PISA / Πτώση στις επιδόσεις των μαθητών σε ανάγνωση και μαθηματικά – Τι δείχνουν τα στοιχεία για την Ελλάδα

Aνησυχητική εικόνα αποτυπώνεται για το επίπεδο των δεξιοτήτων των μαθητών σε όλο τον κόσμο, ανάμεσα τους και στην Ελλάδα που βρίσκεται σε χαμηλές θέσεις, σύμφωνα με τα αποτελέσματα του PISA 2025.

Στις 36 χώρες του ΟΟΣΑ που περιλαμβάνονται στην έρευνα, οι μέσες επιδόσεις των 15χρονων μαθητών ήταν οι χαμηλότερες που έχουν καταγραφεί ποτέ και στα τρία βασικά γνωστικά αντικείμενα: φυσικές επιστήμες, μαθηματικά και κατανόηση κειμένου.

Ιδιαίτερα μεγάλη ήταν η υποχώρηση στις δεξιότητες ανάγνωσης, καθώς η μέση βαθμολογία μειώθηκε κατά 16 μονάδες σε σύγκριση με την αντίστοιχη έρευνα του 2022.

Η ανάγνωση παρουσίασε τη μεγαλύτερη επιδείνωση, με τις βαθμολογίες να μειώνονται κατά 28 μονάδες στα κράτη μέλη του ΟΟΣΑ μεταξύ 2015 και 2025. Μέρος της πτώσης αποδίδεται στην αυξημένη ψηφιοποίηση, τον περισσότερο χρόνο μπροστά σε οθόνες και τη μειωμένη ανάγνωση για ευχαρίστηση.

Ανησυχητική είναι και η εικόνα σε βάθος χρόνου. Όπως δείχνει το σχετικό διάγραμμα, οι μέσες επιδόσεις στις φυσικές επιστήμες, τα μαθηματικά και την κατανόηση κειμένου παρουσιάζουν σταδιακή πτώση από τις αρχές της νέας χιλιετίας, ενώ η υποχώρηση στις μαθηματικές και αναγνωστικές δεξιότητες επιταχύνθηκε από το 2018 και μετά. Οι επιδόσεις στις φυσικές επιστήμες εμφανίζουν μεγαλύτερη σταθερότητα, έχοντας μειωθεί κατά 17 μονάδες μεταξύ 2006 και 2025.

Το κρύο θέλει εξοπλισμούς

Εθνική «Θωράκιση»

Πανελλαδικώς… αποτύχαμε!

Του Διονύση Γ. Γράψα

Κάθε Ιούνιο, η ελληνική κοινωνία αναμετριέται με έναν από τους πιο επίμονους εκπαιδευτικούς μύθους της: ότι οι Πανελλαδικές Εξετάσεις είναι ένας δίκαιος, αξιόπιστος και αντικειμενικός μηχανισμός αξιολόγησης. Ένας θεσμός που ξεχωρίζει τους άξιους και ανοίγει την πόρτα στην ανώτατη εκπαίδευση. Και εν πολλοίς έτσι είναι, ωστόσο η φετινή εμπειρία προκαλεί έντονο προβληματισμό – όχι τόσο για τις επιδόσεις (που ακόμα δεν γνωρίζουμε), αλλά για τη φύση των θεμάτων και τον τρόπο που αυτά λειτούργησαν, αιφνιδιάζοντας τους πάντες.

Η εικόνα που μεταφέρεται από σχολεία, εκπαιδευτικούς και υποψηφίους αποτελεί κοινό τόπο: περίεργη διατύπωση των θεμάτων -ειδικά στην έκθεση-χάσματα στην διαβάθμιση της δυσκολίας των ασκήσεων, που άφηναν περιθώρια για διαφοροποιήσεις και διασταλτικές ερμηνείες των απαντήσεων(πχ Ιστορία). Δεν μιλάμε για “δύσκολα θέματα” – αυτά είναι μέσα στο παιχνίδι. Μιλάμε για μια εξέταση που έμοιαζε σχεδιασμένη για να παγιδεύσει, όχι να αξιολογήσει. Ένα εξεταστικό τοπίο που περισσότερο δοκίμασε την αντοχή και την ψυχραιμία των παιδιών, παρά τις γνώσεις και την εμβάθυνσή τους στα γνωστικά εξεταζόμενα αντικείμενα.

Αυτός ο αιφνιδιασμός δεν αφορά μόνο τους μαθητές. Οι εκπαιδευτικοί εξίσου ένιωσαν να φεύγει το έδαφος κάτω από τα πόδια τους. Γιατί η φετινή θεματοδοσία μοιάζει να ακυρώνει τον παιδαγωγικό τους ρόλο, να υποτιμά τη δουλειά της σχολικής τάξης και να επιβραβεύει όχι την προσπάθεια, αλλά την ικανότητα αποκρυπτογράφησης. Σαν οι εξετάσεις να επιδίωξαν την “αποτυχία”, για να νομιμοποιήσουν έναν νέο κύκλο “αξιολόγησης” – όχι μόνο για τους μαθητές, αλλά και για το εκπαιδευτικό σύστημα συνολικά.

ο ερώτημα προκύπτει εύλογα: Ποιον εξυπηρετεί μια τόσο ακραία καμπύλη δυσκολίας; Τι σημαίνει “αριστεία” όταν κατακτάται μόνο από ελάχιστους – όχι επειδή ξέρουν περισσότερα, αλλά επειδή “διάβασαν πίσω από τις γραμμές”;

Για ποια αξιολόγηση μιλάμε;

 

Του Γιώργου Ηλ. Τσιτσιμπή

Λύση, προφανώς, είναι η αξιοκρατία κι όχι απλά η «αξιολόγηση». Είναι η παιδεία κι όχι απλά η εκπαίδευση. Είναι το περιεχόμενο, τα αναλυτικά προγράμματα, η ύλη. Αυτά είναι η ουσία. Θα μιλήσουμε γι’ αυτά;

Από την μια, οι συνδικαλιστικές οργανώσεις των εκπαιδευτικών δεν μπόρεσαν να πείσουν την κοινωνία για το τι ακριβώς θέλουν με την περίφημη «αξιολόγηση».

Από την άλλη, η κυβέρνηση προσπαθεί, με τον φόβο, τις διώξεις και τα πειθαρχικά, να επιβληθεί, σώνει και καλά, σε κάθε διαφορετική άποψη, χωρίς να παίρνει υπόψη ότι όσο νόμιμη είναι η «αξιολόγηση», άλλο τόσο νόμιμη είναι και η απεργία.

Σε πολλές περιπτώσεις, η σχολική αποτυχία και οι ανισότητες, υπερβαίνουν την ατομική ευθύνη και μετατρέπονται σε κοινωνικό ζήτημα. Αναδεικνύεται, έτσι, ο ρόλος της εκπαίδευσης, ως ένας παράγοντας που θα πρέπει να τις αμβλύνει και να λειτουργήσει αντισταθμιστικά, αφού υπάρχει άμεση σχέση εκπαιδευτικού αποτελέσματος και μαθητικού δυναμικού. Ο εκπαιδευτικός συνεπώς, καλείται σε έναν συνεχή αναστοχασμό και διαφοροποίηση της διδασκαλίας του προς όφελος των εκάστοτε μαθητών του. Τα πράγματα είναι ακόμα πιο σύνθετα όταν υπάρχουν στην τάξη διαταρακτικοί μαθητές, με μαθησιακές δυσκολίες, αυτισμό και άλλου τύπου δυσκολίες.

Μετριέται η διδασκαλία;

Για να γίνουν όλα αυτά χρειάζεται χρόνος, αλλαγές, αναπροσαρμογές στην μεθοδολογία, γνώση, υπομονή και κυρίως υποστήριξη και επιμόρφωση. Μπορεί όλα αυτά, ένας εξωτερικός παρατηρητής, όσο καλός και αντικειμενικός να είναι, να τα «αξιολογήσει» με δύο επισκέψεις;

«Η αξιολόγηση της διδασκαλίας, όπως γίνεται, με μεμονωμένες παρατηρήσεις τάξης, παραβιάζει τις αρχές της εθνογραφικής μεθόδου, καθώς δεν περιλαμβάνει ενσωμάτωση του αξιολογητή στην εκπαιδευτική κοινότητα, μακροχρόνια παρατήρηση ή εμπιστοσύνη μεταξύ αξιολογητή και εκπαιδευτικού» (Δημ. Καλογιάννης, στο «οι αξιολογητές και το πρόβλημα της μεμονωμένης παρατήρησης», alfavita.gr, 30-4-25).

Η αξιολόγηση του εκπαιδευτικού ως τεστ φρονημάτων;

Του Δημήτρη Αναστασίου

Για να μην υπάρχουν αμφιβολίες, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δήλωσε τα εξής:

«Συζητήσαμε την πορεία της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών και νομίζω ότι εδώ πρέπει να είμαστε ειλικρινείς ότι είναι μια καινούργια διαδικασία, η οποία ακόμα δεν έχει φέρει τα προσδοκώμενα αποτελέσματα. Και εδώ θέλω να είμαι πολύ σαφής, ειδικά για την κατηγορία εκείνων των εκπαιδευτικών που αρνούνται επί της αρχής να αξιολογηθούν. Η θέση μας εδώ με ξεκάθαρη και κατεύθυνση που έχω δώσει το Υπουργείο πολύ σαφής: Αν κάποιος αρνείται επί της αρχής να αξιολογηθεί, δεν πρέπει να έχει θέση στο δημόσιο σύστημα εκπαίδευσης».

10 αρχικές σκέψεις:

1. Η δήλωση από μόνη της (πέρα από το φορέα της που είναι ο πρωθυπουργός της χώρας) είναι ένα κραυγαλέο παράδειγμα αυταρχισμού. Υποτίθεται ότι αναγνωρίζει την ανεπάρκεια της τρέχουσας διαδικασίας αξιολόγησης (“δεν έχει φέρει τα προσδοκώμενα αποτελέσματα”), αλλά αντί να αναζητήσει ευθύνες στο ίδιο το σύστημα, επιλέγει να στοχοποιήσει όσους έχουν κριτική στάση απέναντί του. Η ομολογία αποτυχίας μετατρέπεται κυνικά σε εργαλείο καταστολής διαφωνίας.

2. Το “επί της αρχής” δεν αφορά τη συμπεριφορά ή την απόδοση ενός εκπαιδευτικού που κρίνονται άρρητα αλλά καθημερινά καταρχήν από τους μαθητές τους. Δεν αφορά ούτε αν κάνει επιτυχώς το μάθημά του, ούτε αν συμβάλλει στην κοινωνική και μορφωτική λειτουργία του σχολείου. Το “επί της αρχής” δεν αφορά ούτε καν την πρακτική στάση. Ένας εκπαιδευτικός μπορεί να διαφωνεί αλλά κάτω από αφόρητη πίεση να υποκύπτει σε εντολές διευθυντών και προϊσταμένων.

Το “επί της αρχής” αφορά την πεποίθηση, το φρόνημα του ανθρώπου. Με άλλα λόγια, ο πρωθυπουργός δηλώνει ότι όποιος-α έχει διαφορετική για την σκοπιμότητα ή/και την αποτελεσματικότητα της αξιολόγησης του εκπαιδευτικού,

όποιος-α στοχάζεται διαφορετικά και αρνείται ιδεολογικά να αποδεχθεί μια αξιολόγηση που θεωρεί άδικη, τιμωρητική ή εργαλείο πειθαναγκασμού, δεν είναι αποδεκτός στο δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα.

Ζήτησαν οι συνταξιούχοι εκπαιδευτικοί την επαναφορά τους στην τάξη;

Του Γιώργου Ηλ. Τσιτσιμπή

«Δεν βρέθηκε ένας να τους πει ότι οι εκπαιδευτικοί ψάχνουν τρόπο να φύγουν, όχι να επιστρέψουν»

Είναι να γελά κανείς, με την πρωτοβουλία του Υπουργείου Παιδείας, για επαναφορά των συνταξιούχων εκπαιδευτικών στην υπηρεσία. Δεν γνωρίζουμε αν υπήρξε τέτοιο «αίτημα» προς το Υπουργείο, παραμένει όμως εντυπωσιακό ως μέτρο αντιμετώπισης των κενών στα σχολεία!

Δεν βρέθηκε ένας να τους πει ότι οι εκπαιδευτικοί ψάχνουν τρόπο να φύγουν, όχι να επιστρέψουν!!! Ψάχνουν τρόπο να απαλλαγούν από τον καθημερινό γραφειοκρατικό φόρτο, να απαλλαγούν από την υποκριτική και δήθεν «αξιολόγηση», να απαλλαγούν από πιέσεις των επικεφαλής, να απαλλαγούν από ορισμένους δύστροπους γονείς, να αφεθούν, τέλος πάντων, απερίσκεπτοι, να κάνουν αυτό που σπούδασαν και για το οποίο έχουν προσληφθεί. Να διδάξουν, δηλαδή, τα παιδιά μας.

Αν το Υπουργείο ήθελε πραγματικά να καλύψει τα κενά, θα έκανε απλές αλλά ουσιαστικές κινήσεις. Θα έκανε διορισμούς τόσους, όσες και οι ανάγκες. Δεν θα επέβαλε αποκλεισμούς σε όσους αναπληρωτές παραιτούνται, αφού είναι παγκοίνως γνωστό ότι οικονομικά δεν βγαίνουν. Αντέχουν, όσοι έχουν οικογενειακή υποστήριξη, ελπίζοντας ότι τα μόριά τους την επόμενη χρονιά, θα τους φέρουν σε καλύτερη, πιο κοντινή, θέση.

Μύκονος: Μόλις 10 καθηγητές για 330 μαθητές στο Λύκειο Μυκόνου

Eξαιρετικά υποστελεχωμένο είναι το Λύκειο της Μυκόνου, όπως καταγγέλλει εκπαιδευτικός.

Πολύ μεγάλη είναι η έλλειψη καθηγητών στο Λύκειο της Μυκόνου όπως αποκαλύπτει ο πρόεδρος της Α’ ΕΛΜΕ Κυκλάδων Δημήτρης Παπαδημητρίου.

Ο εκπαιδευτικός, σε ανάρτησή του, τόνισε ότι για 330 μαθητές και 14 τμήματα υπηρετούν… 10 καθηγητές με συνέπεια να χάνοντι 250 ώρες εβδομαδιαίως!

Ιδού τι έγραψε ο κ. Παπαδημητρίου:

“Το κινητό στην τσάντα” και “το δημόσιο σχολείο στον πάγο…”

Στο Γενικό Λύκειο Μυκόνου μια βδομάδα μετά το άνοιγμα των σχολείων, υπηρετούν 10 καθηγητές (μαζί με τον Διευθυντή), για 14 τμήματα και 330 μαθητές…

Χάνονται 250 ώρες εβδομαδιαίως με το…καλημέρα, λείπουν 12 καθηγητές και αγνοείται η χαμένη αξιοπρέπεια του δημοσίου σχολείου και μιας διαλυμένης παιδείας που ξεκινάει με φιρμάνια τύπου …”το κινητό στην τσάντα”, την ώρα που τα δημόσια σχολεία υπολειτουργούν…

Η βαθιά κρίση του Ελληνικού δημόσιου σχολείου

Του Γιώργου Τασιόπουλου *

ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ – Του Γιώργου Σαραντάρη
(…)
Εμείς ίσαμε τώρα δουλοπάροικοι
Ξένων ξεμωραμένων εξουσιών
Που γέρασαν σαν δέντρα
Μελαγχολικά αγνάντια στον τάφο
Και με παράξενο με αλλόφρονα εγωισμό
Ακόμα μας κρατάν στην αγκαλιά τους
Πουλιά που κρυώνουμε
Και δεν νοιαζόμαστε να στήσουμε
Σε πιο πράσινο χώρο
Τη φωλιά μας
Εμείς πότε θα διαβάσουμε
Στην τύχη μας μια ώρα που δε σβήνει
Στα χέρια μας στα νιάτα μας
Μια φούχτα δύναμη και θάρρος
Που τηνέ χρειάζεται και χαιρετάει
Ο ζωντανός κόσμος
Η Δύση πού θα βρει καινούργιο δρόμο
Για τις ανθρώπινες ψυχές;
                                        (Μάρτης του ΄36)

Και ο πιο ανυποψίαστος παρατηρητής των πολιτικών που εφαρμόζονται στη δημόσια εκπαίδευση θα συμφωνούσε σε τρεις βασικές κατευθύνσεις της κυρίαρχης εκπαιδευτικής πολιτικής.
Πρώτον, στο ριζικό μετασχηματισμό του αξιακού, παραδοσιακού και ιδεολογικού προσανατολισμού του δημόσιου σχολείου.

Δεύτερον, στην αμφισβήτηση του δημόσιου σχολείου ως αναφαίρετο κοινωνικό δικαίωμα των πολιτών.

Τρίτον, στην είσοδο του ψηφιακού κόσμου και της Τεχνικής η οποία επιβάλλει μια νέα αξιολογική κατεύθυνση στη διαμόρφωση του ανθρώπου και μεταβάλλει το πνευματικό περιεχόμενό του.

Παρά τις εξαγγελλόμενες «εκσυγχρονιστικές» κυβερνητικές προθέσεις η πραγματική στόχευση στο σημερινό σχολείο αναπαράγει όλα τα συμπτώματα της παρακμιακής κατάστασης της ελληνικής κοινωνίας. Αν σε επίπεδο κοινωνίας βιώνουμε την πτώση των δεικτών του εθνικού μας πολιτισμού, την επιβολή, μέσω της ορμητικής διείσδυσης, του αγγλοσαξονικού τρόπου ζωής και σε επίπεδο διανόησης την άκριτη μετακένωση της δυτικής σκέψης, τότε το σχολείο είναι το πιο χαρακτηριστικό της δείγμα.

Παραβιάζει το Σύνταγμα η κυβέρνηση με τα ιδιωτικά πανεπιστήμια;

Του Βασίλη Ασημακόπουλου

Μετά τις βουλευτικές εκλογές του Μαϊου-Ιουνίου 2023, τρεις κυβερνητικές πρωτοβουλίες έχουν προκαλέσει μαζικές αντιδράσεις. Κατά χρονολογική σειρά, το φορολογικό για τους ελεύθερους επαγγελματίες, ο γάμος ομόφυλων ζευγαριών και ό,τι συνεπάγεται, η τριτοβάθμια εκπαίδευση και ιδίως τα λεγόμενα “μη κρατικά”.

Και οι τρεις κυβερνητικές πρωτοβουλίες έχουν τα εξής κοινά σημεία: Μολονότι δεν υπάρχει κάποια εξωτερική πιεστική ανάγκη ή έκτακτη συνθήκη που να επιβάλει μια εσπευσμένη αντιμετώπιση, λαμβάνονται αμέσως μετά τις εκλογές κατά προτεραιότητα, χωρίς να έχουν αποτελέσει ούτε μέρος του προεκλογικού προγράμματος του κυβερνώντος κόμματος ρητά, ούτε του προεκλογικού διαλόγου των κομμάτων. Κατά πρώτον λοιπόν υπάρχει σοβαρό ζήτημα πολιτικής νομιμοποίησης.

Επόμενο θέμα είναι γιατί η κυβέρνηση επιλέγει να διχάσει την κοινωνία στα ανωτέρω ζητήματα, αποπροσανατολίζοντας πλήρως από τα βασικά υπαρξιακού χαρακτήρα ζητήματα που πρέπει να αντιμετωπίσει το “σύστημα χώρα”, κυβερνώντες και κυβερνώμενοι, όπως το εθνικό, το παραγωγικό, το δημογραφικό, το κοινωνικό ζήτημα. Για το θέμα του τρόπου φορολόγησης των ελεύθερων επαγγελματιών, η απάντηση είναι πιο εύκολη. Αποτελεί πάγια “μνημονιακή κρατική πολιτική” η προσπάθεια συρρίκνωσης της αυτοαπασχόλησης και του υλικού όρου διευρυμένης αναπαραγωγής της που είναι η εκτεταμένη μικροϊδιοκτητική κοινωνική δομή της χώρας. Πολλά είναι τα επεισόδια αυτού του έργου από το 2010 και μετά. Δεν θα μείνουμε σ’ αυτό.

Ερωτήματα για τα μη κρατικά πανεπιστήμια

Στα άλλα ζητήματα η απάντηση είναι πιο σύνθετη. Δεν θα την επιχειρήσουμε καθώς δεν είναι αυτή η κύρια θεματική που μας απασχολεί στην προκειμένη περίπτωση. Απλά τα θέτουμε με τη μορφή ερωτημάτων. Γιατί η κυβέρνηση δεν επέλεξε για το ζήτημα των ομόφυλων ζευγαριών την τροποποίηση-επέκταση του νόμου για το σύμφωνο συμβίωσης (ν. 4356/2015) για να καλύψει ανάγκες υπαρκτές δικαιωμάτων αστικού χαρακτήρα και επιλέγει να πλήξει τον πυρήνα του οικογενειακού δικαίου, όπως είχε διαμορφωθεί με τη μεταρρύθμιση του ν. 1329/1983 και αφορά τον παιδοκεντρικό χαρακτήρα, χωρίς επαρκή επιστημονικά-ερευνητικά δεδομένα. Πλήττει δηλαδή το δικαίωμα του παιδιού στην ψυχοκοινωνική ανάπτυξη του σε σχέση με τα διακριτά πρότυπα της πατρότητας και της μητρότητας, στο πλαίσιο της ισότητας των δύο φύλων, τα οποία έχουν τόσο βιολογική-έμφυλη διάσταση, όσο και κοινωνική. Δεν θα επεκταθούμε περαιτέρω σ’ αυτό το ζήτημα.

Έτσι απλά

Η ιδιωτικοποίηση της Παιδείας τμήμα του σχεδίου της Υπερεθνικής Ελίτ για την ιδιωτικοποίηση της Κοινωνίας

Σχόλιο του Τάκη Φωτόπουλου

1. Ο επαρχιακός θίασος της Υπερεθνικής Ελίτ που κυβερνά την Ελλάδα προχωρά τώρα ακάθεκτος, μετά την ιδιωτικοποίηση της οικονομίας, στην ιδιωτικοποίηση της ίδιας της Κοινωνίας, κτυπώντας και τα τελευταία οχυρά κοινωνικών υπηρεσιών: την Υγεία και την Παιδεία.

2. Έτσι, μετά την ιδιωτικοποίηση της Υγείας, του άλλου βασικού κοινωνικού αγαθού, τώρα προχωρά ακάθεκτη και στην ιδιωτικοποίηση της Παιδείας. Όμως, αγαθά που καλύπτουν βασικές ανθρώπινες ανάγκες πρέπει να είναι υπεράνω της αγοράς –δηλαδή του πλειστηριασμού των σχετικών υπηρεσιών με βάση το πορτοφόλι– και να θεωρούνται απόλυτα αγαθά, στα οποία έχει δικαίωμα, χωρίς διακρίσεις, κάθε πολίτης μιας χώρας. Ειδάλλως δεν μιλάμε βέβαια για κοινωνία, αλλά απλά για τη ζούγκλα της αγοράς που παριστάνει την κοινωνία.

3. Η διαδικασία αυτή της ιδιωτικοποίησης ακόμη και της κάλυψης βασικών αναγκών, όπως η Υγεία και η Παιδεία, έχει φυσικά κρίσιμες συνέπειες όχι μόνο όσον αφορά την κάλυψη βασικών ανθρώπινων αναγκών σε μια Κοινωνία, με πλήρη παραμερισμό κάθε έννοιας Κοινωνικής Δικαιοσύνης αλλά, συνδυαζόμενη με το παράλληλο άνοιγμα των συνόρων, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια και στη βαθμιαία εξαφάνιση του Ελληνικού λαού που ήδη προχώρα με ακάθεκτους ρυθμούς. Όταν δηλαδή, βαθμιαία, όχι μόνο όσοι διαχειρίζονται την κάλυψη βασικών αναγκών για την αναπαραγωγή ενός λαού, όπως η Υγεία και η Παιδεία, αλλά ακόμη και όσοι απλά μπορούν να καλύπτουν καν αυτές τις βασικές ανάγκες θα ανήκουν τελικά στους περιορισμένους κοινωνικούς κύκλους (ή τάξεις) των «βολεμένων», τότε αυτό σημαίνει μακροπρόθεσμα το βιολογικό τέλος αυτού του λαού. Δεν είναι άλλωστε περίεργο ότι η διαδικασία ιδιωτικοποίησης των αναγκών συνοδεύεται με την παράλληλη διαδικασία ανοίγματος των συνόρων, που μας επιβάλλεται μέσω της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Τι εννοούμε λέγοντας παιδεία

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε η χούντα! – Οργή σπέρνουν, οργή θα θερίσουν

«Συνταγή» χούντας στα πανεπιστήμια από την κυβέρνηση της ΝΔ - Τι έκαναν οι χουνταίοι; «Εκλογές» με ενιαίο ψηφοδέλτιο και το ίδιο σκεπτικό: Τάχα μου «ανάδειξη των αρίστων», «αποκομματικοποίηση» και πάει λέγοντας. Οι τότε φοιτητές δεν τσίμπησαν. Έδωσαν τη μάχη των εκλογών και νίκησαν.

Toυ Γιώργου Καραγιάννη

Οργή σπέρνουν, οργή θα θερίσουν στην κυβέρνηση με τα νέα μέτρα  για τα ΑΕΙ και την προσπάθεια ουσιαστικής κατάργησης των φοιτητικών παρατάξεων, με την κατάργηση των φοιτητικών εκλογών με παρατάξεις και αντικατάσταση τους με ενιαίο ψηφοδέλτιο (διαβάστε εδώ τι ανακοίνωσε η υπουργός Παιδείας Κεραμέως)

Είναι πανικόβλητοι μετά την πανωλεθρία της ΔΑΠ ΝΔΦΚ και τη νίκη της Πανσπουδαστικής. Είναι όμως και ανιστόρητοι. Και γι’ αυτό αξίζει τους θυμίσουμε τα χαΐρια της χούντας του Παπαδόπουλου και του Ιωαννίδη πριν από 50 χρόνια .

Αν και έχει περάσει πολύς καιρός από τότε αξίζει να τους τα θυμίσουμε γιατί κι αυτοί στα χνάρια των χουνταίων στα πανεπιστήμια βαδίζουν. 

 Το 1972, λοιπόν, οι καραβανάδες και τα τσιράκια τους βλέποντας πως τα διορισμένα διοικητικά συμβούλια των φοιτητικών συλλόγων δεν μπορούσαν να συγκρατήσουν τις φοιτητικές διαμαρτυρίες με κύριο αίτημα τη διενέργεια εκλογών , νόμιζαν οι γελοίοι πως θα ξεγελάσουν τον φοιτητικό κόσμο προκηρύσσοντας εκλογές.

Πότε θα πούμε ...«Φτάνει πια»!

Του Γ. Π. Τριμπέρη

Ανέχονται και προωθούν στα Τμήματα την κολεγιοποίηση των υγειών και διεθνώς ανταγωνιστικών υψηλού επιπέδου Προγραμμάτων Σπουδών, στο όνομα της ευκολότερης αποφοίτησης, ώστε με μειωμένη γνώση οι απόφοιτοι να μη είναι απαιτητικοί στην αγορά εργασίας, να αποτελούν συνεχή πελατεία στη “Δια βίου Μάθηση” και e-earning επιμόρφωση.

Όπως φαίνεται ζούμε σε μια χώρα με μεγάλες ανοχές. Αν αναλογιστούμε πόσα έχει περάσει ο ελληνικός λαός τα τελευταία χρόνια, χωρίς να ξεχνάμε το βάρβαρο παρελθόν, αντίθετα με την γνωστή αισιόδοξη αναφορά ότι “τα βάσανα σε δυναμώνουν” και ότι “αυξάνουν τις αντιστάσεις σου απέναντι σε αυτούς που σου τα προκαλούν”, στη χώρα μας αυτή η αναφορά επαληθεύεται σε  όλο και πιο λίγους.

Οικονομική κρίση και  χρεωκοπία, ξεπούλημα νευραλγικών κρατικών τομέων σε πολυεθνικά συμφέροντα, αεροδρομίων και  λιμανιών, σε βαθμό που να μην ελέγχεις την ίδια σου τη χώρα. Μονάδες Υγείας, ενέργεια, μεταλλεία, παραδίδονται σε γνωστούς-αγνώστους “επενδυτές”, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις στη δημόσια Υγεία, στη τσέπη του καταναλωτή, στο περιβάλλον. Παραδίδονται νέες βάσεις επί ελληνικού εδάφους στους Αμερικανούς, στο ΝΑΤΟ, όταν όλοι γνωρίζουν τις σφαγές χιλιάδων αθώων ανθρώπων σε ολόκληρο τον πλανήτη που προκάλεσαν, επιβάλλοντας δια πυρός και σιδήρου την οικονομική και την πολιτική κυριαρχία τους.

Νέo δώρο Κεραμέως στα κολλέγια - Διορισμοί στην Ειδική Αγωγή μεταπτυχιακών από το ΑΚΜΗ-METROPOLITAN COLLEGE

Της Φωτεινής Λαμπρίδου

Σε κατάσταση συναγερμού βρίσκονται οι εκπαιδευτικοί, μετά τη νέα απόφαση της υπ. Παιδείας Νίκης Κεραμέως να ανοίξει την κερκόπορτα εξίσωσης επαγγελματικών δικαιωμάτων αποφοίτων Κολλεγίων με εκείνα των αποφοίτων δημοσίων πανεπιστημίων και στην Εκπαίδευση.

Συγκεκριμένα, με απόφαση που δημοσιεύει το tvxs, δικαίωμα διορισμού στην Ειδική Εκπαίδευση θα έχουν από εδώ και στο εξής οι απόφοιτοι μεταπτυχιακού προγράμματος  στην Ειδική Αγωγή από το AKMH - METROPOLITAN COLLEGE.

Το tvxs μίλησε με τον κ. Νεκτάριο Κορδή, μέλος του ΔΣ της ΟΛΜΕ, ο οποίος ήταν καθοδόν προς το υπουργείο όπου μεταξύ άλλων θα συζητήσει αντιπροσωπεία της ΟΛΜΕ και το συγκεκριμένο θέμα.

«Μέχρι τώρα, οι συνάφειες αυτές αφορούσαν άλλους κλάδους όπως οι μηχανικοί. Τώρα η υπουργός ανοίγει την κερκόπορτα και στην Εκπαίδευση, διευκολύνοντας το κάθε κολέγιο που θέλει να αυξήσει την πελατεία του προσφέροντας στους αποφοίτους του τη δυνατότητα εργασίας στα σχολεία» λέει ο Ν. Κορδής προσθέτοντας πως «Το επόμενο βήμα θα είναι να προσλαμβάνονται φιλόλογοι και μαθηματικοί από τα κολέγια!»

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης: Ὁμιλία πρὸς τοὺς Γυμνασιόπαιδες στὴν Πνύκα

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης: Ὁμιλία πρὸς τοὺς Γυμνασιόπαιδες στὴν Πνύκα

"Των οικιών ημών εμπιπραμένων, ημείς άδομεν"

Τριάντα δύο υπουργοί Παιδείας στα τελευταία σαράντα οκτώ χρόνια, πέτυχαν σε συνεργασία με τα ΜΜΕ να μετατρέψουν τους νέους σε αλλοτριωμένους και απόλυτα χειραγωγήσιμους καταναλωτές ιδεών και αγαθών.

Είναι η γενιά των smartphones, των greeklish, των κοινωνικών δικτύων, των influencers…

Είναι η γενιά της παραλιακής, των οπαδών, των realities, των κουτσομπολίστικων εκπομπών και των εκπομπών μαγειρικής...

Είναι η γενιά του δικαιωματισμού - ατομισμού, του όλα επιτρέπονται αρκεί να περνάμε καλά...

Είναι η γενιά των φροντιστηρίων και της παραπαιδείας, των πανελληνίων εξετάσεων για να "κερδίσουν" τη ζωή...

Είναι τα παιδιά μας, οι εικόνες μας, ο καθρέφτης όλων ημών που θελήσαμε να τα εκπαιδεύσουμε στο "έχειν" και όχι στο "είναι", όχι με ήθος και έργα, αλλά με τα λόγια και τον ηθικισμό μας.

Που σκοτώσαμε το Θεό μέσα τους και όλες τις πανανθρώπινες αξίες, κάνοντας τα να πιστεύουν μόνο στην ύλη και στην κατανάλωση, στο μαμωνά και στο τίποτα.

Τριάντα δύο υπουργοί Παιδείας με μια κοινωνία αποχαυνωμένη από τα ΜΜΕ κατέστρεψαν συνειδητά και οργανωμένα το οικοδόμημα της ανθρώπινης υπάρξεως.

Σάλος με βίντεο που αναπαράγουν τη θεωρία του αγέννητου παιδιού στα γυμνάσια (ΦΩΤΟ+VIDEOS)

Σφοδρές αντιδράσεις από ΣΥΡΙΖΑ, η απάντηση του υπουργείου Παιδείας

 Απέσυραν άρον άρον βίντεο για την προγγενητική αγωγή με μπανανοθεωρίες από φυλές της Αφρικής.

Πρόκειται για βίντεο με εκπαιδευτικό υλικό που εγκρίθηκε ως κατάλληλο για προβολή και θέλει απόφαση Διευθυντή και Συλλόγου Γονέων για να προβληθεί είναι βέβαιο ότι θα βρεθούν πρόθυμοι εκπαιδευτικοί και γονείς να τα προβάλουν.

Συγκεκριμένα η υπουργός Παιδείας, σύμφωνα με δημοσίευμα του tvxs.gr απέστειλε τα εν λόγω βίντεο που αναπαράγουν τη θεωρία του «αγέννητου παιδιού», που υποστηρίζει ότι η ζωή του βρέφους αρχίζει με τη σύλληψη, ενώ ακόμη και ο τίτλος «Προγεννητική Αγωγή, προετοιμασία για την γονεϊκότητα, Σεξουαλικότητα – Γονιμότητα – Γονεϊκότητα, μια αδιαχώριστη ενότητα», αποτελεί ευθεία προσβολή στους αγώνες του φεμινιστικού κινήματος που παλεύει για τον διαχωρισμό της σεξουαλικότητας με τη γονεϊκότητα.

Διδασκαλία