Ο δήμαρχος Πάτρας, Κώστας Πελετίδης ως αντι-Παράδειγμα

Του Θανάση Αλεξίου

Κάπου στο μεσουράνημα του φιλελευθερισμού (δεκαετία του ΄80) αρχίζει το ξήλωμα των κεντρικών προνοιακών δομών. Το όλο εγχείρημα (του «λιγότερου κράτους») νομιμοποιείται μέσα από την ρητορική της αποκέντρωσης, της “αποσυλοποίησης” κ.ο.κ. Λίγο πιο πριν αρχίζει η αποκέντρωση της παραγωγής (μεταφορντισμός, υπεργολαβική εργασία κ.λπ.) για να χτυπηθεί ένα δυναμικό εργατικό κίνημα. Η διάλυση των ξενοδοχειακών υποδομών των νοσοκομείων στη Μ. Βρετανία, όπου οι «τρόφιμοι» πετάγονται στους δρόμους, διογκώνει το πρόβλημα των αστέγων (Homelets). Αυτοί αποτελούν το 1/4 των αστέγων του Λονδίνου. Στη χώρα μας το εγχείρημα, έρχεται με κάποια καθυστέρηση (κυρίως την περίοδο του εκσυγχρονισμού, δεκαετία του ΄90). Κάπου εκεί δομείται η «τοπική κοινωνία», ένα σύστημα με πολιτευτές, εργολάβους, τοπικούς καναλάρχες, βοηθούν λίγο και οι “συνδικαλιστές”, βοηθάει και ο τοπικός δεσπότης, και το πράμα κουμπώνει.

Η φιλανθρωπία της σιωπής και της (συν)ενοχής

Του Θανάση Αλεξίου

Ενώ καραβιές προσφύγων καταφτάνουν στη χώρα μας από τις εμπόλεμες περιοχές (Συρία, Λιβύη, Αφγανιστάν κ.ά.)  παρατηρεί κανείς ένα ιδιότυπο φαινόμενο. Από τη μια την σχεδόν ανύπαρκτη παρουσία κρατικών και ευρωκοινοτικών υποδομών στην υποδοχή αυτών των ανθρώπων και στην αντιμετώπιση του προσφυγικού ζητήματος, εκτός της καταγραφής-πιστοποίησης, και από την άλλη, την σχετικά «δυναμική» ενεργοποίηση ξένων και ελληνικών ΜΚΟ και φιλανθρωπικών οργανώσεων. Η εντύπωση που δίνεται είναι ότι το κράτος λειτουργεί υπολειμματικά  για να νομιμοποιήσει την φιλανθρωπία των ΜΚΟ. Κάπου παραπέρα ως ταξιθέτες  «εποπτεύουν» και οι διάφορες οργανώσεις του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες. Το κοινό όλων αυτών των «οργανωμένων» παρεμβάσεων είναι η σιωπή γύρω από τις αιτίες του προβλήματος ως ο πόλεμος να έπεσε από τον ουρανό.  Αυτό που «επείγει» είναι η αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης. Υπό την πίεση αυτού του αδυσώπητου δεδομένου, οποιαδήποτε ερωτήματα τόσο για τη φύση του πολέμου όσο και για τη μορφή του ακτιβισμού που αναπτύσσεται απωθούνται. Ασφαλώς και μπορεί να κατανοήσει κανείς τους ανθρώπους που με προσωπική εργασία και αίσθημα προσφοράς φροντίζουν και συμπαραστέκονται τους κατατρεγμένους ανθρώπους.

Ούτε αυταπάτες ούτε τυχοδιωκτισμοί: οι κοινωνικο-ταξικοί όροι της σύγκρουσης με τους δανειστές

Του Θανάση Αλεξίου

Η αντίληψη που βλέπει τις διαπραγματεύσεις της χώρας με τους δανειστές ως συζήτηση ανάμεσα σε εταίρους που επιχειρηματολογούν με βάση τον ορθό λόγο ως να μην υπάρχουν ταξικά ή, εθνικά συμφέροντα είναι κατά βάση αφελής ενώ μπορεί να αποδειχτεί και επικίνδυνη. Οι θεσμικοί εκπρόσωποι της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν βρίσκονται σε πλάνη έτσι που κάποιος που σκέφτεται (ορθο)λογικά να μπορεί να τους πείσει. Αυτοί εκφράζουν συμπαγή  συμφέροντα (εθνικά και ταξικά) και ένα κοινωνικό-οικονομικό μοντέλο που έχει θεσμοποιηθεί στις ευρωπαϊκές συνθήκες (Μάαστριχ, Λισσαβώνα κ.ά). Προέκταση αυτού του ταξικού μοντέλου είναι το Μνημόνιο (Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία), το οποίο στη Γερμανία με πρωτοβουλία της κυβέρνησης των Σοσιαλδημοκρατών και Πρασίνων, υπάρχει ασφαλώς σε μια άλλη μορφή από το 2003 (Ατζέντα 2010).