Πολιτική υποκρισία και ιδεοληψίες

Του Γιώργου Ζουρίδη

Στην Ελλάδα μας, οι κυρίαρχες Πολιτικές Ομάδες έχοντας απεμπολήσει τις ιδεολογικές τους μήτρες,  διαγκωνίζονται καθημερινά στη Βουλή και στα ΜΜΕ, για να αποδείξουν ποιος είναι πιο Δεξιός, πιο Κεντρώος ή πιο Αριστερός δημιουργώντας ένα κλίμα φανατισμού μεταξύ των πολιτών, χωρίς ουσία και σημασία… 

Κατά βάθος επενδύουν σε μια μετεμφυλιακή έριδα μεταξύ των δήθεν «νομιμοφρόνων» και των δήθεν «αντιφρονούντων», που έφτασε ιδεοληπτικά να προσλάβει ακόμα και  ταξικά χαρακτηριστικά, και μάλιστα σε μια Χώρα με μεταπρατική και ξενόδουλη αστική τάξη και με ένα ανύπαρκτο ελληνικό προλεταριάτο! 

Αυτή η χρόνια καταστροφική ΕΜΜΟΝΗ δεν έδωσε την ευκαιρία να αφομοιωθεί από το πολιτικό Προσωπικό και τους Έλληνες πολίτες ότι το ΚΥΡΙΑΡΧΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ στην χώρα μας είναι ΕΙΣΑΓΟΜΕΝΟ και έχει να κάνει με την διαλυτική παρέμβαση του Ιμπεριαλισμού (και σήμερα της Παγκοσμιοποίησης) τόσο στις  παραγωγικές, κοινωνικές και πολιτισμικές σχέσεις όσο και στα γενικότερα θέματα Δημοκρατίας, Εθνικής Ανεξαρτησίας και Κυριαρχίας όπως μας δίδαξε ο ΑΝΔΡΕΑΣ, καλή του ώρα όπου και αν βρίσκεται….

Ως κάκιστοι μαθητές του εν λόγω ΗΓΕΤΗ (που όλοι πλέον ονοματίζουν για να καλύψουν τις ανεπάρκειες τους)  αρνούνται να αποδεχτούν ότι πλέον η έριδα μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς δεν πουλάει, δεν πείθει, μια και τα αντιθετικά αυτά σχήματα ΕΧΟΥΝ ΠΛΕΟΝ ΣΥΜΒΑΛΕΙ ήδη από το 1989, εκούσια ή ακούσια,  στην θεμελίωση και την ενίσχυση  ενός ΠΡΟΤΥΠΟΥ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, που παράχθηκε στην μήτρα του Ιμπεριαλισμού και της Παγκοσμιοποίησης, που στόχο είχε και έχει:

Άχρηστοι όπως Άριστοι…

Του Γιώργου Ζουρίδη

Δανείζομαι ως κεφαλίδα του σύντομου κείμενου μου, την λακωνική ανάρτηση της καλής φίλης και παλαιάς συνεργάτιδας, της πανέξυπνης Λίτσας.

Σε τρεις λέξεις αποτυπώνει την άθλια διαχείριση με την οποία το ελληνικό Κράτος, η Περιφέρεια της Αττικής και οι πλείστοι από τους Δήμους του Λεκανοπεδίου αντιμετώπισαν με πρωτόγνωρο παιδισμό, τον προχθεσινό χιονιά με την ονομασία «Ελπίδα».

Μια χλευαστική ονομασία που ταιριάζει απόλυτα για την περίπτωση μας ίσως για να αισιοδοξούμε ότι η ελπίδα τελειώνει τελευταία ή ίσως για να πειστούμε ότι δεν υπάρχει πια καμία ελπίδα…

Ως αισιόδοξος άνθρωπος που παλεύω εδώ και πενήντα χρόνια για μια καλύτερη Ελλάδα και με παρισσεία αξιολογώ τις παραμέτρους που καθορίζουν την χρόνια υποανάπτυξη της, δεν μπορώ παρά να επισημάνω για μια ακόμη φορά ότι η όλη κακοδαιμονία της χώρας προέρχεται από το γεγονός ότι η πολιτική τάξη της χώρας μας δεν ιεραρχεί ΩΣ ΜΕΙΖΟΝ το θέμα της εθνικής αξιοπρέπειας της πατρίδας μας και την κοινωνική αξιοπρέπεια των δύσμοιρων πολιτών της.

Λείπει δυστυχώς μια ολοκληρωμένη και αυτοτελής εθνική και κοινωνική συνείδηση….

Εις μνήμη του Ανδρέα!

Του Γιώργου Ζουρίδη

«Η ουσία του ελληνικού προβλήματος είναι απλή. Η πατρίδα μας είναι χώρα υπό κατοχή. Και η κατοχή είναι αμερικανική. Μόνο οι στολές και η γλώσσα είναι ελληνικές. Και λύση του ελληνικού προβλήματος δεν υπάρχει καμία σε πολιτικό επίπεδο. Η Δημοκρατία στην  Ελλάδα δεν θα φτάσει χωρίς την πραγματική, την ουσιαστική, την χωρίς όρους απελευθέρωση της από τα δεσμά που εχάλκευσε ο αμερικάνικος Ιμπεριαλισμός στα πλαίσια της Ατλαντικής Συμμαχίας. Για αυτό ο αγώνας μας είναι Εθνικοαπελευθερωτικός».

Ανδρέας Γεωργίου Παπανδρέου.

Έτσι ανοίγει το βιβλίο του «Η Δημοκρατία στο Απόσπασμα» ο δημοκρατικός Ηγέτης και η ουσία του λόγου του παραμένει αναλλοίωτη ως σήμερα, αν  προσθέσουμε στα δεσμά μας και τον Ευρωπαϊκό Ιμπεριαλισμό! Και ίσως αύριο «δακρύσουμε» από τις νεοθωμανικές απαιτήσεις των γειτόνων μας, που ορέγονται τμήματα της Ελληνικής Επικράτειας.

Εις μνήμη λοιπόν του εθνικού Ηγέτη, που έδωσε το ιδεολογικό στίγμα ενός διαρκούς αγώνα για την εδαφική ακεραιότητα της χώρας και την ανεξαρτησία των Ελλήνων. Ένα στίγμα που δεν έγινε κατανοητό από την ελληνική πολιτική τάξη, η οποία με την ολιγωρία της βύθισε την χώρα μας στο αδιέξοδο και τον οικονομικό και κοινωνικό μαρασμό. Το βάθος της εξάρτησης σηματοδοτείται εν τέλει από την ένταξη  της πατρίδας μας στο σκληρό πυρήνα του ευρώ, από τον υπέρογκο δανεισμό και από την μετέπειτα πολιτική των μνημονίων…