Αφιερωμένο με «Αγάπη» στους 250.000 συμμετέχοντες ψηφοφόρους του ΚΙΝΑΛ και όχι μόνο

Του Γιάννη Περάκη

Γινόμαστε μάρτυρες ενός «ανεξήγητου» και «παραφυσικού» φαινομένου. Στις εκλογές του ΚΙΝΑΛ, για την εκλογή του προέδρου τους ψήφισαν 250.000 άνθρωποι. Ένα κόμμα σχεδόν «πεθαμένο» με «απροσδιόριστες» θέσεις και πολιτικές, που πασχίζει να επιβιώσει. Παρ’ όλα αυτά κινητοποιήθηκε κόσμος και λόγω της υπέρμετρης προβολής στα ΜΜΕ. Αλλά δεν είναι μόνο αυτός ο λόγος.

Όλα αυτά τα «περίεργα» συμβαίνουν σε μια εποχή που η ιστορία του συγκεκριμένου κόμματος και του ρόλου του στην άθλια κατάσταση της χώρας μας είναι γνωστή.

Υπάρχει άραγε εξήγηση του συγκεκριμένου φαινομένου;

Η Σοσιαλδημοκρατία στα εκατόν είκοσι χρόνια ύπαρξης της

Κρατάει χρόνια αυτή η κολώνια της σοσιαλδημοκρατίας. Από τις αρχές του 20ου αιώνα, παράλληλα, με την καθιέρωση λιγότερο ή περισσότερο αστικών συνταγματικών και κοινοβουλευτικών μεθόδων άσκησης της εξουσίας και με την κατάκτηση και επέκταση του εκλογικού δικαιώματος σε αρκετά καπιταλιστικά κράτη, αναπτύσσονται παρεκκλίσεις στο εσωτερικό των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων, που προβάλλουν ως κυρίαρχο καθήκον αποκλειστικά τη συμμετοχή στις εκλογές και την κοινοβουλευτική δράση.

Τί συζήτησαν Αλέξης Τσίπρας και Βαρδής Βαρδινογιάννης;

Του Αντώνη Κοκορίκου

Τι μπορεί να συζητάει ο Αλέξης Τσίπρας με τον Βαρδή Βαρδινογιάννη; Κατ' αρχήν δεν είναι κακό ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης να συζητάει με ένα μεγάλο επιχειρηματία, με ισχυρές διεθνείς διασυνδέσεις. Ιδίως όταν αυτός υπήρξε αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού και είχε διωχθεί από τη Χούντα. Είχε εκτοπιστεί από τους πρώτους στην Αμοργό, αφήνοντας τα μικρά παιδιά του και τη νεαρή του σύζυγο Μαριάννα, μόνους στην Αθήνα.

Οι πολιτικοί πρέπει να συζητάνε για την οικονομία, το πετρέλαιο, την εμπορική ναυτιλία, αλλά και για τα εθνικά θέματα. Και βέβαια για τα Μίντια στην Ελλάδα, αφού, εκτός των άλλων, ο όμιλος Βαρδινογιάννη είναι και ιδιοκτήτης δύο μεγάλων κατεστημένων καναλιών. Αλλά και ο Βαρδής Βαρδινογιάννης έχει λόγο και συμφέρον να συναντάται με τον εκάστοτε πρωθυπουργό και αρχηγό της αντιπολίτευσης γιατί το μέγεθος του επιχειρηματικού του ομίλου και το μέγεθος της πολιτικής του επιρροής, υπαγορεύει ότι πρέπει να συνεργάζεται με τους θεσμικούς παράγοντες.

Οι πολιτικοί εκπρόσωποι των πολιτών οφείλουν να εξασφαλίσουν ότι τέτοιου μεγέθους επιχειρηματίες δεν θα χρησιμοποιήσουν τη δύναμη που διαθέτουν για ιδιοτελείς σκοπούς. Κυρίως, δεν θα χρησιμοποιήσουν τα μέσα ενημέρωσης που κατέχουν για να διαπλακούν με το πολιτικό σύστημα και κατ' αυτόν τον τρόπο να νοθεύσουν τη δημοκρατία.

Το ''αμαρτωλό'' πολιτικό τρίγωνο ΣΥΡΙΖΑ-ΚΙΝΑΛ-ΝΔ

Του Βασίλη Ασημακόπουλου

Η προεκλογική περίοδος εν όψει των βουλευτικών εκλογών της 7ης Ιουλίου, διεξάγεται σ’ ένα πρωτοφανώς υποτονικό κλίμα, καθώς οι εκλογές έχουν ήδη πραγματοποιηθεί από τις 26 Μαϊου. Ο διεκπεραιωτικός χαρακτήρας παράδοσης-παραλαβής είναι κυρίαρχος. Ένα από τα ζητήματα των εκλογών, που θα απασχολήσει και την επομένη ημέρα είναι η σχέση ΣΥΡΙΖΑ-ΚΙΝΑΛ, η μεταξύ τους άσκηση ισορροπίας-κυριαρχίας στο χώρο της αντιδεξιάς αντιπολίτευσης, η επικράτηση στον πάλαι ποτέ λεγόμενο δημοκρατικό χώρο.

Από το 1974 και μετά, στη διάρκεια της Γ΄ Ελληνικής Δημοκρατίας, η σχέση των δύο χώρων, που δεν ταυτίζονται πάντα με την οριοθέτηση των κομματικών σχηματισμών-γραφειοκρατιών και με προϊστορία ήδη από τη δεκαετία του 1930, έχει λάβει διάφορες μορφές και κατευθύνσεις: Από το ΠΑΣΟΚ και άλλες δημοκρατικές δυνάμεις (1977 έως 1985), στην επιχείρηση κάθαρση-βρώμικο ‘89 και από την αδιάκριτη γοητεία του εκσυγχρονισμού στους αριστερούς διανοούμενους 1996-2001 (σύμφωνα με τον εύστοχο τίτλο στο κείμενο του Δημήτρη Μπελαντή στο περιοδικό Θέσεις τχ 59/1997), μέχρι τις κινητοποιήσεις για τη μη αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος (2006-2007).

Στη μνημονιακή όμως περίοδο από το 2010 και μετά, την τρέχουσα δηλαδή 3η υποπερίοδο της Γ' Ελληνικής Δημοκρατίας, η δυναμική αυτή σχέση εξελίχθηκε διαφορετικά. Αυτή η τελευταία περίοδος είχε ως άμεση προϊστορία τη μεταμόρφωση του ΠΑΣΟΚ στο αντίθετό του και τη σταδιακή ριζοσπαστικοποίηση του χώρου της κομμουνιστογενούς αριστεράς που έλαβε την ονομασία ΣΥΡΙΖΑ, ως αποτέλεσμα της εξέλιξης αμφοτέρων των σχηματισμών κατά τη 2η υποπερίοδο της Γ΄ Ελληνικής Δημοκρατίας.