Βλάκες ή ψεύτες;

Του Στάθη

1. Δούλεμα δίχως όρια (καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή)...

Ελεγε ο Τσίπρας για το ενδεχόμενο Υπερταμείου, ότι η χώρα δεν έχει χάσει πόλεμο για να δεχθεί κάτι τέτοιο. Το δέχθηκε! Ο Τσίπρας. Και λοιδορείται τώρα από τον κ. Δένδια ακριβώς με την ίδια φρασεολογία. Οτι, δηλαδή, μόνον χώρες που έχουν χάσει πόλεμο (αλλά ούτε κι αυτές) δέχονται τέτοιας μορφής εποπτεία και κατοχή.

Και όταν λοιδορεί και μέμφεται ο κ. Δένδιας τον Τσίπρα (προσπαθώντας να ξεπλύνει το αίμα από τα δικά του χέρια), μέμφεται και λοιδορεί την Αριστερά. Που ο Τσίπρας έχει πάρει στον λαιμό του. Διότι απέχει ακόμα η ημέρα που στα μάτια του πολύ κόσμου ο Τσίπρας και το παρεάκι του θα έχουν αποσυνδεθεί απ’ την Αριστερά, χωρίς πια να τη μαγαρίζουν. Ομως

έως τότε θα έχουν φέρει πανηγυρικά τον κ. Μητσοτάκη στην εξουσία.

Ο πατριωτισμός... του κεφαλαίου

Του Δημήτρη Τρίμη

Παρακολουθώ, όπως πολλοί αυτό τον καιρό, τη συζήτηση και τις μεγάλες κουβέντες που ακούγονται για τη γνωστή υπόθεση με τα εκπαιδευτικά σεμινάρια του ΔΝΤ σε δημοσιογράφους και για άλλες πρακτικές των μνημονιακών «θεσμών» επηρεασμού της ελληνικής κοινωνίας μέσω των ΜΜΕ.
Ειλικρινά και παρά τη σοβαρότητα τέτοιων, όντως υπαρκτών, μεθοδεύσεων χειραγώγησης των πολιτών, με πιάνουν τα γέλια. Όχι γιατί δεν πιστεύω ότι το ΔΝΤ και οι άλλοι «θεσμοί» δεν διαθέτουν άφθονα κονδύλια και μηχανισμούς δημοσίων σχέσεων για να «λαδώσουν» ΜΜΕ και δημοσιογράφους στην Ελλάδα και αλλού, αλλά γιατί χθες ο κ. Στουρνάρας δημοσιοποίησε την έκθεση της Τραπέζης της Ελλάδος που διοικεί και στην οποία έκθεση (140 σελίδων) σερβίρει αμάσητη όλη τη γραμμή του ΔΝΤ και των πιο άθλιων μνημονιακών κύκλων του εξωτερικού και του εσωτερικού.

«Λαδωμένοι παπαγάλοι»

Του Δημήτρη Τρίμη
Ο μεγαλύτερος εχθρός της δημοσιογραφίας, πέρα από τους πολέμους, τον φασισμό και τις κάθε είδους δικτατορίες, είναι η εξάρτηση από τις «πηγές της». Η οποιαδήποτε εξάρτηση που αρχίζει από την αθώα φιλική σχέση με ένα πολιτικό κόμμα, έναν υπουργό ή δήμαρχο ή με έναν επιχειρηματία και φτάνει έως τα όρια της διαφθοράς και της συνειδητής παραπληροφόρησης, όταν δηλαδή μεσολαβούν οποιαδήποτε ανταλλάγματα, δωράκια, ταξιδάκια, έμμεσα ή άμεσα «λαδώματα», χαριστικά δάνεια και άλλες δοσοληψίες των ίδιων των δημοσιογράφων ή του Μέσου στο οποίο εργάζονται.

Από τις πλατείες της οργής στις ουρές των… διακανονισμών

Του Δημήτρη Τρίμη

Μετά την επίσημη ελληνική χρεοκοπία την άνοιξη του 2010 και την πειραματική και βάναυση επιβολή στη χώρα των σχεδίων διάσωσης υπέρ των συμφερόντων των δανειστών και των ντόπιων ταξικών συμμάχων και γραφειοκρατών λακέδων τους, μεγάλα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας βγήκαν στους δρόμους και τις πλατείες άπειρες φορές.

Είναι γνωστές παγκοσμίως οι μεγάλες απεργίες, οι «πολιορκίες» της Βουλής και κυβερνητικών κτιρίων, οι διαδηλώσεις σε όλη την Ελλάδα, οι πολύωρες συγκρούσεις με τα ΜΑΤ, τα οδοφράγματα κ.λπ. Τόνοι δακρυγόνων και άλλων τοξικών αερίων, χιλιάδες χειροβομβίδες κρότου – λάμψης, και πέτρες έπεσαν, και ουδείς γνωρίζει ακριβώς πόσα κεφάλια διαδηλωτών (όλων των κατηγοριών και των ηλικιών) «έσπασαν» από την εντατική χρήση των αστυνομικών ροπάλων και των χιλιάδων ποινικών διώξεων, προφυλακίσεων κ.ο.κ.

Η αλαζονεία της διαπλοκής

Του Δημήτρη Τρίμη

Χθες το πρωί στις εννέα, στα δικαστήρια στην πρώην Σχολή Ευελπίδων, πραγματοποιήθηκε με την επείγουσα διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων η εκδίκαση της αγωγής του καναλιού STAR (συμφερόντων Βαρδινογιάννη) εκ μέρους και της Ενωσης των καναλαρχών εθνικής εμβέλειας (ΕΙΤΗΣΕΕ) εναντίον των ομοσπονδιών και των σωματείων των εργαζομένων στα ΜΜΕ, τα οποία τόλμησαν να απεργήσουν καταγγέλλοντας το νέο «πραξικόπημα» στη Βουλή, δηλαδή το σκανδαλώδες ντιλ της συγκυβέρνησης με τα ΜΜΕ της διαπλοκής, εις βάρος των δημοκρατικών ελευθεριών της κοινωνίας και βεβαίως των εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων των εργαζομένων στα Μέσα.

Προφανώς η είδηση δεν είναι ότι οι βαρόνοι της ενημέρωσης επιδιώκουν πάση θυσία να θέσουν εκτός νόμου τις απεργίες, και αύριο, αν οι συνθήκες και οι συσχετισμοί τους το επιτρέψουν, να καταργήσουν εντελώς τα συνδικάτα και κάθε τι συλλογικό. Αλλωστε, μαζί με την τρόικα και τις μνημονιακές κυβερνήσεις, οι επιχειρήσεις των κυρίαρχων ΜΜΕ έχουν ήδη καταργήσει τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας και επιβάλλουν τις όλο και πιο φτηνές, αναξιοπρεπείς και ανασφάλιστες «ελαστικές σχέσεις εργασίας» και προφανώς τη «μαύρη» και απλήρωτη δουλειά.