Ελλάδα Πατρίδα μου. Πατρίδα μου Παλαιστίνη

Του Γιώργου Σιώζου

Πώς μπορείς να αποτυπώσεις στο χαρτί, τις σκέψεις και τα συναισθήματα που σε διακατέχουν;
Ποιες λέξεις είναι δυνατόν να «εφεύρεις» για να καλύψουν τον τρομοκρατικό θόρυβο των βομβών και το ποτάμι του αίματος που ποτίζει την έρημο;
Τις ρημαγμένες υπάρξεις, τις σειρήνες των ασθενοφόρων, στην κλαγγή των όπλων που σπέρνουν τον Θάνατο;
Οσμή Θανάτου αναδύεται από τις Τηλεοπτικές οθόνες.
Παραισθησιογόνα εθισμού αναλγησίας ξερνούν τα δελτία ειδήσεων, πτώματα προς μαζική κατανάλωση, θυσία στον Μολώχ του Θεάματος και της χυδαίας προπαγάνδας.
Τηλεπαρουσιαστές και «ειδικοί», ασκούμενοι χρόνια στην τέχνη της ταχυδακτυλουργίας, μετατρέπουν το άσπρο σε μαύρο.
Το απέραντο Βασίλειο της εικονικής πραγματικότητας Θολώνει το βλέμμα, σκοτεινιάζει την σκέψη, καταφέρνοντας συντριπτικό πλήγμα στην ίδια μας την νόηση.
Πώς είναι δυνατόν ένας λαός που έζησε την φρίκη των Ναζιστικών στρατοπέδων και των διαρκών Πογκρόμ, να συμπεριφέρεται 75 χρόνια τώρα, ως Αϊχμαν, απέναντι στον Παλαιστινιακό λαό;

Ο Άρης Βελουχιώτης και ο «υπόκοσμος» της Εφημερίδας των Συντακτών και της πλατείας Κουμουνδούρου.

Του Γ. Σιώζου

Ο τίτλος αυτού του κειμένου είναι αδύνατον να συναγωνισθεί, με την αθλιότητα που διέπραξαν οι Γ. Πετρόπουλος, Ν. Χατζηδημητρίου και Γ. Σιούλας.
Μάλιστα ο πρώτος είναι συντάκτης της εφημερίδας, διεκδικεί δε και τον τίτλο του «Ιστορικού».
Αναφέρομαι στο «πόνημά τους», που κυκλοφόρησε ως βιβλίο ένθετο, στην λαϊκή απογευματινή φυλλάδα του ΣΥΡΙΖΑ, στις 11/12/2021.
Τίτλος του, ο Άρης Βελουχιώτης και ο υπόκοσμος.
Ας περάσουμε όμως, κρατώντας την μύτη μας στον οχετό του Λιβε-λογραφήματος.

Κεφάλαιο Α΄

Σεπτέμβρης του 1931. Στην πρώτη σελίδα του «Νέου Ριζοσπάστη» υπό τον τίτλο «Καθεστώς λωποδυτών είστε εσείς», δημοσιεύτηκε άρθρο που έφερε την υπογραφή του συντάκτη του Θανάση Κλάρα, του μετέπειτα Άρη Βελουχιώτη.
Ο οποίος απολογούμενος όχι προς την Αστική τάξη - όπως γράφει - αλλά προς τους εργαζόμενους, ομολογεί:

Ότι καταδικάστηκε για κλοπή το 1924.

Ότι ως έφηβος χαρτόπαιζε, μεθούσε, πιστόλιζε για το τίποτα και τον κάθε τυχόντα μες στα καφενεία.

Δηλώνει όμως, ότι από τότε που ήρθε σε επαφή με τους Κομμουνιστές και εντάχθηκε στο ΚΚΕ περίπου το 1924-25, άλλαξε ζωή και χαρακτήρα. 

Πώς προέκυψε αυτή η ομολογία;

Στις 11 Αυγούστου του 1931 ο «Ριζοσπάστης» κυκλοφόρησε με πη-χυαίους τίτλους, αξιοποιώντας Ρεπορτάζ των εφημερίδων «Βραδυνή», «Πρωΐα», «Ελεύθερος Άνθρωπος», «Ελληνική», «Καθημερινή» κ.λ.π. γράφοντας τα εξής:

Διεθνισμός ή Κοσμοπολιτισμός;

Του Γ. Σιώζου

«Είναι γελοίο να πιστεύουμε ότι η εργατική τάξη μπορεί να αποσχισθεί από το Έθνος. 
Η σύγχρονη εργατική τάξη είναι ο πυρήνας των εθνών, όχι μόνο για την αριθμητική υπεροχή της, αλλά για την οικονομική και πολιτική λειτουργία της. 
Το μέλλον του έθνους έγκειται πρωτίστως στους ώμους των εργατικών τάξεων. 
Οι κομμουνιστές, οι οποίοι είναι το κόμμα της εργατικής τάξης, δεν μπορούν να αποσυνδεθούν από τα έθνη τους εάν δεν θέλουν να αποκόψουν τις ζωτικές τους ρίζες. 
Ο κοσμοπολιτισμός είναι μια ιδεολογία εντελώς ξένη προς την εργατική τάξη. Είναι αντ’ αυτού η χαρακτηριστική ιδεολογία των ανθρώπων της διεθνούς τράπεζας, των διεθνών καρτέλ και των διεθνών τραστ, των μεγάλων κερδοσκόπων των χρηματιστηρίων και των κατασκευαστών όπλων». 
Palmiro Togliatti 
Rinascita - Rassegna di politica e di a coultura Italiana 
7-8 Ιούλης - Αύγουστος 1945 
Και ο Παλμίρο Τολιάττι σωβινιστής;

Και πάμε τώρα σε έναν «Αστέρα του Διεθνισμού», που πολλοί δυστυχώς από την «Αριστερά» θα αναγνωρίσουν τον εαυτόν τους. 

Πρόκειται για τον GEORGE SOROS και θα χρησιμοποιήσουμε ορισμένα αποσπάσματα από το βιβλίο του «Η κρίση του Παγκόσμιου Καπιταλισμού» υπότιτλος «Η Ανοιχτή Κοινωνία σε Κίνδυνο», εκδόσεις «Νέα Σύνορα-Λιβάνη». 

Η αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα, μήπως ήταν ο Πάτροκλος; Περί «Ταυτότητας» Φύλου

Του Γ. Σιώζου

Ο τίτλος του κειμένου αποσκοπεί στο να ελαφρύνει την βαριά και καταθλιπτική ατμόσφαιρα που δημιουργεί ο ολοκληρωτικός «προοδευτισμός» που επιβάλλει ο ΣΥΡΙΖΑ, οι Αστικές πολιτικές δυνάμεις, όπως επίσης και η «προοδευτική» ιδεολογική διάβρωση της κοινωνίας, που εδώ και χρόνια επιτελούν αναπτύσσοντας αξιοσημείωτη δραστηριότητα και οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής «Δικαιωματικής Αριστεράς», καθώς επίσης και οι κακόφημες Μ.Κ.Ο., αγωγοί των Νεοταξίτικων δεξαμενών σκέψης.

Στόχος, η πλήρης ρευστοποίηση της κοινωνίας, η κατάργηση όλων των ταυτοτήτων - σεξουαλικών, Ταξικών, Εθνικών - και η απώλεια της ιστορικής Μνήμης. 

Χρησιμοποιούν ως πολιορκητικό κριό έναν στείρο και αφελή Ιδεαλισμό αποθεώνοντας την Βουλησιαρχεία, παρακάμπτοντας την επιστημονική και Ιστορική εξέλιξη των κοινωνιών. 

Με αυτόν τον τρόπο το παράλογο γίνεται λογικό και όσοι αντιστέκονται στον ανορθολογισμό του συρμού, κατατάσσονται στην κατηγορία των «Ομοφοβικών», των «αντιδραστικών» και τέλος στους «Φασίστες». 

Παλιά η Θεωρία του Φαιοκόκκινου Φασισμού!!! 

Αλλά ας παρακολουθήσουμε την «Λογική» των υποτιθέμενων προοδευτικών. 

Κατά την άποψή τους, η Φύση δεν υπάρχει ανεξάρτητα από την Θέληση των Ανθρώπων. 

Η Μακροβιότερη Μνημονική Κυβέρνηση Τσίπρα και τα Παράγωγά της

Εσωτερικές δονήσεις

Απεριόριστα Ρίχτερ

Τεκτονικές αλλαγές

Και ‘γω αιωρούμαι

Στο Ρήγμα της Λήθης

Του Γιώργου Σιώζου

Θα διακινδυνεύσω να διατυπώσω απόψεις Αιρετικές και λίαν Αντιμαρξιστικές.

Θα αφήσω να με καταλάβει ένα πνεύμα ακραίου Ιδεαλισμού, έντονα φορτισμένου από συναισθηματική προσέγγιση της πραγματικότητας.

Δεν θα ασχοληθώ με τον ΕΝΦΙΑ, τις περικοπές των συντάξεων, τις ελαστικές μορφές εργασίας, το ξεπούλημα της χώρας και την μετατροπή της σε προτεκτοράτο.

Θα αντιπαρέλθω τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις και θα ασχοληθώ, με τις τεράστιες ψυχικές ρηγματώσεις.

Που να βρω την ψυχή μου το τετράφυλλο δάκρυ, αναρωτιόνταν ο Ελύτης.

Κυρίως όμως, πώς να βολέψουμε την ψυχή μας, και σε τι ωφελούν τα δάκρυα, σε μια άνυδρη χώρα ;

Με ποιο κουράγιο να παλέψει ένας Λαός, όταν τα όνειρα του έγιναν τσέρκουλα, στα χέρια των Μηδισάντων και των Μήδων;

Ξεμείναμε από ελπίδα, εκλείπουν τα όνειρα, περίσσευσαν οι εφιάλτες.

Χλεύη, έπαρση και αλαζονεία για όσους δεν ακολούθησαν το καραβάνι για τα Σούσα.

ΣΥΡΙΖΑ.

ΑΝΑΙΡΕΣΕΙΣ 2017… Ίσως το ανώτατο στάδιο του «Σοσιαλισμού» να είναι και η Βίζιτα!

Του Γιώργου Σιώζου

Ας μείνουμε στο σύνθημα και στο τέλος, μετά την εξιστόρηση των συμβάντων μιας εκδήλωσης – συζήτησης στο εν λόγω φεστιβάλ, ας καταληφθούμε από τη ‘Βακχεία’ κοινώς μεράκλωνα, του λαϊκού άσματος από το οποίο είναι παρμένο το σύνθημα. Πρώτη ημέρα.
Περιεχόμενο της εκδήλωσης η απελευθέρωση της σεξουαλικής επιθυμίας.

Μια κυρία μέσης ηλικίας στέλεχος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ – αγνοώ ποιάς συνιστώσας- νομίζω πανεπιστημιακός, διαβάζει μετά παρρησίας σε ομήγυρη 50-60 νέων, 18-35 ετών, την επιστολή ενός πτωχού γκέι σπουδαστή σε
επαρχιακό πανεπιστήμιο η ΤΕΙ, δεν ενθυμούμαι.Πτωχός λοιπόν ο σπουδαστής και προκειμένου να βιοποριστεί, αναγκάζεται να εργαστεί σε μπαρ με πολύ χαμηλό ημερομίσθιο, πολλές ώρες εργασίας, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να παρακολουθήσει τη σχολή του.

Απαιτούνται καθαρές κουβέντες από την Αριστερά για τους Πρόσφυγες και το Προσφυγικό

Του Γιώργου Σιώζου

Πρωτοστατούντος του ΣΕΚ και χοροστατούντος του γνωστού "προσφυγοπατέρα" κου Κωνσταντίνου, πραγματοποιήθηκε στις 18.3.2017 συγκέντρωση και πορεία κατά του "Ρατσισμού" της "Ξενοφοβίας" και "υπέρ των προσφύγων". 
Αν και η εν λόγω οργάνωση απείχε επιδεικτικά από την πρόσφατη εκδήλωση κατά της "αξιολόγησης" και της πορείας που ακολούθησε προς το Χίλτον όπου στεγάζονταν η Τρόικα, με ιδιαίτερο ζήλο, διακρινόμενη για το έντονο μαχητικό της πνεύμα υπήρξε η "ψυχή" της Συγκέντρωσης στις 18.3.2017.

Βεβαίως η συγκεκριμένη οργάνωση, μας έχει συνηθίσει και σε άλλες "παραδοξότητες"; 

Π.χ. όταν κουβάλαγε τα πανό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ κάτω από την εξέδρα της ΓΣΕΕ του Παναγόπουλου, ενώ ο ίδιος αν και Πρόεδρός της ήταν άφαντος, φοβούμενος προφανώς την οργή των εργαζομένων, τους οποίους υποτίθεται ότι εκπροσωπεί. 

Επαίρεται το ΣΕΚ μέσω τις ιστοσελίδας του, για τη μαζικότητα της εκδήλωσης. 

Εκτιμά, ότι οι συμμετέχοντες ανέρχονταν στις 15.000, τονίζοντας ιδιαιτέρως την πολυπληθή παρουσία των Σύρων Προσφύγων. 

Σε αυτό το τελευταίο που τονίζεται με έμφαση, οφείλουμε να σταθούμε. 

Γιατί όπως αναφέρει και μιά Λαϊκή παροιμία: Θέλει η π.....α να κρυφτεί, μα η χαρά δεν την αφήνει. 

ΣΥΡΙΖΑ : Γυρίζουμε Σελίδα

(Ή όταν ο Κλικλής, υποδύεται τον Περικλή)

Του Γ. Σιώζου

Από το Μουσείο της Ακρόπολης ο Πρωθυπουργός κος Τσίπρας, εκφώνησε τον δικό του Επιτάφιο για τον Λαό και τη Χώρα.

Η «Αξιολόγηση» επιτέλους τελείωσε, η χώρα με την εκταμίευση της δόσης των 7,5 δις Ευρώ, μπαίνει σε τροχιά ανάπτυξης!!!

Μέγα επίτευγμα, βρισκόμαστε προ των πυλών ενός νέου «Χρυσού Αιώνα».

7,5 Δις. Κολοσσιαίο ποσό και συνάμα μιά κακότεχνη Ταχυδρακτυλουργία.

Από τα 7,5 δις τα 5,7 ποτέ δεν θα έρθουν στην χώρα, μιας και κατευθύνονται για την πληρωμή τόκων και χρεολυσίων.

Μόνο 1,8 δις θα διατεθεί για την πληρωμή ιδιωτών προμηθευτών του δημοσίου, όταν το συνολικό ποσόν που οφείλει το δημόσιο προς αυτούς, ανέρχεται στα 6 δις Ευρώ.

Αλλά ο Σύγχρονος Περικλής συνεχίζει ακάθεκτος.

Κλακέτα, Μοτέρ, Πάμε

Του Γ. Σιώζου

Μνημόνιο Νούμερο 4 ή αλλιώς εφεδρικό πρόγραμμα ή προληπτικά μέτρα, ύψους 9 δις.
Το είχε πει αυτός ο Γρουσούζης ο Τόμσεν, αλλά είχε εκληφθεί ως κακογλωσσιά.
Στόχος, πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ το 2018.
Τίτλος της Ταινίας «Το 4ο Μνημόνιο βάφτηκε Κατακόκκινο».
«Κατακόκκινο» μιάς και το 3ο ήταν απλώς «Κόκκινο».
Σενάριο, Σκηνοθεσία πάλι, Γ. Δραγασάκης.

Ο νέος Φόσκωλος στη Νιοστή.
Ο άνθρωπος που βρίσκεται πάντα πίσω από τις κάμερες, φροντίζοντας επιμελώς να εκτίθεται όσο το δυνατόν λιγότερο στο .. Φακό αφήνοντας τους άλλους να εκτίθενται.
Στο Φακό ντε.
Ξέρει καλά να γράφει σενάρια που επιβάλουν οι περιστάσεις, πιάνοντας τον «σφυγμό» της εποχής και να χειρίζεται με μαεστρία τους «ηθοποιούς», έχοντας αδυναμία στους ερασιτέχνες.

Βρυξέλλες Δαμασκός, ένα Τσιγάρο Δρόμος

Του Γιώργου Σιώζου

Δεν ελπίζω τίποτα.
Φοβάμαι τα πάντα.
Ναι, αλλά …
Είμαι Ευρωπαίος.

Στις συμπληγάδες του «Αριστερισμού των Διδύμων» του Προσφυγικού και της Τρομοκρατίας, η «Δημοκρατική» Ευρώπη.
Η «Γηραιά» Ήπειρος, διαθέτοντας «τεράστια» αποθέματα «Δημοκρατίας», δικαιολογημένα αποφάσισε πως πρέπει να τα εξάγει.
Μιά συμφέρουσα από οικονομική άποψη εξαγωγή, μιας και συνοδευόταν από αεροπλάνα και βαπόρια και με τους… φίλους τους παλιούς, τους Αμερικάνους.

Η απέχθεια της Μεταμοντέρνας και της "Επαναστατικής Αριστεράς", για τα Εθνικά Θέματα

Του Γ. Σιώζου

Η ενασχόληση με θέματα που άπτονται, της υπεράσπισης της εθνικής και κρατικής οντότητας της χώρας, της εδαφικής της ακεραιότητας και ανεξαρτησίας, καθιστούν αυτόματα ύποπτο "σωβινισμού" εκείνον που επιχειρεί να τα θίξει. Η Αριστερά που στο παρελθόν αποτελούσε την κύρια πατριωτική δύναμη, θεωρώντας πως για να ανοίξει ο δρόμος για τον Σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, έθετε ως προϋπόθεση την κατάκτηση και υπεράσπιση της εθνικής Ανεξαρτησίας, φαίνεται να ασπάζεται πλέον τα "χαριτωμένα" μεν, αλλά τελείως αφασιακά συνθήματα του τύπου:

Το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του. 

Το Κυπριακό, είναι ένα ζήτημα που αρκετά μας έχει κουράσει και συναινεί στο "δόγμα" εγκατάλειψης της Κύπρου. Το γνωστό η Κύπρος αποφασίζει και η Ελλάδα συμπαρίσταται. 

Η Θράκη απέχει εκατοντάδες χιλιόμετρα από την Αθήνα, και το προσφυγικό, δεν είναι παρά ένα ζήτημα που όσοι το υπερτονίζουν, καλλιεργούν το κατάλληλο έδαφος για να σπεκουλάρει η Χρυσή Αυγή. 

Τί μένει για να απασχολεί τη Μεταμοντέρνα "Αριστερά"; 

Μα βέβαια τα κοινωνικά δικαιώματα των καταπιεσμένων κοινωνικών ομάδων π.χ. των ομοφυλόφιλων. Η εφεύρεση του τρίτου φύλλου, το δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό, η υπεράσπιση των "δημοκρατικών" δικαιωμάτων και η εξαγωγή της αστικής Δημοκρατίας, σε χώρες με αυταρχικά καθεστώτα.