Αντίο Αριστερά

Του Χρήστου Μιάμη

Υπήρξαν ιστορικές στιγμές που σημάδεψαν την ιστορία αυτού του τόπου. Σε αυτές τις στιγμές αποτελούσε τίτλο τιμής, κατάθεση άρνησης, η δήλωση «είμαι αριστερός». Ήταν κατάφαση, δήλωση και ένωση, με τις παραδόσεις και την ιστορία του διεθνούς εργατικού κινήματος.

Η απόφανση «αριστερός» χώριζε και ταυτόχρονα σηματοδοτούσε την ύπαρξη δυο κόσμων, διαμετρικά αντίθετων. Ο κόσμος της εργασίας και ο κόσμος του κεφαλαίου. Ο διαχωρισμός ήταν σαφής, κάθετος και διαυγής. Δεν υπήρχε χώρος για αμφισημίες. Η δήλωση είχε τον χαρακτήρα αναπόδραστης τοποθέτησης. Μιας τοποθέτησης που καθιστούσε αδύνατη, όπως και άτοπη, οποιαδήποτε συναλλαγή με το αστικό κράτος και τους μηχανισμούς του.

Πρόκειται για την αριστερά που σφυρηλατήθηκε σε ένα αέναο αγώνα διαχωρισμού και σύγκρουσης με την αστική πολιτική χωρίς υποχωρήσεις σε προσωπικό και σε πολιτικό επίπεδο. Ναι είναι αλήθεια, κάποτε αρκούσε να πεις πως είσαι αριστερός και αυτή σου η δήλωση σήμαινε κάτι. Κάτι σημαντικό, κάτι υπερβατικό, κάτι που προκαλούσε δέος και σεβασμό.

Η δραματουργία της πολιτικής διαπραγμάτευσης

Του Χρήστου Μιάμη

Προκαλεί έκπληξη που η επιμονή και εμμονή της κυβέρνησης στην πολιτική διαπραγμάτευση δεν γίνεται πιστευτή από την κοινή γνώμη, ενώ ακόμη περισσότερο, αντιμετωπίζεται ως τρόπος παραπλάνησης της ελληνικής κοινωνίας. Η αλήθεια είναι πως πρέπει να θεωρείται ως δεδομένο και αδιαπραγμάτευτο γεγονός, ότι η κυβέρνηση διεξάγει μια σκληρή πολιτική διαπραγμάτευση από την πρώτη στιγμή που έγινε κυβέρνηση, συνεχίζοντας την λογική που της κληροδότησε ο ΣΥΡΙΖΑ, όντας αξιωματική αντιπολίτευση.

Με την έννοια, ότι ο πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του, διαπραγματεύονται πολιτικά τον βαθμό συμμετοχής τους, όπως και το διάστημα παραμονής τους, στην νομή και διαχείριση της πολιτικής εξουσίας. Γεγονός που αναντίρρητα συνιστά, δεσπόζουσα έκφραση πολιτικής διαπραγμάτευσης.