτό που προσπαθήσαμε να περιγράψουμε με τον όρο «Το υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας στην τροχιά του 21ου αιώνα» (αυτό το “στην τροχιά του 21ου αιώνα” συχνά ξεχνιέται). 

Το πολιτικό αδιέξοδο και ο πολιτικός φορέας που λείπει

Του Γιάννη Ραχιώτη

Το αδιέξοδο με το υπάρχον πολιτικό σύστημα  έχει γίνει προφανές  γι' αυτό και νέα κόμματα δημιουργούνται ή εξαγγέλλονται  και προτάσεις  για πολιτικά σχέδια διακινούνται στο δημόσιο λόγο.

Ο καθηγητής  Γιάννης Ιωαννίδης  είπε πρόσφατα,  στην εκπομπή του Γιώργου Σαχίνη, ότι μας κυβερνάει μια «αχρηστοκρατία». Αναρωτιέμαι αν αυτό είναι το κρίσιμο χαρακτηριστικό του σημερινού κυβερνητικού μπλοκ; Ότι  είναι άχρηστοι, ανίκανοι, ψεύτες κοκ;  Αν  ήταν  χρήσιμοι , ανιδιοτελείς, ειλικρινείς, μορφωμένοι, δραστήριοι αλλά και πάλι προωθητές των ευρωατλαντικών  συμφερόντων στη χώρα, τότε θα είμασταν καλά;

Άλλος πρότεινε να μας κυβερνούν αυτοί πού έχουν «ανεξάρτητη επιστημονική εγκυρότητα». Δηλαδή υπάρχει πολιτικά ουδέτερη επιστήμη και επιστήμονες; Η επιστήμη μπορεί να είναι ανεξάρτητη από τα ταξικά συμφέροντα;  Η επιστήμη μπορεί να υπηρετεί ταυτόχρονα και τον  υποτελή και τα αφεντικά του;  Ποιος άραγε καθορίζει το πλαίσιο λειτουργίας των πανεπιστημίων , της έρευνας , της κυκλοφορίας της γνώσης; Το να έχεις διαπρέψει σε κάποιο αμερικάνικο Πανεπιστήμιο εγγυάται ότι θα διαπρέψεις και στην υποστήριξη των λαϊκών στρωμάτων;  Ότι θα εργαστείς για την ανεξαρτησία της χώρας;

Ο σύμβουλος ψυχικής υγείας Αντώνης  Ανδρουλιδάκης μας προτείνει «χώρους σύγκλισης ανάμεσα στην εμπειρική γνώση, την επιστημονική ανάλυση, το συλλογικό ψυχικό βίωμα και τη δημοκρατική πράξη». Επιπλέον να διαχειριστούμε σωστά «το ψυχικό μας τραύμα». Ωραία όλα αυτά να τα κάνουμε, αλλά για να υπηρετήσουν ποιο πολιτικό πρόγραμμα; Δεν πρέπει να περιγράφεται; Ή απλά προτείνεται μια μεθοδολογία που δουλεύει για κάθε πολιτικό πρόγραμμα; πχ και για τη συνέχιση της υποτέλειας και για την ανεξαρτησία μας; Και τελικά τί να κάνουμε; Να αγωνιστούμε για να διώξουμε αυτούς που μας επέβαλαν μνημόνια και υποτέλεια ή να δηλώσουμε  ψυχικά πάσχοντες  που θέλουμε θεραπεία;  «αυτοβελτίωση» ή απελευθέρωση;

Η Μαρία  Καρυστιανού ίδρυσε πολιτικό φορέα με στόχο αποκλειστικά «Δικαιοσύνη για τα παιδιά μας» «Ειδικό Δικαστήριο για να πληρώσουν οι ένοχοι» «κατάργηση του νόμου περί ευθύνης υπουργών». Αυτά τα συνθήματα μπορεί της φαίνονται αρκετά για μαζική άγρα ψήφων, συγκροτούν όμως πολιτικό πρόγραμμα; Η ίδια βέβαια γνωρίζει ή  θα έπρεπε να γνωρίζει, αφού επιδιώκει να μας κυβερνήσει, ότι η δικαιοσύνη είναι μια κρατική λειτουργία που υπάγεται στο ίδιο σάπιο και υποτελές κρατικό σύστημα, διορίζεται από το υπουργικό συμβούλιο και υπακούει στη νομοθεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στις υπαγορεύσεις των υπερατλαντικών πατρώνων που νομοθετούνται άμεσα από την αμερικανόδουλη κυβέρνηση. Όταν εν τέλει αναγκάστηκε να πάρει θέση για τα μεγάλα θέματα της χώρας, στην εκδήλωση που διοργάνωσε για τα 52 χρόνια από την προδοσία της Κύπρου, μας είπε ότι «δεν μας φταίει το ΝΑΤΟ και η ΕΕ αλλά οι κυβερνήσεις μας» που δεν τα αξιοποίησαν  επαρκώς. Δηλαδή τι παραπάνω έπρεπε να κάνουν; έχουν  εκχωρήσει την άμεση  διοίκηση της χώρας στην ΕΕ, το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ. Η κα Καρυστινού μάλλον πιστεύει ότι έχουμε έλλειμμα… υποτέλειας  που θα το αναπληρώσει η μελλοντική (sic) κυβέρνησή της.   

Για το predator και το δούλεμα…

Του Γιάννη Ραχιώτη

Σήμερα 6.7.2026, ο κ. Σαμαράς κατέθεσε έγγραφο στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου ζητώντας διαλεύκανση της υπόθεσης ( μετά από 4 χρόνια) γιατί ήταν και αυτός παρακολουθούμενος. Στο έγγραφο δεν λέει κυριολεκτικά τίποτα ουσιώδες. Επαναλαμβάνει απλά τις γνωστές ουδέτερες λεξούλες: «Είναι αυταπόδεικτο» «εξαιρετικής θεσμικής και εθνικής βαρύτητας» «το έχω επανειλλημμένως αναδείξει…»… δεν υπήρξε ανταπόκριση από την κυβέρνηση… Όμως ούτε κουβέντα για την… ταμπακέρα.

Αναρωτιέται κανείς,o κ. Σαμαράς δεν έχει καταλάβει τίποτα για την υπόθεση, 4 χρόνια απ’ όταν έμαθε ότι Ισραηλινοί με Ισραηλινό λογισμικό τον παρακολουθούσαν ταυτόχρονα με τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τον αρχηγό του στρατού, το διευθυντή του γραφείου του Μητσοτάκη, εν ενεργεία υπουργούς, δημοσιογράφους, φίλες της συζύγου του Μητσοτάκη κοκ; Ότι ταυτόχρονα, περίπου τα ίδια πρόσωπα παρακολουθούσε και η ΕΥΠ που τότε τη διοικούσε ο Παναγιώτης Κοντολέων που κατά το βιογραφικό του ήταν πρώην συνεργάτης της αμερικανικής Πρεσβείας; Ότι τα ίδια γίνονταν, αποδεδειγμένα πλέον, και επί κυβέρνησης Κώστα Καραμανλή στην οποία ήταν υπουργός πολιτισμού; Παρακολουθούμενος τότε ήταν και ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Τότε είχε αποκαλυφθεί ότι η παρακολούθηση οδηγούσε κατευθείαν στην έδρα της CIA στις ΗΠΑ. Αυτές οι παρακολουθήσεις είχαν οδηγήσει στον… ανεξιχνίαστο θάνατο ενός Ελληνα διευθυντή του τμήματος της Vodafon που είχε εγκατασταθεί το παράνομο λογισμικό παρακολούθησης;

Η CIA έκανε παρακολουθήσεις στην Ελλάδα και επί ΠΑΣΟΚ. Το Νοέμβρη του 1993 δύο υπάλληλοι της Πρεσβείας- πράκτορες της CIA είχαν συλληφθεί μέσα σε βανάκι στην Κυψέλη με εξοπλισμό υποκλοπών και παρακολουθήσεων, περούκες, ασυρμάτους κοκ. Με τα τότε τεχνικά μέσα παρακολούθησης έπρεπε να είναι αυτοπροσώπως κοντά στο στόχο… Τότε, για ευνόητους λόγους, δεν χρησιμοποιούσαν ακόμη Ισραηλινούς για τις δουλειές τους εδώ.

Το διεθνές δίκαιο μετά την εισβολή στη Βενεζουέλα και πριν την επίθεση στο Ιράν

Του Γιάννη Ραχιώτη 

[Παρέμβασή μου σε εκδήλωση αλληλεγύης για Βενεζουέλα & Κούβα που οργάνωσε η ΛΑΕ στο Πάντειο στις 24.1.2025]

Αξίζουν συγχαρητήρια στη ΛΑΕ που οργάνωσε αυτή την εκδήλωση. Σε μια εποχή που το ολόκληρο το κοινοβουλευτικό πολιτικό μας σύστημα έχει σκύψει το κεφάλι στην αμερικάνικη πρεσβεία, είναι σημαντικό που υπάρχει ένας πολιτικός φορέας  να επιστρέφει ένα ποσοστό της αλληλεγγύης που δέχθηκε ο ελληνικός λαός σε ανάλογες καταστάσεις. 

Η εισβολή των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα ήταν μια ωμή παραβίαση των πιο βασικών κανόνων του  διεθνούς δικαίου.  Η σύλληψη εν ενεργεία αρχηγού κράτους είναι η πιο βαριά προσβολή της κυριαρχίας του, της ίδιας του της κρατικής υπόστασης.

Ο στραγγαλισμός της Κούβας , η πρόκληση λιμού για να στραφεί ο λαός κατά της κυβέρνησής του, είναι έγκλημα πολέμου.

Αυτά δεν έχουν κανένα έρεισμα στο διεθνές δίκαιο. Δεν το επικαλέστηκαν ούτε καν σαν πρόσχημα, όπως έκαναν ακόμη και στη σφαγή της Γάζας. Αντίθετα δήλωσαν ότι  δεν τους ενδιαφέρει.  

Όταν λέμε διεθνές δίκαιο εννοούμε τον καταστατικό χάρτη (ΚΧ) και τις βασικές συνθήκες που υπογράφηκαν στο πλαίσιο του ΟΗΕ και διατύπωσαν μια σειρά κανόνες που σήμαιναν το τέλος της αποικιοκρατίας : Κυρίαρχη ισότητα μεταξύ των κρατών , δικαίωμα αυτοδιάθεσης των λαών ,μη επέμβαση στα εσωτερικά άλλου κράτος, απαγόρευση της βίας σαν μέσο επίλυσης διακρατικών διαφορών, απαραβίαστο των αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων.

Ηταν μια κατάκτηση του ανθρώπινου πολιτισμού. Τίποτα ανάλογο δεν υπήρχε στις διεθνείς σχέσεις μέχρι το 1946.  Μέχρι τότε σαν διεθνές δίκαιο εννοούσαν τις συμφωνίες μεταξύ των αποικιακών δυνάμεων . Ο ΚΧ δεν έγινε από  μεγαλοθυμία των Αμερικανών και των Βρετανών  . Ηταν το αποτέλεσμα της ισορροπίας που προέκυψε μετά το 2ο παγκόσμιο πόλεμο . Ηταν  27 εκατομμύρια  Σοβιετικών και 35 εκατομμύρια Κινέζων νεκρών που τον επέβαλαν .

Φυσικά είναι άλλο η θέσμιση άλλο η τήρηση . Ακόμη και η πρόσφατη ιστορία διδάσκει ότι η υπογραφή των Δυτικών σε διεθνείς συμφωνίες  δεν αξίζει ούτε το χαρτί που γράφεται. Ούτε οι διαβεβαιώσεις τους έχουν σημασία :

Για διάλογο με τη Βενεζουέλα  μιλούσαν το Δεκέμβρη που μας πέρασε . Υπήρξε μάλιστα και τηλεφωνική επικοινωνία  Τράμπ – Μαδούρο. Και μετά ακολούθησε η 3η Γενάρη.

Βενεζουέλα: Η σκληρή νεοαποικιακή πραγματικότητα και κάποια απλοϊκά (;) ερωτήματα.

Του Γιάννη Ραχιώτη

H στρατιωτική εισβολή της  3ης Ιανουαρίου 2025 στη Βενεζουέλα, ένα κυρίαρχο κράτος- μέλος του ΟΗΕ και η απαγωγή του Προέδρου της, νομικά συνιστά το «έγκλημα της  επίθεσης» όπως διατυπώθηκε στο καταστατικό του Διεθνούς Δικαστηρίου της Νυρεμβέργης και σε άλλα νεώτερα κείμενα διεθνούς δικαίου. Ταυτόχρονα αποτελεί κατάφωρη παραβίαση όλων των θεμελιωδών διατάξεων του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ. Ανάλογες εισβολές, κατοχές, απαγωγές και δολοφονίες κρατικών ηγετών, από την ίδρυση του ΟΗΕ μέχρι σήμερα, οι ΗΠΑ και τα παρελκόμενά τους (Ισραήλ, Ουκρανία κοκ) έχουν πραγματοποιήσει δεκάδες χώρες. Στις 3 Ιανουαρίου που έγινε η απαγωγή του Προέδρου Μαδούρο ήταν η 6η επέτειος της δολοφονίας του στρατηγού Σολεϊμανί που έγινε πάλι με εντολή Τράμπ, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι άλλοι αμερικανοί πρόεδροι έκαναν λιγότερα.

Στη συνέντευξη τύπου μετά την απαγωγή, ο πρόεδρος και οι υπουργοί άμυνας και εξωτερικών των ΗΠΑ  ξεκαθάρισαν το πολιτικό και νομικό πλαίσιο που εντάσσουν το νέο τους διεθνές έγκλημα: Επαναφορά του δόγματος Μονρόε και της πολιτικής των κανονιοφόρων, απειλή άμεσης στρατιωτικής κατοχής, υποκατάσταση του διεθνούς δικαίου από τις δικές τους αποφάσεις, υποκατάσταση της διεθνούς κοινότητας από τις ΗΠΑ και την Ευρωπαϊκή Ενωση. Εθεσαν δύο καθαρούς στόχους:  Άρνηση του δικαιώματος των λαών της Λατινικής Αμερικής να επιλέγουν σοσιαλιστικές κυβερνήσεις και αντιμετώπιση του δημόσιου πλούτου τους σαν απόλυτης ιδιοκτησία των ΗΠΑ. Μάλιστα χαρακτήρισαν επανειλημμένα τους Βενεζουελάνους σαν κλέφτες του πετρελαίου «τους»! Αυτές οι θέσεις και διεθνείς πρακτικές, τυπικά ιμπεριαλιστικές και νεοποικιοκρατικές, δεν έχουν βέβαια καμία σχέση με το διεθνές δίκαιο, το οποίο τους αρέσει ή όχι αποτελεί μια κατάκτηση του ανθρώπινου πολιτισμού και ένα θεμελιώδες πλαίσιο ειρηνικής συμβίωσης μεταξύ των κρατών. Οι ΗΠΑ και ο στενός πυρήνας κρατών – εκτελεστικών τους οργάνων, μπορεί να κατέχουν κτηνώδη ισχύ, όμως από άποψη διεθνούς δικαίου είναι κράτη παρίες και από πολιτική  άποψη, επιβάλλοντας  το νόμο της ζούγκλας, αποτελούν την έμπρακτη αμφισβήτηση του ανθρώπινου πολιτισμού και συνακόλουθα  απειλή για την επιβίωση της ανθρωπότητας.

Η απειλούμενη επίθεση κατά της Βενεζουέλας και το διεθνές δίκαιο

Του Γιάννη Ραχιώτη

Πριν δυο μήνες οι ΗΠΑ δήλωσαν ότι η Βενεζουέλα εμπορεύεται τα ναρκωτικά που μπαίνουν στις ΗΠΑ, ότι υπάρχει ένα καρτέλ ναρκωτικών που έχει αρχηγό τον… εκλεγμένο πρόεδρο της χώρας, ότι θεωρούν το εμπόριο των ναρκωτικών απειλή για την εθνική τους ασφάλεια και γι’ αυτό θα αντιμετωπίσουν στρατιωτικά (και όχι αστυνομικά) τη διακίνησή τους. Μετά από αυτά συγκέντρωσαν μεγάλο αριθμό πολεμικών πλοίων στην Καραϊβική, συμπεριλαμβανομένων ενός πυρηνοκίνητου υποβρυχίου εξοπλισμένου με πυρηνικά όπλα, και ενός αεροπλανοφόρου που μεταφέρει δεκάδες πολεμικά αεροπλάνα και χιλιάδες πεζοναύτες. Ενεργοποίησαν εγκαταλειμμένες στρατιωτικές βάσεις τους σε νησιά της Καραϊβικής και μετέφεραν σε διάφορα υποτελή τους νησιωτικά κρατίδια μεγάλο αριθμό πολεμικών αεροπλάνων και στρατεύματα. Στη συνέχεια άρχισαν να βυθίζουν με πυραύλους, χωρίς καμία προειδοποίηση ή νηοψία, μικρά άοπλα σκάφη που έπλεαν στην Καραϊβική σκοτώνοντας τα πληρώματά τους. Μέχρι τώρα έχουν σκοτώσει έτσι περίπου 80 άτομα διαφόρων εθνικοτήτων. Το πρόσχημα είναι ότι μετέφεραν ναρκωτικά, χωρίς βέβαια να μπουν στον κόπο να το επιβεβαιώσουν ή να συλλέξουν κάποια αποδεικτικά στοιχεία έστω και μετά την εξόντωση των άτυχων πληρωμάτων. Φροντίζουν μάλιστα να προβάλουν οι ίδιοι το μέγεθος της αυθαιρεσίας τους δίνοντας στη δημοσιότητα βίντεο από κάποιες επιθέσεις σε πλοιάρια. Μέχρι τώρα απειλούσαν τη Βενεζουέλα με εισβολή, βομβαρδισμό, αποστολή κομάντος για δολοφονία της κυβέρνησης κοκ. Τα τελευταία 24ωρα άρχισαν να μιλούν για διάλογο, ακόμη και σε επίπεδο κορυφής, χωρίς βέβαια να αποσύρουν τα στρατεύματά τους ούτε να είναι βέβαιο ότι δεν πρόκειται για παραπλανητικές-καθησυχαστικές δηλώσεις. Η πικρή εμπειρία του Ιράν που δέχθηκε την αμερικανοϊσραηλινή επίθεση μεταξύ δύο γύρων διαπραγματεύσεων είναι άλλωστε πολύ πρόσφατη. Οι ισχυρισμοί των ΗΠΑ περί συμμετοχής κάποιας κυβέρνησης που τη θεωρούν εχθρική, ακόμη και του προέδρου της προσωπικά, στο εμπόριο ναρκωτικών δεν είναι κάτι καινούργιο. Στη Συρία, μέχρι την κατάληψη της εξουσίας από τους τζιχαντιστές, κατηγορούσαν τον πρόεδρο Ασαντ για διακίνηση του Ναρκωτικού Captagon και μάλιστα είχαν νομοθετήσει και ένα πρόσθετο πακέτο κυρώσεων εναντίον της χώρας με τίτλο « Capτagon Act”. Μόλις κατέλαβαν την εξουσία οι φιλικές προς τη Δύση συμμορίες, οι κατηγορίες σταμάτησαν και οι κυρώσεις άρθηκαν. Την Κίνα την κατηγορούν για παράνομη διακίνηση προς τις ΗΠΑ του ναρκωτικού φαρμάκου Fentanyl. Την εκάστοτε κυβέρνηση του Μεξικού την κατηγορούν ότι βοηθάει τη διακίνηση ναρκωτικών και απαιτούν να δεχθεί δικές τους στρατιωτικές δυνάμεις στο έδαφός της χώρας. Παλαιότερα είχαν εισβάλλει στον Παναμά και είχαν απαγάγει τον πρόεδρό του, πάλι με πρόσχημα ότι διακινεί ναρκωτικά προς τις ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ είναι όντως η χώρα με την μεγαλύτερη παραγωγή, διακίνηση και κατανάλωση ναρκωτικών στον κόσμο. Επίσης είναι το μοναδικό σχεδόν μέρος του κόσμου όπου ξεπλένονται τα κέρδη από το εμπόριο ναρκωτικών. Όμως εδώ και πολλά χρόνια δεν έχουν συλλάβει κανένα μεγαλέμπορο ναρκωτικών στο έδαφός τους, ούτε έχουν εξαρθρώσει κανένα κύκλωμα ξεπλύματος κερδών από τα ναρκωτικά.

Η σύλληψη του πρώην προέδρου της Δημοκρατίας των Φιλιππίνων με ένταλμα του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου

Των Γιάννη Ραχιώτη και Μαρίας Σιρέτη, δικηγόρων.

( 1η δημοσίευση : dikastiko.gr στις 10.4.2025)

Δικονομικό Ιστορικό

Στις 7 Μαρτίου 2025 το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο-ΔΠΠ  (International Criminal Court) εξέδωσε μυστικό ένταλμα σύλληψης κατά του προηγούμενου Προέδρου των Φιλιππίνων, Ροντρίγκο Ρόα Ντουτέρτε το οποίο εκτελέστηκε με τη σύλληψή του στις Φιλιππίνες στις 11.03.2025. Μετά τη σύλληψη το ένταλμα δόθηκε στη δημοσιότητα.  Επειδή οι Φιλιππίνες από το 2019 δεν είναι μέλος του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου[1], για τη σύλληψη έγινε επίκληση ερυθράς αγγελίας που φέρεται να είχε εκδώσει η Ιντερπόλ σε εκτέλεση του συγκεκριμένου εντάλματος. Η διαδικασία αυτή, από άποψη νομιμότητας  είναι τουλάχιστον προβληματική αφού κράτη μη μέλη του ΔΠΔ δεν μπορούν να δεσμευτούν από τις αποφάσεις του μέσω διαδικαστικών ενεργειών άλλων διεθνών οργανισμών. Το PCTC, το οποίο λειτουργεί ως Εθνικό Κεντρικό Γραφείο της Ιντερπόλ στη Μανίλα, δεν είναι επιφορτισμένο με τη διεξαγωγή συλλήψεων αλλά με το συντονισμό της «επεξεργασίας αιτημάτων συνεργασίας που τους αποστέλλονται μέσω ειδοποιήσεων και μηνυμάτων της Ιντερπόλ» σε εθνικό επίπεδο, σύμφωνα με το Άρθρο 20 των Κανόνων της Ιντερπόλ για την Επεξεργασία Δεδομένων. Ο επίσημος ιστότοπος της Interpol[2] διευκρινίζει επίσης ότι «δεν πραγματοποιεί έρευνες ή συλλήψεις», σημειώνοντας ότι οι εθνικές υπηρεσίες επιβολής του νόμου έχουν τη σχετική αρμοδιότητα.

 Ο  Πρόεδρος Ντουτέρτε μεταφέρθηκε άμεσα, στην έδρα του ΔΠΠ στη Χάγη, χωρίς να παρουσιασθεί ενώπιον τοπικού Δικαστηρίου όπως προβλέπεται από το άρθρο 59 του καταστατικού του ΔΠΠ προκειμένου να κριθεί η απελευθέρωση ή η προσωρινή του κράτηση. Η κυβέρνηση δήλωσε ότι αφού οι Φιλιππίνες δεν είναι μέλος του ΔΠΠ δεν δεσμεύονται από τις διατάξεις του καταστατικού του, αν και ως προς την εκτέλεση του εντάλματος θεώρησε ότι δεσμεύεται.

Η κατηγορία

Το ένταλμα εκδόθηκε από το τμήμα προδικασίας του ΔΠΔ μετά από αίτημα του Εισαγγελέα του, για  ανθρωποκτονίες σε τέτοια έκταση που συνιστούν έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Σύμφωνα με το άρθρο 7 του καταστατικού του, οι ανθρωποκτονίες συνιστούν έγκλημα κατά της ανθρωπότητας όταν αποτελούν μέρος ευρείας και συστηματικής επίθεσης εναντίον  οποιουδήποτε αμάχου πληθυσμού.  Ως πραγματικό για να θεμελιώσει αυτό το νομικό χαρακτηρισμό η απόφαση αναφέρει ότι μεταξύ 1ης Νοεμβρίου 2011 και της 16ης Μαρτίου 2019  που η χώρα αποχώρησε από το ΔΠΔ  , ο Ντουτέρτε, ως δήμαρχος, επί 22 συνολικά χρόνια, της πόλης Νταβάο  και  ως πρόεδρος της Δημοκρατίας των Φιλιππίνων από το 2016 έως το 2022 υπήρξε «έμμεσος αυτουργός» στο φόνο φερομένων ως εμπόρων ναρκωτικών ή κλεπτών, σε 19 περιπτώσεις στο Νταβάο και σε 24 σε άλλες περιοχές της χώρας. Στην απόφαση δεν αναφέρονται ούτε τα πραγματικά περιστατικά κάθε υπόθεσης ούτε αιτιολογείται η επικαλούμενη συμμετοχή του Προέδρου της χώρας. Το μόνο που αναφέρεται είναι ότι οι ανθρωποκτονίες τελέστηκαν  από την αστυνομία ή τρίτους στο πλαίσιο αστυνομικών επιχειρήσεων κατά συμμοριών εμπορίας ναρκωτικών. Ο Εισαγγελέας του ΔΠΔ, βρετανός δικηγόρος  Καρίμ Χαν  είχε μάλιστα ζητήσει να του απαγγελθούν και κατηγορίες για βασανιστήρια και …βιασμούς (!!!) σε έκταση που  συνιστούν  έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Το τμήμα προδικασίας απέρριψε τις κατηγορίες για βασανιστήρια και βιασμούς με αιτιολογία ότι ο χαρακτηρισμός αυτών των συμπεριφορών ως εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας είναι αδικαιολόγητος, προφανώς για λόγους διάσωσης της σοβαρότητας της αιτιολογίας του εντάλματος.

Από τη Χούντα στη Μεταπολίτευση. Ιστορική τομή ή ιστορικό συνεχές;

Του Γιάννη Ραχιώτη

(Γραπτή απόδοση ομιλίας στην ΕΣΗΕΑ στις 14.2.2025, σε  ημερίδα για τα 50 χρόνια από τη μεταπολίτευση )

Η μεταπολεμική διαδρομή της Ελλάδας σημαδεύτηκε από καθοριστικά γεγονότα όπως η συντριβή της πρώτης μετά το 1821 ένοπλης διεκδίκησης της ανεξαρτησίας μας, η μετεμφυλιακή τρομοκρατία, η επιβολή της δικτατορίας, η καταστροφή της Κύπρου, τα μνημόνια που μορφοποίησαν την σύγχρονη  οικονομική και κοινωνική δομή της χώρας και επέβαλαν τη σημερινή παρακμή της.

Αδιατάρακτο υπόβαθρο αυτής της διαδρομής υπήρξε η αμερικανική επικυριαρχία σε όλες της πτυχές της δημόσιας ζωής. Όπως στην προηγούμενη περίοδο του ελληνικού κράτους ήταν ο έλεγχος της χώρας από τη Μεγάλη Βρετανία. Η υποτέλεια είναι το  ιστορικό συνεχές  του νεότερου ελληνικού κράτους, μια συνθήκη πολύ επαχθέστερη από  εξάρτηση.

Σε αυτό το ιστορικό πλαίσιο συζητάμε σήμερα για τη χούντα , τη μεταπολίτευση του 1974 και τις συνέπειές τους  στις  10ετίες που ακολούθησαν. Με  δεδομένο τον πλήρη έλεγχο των δημόσιων πραγμάτων της χώρας από τις ΗΠΑ, ολόκληρη την περίοδο από το 1947 μέχρι το 1967, το  ερώτημα που ανακύπτει  είναι γιατί  τους χρειάζονταν η  Χούντα; και αντιστοίχως γιατί έπαψε να τους χρειάζεται το 1974;

Η δεξιά αντιμέτωπη με αυτό το ερώτημα προσπαθεί να καλύψει τους προστάτες της με  τη θεωρία των «ολίγων  αφρόνων επιόρκων αξιωματικών» που… αποφάσισαν να μας κυβερνήσουν οι ίδιοι αντί για τα αφεντικά τους. Όμως σε μια χώρα που ο στρατός και τα σώματα ασφαλείας ελέγχονταν  άμεσα από τους αμερικανούς πραξικόπημα χωρίς την έγκριση και  στήριξή τους δεν γίνεται. Και αν ακόμη οι «ολίγοι άφρονες» τους ξέφευγαν, είχαν όλες τις δυνατότητες να τους εξουδετερώσουν με συνοπτικές διαδικασίες. Αντιθέτως τους αναγνώρισαν,  τους στήριξαν και τους καθοδήγησαν.

Τι έδειξε η πρόσφατη κατάληψη του υπολοίπου της Συρίας από τις ΝΑΤΟικές δυνάμεις

Του Γιάννη Ραχιώτη

(Περίληψη ομιλίας μου σε κοινή εκδήλωση της ” Πλατφόρμας Ανεξαρτησίας ” και των “Δρόμων Ελευθεριας” για τις συνέπειες της κατάληψης – κατάλυσης του Συριακού κράτους) Ζωγράφου, Δεκέμβρης 2024

Τα γεγονότα                          

Το ΝΑΤΟ (κυρίως ΗΠΑ και Τουρκία  αλλά και τη βοήθεια αρκετών άλλων ΝΑΤΟϊκών χωρών), με  στρατηγικό σύμμαχο το Ισραήλ, κατέλαβαν τα ¾ της Συρίας που δεν έλεγχαν. Το υπόλοιπο ¼ το έλεγχαν ήδη από το 2019-2020. Αυτό σε συνδυασμό: 1. με την ανθρωπιστική καταστροφή στη Γάζα (που έχει πολιτικά  και στρατιωτικά αποτελέσματα αρνητικά για την αντίσταση) 

2. την καταστροφή του στελεχικού δυναμικού της Χεζμπολαχ και τη εξ αντικειμένου διάλυση του άξονα της αντίστασης (= απομόνωση Χεζμπολάχ) 

3. Τα ταπεινωτικά πλήγματα που δέχθηκε το Ιράν τους τελευταίους μήνες αποτέλεσε στρατηγική αλλαγή της κατάστασης στη Δυτική Ασία υπέρ της Δύσης.

Αποτελέσματα

Το Ισραήλ επεκτάθηκε εδαφικά στη Νταράα = ήρθε έξω από τη Δαμασκό και πρακτικά αφόπλισε τη Συρία, ανεξαρτήτως ποιος θα διοικεί τα υπολείμματα.

Οι ΗΠΑ θα έχουν στρατιωτικές βάσεις στο σύνολο της Συρίας.

Η Τουρκία θα σταθεροποιήσει την κατοχή της ΒΔ Συρίας και θα προσαρτήσει κάποια στιγμή και επίσημα την περιοχή ως ενδοχώρα του κόλπου της Αλεξανδρέττας.

Ολοκληρώθηκε η επιχείρηση διάλυσης της Συρίας, για την οποία οι βάσεις μπήκαν το 2017 – 2020. Οι δυνάμεις της αντίστασης στη Δύση έχασαν στο διπλωματικό πεδίο ότι είχαν κερδίσει στο περίοδο  της Μάχης. Τότε χάθηκε η ανεξαρτησία και κυριαρχία της Συρίας (φορματ Αστάνα, αποδοχή κατάληψης ΒΔ Συρίας,  συμφωνία για «παρατηρητήρια», αντιαεροπορική άμυνα. Το πιο τραγικό απ’ όλα ότι αυτό το αποτέλεσμα παρουσιάστηκε σαν Ρωσική – Συριακή νίκη και σαν λήξη του πολέμου, με αποτέλεσμα να αυτοκαθησυχαστούν ενώ ο αντίπαλος εργαζόταν συστηματικά: Οργάνωση της HTS, καταστροφή της στρατιωτικής υποδομής Ιράν και Συρίας, κάτω από τον εγγυητικό προστατευτικό ρόλο των ΗΠΑ και την παραίτηση της Ρωσίας που έγινε επίσημη μετά την ΕΣΕ).

Η Ανεξάρτητη Συρία, η Συρία της Αντίστασης στο Ισραήλ, στις ΗΠΑ, στην Τουρκία, στον ISIS έπαψε να υπάρχει σήμερα το πρωί.

Του Γιάννη Ραχιώτη

Η Ανεξάρτητη Συρία, η Συρία της Αντίστασης στο Ισραήλ, στις ΗΠΑ, στην Τουρκία, στον ISIS έπαψε να υπάρχει σήμερα το πρωί. 

Η Συρία κέντρο του άξονα της αντίστασης, στυλοβάτης της ανεξαρτησίας του Λιβάνου, στρατηγικό βάθος της  Χεζμπολάχ  και της αντικατοχικής αντίστασης στο Ιράκ η σύμμαχος  του Ιράν ανήκει πλέον στο ηρωικό παρελθόν του αραβικού κόσμου.  

Μαζί της τελειώνει  και ο άξονας της αντίστασης και - τουλάχιστον για αυτή την ιστορική περίοδο- οι αραβικές ελπίδες για απελευθέρωση από τη δυτική νεοαποικιοκρατία. Η Μέση Ανατολή περνάει στον ολοκληρωτικό έλεγχο των ΗΠΑ  - Ισραήλ που θα προσφέρουν βέβαια το κατάλληλο αντάλλαγμα στη χώρα που αποδείχθηκε ο πολυτιμότερος σύμμαχός τους την κρίσιμη στιγμή. Στην Τουρκία. 

Το σχέδιο που είχε εξαγγείλει ο πατέρας Μπους στις αρχές τις 10ετίας του '90 για μιά νέα = υποτελή στις ΗΠΑ, Μέση Ανατολή ολοκληρώθηκε σήμερα.  Μετά τους αραβικούς λαούς, ο δεύτερος μεγάλος χαμένος είναι η Ρωσία, αλλά η ίδια δεν φαίνεται να το έχει καταλάβει ακόμη.

Οι προεδρικές εκλογές στη Βενεζουέλα με τη ματιά ενός διεθνούς παρατηρητή

Του Γιάννη Ραχιώτη

Βρεθήκαμε στη Βενεζουέλα, τρεις Έλληνες ανάμεσα σε 910 διεθνείς παρατηρητές των προεδρικών εκλογών της 28/7, προσκεκλημένοι της κυβέρνησης της χώρας. Στην ομάδα των παρατηρητών υπήρχαν εκπρόσωποι του ΟΗΕ, του ιδρύματος Κάρτερ, εκπρόσωποι πολιτικών κομμάτων, κρατικών φορέων, κοινωνικών οργανώσεων, δημοσιογράφοι, νομικοί κλπ  από 100 περίπου χώρες. Σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις στη Βενεζουέλα καλείται μεγάλος αριθμός διεθνών παρατηρητών γιατί οι ΗΠΑ και οι δορυφόροι τους, παραδοσιακά αρνούνται να αναγνωρίσουν το εκλογικό αποτέλεσμα είτε πρόκειται για προεδρικές είτε για βουλευτικές είτε για περιφερειακές εκλογές, εκτός  αν έχει νικήσει η φιλοαμερικανική αντιπολίτευση. Αυτό συμβαίνει εδώ και 25 χρόνια, απ’ όταν εκλέχθηκε για πρώτη φορά πρόεδρος ο Ούγκο Τσάβες που απελευθέρωσε τη χώρα από τον έλεγχο των ΗΠΑ, ακολούθησε ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική και σοσιαλιστική κατεύθυνση στην οικονομία. 

Μετά από κάθε αμφισβήτηση του αποτελέσματος από τις ΗΠΑ και τους δορυφόρους, η τοπική φιλοαμερικανική αντιπολίτευση καλεί τις δυνάμεις της να βγουν στο δρόμο, αρχίζουν αποκλεισμούς λεωφόρων, κάψιμο αυτοκινήτων κλπ προσπαθώντας να επιβάλουν ανατροπή του εκλογικού αποτελέσματος και «πορτοκαλί  επανάσταση». Αυτό που έχουν μέχρι σήμερα καταφέρει είναι ένα πραξικόπημα που κατέρρευσε σε τρεις ημέρες το 2002,  και το 2018 μια… αυτοαναγόρευση σε πρόεδρο, σε κάποια πλατεία του Καράκας, μιας μαριονέτας των ΗΠΑ, του Γκουαϊντό που  σήμερα  τον έχουν οι ίδιοι  σε  ποινική έρευνα για κατάχρηση των χρημάτων που του διέθεσαν  για την ανατροπή της νόμιμης κυβέρνησης. Με πρόσχημα όμως την αυτοανακήρυξή του  κατέλαβαν την πρεσβεία της χώρας στην Ουάσιγκτων, κατέσχεσαν τα διυλιστήριά της που ήταν  σε βορειοαμερικανικό έδαφος και τα αποθέματά της σε χρυσό που βρίσκονταν στα χέρια ξένων τραπεζών. 

Από την εμπειρία μου ως δικαστικός αντιπρόσωπος επί 30 και πλέον χρόνια σε ελληνικές εκλογές  μπορώ να πώ ότι, συγκρίνοντας με την Ελληνική εκλογική διαδικασία, η Βενεζουελάνικη παρέχει πολύ περισσότερες δικλείδες αποτροπής νοθείας: Ο βενεζουελάνος ψηφοφόρος για να ψηφίσει εκτός από την επίδειξη της ταυτότητάς του δίνει δύο φορές δακτυλικό αποτύπωμα: Μία ψηφιακά  σε ειδικό on-line μηχάνημα, για αποτροπή διπλοψηφίας και μία  φυσικά, πάνω  στο  πρωτόκολλο ψηφοφορίας για αποτροπή παραποίησής του. Στο παραβάν κάνει την επιλογή του σε ειδικό υπολογιστή ο οποίος του τυπώνει επιτόπου το αντίστοιχο ψηφοδέλτιο. Έτσι η επιλογή γίνεται ταυτόχρονα με φυσικό τρόπο (στην κάλπη) και με ψηφιακό (στον ειδικό υπολογιστή). Το ίδιο και η μετάδοση των αποτελεσμάτων, αφενός γίνεται αυτόματα με την ψηφιακή επιλογή του ψηφοφόρου, αφετέρου με την καταμέτρηση των ψηφοδελτίων στην κάλπη ,που πρέπει να συμφωνεί με το ηλεκτρονικό αποτέλεσμα και το πρωτόκολλο ψηφοφορίας. Σε επίπεδο κεντρικής εκλογικής επιτροπής αλλά και σε κάθε εκλογικό τμήμα  όλοι οι υποψήφιοι δικαιούνται να έχουν εκπροσώπους , επόπτες κλπ. Όπως ξέρουν όσοι ασχολούνται με τις εκλογές στην Ελλάδα, ίσως και ο απλός ψηφοφόρος, τέτοιες δικλείδες  ασφαλείας ούτε καν τις έχουμε φανταστεί εδώ.

Αποχαιρετώντας τον Αβρααμ (Μάκη) Λεσπέρογλου

Του Γιάννη Ραχιώτη

Την προηγούμενη Τετάρτη 3 Ιούλη, έφυγε από κοντά μας ο Αβραάμ (Μάκης) Λεσπέρογλου με τον τρόπο που τα τελευταία χρόνια φεύγουν οι άνθρωποι του λαού που έχουν προβλήματα υγείας, ιδίως αν έχουν την ατυχία να μένουν σε επαρχιακές πόλεις και χωριά. Θύματα ενός συνειδητά διαλυμένου και συνεχώς απορρυθμιζόμενου και ιδιωτικοποιούμενου ΕΣΥ.

Παιδί μιας πολυμελούς φτωχής  οικογένειας τσαγκαράδων με καταγωγή  από την Πρέβεζα και στενούς δεσμούς με την αριστερά και την αντίσταση στους Γερμανούς και τους Άγγλους. Γεννημένος το 1955, η τελευταία χρονιά της Χούντας τον βρίσκει φοιτητή στη Θεσσαλονίκη. Εντάσσεται στην «Κομμουνιστική Οργάνωση Μαχητής». Εμπνέεται από τον αγώνα του Παλαιστινιακού λαού, αποχτάει στενούς δεσμούς με το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης και συμμετέχει ενεργά στην υποστήριξη του Παλαιστινιακού αγώνα. Από το 1974 συμμετέχει σε όλες τις διεργασίες εκείνης της αριστεράς που συνέχισε έμπρακτα να επιδιώκει την ανεξαρτησία από το δυτικό σύστημα και μετά την πτώση της χούντας. Έχει οργανική επαφή με όλες τις πολιτικές και οργανωτικές πρωτοβουλίες που αντιλαμβάνονταν το ιστορικό συνεχές μεταξύ μετεμφυλιακής περιόδου-χούντας-μεταπολίτευσης και είχαν συνείδηση της κόκκινης κλωστής που το διαπερνά: Της αμερικανοκρατίας.

Ο Μάκης υπήρξε αυτός ο τύπος  λαϊκού αγωνιστή που ενώ δεν είχε κάποιο ιδιαίτερο θεωρητικό υπόβαθρο, είχε οξύτατη πολιτική διαίσθηση, εδραιωμένη βιωματικά στην αντιιμπεριαλιστική-ανεξαρτησιακή παράδοση της ελληνικής αριστεράς. Ανέπτυξε όλα εκείνα τα ταλέντα και τις δεξιότητες που απαιτούνται για την πολιτική δουλειά στην παρανομία, πρώτα απ’ όλα την ικανότητα  να αξιολογεί ρεαλιστικά τις καταστάσεις. Αυτά τον κράτησαν ζωντανό, ελεύθερο και δημιουργικό για 17 ολόκληρα χρόνια παρανομίας. Βαθιά ηθικό και έντιμο άτομο, με συναίσθηση του χρέους απέναντι σε όσους όφειλε το παραμικρό. Η στάση του απέναντι στα πολιτικά και οργανωτικά του περιβάλλοντα διαπνέονταν, ακόμα και στους ύστερους απολογισμούς, από μια ανώτερη πολιτική ηθική, σεβασμό απέναντι στους συντρόφους του ιδιαίτερα σ’ αυτούς που έφτασαν μέχρι το τέλος με ψηλά το κεφάλι. Μετά τη σύλληψή του αντιμετώπισε με σταθερότητα και καθαρό βλέμμα όλους τους διακριτικούς και μη εκβιασμούς και υποσχέσεις. Δεν δίστασε να ρισκάρει την ελευθερία του για να μείνει ακέραιος και δικαιώθηκε γι’ αυτό. Έζησε μέχρι το τέλος της ζωής του πειθαρχημένος, με έντονη απέχθεια στα περιττά, την έπαρση, την επίδειξη.

2 χρόνια χωρίς το Βένιο Αγγελόπουλο

Του Γιάννη Ραχιώτη

Συνηθίζουμε να ξεχνάμε αυτούς που έφυγαν. Η ζωή προχωράει, λέμε. Όμως όταν η ανάμνηση  κάποιου που έφυγε συνδέεται με αιτήματα και καταστάσεις που ακόμη σφραγίζουν το συλλογικό μας είναι, τότε τα πράγματα είναι διαφορετικά. Αν η ανάμνηση ξεθωριάσει σημαίνει ότι ξεθωριάζουν και αυτά.

Ο Βένιος Αγγελόπουλος γεννήθηκε το 1943 τη μέρα της διαδήλωσης ενάντια στην κατοχική επιστράτευση. Πατέρας του ήταν ο νευρολόγος- ψυχίατρος Γρηγόρης Αγγελόπουλος που πλήρωσε και αυτός το λογαριασμό του στο αμερικανικής έμπνευσης κολαστήριο της Μακρονήσου, τον πρόγονο του Αμπού Γκράιμπ, του Γκουαντανάμο, της «βιβλιοθήκης» στην Ουκρανία κοκ.

Ο Βένιος στην πρώτη του νεότητα  βρέθηκε με αυτούς που ήταν αντίθετοι στην ΕΔΑίτικη αριστερά των σκυμμένων κεφαλιών. Ανδρώθηκε σαν αγωνιστής ενάντια στη Χούντα και την αμερικανοκρατία. Ωρίμασε στον αγώνα ενάντια στην αντιτρομοκρατική υστερία, δηλαδή ενάντια στον εξαγνισμό και τη νομιμοποίηση της αμερικανοκρατίας.

Εκανε τα τελευταία του πολιτικά βήματα αποχωρώντας από τον προσκυνημένο ΣΥΡΙΖΑ, την ώρα που μετατρεπόταν σε εργαλείο των ξένων για την καταλήστευση της χώρας που υποτίθεται κυβερνούσε. Πέρασε τα τελευταία χρόνια τη ζωής του βλέποντας τον Νετανιάχου και τον Πάϊατ να καθορίζουν  την εξωτερική και εσωτερική μας πολιτική.

Ουκρανία 2014-2022-2024

Του Γιάννη Ραχιώτη

Στις 22 Φλεβάρη συμπληρώθηκαν  10 χρόνια από την επικράτηση του πραξικοπήματος του Μαϊντάν. Εκτελέστηκε από τις ουκρανικές  νεοναζιστικές οργανώσεις, υπό την άμεση, επί τόπου, καθοδήγηση  των πολύ γνωστών μας Τζέφρυ Πάϊατ και Βικτώριας Νούλαντ.  Επακολούθησε ότι συνήθως  ακολουθεί τα αμερικανοκίνητα πραξικοπήματα. Αρχικά πογκρόμ κατά του  «στόχου», εδώ των ρωσικών πληθυσμών, στη  συνέχεια απαρτχάιντ  συνδυασμένο με πόλεμο χαμηλής έντασης, ώστε να εξαναγκαστεί ο στόχος σε εξέγερση, να λοιδορηθεί ως τρομοκράτης και -κατά το δυνατόν-να  συντριβεί. Παράλληλα επιβλήθηκε απαγόρευση των πολιτικών κομμάτων, κατασκευάστηκαν  νέα ελεγχόμενα, στήθηκαν εκλογές μεταξύ μαριονετών και άρχισε διεθνής καμπάνια νομιμοποίησης του νέου καθεστώτος.

Σήμερα συμπληρώνονται δύο χρόνια από την  ημέρα που η Ρωσία αποφάσισε να απαντήσει. Καθυστερημένα για πολλούς. Αυτή η  επέτειος  θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί σαν το σημαντικότερο ως τώρα  γεγονός   του 21ου αιώνα,  αν δεν υπήρχε η  γενοκτονία  που διαπράττεται στην Παλαιστίνη με ευθύνη του ίδιου μπλοκ κρατών  που είναι πίσω και  από τον Ισραηλινό και τον Ουκρανικό στρατό.  Το σημαντικό βέβαια ,δεν έγκειται στο ότι κάποια χώρα  αντιστάθηκε στη βούληση των ΗΠΑ, αυτό έγινε αρκετές φορές στα 35 χρόνια που διαρκεί η μονοκρατορία τους. Έγκειται στο ότι δεν κατάφεραν να τη συντρίψουν  μέσα σε 2-3 μήνες, όπως έγινε με όλες τις άλλες.

 Όσοι  δεν μετέχουν στην προπαγάνδιση του δυτικού αφηγήματος, συγκλίνουν τουλάχιστον σε δύο ζητήματα: Αφενός  στο ότι ο χαρακτήρας του πολέμου είναι  ΡωσοΝΑΤΟϊκός και δευτερευόντως εμφύλιος δηλαδή Ρωσο-Ουκρανικός, αφετέρου στο  ότι αιτία της φάσης του πολέμου που άρχισε στις 24/2/2022  είναι η προηγούμενη, που άρχισε στις 22/2/2014.

Ο πόλεμος είναι Ρωσο-ΝΑΤΟϊκός γιατί ό,τι σχετίζεται με αυτόν, πλην της προμήθειας ανθρώπινου δυναμικού, είναι θέμα του ΝΑΤΟ: Οι στόχοι, ο εξοπλισμός, ο εφοδιασμός, ο τακτικός σχεδιασμός, οι πληροφορίες, η εκπαίδευση, οι ειδικοί  και ένα μέρος των ειδικών δυνάμεων, ειδικών προσόντων κοκ.

Παλαιστίνη, οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και ο κόσμος

Σχόλιο για το βιβλίο “Γεωπολιτική της 17Ν”

Δημήτρη Κουφοντίνα, «Η γεωπολιτική της 17 Νοέμβρη» 

Του Γιάννη Ραχιώτη

Σκεφτόμουν να γράψω ένα σχόλιο για το τελευταίο βιβλίο του Δημήτρη Κουφοντίνα, πριν ξεκινήσει τη νέα απεργία πείνας, που φέρνει ξανά στην επιφάνεια την επιθετικά εκδικητική συμπεριφορά που υφίστανται επί 19 χρόνια οι έξι καταδικασμένοι σαν μέλη της 17 Νοέμβρη που παραμένουν κρατούμενοι. Μια άδεια στον Κουφοντίνα ή μια μεταγωγή σε αγροτικές φυλακές, όπως συμβαίνει με κάθε κρατούμενο στα τελευταία χρόνια της ποινής του, γινόταν αφορμή για καμπάνια «αγανάκτησης» ενορχηστρωμένη απ’ ευθείας από την αμερικανική πρεσβεία. Ο Γιωτόπουλος παραμένει στη φυλακή, ενώ από χρόνια έχει τις νόμιμες προϋποθέσεις αποφυλάκισης. Του αρνήθηκαν έστω και μία άδεια. Ο Σάββας Ξηρός παραμένει στη φυλακή με συνθήκες υγείας που αν τις είχε κάποιος κρατούμενος σε Ιρανική ή Ρωσική φυλακή, η «πολιτισμένη δύση» θα ήταν στα κάγκελα. Οι υπόλοιποι αντιμετωπίζουν ανάλογες εκδικητικές συμπεριφορές. Δεν εκπλήσσει, η συμπεριφορά της αστικής τάξης και των αμερικανών πατρώνων της. Κάποτε ένοιωσαν πραγματική απειλή από τους σημερινούς δεσμώτες τους, θέλουν να εκδικηθούν, να προειδοποιήσουν, να υπογραμμίσουν  τη συνέχεια του καθεστώτος.  Όμως σε εμάς που δεν χρωστάμε τίποτα στους «προστάτες»  και στους  «εταίρους», η κατάσταση  αυτών των αγωνιστών δε θα μας είναι ποτέ αδιάφορη.