Ιεραπόστολοι του Υπερμοντέρνου Κεφαλαίου

Του Μιχάλη Πετμεζά

ΤΖΕΡΟΝΙΜΟ

«Είμαστε οι άρρωστοι αυτής της κοινωνίας. Τα λάθη της φύσης. Η ντροπή της οικογένειας. Αυτοί που δεν στριμώχνονται να μεταλάβουν. Κι αυτές που δεν αντέχουν στις επιλογές που δίνουνε τα ράφια. Οι ανώμαλες. Είμαστε τα αγόρια που δεν πάνε στον στρατό. Και τα κορίτσια που δεν ανεβαίνουν τα σκαλιά της εκκλησίας. Οι προδότες του έθνους. Κι αυτές που δεν χωράνε στην «άγια ελληνική οικογένεια» και τις αξίες της. Και είμαστε οργισμένες: Με τον σεξιστικό οχετό που καταπνίγει τον δημόσιο λόγο από αριστερά ως τα δεξιά. Με κάθε ομοφοβικό κατακάθι που προσπαθεί να επιβάλει την κανονικότητά του πάνω στα σώματα και τις επιθυμίες μας. Με όσους μας θέλουν ισχυρές στους νόμους και ανίσχυρες στους δρόμους. Οι έμφυλες αρνήσεις μας ασφυκτιούν στην πατρική αγκαλιά του κράτους. Διαδήλωση Παρασκευή 27.10 στις 18:00 Καμάρα».

[Φάμπρικα Υφανέτ,

Κατάληψη Αντιεξουσιαστών Θεσσαλονίκης].

Αυτή η αφίσα κυκλοφοράει εδώ και μερικές μέρες στους τοίχους της Θεσσαλονίκης· είναι μια από τις δεκάδες που έχει βγάλει η συγκεκριμένη κατάληψη από την αρχή της ύπαρξής της, η οποία διαλέγει να στοχοποιήσει όχι τον καπιταλισμό, την εκμετάλλευση, την κρατική εξουσία, αλλά την «κοινότητα του έθνους»: Μια φαντασιακή κοινότητα του έθνους, ωστόσο, και όχι τη συγκεκριμένη του πραγματικότητα έτσι όπως αυτή αναδύεται μέσα στη μνημονιακή Ελλάδα.

Το «κυπριακό εμείς» μπροστά στη δικοινοτική σχιζοφρένεια

Του Μιχάλη Πετμεζά

ΤΖΕΡΟΝΙΜΟ

Σήμερα, στον 21ο αιώνα, καθώς η έρευνα των ανθρωπιστικών επιστημών πάνω στα φαινόμενα των ανθρώπινων κοινωνιών προχωράει, παράγεται γνώση που μπορεί να αποβεί ιδιαιτέρως χρήσιμη στο να κατανοήσουμε το μεγάλο αδιέξοδο στο οποίο απειλούν να βυθίσουν την κοινωνία της μεγαλονήσου οι ελληνοκυπριακές ελίτ, με την εμμονή τους για «λύση πάση θυσία» στη βάση εκτρωμάτων τύπου Ανάν.

Οι πρωτοβουλίες και οι μεθοδεύσεις του διεθνούς παράγοντα, για λύσεις που στηρίζονται σε μια ψυχρή, τεχνοκρατική ομοσπονδιακή δομή δύο κρατιδιών, θεμελιώνονται επιστημονικά σε παρωχημένες θεωρητικές παραδοχές για τη σχέση κράτους, έθνους και κοινωνίας. Σύμφωνα με αυτές, οι εθνικές ταυτότητες θεωρούνται προϊόν «πολιτικής κατασκευής», τεχνήματα των κρατικών εκπαιδευτικών δομών για την πολιτιστική ομογενοποίηση του σώματος των υπηκόων/ πολιτών. Έτσι, για παράδειγμα, το ιστορικό «αφήγημα» που μονοπωλεί μεταξύ των εμπνευστών και των οπαδών της λύσης είναι όπως το «κράτος της Ζυρίχης» παρήγαγε μια (νεο)κυπριακή εθνική ταυτότητα, έτσι και το κράτος της σύγχρονης «λύσης» θα οικοδομήσει μια ταυτότητα συναδέλφωσης μεταξύ των δύο «εθνικών κοινοτήτων» (sic!). Εξ ου και οι σημαίες, τα «γεύματα», οι αλλαγές στα σχολικά βιβλία της ιστορίας και γενικώς όλη αυτή η κουλτούρα επαναπροσέγγισης την οποία παράγουν και σερβίρουν από τα πάνω στην κοινωνία της Μεγαλονήσου, με σαφείς προπαγανδιστικούς σκοπούς για την επεξεργασία μιας νέας συνείδησης ή, καλύτερα, του νέου ανθρώπου-υπηκόου που θα κληθεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες του διζωνικού-δικοινοτικού μορφώματος.

Αυτό που λείπει

Του Μιχάλη Πετμεζά

ΤΖΕΡΟΝΙΜΟ

Το αδιέξοδο που αντιμετώπισε ο «ενδιάμεσος χώρος» για την ανάδειξη ενός κοινού υποψηφίου, που θα καταφέρει επί τέλους να εκφράσει την αντίθεση στις μεθοδεύσεις του ΔΗΣΑΚΕΛικού πολιτικού συστήματος για λύση-αυτοκτονία του κυπριακού Ελληνισμού με το ζόρι, αποτελεί ένα βαθύτερο και ευρύτερο πρόβλημα δημοκρατίας που βιώνει ολάκερη η Ευρώπη, αλλά και ευρύτερα η Δύση. Αναμφίβολα, ένα πρόβλημα εκπροσώπησης των διαθέσεων και των αιτημάτων που προτάσσουν οι πλειοψηφίες πλέον των δυτικών κοινωνιών.

Στη Γαλλία μπορεί να έχει προτεραιότητα η αντίθεση στην τραπεζοκρατία και την παγκοσμιοποίηση και εδώ η σύγκρουση με τις πολιτικές ελίτ της εθελόδουλης υπαναχώρησης στους Τούρκους εισβολείς.

Ωστόσο, το πρόβλημα παραμένει κοινό και δεν είναι άλλο από τη βαθιά αναντιστοιχία που υφίσταται μεταξύ μιας κάστας πολιτικών, ενός πολιτικού προσωπικού που έχει απομακρυνθεί πλέον από τους καθημερινούς πολίτες, απογειωμένο στην υπερεθνική σφαίρα λήψεως αποφάσεων ή που από την ίδια του την πορεία μέσα στο πολιτικό σύστημα είναι υπερβολικά φθαρμένο, αποϊδεολογικοποιημένο και προσωπικά, ώστε να μπορεί να «αναλάβει την ευθύνη» και να εκφράσει τις μάζες των ανθρώπων που δεν έχουν πια φωνή· εκείνους που τείνουν να γίνουν η πλειοψηφία στις σύγχρονες κοινωνίες, καθώς το σύστημα τείνει να αποκτήσει όλο και πιο ολιγαρχικά χαρακτηριστικά, επιβάλλοντάς μας έναν ποικιλοτρόπως καθ’ υπαγόρευσιν βίο.

Έργα και ημέρες του σουλτανάτου

Οι αποκαλύψεις των ουίκιλικς, ο στενός κύκλος του Ερντογάν και το οικονομικό πογκρόμ που διεξάγει το καθεστώς

Του Μ. Πετμεζά

Οι πρόσφατες αποκαλύψεις των ουίκιλικς, 57.000 ηλεκτρονικών μηνυμάτων τα οποία φέρονται να προέρχονται από τον προσωπικό λογαριασμό του εκλεκτού του Ερντογάν, Μπεράτ Αλμπαϊράκ, ρίχνουν άπλετο φως στον στενό κύκλο του προέδρου της Τουρκίας, και αποκαλύπτουν πολλές αξιοσημείωτες πληροφορίες για το πώς λειτουργεί το καθεστώς του.
Ο Αλμπαϊράκ είναι σύζυγος μιας από τις κόρες του Ερντογάν, της Έσρα, την οποία παντρεύτηκε με πολιτικό γάμο το 2014. Κουμπάροι, και αυτή η πληροφορία διατηρεί την αξία της, ήταν ο Κωστάκης Καραμανλής και η σύζυγός του Νατάσσα, ο βασιλιάς της Ιορδανίας Αμπντάλα, ο ηγέτης του Πακιστάν στρατηγός Μουσάραφ και ο Ρουμάνος πρωθυπουργός Αντριάν Ναστάζε.

Το κράτος-βαμπίρ

Κρατισμός εναντίον οικονομίας, κοινωνίας, κράτους

Του Μιχάλη Πετμεζά από τη Ρήξη φ. 123

Σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιοποίησε ο ΣΕΒ, στο εβδομαδιαίο οικονομικό δελτίο της 6ης Μαΐου 2016, οι πολιτικές των προηγούμενων κυβερνήσεων οδήγησαν σε ραγδαία αύξηση των απασχολούμενων στο δημόσιο (19,1% για την περίοδο 2000-2008), γεγονός που, μαζί με μια πολιτική σημαντικών αυξήσεων (2,2% τον χρόνο στους μισθούς του δημοσίου έναντι 1% στους αντίστοιχους του ιδιωτικού τομέα), προκάλεσε μια γενική αύξηση των δαπανών για το προσωπικό του (από 10,6% του ΑΕΠ το 2003 σε 13,1%, το 2009). Πρόκειται για τον έναν από τους δύο κυριότερους λόγους του δημοσιονομικού εκτροχιασμού του 2009· ο έτερος είναι οι Ολυμπιακοί Αγώνες…