Είναι ρουφιάνος όποιος τηλεφωνεί στο 1142

Του Διονύση Χαριτόπουλου

Πολύ θα ήθελα να γνωρίσω έναν που παίρνει τηλέφωνο στο 1142 για να καταγγείλει ότι κάποιος συμπολίτης του καπνίζει. Να τον δω πώς είναι, δηλαδή, τι φοράει, πώς μιλάει, έχει δυο χέρια και δυο μάτια ή μήπως στο κούτελο γράφει σπιούνος για να ξέρουμε με ποιον έχουμε να κάνουμε;

Στο σχολείο μάθαμε για τον Εφιάλτη, τον Πήλιο Γούση, ζήσαμε το καρφί της τάξης, ακούσαμε για χαφιέδες της Κατοχής και της δικτατορίας, αλλά είναι άλλο να τον δεις μπροστά σου ζωντανό τον πατενταρισμένο ρουφιάνο. Αναρωτιέσαι από τι σπίτι βγήκε, τι του συνέβη και μισεί την κοινωνία, τι μόλυνση έχει υποστεί η ψυχούλα του, αν κάνει και τα παιδιά του σαν τα μούτρα του.

Αμφιβάλλω ότι θα γνωρίσω ποτέ κάποιον καταδότη, αλλά δεν πειράζει, ξέρω τους «πολιτισμένους» και τους «κοσμοπολίτες», που έδωσαν το έναυσμα γι’ αυτόν τον κοινωνικό κανιβαλισμό, να πρέπει να φυλαγόμαστε από τον διπλανό μας. Και καμαρώνουν οι γελοίοι. Δεν έχουν καταλάβει τι κάνουν.

Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, το ναζιστικό καθεστώς μελετήθηκε όσο κανένα άλλο. Μία παράμετρος που εντυπωσίασε τις αρμόδιες αμερικανικές υπηρεσίες είναι ο αποτελεσματικός έλεγχος που ασκούσε επί των πολιτών. Ενώ η αστυνομία ήταν σχετικά ολιγάριθμη, είχε κατορθώσει να ασκεί πλήρη εποπτεία στη ζωή πολλών εκατομμυρίων ανθρώπων.

Παραγραφές και παρατάσεις

Του Γεράσιμου Δεληβοριά

Ο Νόμος νάναι ο πρώτος κι ο μόνος Οδηγός (Θούριος)

 

Πρέπει να έχουν περάσει μάλλον εκατόν σαράντα και κάτι χρόνια, από την ημέρα που ο Επαμεινώνδας Δεληγιώργης διακήρυξε ότι ‘εξ ενός νόμου έχει χρείαν η πατρίς, «περί εφαρμογής των κειμένων νόμων».

 Βέβαια, ο νόμος που υπόσχονταν ο Δεληγιώργης, έμοιαζε αρκετά με τον ένα νόμο κι ένα άρθρο με τον οποίο ο Τσίπρας θα καταργούσε μνημόνια και δάνεια και θα επανάφερε τους μισθούς και την οικονομία στην προ μνημονίων κατάσταση.

 Επί πρωθυπουργίας του «επαναστάτη» Δεληγιώργη, οι νόμοι συνέχιζαν να αυξάνονται και να πληθύνονται όπως και πριν, όπως και στη συνέχεια.

 Οι επόμενες γενιές πρωθυπουργών μάλιστα, ανακάλυψαν και πατεντάρησαν την τροπολογία και την σφήνα, ώστε να μπορούν να περνούν από την Βουλή νόμους, που μόνον μερικοί μυημένοι ήξεραν σε τι χρησίμευαν και ποιους ευνοούσε.

 Και καθώς οι νόμοι με τις τροπολογίες τους τις προσθήκες και τα πανωσηκώματα γίνονταν όλο και πιο μεγάλοι, κανείς από τους «εθνοπατέρες» δεν τους ήξερε ολόκληρους, ώστε να μπορεί να καταλαβαίνει τι ψηφίζει. Στην πραγματικότητα τους διάβαζαν ελάχιστοι, ίσως και κανείς. Λοβέρδοι υπήρχαν πάντα.

  Έχουμε νόμους που συγκρούονται μεταξύ τους, που λένε διαφορετικά πράγματα, που οδηγούν σε άπειρα σταυροδρόμια. Την κατάσταση επιδεινώνουν και οι άπειρες ερμηνευτικές εγκύκλιοι, οι οποίες πάρα πολλές φορές αλλάζουν ριζικά το νόημα του νόμου σε σημείο που να χρειάζεται κάποια καινούργια για να τακτοποιήσει ή να περιπλέξει περισσότερο τα πράγματα.

 Η πολυνομία είναι το κρυφό πρόσωπο της ανομίας. Και η ανομία είναι πάντοτε ο τρόπος διακυβέρνησης μιας ολιγαρχίας ξένης κι εχθρικής με την κοινωνία.

 Και για να μπορεί να ξεπερνά και τα ελάχιστα εμπόδια που εμφανίζονταν, η ελληνική ολιγαρχία επινόησε την παραγραφή των κάθε είδους αδικημάτων στα οποία υποπίπτουν τα μέλη της.

 Η τελευταία παραγραφή, αφορούσε τις λίστες (Λαγκάρντ κλπ) και λήγει στις 31/12/16.

Νόμος Είναι

Ανάρτηση από:http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr

Ο γρίφος ελύθη; Η συμφωνία μάλλον δεν έρχεται στη Βουλή

Έντονος προβληματισμός επικρατεί στην Κυβέρνηση για το αν η συμφωνία για παράταση της δανειακής σύμβασης θα έρθει προς κύρωση στη Βουλή ή όχι.

Έντονος προβληματισμός επικρατεί στην Κυβέρνηση για το αν η συμφωνία για παράταση της δανειακής σύμβασης θα έρθει προς κύρωση στη Βουλή, πιθανότατα την άλλη εβδομάδα, ή όχι.

Ενδεικτική είναι η δήλωση του υπουργού Επικρατείας Νίκου Παππά, σήμερα, στον ΣΚΑΙ, ότι δεν πρόκειται περί νέας συμφωνίας, αλλά περί επέκτασης της προηγούμενης. Πρόκειται ουσιαστικά για μια αλλαγή ημερομηνίας είπε ο κ. Παππάς ο οποίος σημείωσε ότι από τα ευρωπαϊκά κοινοβούλια, μόνο 3-4 τη συζητάνε. Σύμφωνα μάλιστα με τον κ. Παππά, η κυβέρνηση δέχεται κριτική από αυτούς που δεν φέρανε καν την πρώτη σύμβαση στη Βουλή, που ήταν τεράστια.

Σημείωσε ωστόσο ότι "όλα τα κομμάτια της συμφωνίας που πετύχαμε θα γίνουν κοινοβουλευτικό έργο και τότε όλοι θα αναλάβουν τις ευθύνες τους".

Ο Αντιπρόεδρος της Βουλής Α. Μητρόπουλος, μιλώντας στην εκπομπή της Έλλης Στάη στα Παραπολιτικά fm, ήταν κατηγορηματικός λέγοντας ότι η συμφωνία σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να έρθει προς κύρωση στη Βουλή.  

Αυτή τη στιγμή ο Α. Τσίπρας έχει στο γραφείο του δύο εισηγήσεις.

Τα νομικά της διαγραφής του χρέους

Του Γιώργου Κατρούγκαλου

«Οι αλλοδαποί που δανείζουν χρήματα σε κάποιο κράτος δεν μπορούν (...) να περιμένουν από αυτό να κλείσει τα σχολεία, τα πανεπιστήμια και τα δικαστήρια, να διαλύσει την αστυνομία, να παραμελήσει τις δημόσιες υπηρεσίες και να εκθέσει το λαό του σε συνθήκες χάους και αναρχίας μόνο και μόνο για να ικανοποιήσει τους δανειστές του». Δήλωση της Νότιας Αφρικής στην Επιτροπή της Συνθήκης της Χάγης για την Κωδικοποίηση του Διεθνούς Δικαίου (1930).

Θεσμοί υπεράνω κάθε αντιμνημονιακής υποψίας, όπως το ΔΝΤ, ο ΟΟΣΑ, αλλά και το καθ' ημάς Γραφείο Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή βεβαιώνουν το αυτονόητο: ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο, χωρίς γενναίο κούρεμα, δηλαδή διαγραφή του μεγαλύτερου τμήματός του. Προφανώς ο προτιμότερος τρόπος για κάτι τέτοιο είναι, όπως σε όλα τα πράγματα, ο συναινετικός: να αποφασιστεί από μια Διεθνή Διάσκεψη με συμμετοχή της Ελλάδας και των δανειστών, όμοια με αυτή του Λονδίνου που απομείωσε το 1953 το χρέος της Γερμανίας. Γιατί να δεχθούν όμως -διαμαρτύρονται τα παπαγαλάκια- παρόμοια προοπτική οι δανειστές; Μα, για να μη χάσουν όλα τα χρήματά τους, όπως θα συμβεί αν επιλέξουν το δρόμο συνέχισης των μνημονιακών εκβιασμών ή άλλων μονομερών ενεργειών.

Και τούτο γιατί κράτη που έχουν την πολιτική βούληση, έχουν και νομικά όπλα να αντιτάξουν στους δανειστές τους. Οι δύο βασικές κατασκευές για αυτό είναι η «κατάσταση ανάγκης» και η θεωρία του «επονείδιστου» ή «απεχθούς» χρέους («odious debt»). Στην τελευταία η άρνηση πληρωμής δεν ανάγεται σε αδυναμία αποπληρωμής, αλλά στην επίκληση του αντιδημοκρατικού ή καταχρηστικού χαρακτήρα του χρέους. Ετσι έγινε -με πρωτοβουλία των ΗΠΑ- η διαγραφή τού επί Χουσεΐν χρέους του Ιράκ, αλλά και η κατά τα τρία τέταρτα απομείωση του χρέους του Ισημερινού, βάσει των πορισμάτων Διεθνούς Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου. (Ιστορικά, το επιχείρημα προβλήθηκε για πρώτη φορά από τις ΗΠΑ ήδη το 1898, μετά τη λήξη του ισπανοαμερικανικού πολέμου, για να μην εξοφληθεί το χρέος της Κούβας στην Ισπανία).

«Χρυσή Αυγή»: Εκτός (ποιού) νόμου;

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Ο υμνητής του ναζισμού, ο φυρερίσκος της «Χρυσής Αυγής», ο Μιχαλολιάκος, στο βιβλίο του με τίτλο «Για μια μεγάλη Ελλάδα σε μια ελεύθερη Ευρώπη», ανάμεσα στα άλλα «πατριωτικά» που αναφέρει μιλά και για τα «WAFFEN SS».

Τις ορδές των στυγνών δολοφόνων, τα «Ες – Ες», ο ηγέτης του Κασιδιάρη, του «Καιάδα», του Παναγιώταρου, του Λαγού και του «Εγέρθητου», τις περιγράφει σαν... «Μήνυμα Φωτεινό» στην Ελλάδα και την Ευρώπη!

Από τη σελίδα 46 του ναζιστικού οχετού, διαβάζουμε:...

«Η Ελλάδα στη διάρκεια του πολέμου, χωρίς να έχει την ευθύνη γι' αυτό, η ευθύνη ανήκει στην Ιταλία, ήταν από την πλευρά των συμμάχων. Σήμερα θα πρέπει επιτέλους χωρίς φόρτιση συναισθηματική να προβληματισθούμε σοβαρά εάν αυτή ήταν η σωστή επιλογή. Ο Γερμανικός Εθνικοσοσιαλισμός και η Νέα Ευρώπη των WAFFEN SS ήταν ένα Μήνυμα Φωτεινό σε μία σκοτεινή εποχή, που πιστεύω πως ο ελληνισμός θα έπρεπε να έχει δεχτεί».

…η μοναδική αλήθεια

Στήν Ελλάδα του σήμερα 

αυτή είναι η μία καί μοναδική αλήθεια:

"Αν κλέψεις το κράτος είναι παράνομο..... Αν όμως σε κλέψει αυτό ....ε....τότε αυτό είναι ....νομοσχέδιο ".

Ευχαιστώ τον φίλο Σπύρο Μ.

Κράτος και νόμος

Όταν η αρπαγή γίνεται τρόπος ζωής για μια ομάδα ανθρώπων σε μια κοινωνία, με την πάροδο του χρόνου αναπτύσσουν ένα νομικό σύστημα που την νομιμοποιεί και έναν ηθικό κώδικα που την επιβραβεύει.

Πώς ορίζεται η νόμιμη αρπαγή; Αρκετά απλά: Παρατηρήστε αν ο νόμος παίρνει από κάποιους αυτό που τους ανήκει και το δίνει σε άλλους στους οποίους δεν ανήκει. Παρατηρήστε αν ο νόμος ωφελεί έναν πολίτη σε βάρος κάποιου άλλου κάνοντας ό,τι ο πολίτης ο ίδιος δεν θα μπορούσε να κάνει χωρίς να διαπράξει έγκλημα.

Όταν ο νόμος και η ηθική συγκρούονται μεταξύ τους, ο πολίτης έχει τη σκληρή επιλογή είτε να χάσει το αντίληψή του περί ηθικής είτε να χάσει το σεβασμό του προς τους νόμους.