«Μην με ακουμπάς, είμαι δηλητηριώδες είδος»

Τα θυμήθηκα όλα αυτά λόγω της υποψηφιότητας Διαμαντοπούλου… 

Του Δημήτρη Λένη

Υπάρχουν στο ζωικό βασίλειο πολλά είδη τα οποία είναι δηλητηριώδη. Συχνά, αυτά τα οποία επιδεικνύουν έντονα χρωματικά μοτίβα, συνήθως κίτρινου και μαύρου και μπλε, δεν είναι δηλητηριώδη επειδή παράγουν τοξίνες τα ίδια (όπως πχ τα φίδια ή οι αράχνες) αλλά επειδή είναι σε θέση να καταναλώνουν άλλα δηλητηριώδη είδη, στων οποίων την τοξίνη έχουν ανοσία. Αποθηκεύοντας το δηλητήριο στο δέρμα και στα όργανά τους, γίνονται ένας πολύ επικίνδυνος μεζές, κάτι που το δηλώνουν με τα χρώματά τους.

Τα θυμήθηκα όλα αυτά λόγω της υποψηφιότητας Διαμαντοπούλου, δεδομένου ότι η ίδια πλασάρει για τον εαυτό της (όπως οι περισσότεροι νεοφιλελεύθεροι) ένα προφίλ κεντρώο και δυσανεκτικό τάχαμου στην πολιτική τοξικότητα. Η τοξικότητα είναι μια πρόσφατη και πολύ πετυχημένη προσθήκη στο λεξικό του κυρίαρχου λόγου. Ότι δεν μας αρέσει επειδή μας στριμώχνει, είναι τοξικό. Ο τρόπος που λειτουργεί είναι ακριβώς ο ίδιος με τον τρόπο που ο γυμνοσάλιαγκας κάνει τον εαυτό του μη φαγώσιμο.

Ειδικά οι θαλάσσιοι γυμνοσάλιαγκες της οικογένειας των γυμνοβράγχιων αποκτούν την τοξικότητά τους καταναλώνοντας τοξικές ανεμώνες, έχοντας αναπτύξει ανοσία στο δηλητήριό τους και επιδεικνύοντας την κλεμμένη αυτή τοξικότητα παντού με δυνατά χρώματα.

Της Πατρίδος μου η Κουζίνα, μέρος δεύτερον: Μπεσαμέλ και ντουλαμάδες

Η μόδα και η γαστρονομία είναι προφανώς εντελώς διαφορετικές δραστηριότητες. Εντούτοις, μοιράζονται κάποια κοινά γενικά χαρακτηριστικά.

Του Δημήτρη Λένη

Από το καρκατσουλιό των διακοσίων ετών από την Επανάσταση του 1821, σε πολύ κόσμο εντυπώθηκε κυρίως η αισθητική πινελιά που πρόσθεσε η Γιάννα Αγγελοπούλου, τόσο με το πιρπιρί όσο και με τον ντουλαμά που φόρεσε. Λίγοι κατανόησαν ότι αυτές της οι επιλογές πιθανόν να έχουν σημαντικές συνέπειες στο μέλλον.

Εξηγούμαστε. Υπάρχει ένας αυστηρός κανόνας που θέτουν στον εαυτό τους οι ίδιες οι γυναίκες της άρχουσας τάξης, ότι οι εμφανίσεις τους πρέπει να είναι πάντα σύμφωνες με την τελευταία λέξη της μόδας. Ο κανόνας αυτός έρχεται φυσικά σε αντίθεση με τις διακηρύξεις περί ισότητας των φύλων (οι άντρες έχουν δικαίωμα να είναι σαν τον Μπόρις Τζόνσον χωρίς καμία συνέπεια), αλλά δεν είναι δα αυτή η χειρότερη αντίφαση που χαρακτηρίζει την άρχουσα τάξη. Με βάση λοιπόν αυτόν τον κανόνα, η Γιάννα παίρνει γενικά χαμηλότατη βαθμολογία. Οι στυλιστικές επιλογές της εθνικής μας ολυμπιακής οικοδέσποινας είναι συνήθως από επιεικώς απαράδεκτες έως καταγέλαστα “υπέρκομψες” μέχρι δακρύων, όπως δηλαδή είναι και οι, διαφορετικού βέβαια χαρακτήρα, επιλογές της ορίτζιναλ κατόχου του τίτλου της Αυτής Υπερκομψότητος, της συζύγου Μωυσέως. Ωστόσο, θα υποστηρίξουμε ευθαρσώς ότι παρά τις οιμωγές που ακούστηκαν στα κοινωνικά δίκτυα, σε αυτήν εδώ την περίπτωση το φάουλ της Γιάννας δεν ήταν στυλιστικό. Αντίθετα, και ο ντουλαμάς και το πιρπιρί ήταν παραδόξως υπέροχα. Το σοβαρό ατόπημα ήταν ότι η Γιάννα “δανείστηκε” και φόρεσε το αυθεντικό πιρπιρί του Μουσείου Λυκείου Ελληνίδων και όχι ας πούμε ένα αντίγραφο (όπως ήταν ο ντουλαμάς). Ας είναι – έξεστι υπερκόμψοις ασχημονείν.

Της Πατρίδος μου η Κουζίνα έχει Γεύση Αστακού: Κράτος, Επανάσταση και Μαγειρική

Του Δημήτρη Λένη

Οι πρόσφατοι “εορτασμοί” των διακοσίων ετών από το 1821 άφησαν μια ενδιαφέρουσα ιστορική “τρύπα”, ένδειξη της οποίας είναι το πόσο μεγάλη σημασία δόθηκε στο μενού της ημέρας που εκπόνησε ο Λευτέρης Λαζάρου. Το ζήτημα της αντικατάστασης της καθιερωμένης, σε τέτοιες επίσημες περιστάσεις, σφυρίδας (ή έστω συναγρίδας) αλά σπετσιώτα με το νεωτεριστικό φιλέτο χριστόψαρου και η προσθήκη μιας “πειραγμένης” κακαβιάς πεσκανδρίτσας και μεταμοντέρνων μπισκότων με μελάνι σουπιάς άφησε ένα ευπρόσδεκτο ίχνος καλού γούστου (το οποίο όμως δεν αναγνωρίστηκε ως τέτοιο) σε όλο αυτό το πανηγύρι κακογουστιάς, ακριβής κακομοιριάς και υποτίμησης της τεράστιας ιστορικής σημασίας του ίδιου του γεγονότος της Ελληνικής Επανάστασης.

Το ενδιαφέρον (και ευρύτερο) ζήτημα που προκύπτει είναι η σχέση της υψηλής μαγειρικής με την ιστορία ενός τόπου, ζήτημα που αναγκαστικά συνδέεται με την ανάδυση της ίδιας της υψηλής μαγειρικής, ή όπως την λένε οι εφευρέτες της, της haute cuisine, την οποία θα εξετάσουμε παρακάτω. Την ελληνική ταξική ιστορία της γεύσης θα επιχειρήσουμε να την εξετάσουμε σε επόμενο κείμενο.

”Ευρώ: η «αυθόρμητη» πορεία των πραγμάτων”

Του Δημήτρη Λένη

Είναι σε όλους μας γνωστό (εξάλλου αποτελεί τμήμα της ρητορικής του ΣΥΡΙΖΑ) ότι δεν υπάρχει καμιά Ευρωπαϊκή συνθήκη, καμιά νομοθεσία, που να προβλέπει την εκδίωξη μιας χώρας-μέλους από την ευρωζώνη. Επίσης, δεν υπάρχει καμιά συνθήκη που να προβλέπει την οικειοθελή αποχώρηση μιας χώρας από αυτήν. Το ερώτημα, παρ’ όλα αυτά, παραμένει: υπάρχει μέλλον για τη χώρα μας μέσα στο ευρώ και, αν ναι, ποιο είναι αυτό; Επιπλέον, η παραμονή ή όχι μιας χώρας στην ευρωζώνη είναι αποκλειστικά και μόνο δικό της ζήτημα, δική της επιλογή; Το κοινό νόμισμα είναι ένα «αγαθό» που δόθηκε στους «Ευρωπαίους» και αυτοί (δηλαδή οι ευρωπαϊκοί ιμπεριαλισμοί) δεν είναι σε θέση να αποφασίσουν ποιος θα συμμετέχει ή όχι σε αυτό, δεν είναι σε θέση να αποφασίσουν αν θα διώξουν κάποιον;

Το αν θα μείνει ή θα φύγει η Ελλάδα από το ευρώ δεν είναι μόνο απόφαση «δική της» (δηλαδή της κυβέρνησής της). Η διεθνής πολιτική δεν διεξάγεται μόνο στη βάση των διεθνών συνθηκών και του… «αμοιβαίου σεβασμού των λαών», το αντίθετο. Αν ήταν έτσι, δεν θα υπήρχαν ούτε εμπορικοί πόλεμοι, ούτε εμπάργκο, ούτε πόλεμοι, ούτε ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Το κοινό νόμισμα δεν είναι η «κοινή ευημερία των Ευρωπαϊκών λαών», αντίθετα είναι το όχημα για την κερδοφορία των Ευρωπαϊκών ιμπεριαλισμών. Επομένως, η τύχη του δεν θα αφεθεί εύκολα και χωρίς λυσσώδη μάχη στα χέρια ενός λαϊκού κινήματος, ελληνικού ή όχι, με ή χωρίς Ευρωπαϊκές συνθήκες. Το πρόβλημα ευρώ περιπλέκεται ακόμα περισσότερο από το ότι οι Ευρωπαϊκοί ιμπεριαλισμοί έχουν φτάσει σε ένα σημείο όπου η όποια κερδοφορία του ενός εξαρτάται πλέον από τις απώλειες του άλλου.