Ήταν δεδομένο το “Όχι” στις 28 Οκτωβρίου 1940;

Του Κωνσταντίνου Γιαννάκου

Συμπληρώνονται φέτος 84 χρόνια από την ιταλική εισβολή και την είσοδο της Ελλάδας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η χρονική απόσταση και η αποχώρηση από τη ζωή της συντριπτικής πλειονότητας όσων έζησαν τα γεγονότα εκείνης της εποχής, καθιστούν αδύνατο για τις σημερινές γενιές να συλλάβουν το μέγεθος των ανατροπών που συνέβησαν στις ζωές των ανθρώπων.

Οι Έλληνες και Ελληνίδες που κοιμήθηκαν το βράδυ της παραμονής της 28^ης Οκτωβρίου 1940 δεν μπορούσαν να διανοηθούν ότι θα μεσολαβούσε σχεδόν μια δεκαετία μέχρι να μπορέσουν να ξανακοιμηθούν ειρηνικά στα κρεβάτια τους – όσοι από αυτούς είχαν επιζήσει. Πολλοί θα έχαναν τη ζωή τους πολεμώντας με τις ένοπλες δυνάμεις τους εισβολείς στην Ελλάδα, τη Βόρεια Ήπειρο, τη Βόρεια Αφρική και την Ιταλία. Άλλοι θα έδιναν τη ζωή τους πολεμώντας τους κατακτητές με τις διάφορες οργανώσεις της Εθνικής Αντίστασης.

Χιλιάδες θα εκτελούνταν από τις κατοχικές δυνάμεις ή θα έχαναν τη ζωή τους από την πείνα, τις κακουχίες και τις αρρώστιες που προκάλεσε η Κατοχή και ο διαμελισμός της χώρας. Σεβαστός αριθμός από τους ναυτικούς θα χάνονταν στη θάλασσα όταν βυθίστηκε το καράβι τους. Τραγικά θύματα ήταν όσοι έμελλε να δολοφονηθούν από άλλους Έλληνες ή Ελληνίδες συνεργάτες των κατακτητών ή στο πλαίσιο των πολιτικών παθών και ανταγωνισμών για το μέλλον της χώρας. Δυστυχώς το τέλος του πολέμου επιφύλαξε μία ακόμη μεγαλύτερη τραγωδία, καθόσον μόνη η Ελλάδα από όλες τις ευρωπαϊκές χώρες βίωσε έναν αδελφοκτόνο Εμφύλιο Πόλεμο. Στα παραπάνω θύματα της δεκαετίας πρέπει να προστεθούν και οι χιλιάδες εσωτερικά εκτοπισμένοι, καθώς και όσοι κατέφυγαν ως πολιτικοί πρόσφυγες στις χώρες του πρώην Ανατολικού Μπλοκ ή ταλαιπωρήθηκαν από πολιτικές διώξεις που κράτησαν μέχρι το 1974.

Αναφορικά με τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού και Ελληνογερμανικού πολέμου (28 Οκτωβρίου 1940 έως 1 Ιουνίου 1941) και τη συμβολή της Ελλάδας στην τελική συμμαχική νίκη, οι γνώμες των γηγενών και αλλοδαπών ιστορικών διίστανται. Μερίδα αυτών ισχυρίζεται ότι η ελληνική αντίσταση καθυστέρησε την γερμανική εισβολή στην ΕΣΣΔ, με αποτέλεσμα την αποτυχία επίτευξης των Αντικειμενικών Σκοπών της “Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα”, στερώντας από τον Χίτλερ την κυριαρχία στην Ευρώπη.

Να τον χαίρεστε τον φασίστα σας

Το 1821 ως εθνικό ιδεολογικό επίδικο – Οι εκατέρωθεν μύθοι

Του Πέτρου Πιζάνια

Σχεδόν όλες οι εθνικές άρχουσες τάξεις, του δυτικού ή του υπόλοιπου κόσμου, που θεμελιώθηκαν πολιτικά με επανάσταση, τιμούν το ιδρυτικό γεγονός του νεωτερικού εθνικού τους κράτους, επειδή θεωρούν πως είναι συνεχιστές εκείνου του πρωταρχικού επιτεύγματος και εν πολλοίς κάτοχοι.

Το ίδιο και οι ελληνικές άρχουσες τάξεις σε όλες τις ιστορικές παραλλαγές τους, αλλά μόνο μέχρι το 1940. Μετά ξεκίνησε μια μεγάλη "αμηχανία", μια βαθμιαία πτώση. Θα περιοριστώ εδώ να διατυπώσω μια υπόθεση αφήνοντας την εκτενέστερη ανάλυσή της για ένα άλλο σημείωμα. Όταν ο Μεταξάς, ακριβέστερα οι ιδεολόγοι του, έφτιαξαν τον δικό τους θεμελιωτή μύθο για το έθνος, τον συνόψισαν στο "Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια" και την ιστορία των Ελλήνων σε μια καρικατούρα της τρισχιλιετούς συνέχειας, επαναφέροντας τον ελληνοχριστιανικό πολιτισμό ως είδος συνθήματος.

Το ιδεολογικό αυτό σύστημα, σημασιολογικά εντελώς ασήμαντο, δεν διέθετε κάποια σχέση με την ρεαλιστική πολυπλοκότητα της ιστορίας μας και συνεπώς γρήγορα εκτράπηκε σε καρικατούρα. Η Επανάσταση του 1821 σε αυτό το σχήμα εμφανιζόταν με ελάχιστα πειστικό τρόπο, σαν ένα ηρωικό ξέσπασμα αγανάκτησης των Ελλήνων μετά από τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς, σαν να περίμεναν τέσσερις αιώνες για να πουν στο τέλος κάτι σαν: «Ε, φτάνει πια, δεν πάει άλλο με τους Τούρκους!» (που ήταν Οθωμανοί).

4η Αυγούστου 1936: ο φασισμός χτυπάει την πόρτα της Ελλάδας!

4η Αυγούστου 1936: ο φασισμός χτυπάει την πόρτα της Ελλάδας!

OXI στους νοσταλγούς του Μεταξά!

Λαοί χωρίς μνήμη, δεν έχουν μέλλον!

«Γιατί χαίρεται ο κόσμος;» Ο Μεταξάς στην εξουσία

Του Γεώργιου Π. Μαλούχου

Επειδή οι μέρες είναι (πολύ) πονηρές, επειδή σήμερα βασικές ελευθερίες έχουν μπει στο στόχαστρο, με πρώτη εκείνη της Ελευθεροτυπίας,  και επειδή, ότι κι αν λένε οι μαρξιστές, η ιστορία έχει επαναληφθεί όχι μία αλλά περισσότερες φορές και διεθνώς και στην Ελλάδα, αξίζει διπλά να σταθεί κανείς στη σημερινή επέτειο, όσο κι αν η παρούσα τουλάχιστον στήλη έχει αρκετές φορές επίμονα ασχοληθεί με το θέμα τα προηγούμενα χρόνια.

Σήμερα λοιπόν, συμπληρώνονται 80 χρόνια από την επικράτηση της δικτατορίας του Ιωάννη Μεταξά, στις 4 Αυγούστου 1936. Παρά το πέρασμα οκτώ ολόκληρων δεκαετιών, εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι οι η κοινή γνώμη εξακολουθεί και αγνοεί βασικές παραμέτρους εκείνης της δικτατορίας, ως προς το γιατί και το πώς επικράτησε, ενώ και η ιστοριογραφία έχει ελάχιστα ασχοληθεί με αυτές – σχεδόν καθόλου. 

Καθώς όμως πρόκειται για παραμέτρους που σήμερα παρουσιάζουν εκ νέου εξαιρετική επικαιρότητα, αξίζει κανείς να σταθεί σε αυτές: 

28 Οκτώβρη 1940: Το φασιστικό τελεσίγραφο και το «ΟΧΙ» του Μεταξά

Ο «πατριώτης» πρωθυπουργός…

Ο «ευαίσθητος πατριώτης» πρωθυπουργός που, δακρυσμένος, αναφώνησε «ΟΧΙ» στο τελεσίγραφο του Ιταλού πρεσβευτή Γκράτσι, το ξημέρωμα της 28 Οκτώβρη 1940, είναι ένα παραμύθι που διαπαιδαγώγησε γενιές Ελλήνων, πλαστογραφώντας την πραγματικότητα επειδή συγκρουόταν με τα συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης και του πολιτικού προσωπικού της. Όλες οι αστικές κυβερνήσεις από το 1940 και μετά εκμεταλλεύτηκαν ή ανέχτηκαν αυτό το παραμύθι, που ηρωοποιεί τον φασίστα δικτάτορα Μεταξά αποκρύπτοντας τον ρόλο που έπαιξε το φασιστικό καθεστώς της μεταξικής δικτατορίας στην υπεράσπιση των δεσμών της ντόπιας αστικής τάξης με το βρετανικό κεφάλαιο (συμφέροντα που ισοπεδώνουν «συναισθηματισμούς», ιδεολογικές συγγένειες και συμπάθειες…).

4η Αυγούστου 1936: ο φασισμός χτυπάει την πόρτα της Ελλάδας!

4η Αυγούστου 1936: ο φασισμός χτυπάει την πόρτα της Ελλάδας!
OXI στους νοσταλγούς του Μεταξά!

4η Αυγούστου 1936: ο φασισμός χτυπάει την πόρτα της Ελλάδας!

4η Αυγούστου 1936: ο φασισμός χτυπάει την πόρτα της Ελλάδας!
OXI στους νοσταλγούς του Μεταξά!

4η Αυγούστου 1936: ο φασισμός χτυπάει την πόρτα της Ελλάδας!

4η Αυγούστου 1936: ο φασισμός χτυπάει την πόρτα της Ελλάδας!
OXI στους νοσταλγούς του Μεταξά!

Οι μύθοι για το «Κοινωνικό Κράτος» του Μεταξά

Και σήμερα, ακόμα, επιχειρούν κάποιοι, πλαγίως και δολίως, να εμφανίσουν το Μεταξά ως θεμελιωτή του «Κοινωνικού Κράτους»…
Θεωρούμε, λοιπόν, σκόπιμο να αναδημοσιεύσουμε απόσπασμα από το άρθρο μας:
Τα ψεύδη της ακροδεξιάς δημαγωγίας γύρω από το Μεταξά
ΕΔΩ:http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=7901Π.χ., οι υμνητές του Μεταξά επιχειρούν να εμφανίσουν το Μεταξά σαν τον πρωτεργάτη και θεμελιωτή του «Κοινωνικού κράτους».
Ας δούμε μερικά ενδεικτικά παραδείγματα, πολύ συνοπτικά:

α). Το οκτάωρο
Η καθιέρωση του οκτάωρου δεν έγινε από το Μεταξά, όπως ψευδώς ισχυρίζονται τα παρακρατικά υπολείμματα των μεταξικών νοσταλγών.
Στην Ελλάδα, η καθιέρωση του 8ωρου έγινε με το νόμο 2269 το 1920, με τη νομοθετική κύρωση της Διεθνούς Σύμβασης Εργασίας. Για να εφαρμοστεί σταδιακά χρειάστηκαν οι πολύχρονοι αγώνες των εργατών. Χύθηκε πολύ αίμα στις συγκρούσεις των εργατών με το αστικό κράτος.
Αργότερα, με Προεδρικό Διάταγμα (ΠΔ) στις 27/6/1932, έγινε η επέκταση και η κωδικοποίηση όλων των διατάξεων που ίσχυαν γι’ αυτό μέχρι τότε στους διάφορους κλάδους.

4η Αυγούστου 1936: ο φασισμός χτυπάει την πόρτα της Ελλάδας! Δεν ξεχνώ; 4η Αυγούστου 2014... τα εγγόνια του δικτάτορα κυβερνούν την πατρίδα μας!

4η Αυγούστου 1936: ο φασισμός χτυπάει την πόρτα της Ελλάδας!
OXI στους νοσταλγούς του Μεταξά!
Λαοί χωρίς μνήμη, δεν έχουν μέλλον!

Ανάρτηση από: http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr

Ποιος είπε το «Όχι»; Ο Μεταξάς;…

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Τι χρειάζεται αυτός ο τόπος; Αυτός ο τόπος «χρειάζεται Μεταξάδες» έλεγε από βήματος Βουλής ο χρυσαυγίτης υποφυρερίσκος, ο βουλευτής Παππάς. Όσο για τους  Γεωργιάδη – Βορίδη ήταν βουλευτές του ΛΑΟΣ όταν ο τότε αρχηγός τους, ο Καρατζαφέρης, επισκεπτόταν ανήμερα της 28^ης Οκτωβρίου 2011 το σπίτι του Μεταξά σε ένδειξη… «σεβασμού και μνήμης». Η δε «Καθημερινή» δεν έλειψε ποτέ από τα εκδοτικά εκείνα συγκροτήματα που επιδαψιλεύουν δάφνες στον «πατριώτη» Μεταξά που «είπε το Όχι». Μάλιστα η «Καθημερινή» το έχει πάει και παραπέρα. Ειδικά σε εκείνο το αφιέρωμά της για τον φασίστα Μεταξά, στις 4/8/2007 (ανήμερα, δηλαδή, της κήρυξης της δικτατορίας της «4ης Αυγούστου») όταν και ισχυριζόταν ότι η διακυβέρνηση Μεταξά, εκτός από πατριωτική» που ήταν, πορεύτηκε και με «χαρακτηριστικά φιλολαϊκού» καθεστώτος...

Είναι αλήθεια, λοιπόν, ότι ο Μεταξάς είπε «Όχι» το 1940; Το δικό του «Όχι» γιορτάζουμε τη Δευτέρα; Η’ μήπως ισχύει εκείνο που έλεγε για τον Μεταξά ο κεντρώος πολιτικός, ο Καφαντάρης, ότι δηλαδή: «Είπε το ΟΧΙ, ο μόνος Έλληνας που θα μπορούσε να πει το ΝΑΙ»; (1).

«Μοντέρνοι» μύθοι για τη δικτατορία Μεταξά

Του Διονύση Ελευθεράτου

Αν και εξαιρετικοί, οι στίχοι του Τριπολίτη μάλλον χρειάζονται κάποιο «φρεσκάρισμα»: η Ιστορία δεν «έβγαλε βρώμα», απλώς, ότι ξοφλήσαμε. Όταν γίνεται έρμαιο «μετα- μοντέρνων» ερμηνευτών, η Ιστορία κηρύσσει ξοφλημένα ακόμη και τα – μέχρι πρότινος- ακλόνητα «πορίσματά» της. Πριν από μερικά χρόνια, μόνο «πατενταρισμένοι» ακροδεξιοί θα ισχυρίζονταν ότι ήταν κάτι ηπιότερο – αν όχι … απείρως ηπιότερο – της φασιστικής δικτατορίας το καθεστώς που εγκαθιδρύθηκε την 4η Αυγούστου 1936 (καταφθάνει οσονούπω η επέτειος). Οι καιροί αλλάζουν, όμως… «Αφηνιασμένο», πλέον, το ρεύμα του αντιδραστικού «ιστορικού αναθεωρητισμού» εξωραίζει ακόμη και τα κατοχικά Τάγματα Ασφαλείας – για να θυμηθούμε κάποια άρθρα του καθηγητή στο Γέιλ, Στάθη Καλύβα. Πολλά «πορίσματα» αυτού του ρεύματος δείχνουν απολύτως συμβατά προς τα ιδεολογικά «ανεμολόγια και τους ορίζοντες» μιας χώρας, στο δημόσιο βίο της οποίας διαδραματίζουν πλέον εξέχοντα ρόλο οι Μάκης Βορίδης, Άδωνις Γεωργιάδης, Φαήλος Κρανιδιώτης. Διάβολε, με τόση «φρεσκάδα» συγχρωτίζονται οι «μεταμοντέρνοι»!