Δήλωση της κεντρικής οργανωτικής επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Κένυας

(μτφρ: Π. Παπαδομανωλάκης)

Σύντροφοι και συντρόφισσες Αφρικανοί. Η Κεντρική Οργανωτική Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος Κένυας εκδίδει αυτή την κρίσιμη ανακοίνωση αναφορικά με τα πρόσφατα πραξικοπήματα που εκτυλίσσονται στην Αφρική και στην ύπουλη απειλή που θέτουν οι ιμπεριαλιστικές προσπάθειες για την κυριαρχία των εθνών μας.

Αντιλαμβανόμαστε ακράδαντα την ιστορική πραγματικότητα ότι η αφρικανική αστάθεια εντάθηκε μετά την παραπλανητική κατάκτηση της ανεξαρτησίας, όπου αναδύθηκαν νεοαποικιακά κράτη, με τους μαύρους καταπιεστές να ενεργούν ως πληρεξούσιοι των πρώην αποικιοκρατών. Η Δυτική Αφρική, ειδικότερα, έχει επωμιστεί το μεγαλύτερο βάρος αυτής της κληρονομιάς.

Ως επαναστάτες, καταλαβαίνουμε ότι δεν είναι όλα τα πραξικοπήματα ίδια. Κάνουμε διάκριση μεταξύ προοδευτικών πραξικοπημάτων, τα οποία καθοδηγούνται από γνήσια λαϊκή υποστήριξη και επιδιώκουν να διαλύσουν διεφθαρμένα καθεστώτα-μαριονέτες που είναι μπλεγμένα με τις δυτικές δυνάμεις, και αντιδραστικών πραξικοπημάτων, τα οποία τροφοδοτούνται και υποστηρίζονται από ξένες παρεμβάσεις για εξυπηρέτηση συμφερόντων.

Με μεγάλη δυσαρέσκεια παρακολουθούμε την υποκριτική στάση των δυτικών δυνάμεων. Υποστηρίζουν επιλεκτικά τα πραξικοπήματα που ευθυγραμμίζονται με τα συμφέροντά τους, ενώ καταδικάζουν εκείνα που αμφισβητούν την ηγεμονία τους. Καταγγέλλουμε αυτή την αλαζονεία και καλούμε τη Δύση να σεβαστεί την κυριαρχία των αφρικανικών εθνών, επιτρέποντάς μας να αντιμετωπίσουμε ανεξάρτητα τα εσωτερικά μας ζητήματα. Τα πρόσφατα πραξικοπηματικά γεγονότα αποκάλυψαν τη βαθιά ριζωμένη επιρροή του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, που επεκτείνει τα πλοκάμια του σε περιφερειακές οργανώσεις όπως η ECOWAS. Η επιρροή αυτή χειραγωγεί τις αφηγήσεις για να εξυπηρετήσει τη δυτική κυριαρχία αντί να προστατεύσει πραγματικά τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη.

ΧΟΥΝΤΑ 21η Απριλίου: Το παραμύθι του οικονομικού θαύματος που ήταν εφιάλτης!

Του Πάρη Καρβουνόπουλου

Μέρα που είναι θα ακούσουμε οπωσδήποτε για το …οικονομικό “θαύμα” της χούντας!!! Υπάρχουν κάποιοι λίγοι που ίσως να πέρασαν καλα επί χούντας κι έχουν κάθε λόγο να την νοσταλγούν. Δεν υπάρχει κανένας λόγος όμως να μας τρελαίνουν κάθε χρόνο…στο παραμύθι της …επιτυχημένης… “επανάστασης”. Χούντα ήταν από ένα τσούρμο επικίνδυνων που τους πληρώσαμε ακριβά. Διέλυσαν τα πάντα και στο …φινάλε τους έχασαν και την Κύπρο.

Περί του οικονομικού…θαύματος λοιπόν για να μην μας παραμυθιάζουν,με στοιχεία που είχαν δημοσιευθεί στην εφημερίδα ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ:

•Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής το 1974 που η χούντα έπεσε μας άφησε χρέος 20,8% επί του ΑΕΠ, περίπου 114 δις δρχ. Ρυθμός ανάπτυξης 0,9% όταν όλη η Αθήνα χτιζόταν και οι περισσότεροι Έλληνες ήταν μετανάστες και ναυτικοί στέλνοντας συνάλλαγμα.

Το χρέος το 1967 ήταν 37,8 δισ. δρχ. και το 1973 ήταν ήδη στα 87 δισ., µε το έλλειµµα στο εµπορικό ισοζύγιο να είναι 4,5 φορές ψηλότερο και τις καταθέσεις, παρά τις διαρκείς τονωτικές ενέσεις των Ελλήνων µεταναστών, να µειώνονται δραµατικά µετά το 1970.

•Τα προβλήματα της οικονομίας των χουνταίων είχαν αρχίσει να γίνονται εμφανέστατα από το 1971.

Στις 6.4.1971 οι εφηµερίδες δηµοσιεύουν: «Αύξηση κατά 23,5% σηµείωσε το δηµόσιο χρέος εντός του πρώτου 5µήνου του 1970, έναντι του 1969, κι έφθασε τα 58,3 δισεκατοµµύρια δρχ. τον Μάιο του περασµένου έτους, έναντι 47,2 που ήταν τον Μάιο του 1969, σύµφωνα µε στοιχεία της ΕΣΥΕ».

Στις 22.9.1971 υπάρχει στα «Νέα» οικονοµική ανάλυση του Κωνσταντίνου Κόλµερ, όπου διαβάζουµε ότι «ναι µεν σηµειώθηκε το 1970 µια επιβράδυνση στην αύξηση του ρυθµού αυξήσεως του χρέους στο 12% έναντι 25% του 1969 (σ.σ.: πάλι επί χούντας είχε εκτιναχθεί, δηλαδή), όµως σηµειώθηκε µια ουσιώδης αύξηση του κρατικού δανεισµού µε έντοκα γραµµάτια και διπλασιασµός του δανεισµού σε συνάλλαγµα». Παρατίθενται, µάλιστα, και αποκαλυπτικά στοιχεία για το δηµόσιο χρέος από το 1958, µε πηγή πάντα τη στατιστική υπηρεσία:

21 Απριλίου 1967...

Βραζιλία: Tο γνωστό εγχειρίδιο της CIA σε κίνηση

Πρόκειται για χονδροειδές ψέμα η δήθεν φιλελεύθερη εκδοχή του κατεστημένου της Ουάσιγκτον να χρεώνει τον Μπολσονάρου στον Τραμπ και στον τραμπισμό.

Του Θέμη Τζήμα

Η εισβολή υποστηρικτών του Μπολσονάρου στο Κογκρέσο και στο Ανώτατο Δικαστήριο της Βραζιλίας, μετά την άρνηση του πρώην προέδρου να δεχτεί την ήττα του από τον Λούλα και τη φυγή του (πού αλλού;) στις ΗΠΑ προφανώς και δεν έχει να κάνει απλώς και μόνο με κάποιο, έστω ακροδεξιό και αντιδραστικό, αυθόρμητο, λαϊκό κίνημα. Μπορεί ο Μπολσονάρου να μην ήταν ο πλέον ευπαρουσίαστος εκλεκτός του βαθέος κράτους των ΗΠΑ, όπως Γκουαϊδό, οι νεοναζί της Ουκρανίας, η Τιχανόφσκαγια της Λευκορωσίας και η συριακή «αντιπολίτευση», ωστόσο έκανε τη δουλειά του έξοχα.

Έπληξε την ομάδα BRICS όσο μπορούσε. Πούλησε σε ξένα συμφέροντα όσο μεγαλύτερο μέρος της βραζιλιάνικης δημόσιας περιουσίας μπορούσε. Αποψίλωσε τον Αμαζόνιο όσο πρόλαβε. Λειτούργησε όσο ήταν εφικτό ως βραχίονας της νέας εκδοχής «Επιχείρησης Κόνδωρ» των ΗΠΑ, προκειμένου να υπονομεύσει αριστερές και κεντροαριστερές ηγεσίες στη Νότια Αμερική. Ενίσχυσε τους ολιγάρχες της χώρας του και έπληξε τους φτωχούς μέχρι του σημείου το 58,2% των πολιτών της χώρας του να ζει σε καθεστώς διατροφικής επισφάλειας, ενώ ταυτοχρόνως συρρικνώθηκε και το ΑΕΠ.

Βεβαίως, η δήθεν φιλελεύθερη εκδοχή του κατεστημένου της Ουάσιγκτον προτιμά να χρεώνει τον Μπολσονάρου στον Τραμπ και στον τραμπισμό. Πρόκειται για χονδροειδές ψέμα, πρώτον γιατί ο τραμπισμός αποτελεί επίσης τμήμα του κατεστημένου των ΗΠΑ και δεύτερον, διότι ο Μπολσονάρου αποτελεί τυπική επιλογή ιδιόρρυθμου μεν (με ό,τι και αν σημαίνει πλέον αυτό) σταθερού δε, τοποτηρητή των συμφερόντων των ΗΠΑ και της ολιγαρχίας στη χώρα του. Είναι χαρακτηριστικό πως δεν ένιωθε οποιονδήποτε λόγο να κρύψει ότι επιδίωκε την «Ουκρανοποίηση» της Βραζιλίας (υπό την έννοια της διακυβέρνησης της τελευταίας μέσα από μια επιθετική, νεοναζιστικού τύπου ακροδεξιά, με πλήρη στράτευση σε αυτό το πλαίσιο όλων των κρατικών λειτουργιών), όπως και τον θαυμασμό του για το Ισραήλ.

Επέτειος πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου 1967

Σήμερα να μη ξεχάσουμε να πούμε και χρόνια πολλά στο μισό υπουργικό συμβούλιο του Κούλη...

«Πλην συγκεκριμένων γεγονότων η αντίσταση στη Χούντα ήταν λίγο ως πολύ πλατωνική»

Σε κείμενα του ο Βασίλης Ραφαηλίδης υποστηρίζει ότι η Χούντα επιβίωσε γιατί δεν συνάντησε μαζική και σθεναρή λαϊκή αντίδραση και τελικά έπεσε από τα δικά της τραγικά λάθη και τη σήψη που είχε κυριαρχήσει στο καθεστώς

Η στρατιωτική δικτατορία στην Ελλάδα διήρκησε επτά ολόκληρα χρόνια. Από την 21η Απριλίου 1967 έως την 24η Ιουλίου 1974 σχηματίστηκαν συνολικά τέσσερις δικτατορικές κυβερνήσεις: η Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Κόλλια 1967, η Κυβέρνηση Γεωργίου Παπαδόπουλου 1967, η Κυβέρνηση Σπύρου Μαρκεζίνη 1973 και η Κυβέρνηση Αδαμαντίου Ανδρουτσόπουλου 1973. Εντός της χώρας ο Αντιδικτατορικός αγώνας είχε ως κορυφαίες στιγμές του την απόπειρα δολοφονίας του Παπαδόπουλου το 1968 από τον Αλέκο Παναγούλη, το Κίνημα του Ναυτικού τον Μάιο του 1973 υπό την ηγεσία του Νίκου Παππά και τη φοιτητική Εξέγερση του Πολυτεχνείου, επίσης το 1973. Η Χούντα όμως τελικά κατέρρευσε μετά την τραγωδία της Κύπρου υπό τη... σκιώδη ηγεσία του Δημήτρη Ιωαννίδη.  

Ένα από τα πολλά ερωτήματα που έχει τεθεί για την περίοδο της Δικτατορίας είναι πώς κατάφερε και επιβίωσε για επτά ολόκληρα χρόνια;

Η ιστορία έχει δείξει ότι καμία χούντα δεν μακροημέρευσε χωρίς την υποστήριξη ή έστω την ανοχή από ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού. Αυτό συνέβη στην περίπτωση του Πινοτσέτ (Χιλή) και κάπως έτσι παρέμεινε ισόβιος δικτάτορας της Ισπανίας ο Φράνκο.

Το πραξικόπημα της 21ης Απρίλη 1967

Του Γιώργου Πετρόπουλου

Το πρωί της 21ης Απρίλη οι κάτοικοι της Αθήνας αντίκρισαν ένα σκηνικό πραγματικού τρόμου. Τανκς, στρατιωτικά οχήματα και περιπολίες στρατιωτικών στους δρόμους δεν άφηναν αμφιβολία ότι τη νύχτα που πέρασε είχε «γεννήσει» στη χώρα τη στρατιωτική δικτατορία. Το ραδιόφωνο από πολύ νωρίς μετέδιδε στρατιωτικά εμβατήρια και συνθήματα, που έκαναν λόγο για κάποια... επανάσταση, η οποία είχε κυριαρχήσει στα πολιτικά πράγματα. Στις 6.30 π.μ. μεταδόθηκε ανώνυμη ανακοίνωση, στην οποία αναφερόταν ότι «λόγω της εκρύθμου καταστάσεως από του μεσονυκτίου ο στρατός ανέλαβε την διακυβέρνησιν της χώρας». Λίγο αργότερα μεταδόθηκε και βασιλικό διάταγμα, με το οποίο αναστέλλονταν τα άρθρα 5, 6, 8, 10, 11, 12, 14, 18, 20, 95 και 97 του Συντάγματος περί ατομικών δικαιωμάτων, ελευθεριών κλπ. Τέλος, μεταδόθηκαν ανακοινώσεις για απαγόρευση κυκλοφορίας οχημάτων και πολιτών στους δρόμους της Αθήνας, ανάληψης χρημάτων από τις τράπεζες, για διακοπή των μαθημάτων στα σχολεία, για κλείσιμο του χρηματιστηρίου κ.ο.κ.

Οι πραξικοπηματίες είχαν κινηθεί βάσει σχεδίου από τις 2 π.μ. της 21ης Απρίλη. Γρήγορα κατέλαβαν το Πεντάγωνο, τα βασικά υπουργεία και υπηρεσίες, τις τηλεπικοινωνίες και τους ραδιοσταθμούς. Επίσης συνέλαβαν το νόμιμο πρωθυπουργό Π. Κανελλόπουλο, υπουργούς, πολιτικούς ηγέτες, απλούς πολίτες και, κυρίως, κομμουνιστές και αριστερούς. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, μέχρι τις 30 Απρίλη είχαν συλληφθεί 8.270 άνδρες και γυναίκες, από τους οποίους οι 6.118 εκτοπίστηκαν στη Γυάρο. Σύμφωνα, όμως, με τους υπολογισμούς των πολιτικών κομμάτων και των ξένων δημοσιογράφων, οι συλλήψεις έφτασαν τις 10.000 με 12.000. Αυτούς που συνέλαβε η αστυνομία της Αθήνας τους μετέφεραν στην αρχή, για μερικές μέρες, στον Ιππόδρομο του Φαλήρου. Οσους συνέλαβε η αστυνομία Πειραιά τους μετέφεραν στο Στάδιο Καραϊσκάκη, ενώ οι συλληφθέντες από τα προάστια μεταφέρθηκαν στο γήπεδο της ΑΕΚ στη Νέα Φιλαδέλφεια.

Το δαιμονικό, αθέατο, βαθμιαία ανατρεπτικό πραξικόπημα του βαθέως κράτους στις ΗΠΑ

Του Zero Hedge                     

 Authored by John Whitehead via the Rutherford Institute

[Ο συντάκτης του άρθρου είναι Αμερικανός Νομικός, Συνταγματολόγος, ιδρυτής και πρόεδρος του Ιδρύματος Ράδερφορντ για την υπεράσπιση των πολιτικών ελευθεριών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το Ίδρυμα Rutherford, οργανισμός με έδρα το Charlottesville, Βιρτζίνια, έχει δίκτυο δικηγόρων και τμήματα σε όλες τις πολιτείες, προσφέρει τις ελεύθερες νομικές υπηρεσίες του  σε  πολίτες-θύματα παραβιάσεων των  συνταγματικών δικαιωμάτων τους από κρατικές υπηρεσίες η από ασύδοτα οικονομικά μονοπώλια και τις χρηματοδοτεί μέσω δωρεών.  

Το Ινστιτούτο προσφέρει επίσης εκπαιδευτικό υλικό και δημοσιεύει εβδομαδιαίο σχόλιο του προέδρου του (το κατωτέρω), το οποίο αναδημοσιεύεται σε εκατοντάδες εφημερίδες και ιστοσελίδες στο διαδίκτυο, συμπεριλαμβανομένων των Huffington Post και LewRockwell.com]

Μετάφραση/Eισαγωγή: Μιχαήλ Στυλιανού

«Έχεις τόσο ένθερμη, παθιασμένη, ευαγγελική πίστη σε αυτή τη χώρα… Γιατί στο όνομα του Θεού δεν έχεις πίστη στο σύστημα διακυβέρνησης που είσαι τόσο υποχρεωμένος να προστατέψεις; Θέλετε να υπερασπιστείτε τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και να τις υπερασπιστείτε με τα εργαλεία που σας παρέχει το Σύνταγμά της. Ζητάτε εντολή από μια κάλπη Στρατηγέ; Γιατί δεν την κλέβετε μετά τα μεσάνυχτα, όταν η χώρα έχει γυρίσει την πλάτη της;»

46 χρόνια μετά το προδοτικό πραξικόπημα η πληγή είναι ανοικτή

Του Κώστα Βενιζέλου

Οι εικόνες, μαυρόασπρες, μεταδίδουν εκείνες τις στιγμές από το πραξικόπημα της ελληνόφωνης χούντας και των ανθρώπων της στην Κύπρο, της ΕΟΚΑ Β΄. Τανκς να κινούνται στους δρόμους, καμιόνια της Εθνικής Φρουράς να μεταφέρουν στρατιώτες. Μάχες, πολλές μάχες. Η επίθεση στο Προεδρικό, το οποίο οι πραξικοπηματίες έκαψαν, αναζητώντας τον Μακάριο για να τον σκοτώσουν, οι μάχες στις πόλεις, στις επαρχίες, οι συλλήψεις, οι κακοποιήσεις, το κυνηγητό συνέθεταν την εικόνα.

Από τη μια αυτοί που ήθελαν να καταλύσουν τη δημοκρατία, να διαλύσουν την Κυπριακή Δημοκρατία. Από την άλλη, εκείνοι που υπερασπίστηκαν τη δημοκρατία και το κράτος. Ένα κράτος, που από την πρώτη στιγμή υπονομευόταν από δυνάμεις εντός και εκτός της Κύπρου. Ένα κράτος που θα έπρεπε να το υπερασπίζονταν όλοι.

Ο χρόνος δεν σβήνει τα γεγονότα και η ιστορική αλήθεια, μπορεί να παραχαραχθεί, αλλά δεν ανατρέπει τις πραγματικότητες. Στην Κύπρο οι συνωμοσίες, οι δράσεις των ξένων υπηρεσιών, που έβρισκαν πρόσφορο έδαφος και πάντα προσφερόμενους να υπηρετήσουν με το αζημίωτο, «ευδοκίμησαν». Κάποιοι παρασύρθηκαν. Κάποιοι, όμως, ήταν στρατευμένοι εξαρχής σε αυτή την υπόθεση για καταστροφή της Κύπρου. Και τα κατάφεραν.

Το πραξικόπημα, που πολλές φορές οργανώθηκε αλλά δεν εκτελέστηκε, έφθασε στην τελική του φάση. Δεν μπορούσε να υπάρξει άλλη καθυστέρηση. Το παιχνίδι διαδραματιζόταν εκτός Κύπρου με πολλούς ισχυρούς παίκτες. Το θύμα, η Κύπρος, φαινόταν να μην αντιλαμβανόταν τον κίνδυνο. Θεωρούσε πως κάποιο «αόρατο χέρι» θα την έσωζε. Θεωρούσε πως δεν θα υπήρχαν Έλληνες που θα έκαναν τόσο μεγάλο κακό. Κι όμως.

Ένα «πραξικόπημα» ιδανικό για κωμωδία

Ο πρόεδρος της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο επιδεικνύει τα χαρτιά των δυο Αμερικανών μισθοφόρων που συνελήφθησαν

Miraflores Palace presidential press office via AP

Της Κορίνας Βασιλοπούλου

Αλήθεια φαίνεται να είναι πως «οι δυνάμεις της χώρας του απέτρεψαν εισβολή ενόπλων που επιχειρούσαν να εισέλθουν στη Βενεζουέλα διά θαλάσσης» σε μία επιχείρηση που ο αμερικανικός Τύπος συνέκρινε με το φιάσκο του όρμου των Χοίρων από τον Κένεντι ● Αλλά, από τις λεπτομέρειες που σταδιακά γίνονται γνωστές, προκύπτει πως αναμείχθηκαν ένας Καναδός ιδιοκτήτης εταιρείας σεκιούριτι με αμφίβολες γνωριμίες στα αμερικανικά κέντρα μεγάλων αποφάσεων, στελέχη της δεξιάς αντιπολίτευσης της Βενεζουέλας με προεξάρχοντα τον Γουαϊδό και κάποιοι πράκτορες της συμφοράς.

Λέγεται ότι η Ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα. Κάτι τέτοιο πρέπει να έγινε πριν από λίγες μέρες στη Βενεζουέλα. Το είπε ο πρόεδρος της χώρας Νικολάς Μαδούρο, ο οποίος μίλησε για μια αποτυχημένη επανάληψη της απόβασης στον όρμο των Χοίρων, αναφερόμενος στην παταγωδώς αποτυχούσα επιχείρηση της κυβέρνησης Κένεντι πριν από 59 χρόνια να ανατρέψει τον Φιδέλ Κάστρο στέλνοντας στρατιά Κουβανών μισθοφόρων. Αλλά, και η αμερικανική εφημερίδα Washington Post έδωσε στο σχετικό ρεπορτάζ τον τίτλο «Ενα φιάσκο τύπου όρμου των Χοίρων στη Βενεζουέλα». Τι ακριβώς συνέβη με αυτό που ο Νικολάς Μαδούρο αποκαλεί απόπειρα ανατροπής του με συνεργασία αντιπολίτευσης και ΗΠΑ;

Η απαγορευμένη βιβλιοθήκη του Γκαρσία Λινέρα

Των María Clara Albizu και Martín Anzorena

Λίγο μετά την ολοκλήρωση του πραξικοπήματος στη Βολιβία, μια φήμη κυκλοφόρησε στα κοινωνικά δίκτυα: της φωτιάς της προσωπικής βιβλιοθήκης του Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα.

Αντιπρόεδρος της Βολιβίας και ένας από τους διανοούμενους με τη μεγαλύτερη απήχηση στη Λατινική Αμερική έως τώρα στον 21ο αιώνα. Αν επαληθευτεί μια τέτοια απώλεια, που μέχρι τώρα δεν επιβεβαιώθηκε, αναμφισβήτητα θα αντιμετωπίζαμε άλλη μια πράξη βαρβαρότητας από τους φασίστες της 10ης Νοεμβρίου.

Στο "Η βιβλιοθήκη στις φλόγες", η δημοσιογράφος Susan Orlean αφηγείται: «Στη Σενεγάλη, η αγαπημένη έκφραση που δείχνει ότι κάποιος έχει πεθάνει είναι να πεις ότι η βιβλιοθήκη του έχει καεί». Το ξέσπασμα του πραξικοπήματος της ρατσιστικής βολιβιανής δεξιάς αναμφισβήτητα προσπαθεί να σκοτώσει τις ιδέες του Έβο Μοράλες και του Γκαρσία Λινέρα, για να σκοτώσει το πολιτικό του σχέδιο, τη βαρύτητά του γύρω από τις υποθέσεις της χώρας, τα σχεδόν δεκατέσσερα χρόνια μεταρρυθμίσεων και τη βολιβιακή κοινωνική τάξη που για πρώτη φορά πήρε η ίδια τα ηνία.

Βολιβία: Oι Πόροι της Δικτατορίας

«Σε αντίθεση με το 2008, αυτή τη φορά τίποτε δεν αφέθηκε στην τύχη: οι ΗΠΑ έπαιξαν σκληρή μπάλα και το Σεπτέμβριο έστειλαν την Ιβάνκα Τραμπ στη βορειοαρχεντίνικη επαρχία του Χουχούι, με ένα αεροπλάνο γεμάτο όπλα, προμήθειες που θα έσπερναν ταραχές και λεφτά, πολλά λεφτά, για να προσληφθούν καθάρματα, υπό τις εντολές του Λούις 'Ματσό‘ Καμάτσο». Άρθρο του Aρχεντίνου μαρξιστή κοινωνιολόγου, Ατίλιο Μπορόν.

Η εξαιρετικά σοβαρή κατάσταση στη Βολιβία, έχει πολλές πλευρές, την καθεμία όλο και πιο προβληματική. Έχουν όλες όμως κοινό παρονομαστή: τη συστηματική παραβίαση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, των δημισίων ελευθεριών, των προσωπικών [πολιτικών] δικαιωμάτων και εγγυήσεων. Προφανή αποτελέσματα κάθε δικτατορικού καθεστώτος, και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η κυβέρνηση που έχει καταλάβει τη Βολιβία σήμερα είναι δικτατορία, επιβεβλημένη από ένα παλαιάς κοπής, που απέρριψε τα πιο κομψά εργαλεία του «μαλακού πραξικοπήματος». Εδώ, δεν πρωταγωνίστησαν διεφθαρμένοι δικαστές και νομοθέτες αλλά αστυνομικοί και στρατιωτικοί που εκπαιδεύτηκαν και εξοπλίστηκαν από τις ΗΠΑ επί δεκαετίες. Ήταν οι εκτελεστές του πραξικοπήματος που όχι μόνον έριξε την κυβέρνηση αλλά κατέστρεψε και την Δημοκρατία, που τόσο δύσκολα κερδήθηκε στη Βολιβία.

Είναι ολοφάνερο ότι αυτή η επιχείρηση ήταν στα σκαριά πολύ καιρό, από την εποχή της απόπειρας απόσχισης και πραξικοπήματος του 2008.  Αυτά τα σχέδια δε μπήκαν ποτέ στο ράφι, και επικαιροποιήθηκαν πέρισυ, παραμονές των προεδρικών εκλογών, με την πολύτιμη βοήθεια των Μέσων Ενημέρωσης – σε συντριπτικό ποσοστό στα χέρια της αντιπολίτευσης- που λειτούργησαν ως η αιχμή του δόρατος, δημιουργώντας το «κλίμα γνώμης» που θα δικαιολογούσε την επίθεση στο [Προεδρικό] μέγαρο Κουεμάδο από τις φασιστικές ορδές.

Το μίσος για τον Iνδιάνο

Κείμενο του αυτοεξόριστου αντιπροέδρου της Βολιβίας, Αλβάρο Γκαρσία Λινέρα, για τα βαθιά ρατσιστικά κίνητρα πίσω από το πραξικόπημα. O Αλβάρο Γκαρσία Λινέρα είναι ο διανοούμενος αντιπρόεδρος του Έβο Μοράλες, από το 2005. Επισκέφθηκε την Ελλάδα το 2015, ως αντιπρόεδρος, και μίλησε στο Resistance Festival. Υπήρξε ηγέτης του Αντάρτικου Στρατού Τουπάκ Καταρι, της Βολιβίας, το οποίο δημιουργήθηκε από τους αντάρτες που εκπαίδευσε ο ίδιος ο Τσε Γκεβάρα στη χώρα. Στόχος του Αντάρτικου Στρατού ήταν η κοινωνική ισότητα στη Βολιβία και η ισότιμη ένταξη των Ινδιάνων. Ο Αλβάρο Γκαρσία Λινέρα καταδικάστηκε για ένοπλη βία και φυλακίστηκε για τη δράση του από το 1992 έως το 1997. Οι πραξικοπηματίες απαίτησαν να μην είναι ούτε εκείνος υποψήφιος για την Προεδρία, στις ερχόμενες εκλογές του 2020, κάτι πρωτοφανές για δημοκρατικά καθεστώτα. Ο Τουπάκ Καταρι, που έδωσε το όνομά του στην οργάνωση στην οποία ηγήθηκε ο Λινέρα, χρεώνεται με την ιστορική επαναστατική φράση «Πεθαίνω, μα θα γυρίσω και θα είμαι εκατομμύρια», που ήταν και οι τελευταίες του λέξεις.

Του Αλβάρο Γκαρσία Λινέρα

«Σαν την ομίχλη στους εφιάλτες, το μίσος αστραπιαία διατρέχει τις παραδοσιακές γειτονιές της αστικής μεσαίας τάξης της Βολιβίας. Τα μάτια τους είναι γεμάτα οργή. Δεν φωνάζουν, φτύνουν. Δεν απαιτούν, επιβάλλουν. Τα συνθήματά τους δεν είναι αυτά της ελπίδας για αδελφοσύνη. Είναι αυτά της περιφρόνησης και των διακρίσεων κατά των Ινδιάνων. Ανεβαίνουν στις μηχανές τους, μπαίνουν στα αμάξια τους, μαζεύονται στις αδελφότητές τους στα ιδιωτικά πανεπιστήμια, και ξεκινούν το κυνήγι των ανταρτών Ινδιάνων που τόλμησαν να τους αφαιρέσουν την εξουσία.

Το πραξικόπημα στη Βολιβία και οι δυσκολίες των αποπειρών μετάβασης | Εκδήλωση

Το πραξικόπημα στην Βολιβία και τα χάλια μας

Του Θεμιστοκλή Συμβουλόπουλου

Έτσι είναι.
Τολμάμε να μιλάμε για μια χώρα που ο πληθυσμός της πέθαινε πριν το 2006, αλλά τόλμησε να εκλέξει ένα απόφοιτο της 2ας δημοτικού επικεφαλής της χώρας.

Τολμάμε εμείς, τρώγοντας αμάσητη την κυρίαρχη προπαγάνδα, εμείς που επιτρέπουμε να φτωχοποιείται ο λαός μας και να ρευστοποιείται η χώρα ολόκληρη, να έχουμε άποψη κουνώντας και το δάχτυλο στον Μοράλες γιατί είναι τα ίδια και χειρότερα με τους άλλους.

Το πρόβλημα είναι το πολυώροφο κτίριο του Μοράλες και η ασέβειά του προς τον φτωχό λαό της Βολιβίας. Βέβαια. Έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε! Δεν μπορεί να είναι η λύσσα του υπερεθνικού ιμπεριαλισμού, που βλέπει μια διαφορετική κυβέρνηση να επιβιώνει ανάμεσα σε θεούς και δαίμονες, κόντρα στην επέλαση της παγκοσμιοποίησης.

Βολιβία: Ανατροπή της κατάστασης. Οι υποστηρικτές Μοράλες κατέλαβαν την Εθνοσυνέλευση

Μετά από μεγάλη διαδήλωση δεκάδων χιλιάδων υποστηρικτών του ΜΑS (Κινήματος για τον Σοσιαλισμό), του κόμματος του Έβο Μοράλες, στο κέντρο της πρωτεύουσας Λα Παζ, και με την κατάληψη του κτιρίου της Εθνοσυνέλευσης, η πολιτική κατάσταση στη Βολιβία αλλάζει σε σχέση με τις πρώτες μέρες μετά το πραξικόπημα και την ανατροπή του νόμιμου προέδρου της χώρας.

Χαρακτηριστικό της κατάστασης που επικρατεί, είναι η αδυναμία ή έλλειψη πρόθεσης από την αστυνομία και τις ένοπλες δυνάμεις να αντιμετωπίσουν την κάθοδο των δεκάδων χιλιάδων διαδηλωτών από το Ελ Άλτο -την εργατούπολη-παραγκούπολη που βρίσκεται στα υψώματα πάνω από τη Λα Παζ– που κατέλαβαν το κέντρο της πρωτεύουσας και το κτίριο της Εθνοσυνέλευσης.

Πραξικόπημα στη Βολιβία

«Θα επιστρέψουμε, και θα είμαστε εκατομμύρια»
Αυτή ήταν η τελευταία φράση που είπε πριν δυόμιση αιώνες ο ιστορικός ιθαγενής ηγέτης Τουπάκ Κατάρι, ηγέτης της μεγαλύτερης εξέγερσης εναντίον των Ισπανών κατακτητών, λίγο πριν οι «πολιτισμένοι» αποικιοκράτες τον διαμελίσουν στα τέσσερα. Με τη φράση αυτή κλείνει την τελευταία δήλωσή του ως αντιπρόεδρος του Πολυεθνικού Κράτους της Βολιβίας ο Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα, που παραιτήθηκε το βράδυ της Κυριακής ταυτόχρονα με τον πρόεδρο της χώρας Έβο Μοράλες.

Πραξικόπημα με σφραγίδα Ολιγαρχίας-Στρατού-ΗΠΑ στη Βολιβία

1 Ο εξαναγκασμός της βολιβιάνικης κυβέρνησης σε παραίτηση, υπό την απειλή της ηγεσίας του στρατού και της αστυνομίας ότι σε διαφορετική περίπτωση θα αιματοκυλήσουν τη χώρα, συνιστά πραξικόπημα χωρίς τανκς. Το πραξικόπημα ξεκίνησε με την αμφισβήτηση του εκλογικού αποτελέσματος από την ηττημένη στις κάλπες «μετριοπαθή» αντιπολίτευση – για την ακρίβεια, από το μεγαλύτερο κόμμα της. Κλιμακώθηκε με την ενεργοποίηση βίαιων συμμοριών της ολιγαρχίας από τις πλούσιες επαρχίες της χώρας και με την ανταρσία ειδικών δυνάμεων της αστυνομίας. Και κορυφώθηκε με την «παρέμβαση» της στρατιωτικής ηγεσίας, που μετά από λίγες μέρες προσχηματικής ουδετερότητας έριξε όλο το βάρος της υπέρ της ολοκλήρωσης του πραξικοπήματος. Τελικά, το μεγαλύτερο κόμμα της υποτιθέμενης μετριοπαθούς αντιπολίτευσης και οι συμμορίτες της ολιγαρχίας συναντήθηκαν στον «κοινό αγώνα»…

2 Αυτή η γοργή κλιμάκωση απολάμβανε από την αρχή την κάλυψη και καθοδήγηση της Ουάσιγκτον, των συμμάχων της και των συνένοχων στο έγκλημα δυτικών ΜΜΕ. Όλες οι συμβιβαστικές προσπάθειες του Έβο Μοράλες, μεταξύ των οποίων η πρόσκληση στον Οργανισμό Αμερικανικών Κρατών (OAS, υποχείριο των ΗΠΑ) να προβεί ο ίδιος σε επανακαταμέτρηση των ψήφων ώστε να αποδειχθεί ότι δεν υπήρξε καμία νόθευση του εκλογικού αποτελέσματος, συνάντησαν την κάθετη άρνηση των Βορειοαμερικάνων και της βολιβιάνικης ολιγαρχίας. Το ίδιο και η τελευταία πρόταση του Έβο Μοράλες, να πραγματοποιηθεί Β΄ γύρος της εκλογικής αναμέτρησης ακόμη και χωρίς να έχει αποδειχθεί από πουθενά η βασιμότητα των ισχυρισμών της αντιπολίτευσης και των δυτικών πατρώνων της.

Η Μπότα του 4ου Ράιχ στη Βολιβία

Η μπότα των ιμπεριαλιστών γκάνγκστερ της υφηλίου (ΗΠΑ) πάτησε στη Βολιβία…
Η επιχείρηση ανατροπής του Προέδρου της Βολιβίας, Μοράλες (εκλεγμένου επί δεκατέσσερα χρόνια) και η επιβολή στρατιωτικού πραξικοπήματος, ήταν μεθοδευμένη από τις ΗΠΑ και την ακροδεξιά, εδώ και πολλά χρόνια.Τελικά η επιχείρηση επιβολής στρατιωτικής δικτατορίας στη Βολιβία πέτυχε, ο Μοράλες εξαναγκάστηκε σε παραίτηση και τώρα φυγαδεύεται στη Χιλή…

Μπροστά σ’ αυτό το ανοικτό και αποτρόπαιο στρατιωτικό πραξικόπημα ΟΥΔΕΙΣ μπορεί να μείνει αδιάφορος και απαθής…

Τι σημαίνει (και τι δεν σημαίνει) η αναγνώριση του Γκουαϊδό από την Ελλάδα

Του Άρη Χατζηστεφάνου

Στο ερώτημα γιατί τώρα, η απάντηση είναι ίσως σαφής: Ο Μητσοτάκης αναγνωρίζει τον Γκουαϊδό σαν μεταβατικό πρόεδρο της Βενεζουέλας, γιατί τώρα μπορεί να το κάνει από τη θέση του νέου πρωθυπουργού. Αυτό που είναι σαφές όμως, δεν είναι αναγκαστικά και λογικό.

Θεωρητικά, η κίνηση δεν αναμένεται να έχει καμία άμεση συνέπεια. Άλλωστε το σκεπτικό της ανακοίνωσης, ότι δηλαδή η Ελληνική Κυβέρνηση ακολουθεί σχετικές αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι ίδιο με αυτό που πρόβαλε και η προηγούμενη κυβέρνηση. Οι παλαιότερες δηλώσεις του πρώην υπουργού Εξωτερικών, Γιώργου Κατρούγκαλου, ότι «η Ελλάδα συντάσσεται με την Ευρώπη και τις θέσεις της Ύπατης Εκπροσώπου για Θέματα Εξωτερικής Πολιτικής, Φεντερίκα Μογκερίνι», αποτελούσαν μια συγκαλυμμένη στήριξη στην ακραία αντιδημοκρατική στάση που τηρεί η ΕΕ απέναντι στη Βενεζουέλα.

Η ρητή αναγνώριση όμως του Γκουαϊδό, στην οποία προχώρησε η κυβέρνηση Μητσοτάκη, στέλνει σαφή μηνύματα προς κάθε κατεύθυνση. Ακόμη όμως και για τους οπαδούς της πραξικοπηματικής ανατροπής του Μαδούρο, αυτά είναι τα λάθος μηνύματα, τη λάθος στιγμή.

Πραξικοπήματα με μανδύα νομιμότητας

Tης Ανδρούλας Γκιούρωφ

Ελλάδα: 21η Απριλίου 1967.
Χιλή :11 Σεπτεμβρίου 1973.
Κύπρος: 15 Ιουλίου 1974.
Ουκρανία: 22Φεβρουαρίου2014
Βενεζουέλα: 2019 ώρα μηδέν…

Η «αυτοκρατορία » του κακού, βρίσκεται ξανά στο προσκήνιο έχοντας τώρα στο στόχαστρο της τη Βενεζουέλα ενώ πλείστα άλλα κακά μεθοδεύουν πίσω από τις πλάτες των λαών.Τα τελευταία 70 χρόνια περισσότερα από εκατόν πραξικοπήματα έχουν σχεδιαστεί από τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ και εκτελεστεί  μόνο στη Λατινική Αμερική ενώ στην Ευρώπη, Ασία και Αφρική άλλα τόσα.

Στην Ελλαδα το 1967 μεθόδευσαν και επέβαλαν το πραξικόπημα των συνταγματαρχών προκειμένου η χώρα να μην απομακρυνθεί από τη σφαίρα επιρροής τους.Ο απώτερος στόχος τους βέβαια, ήταν η Κύπρος και η μετατροπή της σε ένα αβύθιστο αεροπλανοφόρο της ΝΑΤΟϊκής συμμαχίας.Μόνο   μια εγκάθετη κυβέρνηση ανδρεικέλων θα μπορούσε να συναινέσει στην ανατροπή του νόμιμα εκλελεγμένου και λαοπρόβλητου ηγέτη Αρχιεπισκόπου Μακάριου ο οποίος αντιστεκόταν σθεναρά σε όλα τα Αμερικανοβρετανικά σχέδια.