80 χρόνια από την μεγάλη αντιφασιστική νίκη των λαών

Το 2025 θα είναι έτος Πυρηνικού Αρμαγεδδώνα ή έτος αφύπνισης των λαών εναντίον των «Δυτικών» βρικολάκων;

Του Ηλία Παπαναστασίου

Το βιοτικό επίπεδο για τη συντριπτική πλειονότητα των λαών –των Ελλήνων συμπεριλαμβανομένων– υποβαθμίζεται ασταμάτητα. Ταυτόχρονα ο πολίτης έχει να αντιπαλέψει με ένα κράτος που γίνεται ολοένα εχθρικότερο, εκμεταλλευτικό, Φασιστικοποιημένο στις πολιτικές του εκφορές απέναντί του. Καθημερινά, νυχθημερόν και περισσότερο εχθρικό, αδηφάγο και καθαρόαιμα Ολιγαρχικό σε όλες τις εκφάνσεις και πτυχές του.

Μπροστά σε αυτήν την κατάσταση, που ενδεχομένως να είναι και η χειρότερη –ίσως και μοιραία– των τελευταίων ετών, φαίνεται ότι βρισκόμαστε –λιγότερο ή περισσότερο– όλοι. Ενώ, υποθετικά μιλώντας, περιμένουμε να έρθουν αυτές οι ημέρες ώστε να έχουμε χρόνο να ηρεμήσουμε εσωτερικά, να ασχοληθούμε με τον εαυτό μας και τους οικείους μας και να αναστοχαστούμε, με την ευκαιρία της Γέννησης του Θεανθρώπου και του Νέου Έτους, εν όψει ακόμα μιας πολύ δύσκολης χρονιάς που ανατέλλει, αφόρητα δύσκολης οικονομικά, πνευματικά, ηθικά.

Το όπλο της υπομονής είναι ασφαλώς απαραίτητο για να κρατάει καθείς από εμάς, μια ισορροπία απέναντι σε αυτές τις δυσκολίες. Από εκεί και πέρα όμως είναι εγκληματικό λάθος η άνευ όρων αποδοχή της κατάστασης και η παραίτηση από την προσπάθεια να αλλάξουν, αλλά επί τα βελτίω και όχι επί τα χείρω, όλα τα πράγματα και όταν λέμε όλα, το εννοούμε. Η θέληση, η εγρήγορση και η βούληση να δώσουμε αυτόν τον δύσκολο αλλά ωραίο αγώνα θα αποτελέσει σίγουρα το κρισιμότερο συλλογικό στοίχημα για τη νέα χρονιά.

Ήταν δεδομένο το “Όχι” στις 28 Οκτωβρίου 1940;

Του Κωνσταντίνου Γιαννάκου

Συμπληρώνονται φέτος 84 χρόνια από την ιταλική εισβολή και την είσοδο της Ελλάδας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η χρονική απόσταση και η αποχώρηση από τη ζωή της συντριπτικής πλειονότητας όσων έζησαν τα γεγονότα εκείνης της εποχής, καθιστούν αδύνατο για τις σημερινές γενιές να συλλάβουν το μέγεθος των ανατροπών που συνέβησαν στις ζωές των ανθρώπων.

Οι Έλληνες και Ελληνίδες που κοιμήθηκαν το βράδυ της παραμονής της 28^ης Οκτωβρίου 1940 δεν μπορούσαν να διανοηθούν ότι θα μεσολαβούσε σχεδόν μια δεκαετία μέχρι να μπορέσουν να ξανακοιμηθούν ειρηνικά στα κρεβάτια τους – όσοι από αυτούς είχαν επιζήσει. Πολλοί θα έχαναν τη ζωή τους πολεμώντας με τις ένοπλες δυνάμεις τους εισβολείς στην Ελλάδα, τη Βόρεια Ήπειρο, τη Βόρεια Αφρική και την Ιταλία. Άλλοι θα έδιναν τη ζωή τους πολεμώντας τους κατακτητές με τις διάφορες οργανώσεις της Εθνικής Αντίστασης.

Χιλιάδες θα εκτελούνταν από τις κατοχικές δυνάμεις ή θα έχαναν τη ζωή τους από την πείνα, τις κακουχίες και τις αρρώστιες που προκάλεσε η Κατοχή και ο διαμελισμός της χώρας. Σεβαστός αριθμός από τους ναυτικούς θα χάνονταν στη θάλασσα όταν βυθίστηκε το καράβι τους. Τραγικά θύματα ήταν όσοι έμελλε να δολοφονηθούν από άλλους Έλληνες ή Ελληνίδες συνεργάτες των κατακτητών ή στο πλαίσιο των πολιτικών παθών και ανταγωνισμών για το μέλλον της χώρας. Δυστυχώς το τέλος του πολέμου επιφύλαξε μία ακόμη μεγαλύτερη τραγωδία, καθόσον μόνη η Ελλάδα από όλες τις ευρωπαϊκές χώρες βίωσε έναν αδελφοκτόνο Εμφύλιο Πόλεμο. Στα παραπάνω θύματα της δεκαετίας πρέπει να προστεθούν και οι χιλιάδες εσωτερικά εκτοπισμένοι, καθώς και όσοι κατέφυγαν ως πολιτικοί πρόσφυγες στις χώρες του πρώην Ανατολικού Μπλοκ ή ταλαιπωρήθηκαν από πολιτικές διώξεις που κράτησαν μέχρι το 1974.

Αναφορικά με τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού και Ελληνογερμανικού πολέμου (28 Οκτωβρίου 1940 έως 1 Ιουνίου 1941) και τη συμβολή της Ελλάδας στην τελική συμμαχική νίκη, οι γνώμες των γηγενών και αλλοδαπών ιστορικών διίστανται. Μερίδα αυτών ισχυρίζεται ότι η ελληνική αντίσταση καθυστέρησε την γερμανική εισβολή στην ΕΣΣΔ, με αποτέλεσμα την αποτυχία επίτευξης των Αντικειμενικών Σκοπών της “Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα”, στερώντας από τον Χίτλερ την κυριαρχία στην Ευρώπη.

Οι λόγοι που πρέπει να ηττηθεί το ΝΑΤΟ στην Ουκρανία

Του Γιάννη Αθανασιάδη

Ζούμε μέσα στην δίνη της μονόπλευρης πληροφόρησης από τα συστημικά μέσα ενημέρωσης με κυρίαρχη θέση σε αυτήν τα τηλεοπτικά κανάλια και οι... «έγκυροι δημοσιογράφοι τους».

Η συντριπτική πλειοψηφία του λαού, έχει στον ένα ή το άλλο βαθμό κατανοήσει ότι παίζουν με την νοημοσύνη του. 

Όμως παρ’ όλα αυτά η παραπληροφόρηση στο θέμα του Ρωσο – Νατοϊκού πολέμου σε όλο τον λεγόμενο Δυτικό κόσμο ακολουθεί την γνωστή οδηγία του Γκέμπελς  «Όταν λες και ξαναλές ένα ψέμα, στο τέλος γίνεσαι πιστευτός».

Έτσι ένα μεγάλο κομμάτι του ελληνικού λαού και ένα ακόμα μεγαλύτερο των χωρών της Νατοϊκής Δύσης βρίσκεται σε μια σύγχυση και δεν μπορεί να αντιληφθεί τις κοσμοϊστορικές αλλαγές που συντελούνται στην καθοριστική για τους λαούς του πλανήτη αναμέτρηση της Ρωσίας με το ΝΑΤΟ στην Ουκρανία.

Το θλιβερό σε αυτήν την υπόθεση είναι ότι πολιτικοί φορείς, κόμματα και οργανώσεις που αυτοχαρακτηρίζονται αντινατοϊκά κρατούν ίσες αποστάσεις σιγοντάροντας ουσιαστικά την δυτική προπαγάνδα.

Οι λόγοι που πρέπει να ηττηθεί το ΝΑΤΟ στην Ουκρανία είναι άσχετοι με το αν μας αρέσει η όχι ο Πούτιν, άσχετοι με το κοινωνικοπολιτικό σύστημα που υπάρχει στην Ρωσία ή τις ΗΠΑ και τις χώρες στις οποίες ηγείται. (Αυτό είναι κάτι που θα εκτιμήσουν οι λαοί σε δεύτερο χρόνο).

Πώς το «πλήθος» γίνεται «λαός»

Του Γιώργου Ηλ. Τσιτσιμπή

Το «πλήθος» γίνεται «λαός» όταν σταματά να γκρινιάζει και αρχίζει να διαμαρτύρεται και να διεκδικεί.

Είναι αλήθεια πως υπάρχουν έννοιες που γειτνιάζουν, αλλά δεν ταυτίζονται. Έννοιες, που βαρύνονται με ουσιώδεις ποιοτικές διαφορές. Το «πλήθος», για παράδειγμα, είναι ένα αριθμητικό σύνολο πραγμάτων ή όντων, ένα συνονθύλευμα, ενώ «λαός» είναι το σύνολο ανθρώπων μιας οργανωμένης κοινωνίας, από την οποία προέρχονται οι πολίτες. Αυτή η διαφορά του αριθμητικού συνόλου και του συνειδητοποιημένου συνόλου, είναι που ανάγει την έννοια του λαού σε ανώτερο επίπεδο

Ένα τέτοιο φαινόμενο είχαμε, κατά την γνώμη μας, στην τελευταία απεργιακή συγκέντρωση. Μαζική και διεκδικητική, έδειχνε μια διάθεση που είχαμε καιρό να δούμε.

Έξυπνη η επιλογή, όσων είχαν την ευθύνη της συγκέντρωσης, να αφήσουν τους εγωισμούς και να προτάξουν τον από κοινού αγώνα στα κοινά προβλήματα, βάζοντας μπροστά τα σωματεία. Τι πιο όμορφη ποικιλομορφία, να βλέπεις συλλόγους εργαζομένων, με τα πανό τους και τα συνθήματά τους, να βαδίζουν μαζί ξεπερνώντας τις ιδεολογικές τους διαφορές χωρίς όμως να τις απεμπολούν. Δε είναι όλοι ίδιοι και το ξέρουμε, αλλά αυτή η ενότητα στην πράξη στέλνει ελπιδοφόρο μήνυμα στην κοινωνία. Φαίνεται πως ο κόσμος αντιλαμβάνεται και ανταποκρίνεται, όταν βλέπει κινήσεις που προσπαθούν να αναδείξουν συλλογικά τα προβλήματα. Γι’ αυτό, ίσως, και είχαμε πλατείες γεμάτες, εν αντιθέσει με άλλες φορές που το κάθε «κομματικό μαγαζί» έπιανε κι από μια άκρη, δημιουργώντας τρεις και τέσσερις διαφορετικές συγκεντρώσεις.

Η μεγάλη κρίση της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης ξεκίνησε: οι πολυεθνικές ή οι λαοί;

Του Τάκη Φωτόπουλου

Μια σειρά από γεγονότα τις τελευταίες εβδομάδες έκανε φανερό το γεγονός ότι η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση έχει εισέλθει σε μια τελική κρίση, η οποία θα κρίνει το ίδιο το μέλλον της. Ένα μέλλον που δεν θα κριθεί, όπως άλλωστε πάντοτε στην Ιστορία, από «οικολογικές κρίσεις και άλλα παραμύθια» (που καλλιεργεί η ίδια η Υπερεθνική Ελίτ), αλλά από τους ίδιους παράγοντες που έκριναν την Ιστορία του ανθρώπινου γένους από τότε που οργανώθηκε σε κοινωνίες, οι οποίες, κατά κανόνα, εξασφάλιζαν τη διαιώνιση των προνομίων (κάθε είδους) των ολίγων, έναντι της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολλών. Οι τιμητικές και σπάνιες ιστορικές εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα, με την Αθηναϊκή δημοκρατία, παρά τα προβληματικά στοιχεία της (αφού περιελάμβανε μόνο τους άρρενες Αθηναίους πολίτες) να είναι ίσως το σημαντικότερο.

Τα προνόμια αυτά των ολίγων στη σημερινή καπιταλιστική κοινωνία και ιδιαίτερα στη σημερινή φάση της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης είναι βασικά οικονομικά, ανεξάρτητα αν οι κοινωνίες αυτές αυτοαποκαλούνται κομμουνιστικές (π.χ. Κίνα). Στον βαθμό δηλαδή που μια κοινωνία σαν την κινεζική είναι πλήρως ενσωματωμένη στη Νέα Διεθνή Τάξη της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, με ανοικτές και βασικά ελεύθερες αγορές στο ξένο κεφάλαιο, είναι ανεκτή από την Υπερεθνική Ελίτ (Υ/Ε — δηλαδή τις ελίτ που κυβερνούν τις μεγάλες πολυεθνικές επιχειρήσεις, οι οποίες ουσιαστικά διαφεντεύουν το παγκόσμιο εμπόριο και επενδύσεις–την κινητήρια δύναμη της σημερινής Νέας Διεθνούς Τάξης), από αυτή τη στιγμή, θεωρείται ενσωματωμένη στη ΝΔΤ. Γι’ αυτό άλλωστε και η μόνη βασική πολιτική διαφορά που χωρίζει το “κομμουνιστικό” καθεστώς της Κίνας από την Υπερεθνική Ελίτ αφορά την τύχη της Ταϊβάν. Ένα σαφώς πολιτικό δηλαδή θέμα.

«Οι λαοί δεν έχουν να χωρίσουν τίποτε μεταξύ τους;»

Από το βιβλίο του Παναγιώτη Κονδύλη «Θεωρία του Πολέμου», εκδ. Θεμέλιο, Αθήνα, 1998.

Η φιλελεύθερη και οικονομιστική λογική ισχυρίζεται: η ανάπτυξη μιας οικονομίας γεννά μια τάξη φιλελεύθερων επιχειρηματιών, αυτοί προωθούν τον εκσυγχρονισμό και τον εκδημοκρατισμό, οπότε η χώρα γίνεται φιλειρηνική, γιατί επεκτατικές είναι μόνον οι μη δημοκρατικές χώρες. Ο συλλογισμός αυτός είναι ιδεολογικός και εσφαλμένος σ’ όλην τη γραμμή. Ακόμα κι αν δεχθούμε ότι η επιχειρηματική τάξη προτιμά παντού και πάντα το κοινοβουλευτικό καθεστώς από μιαν άμεση ή έμμεση δικτατορία κομμένη και ραμμένη στα μέτρα της (αυτό είναι άκρως αμφίβολο, αλλά δεν ενδιαφέρει εδώ), και πάλι δεν έχει λόγο να ανασχέσει την εθνική επέκταση, αν την κρίνει συμφέρουσα. Ποια επιχειρηματική τάξη δεν έχει επωφεληθεί από τη διευρυνόμενη πολιτική και στρατιωτική ισχύ της χώρας της; Τι δείχνει ο ζήλος, με τον οποίο σήμερα οι Τούρκοι επιχειρηματίες στυλώνουν το μάτι εκεί όπου το στυλώνει και η διπλωματική-στρατιωτική ηγεσία, π.χ. στον Καύκασο, στη Μ. Ανατολή, στην Κεντρική Ασία – στην Ελλάδα επίσης; Τα εξοπλιστικά προγράμματα της χώρας τους τα χαιρετίζουν και αυτοί, όπως τα χαιρετίζουν παντού και πάντα οι επιχειρηματίες (και οι εργάτες), όταν συνδέονται με επενδύσεις, απασχόληση και κρατικές παραγγελίες. Γενικότερα, οι συνιστώσες του γεωπολιτικού δυναμικού, οι οποίες προσδιορίζουν τη διαχρονική συνισταμένη της εξωτερικής πολιτικής, μόνον τυχαία και εξωτερικά συνδέονται με τη δημοκρατική ή ημι-δημοκρατική, δικτατορική ή ημιδικτατορική μορφή του εσωτερικού καθεστώτος.

Έλληνες στρατιώτες στη Μικρά Ασία, 1922.

Οι ψευδοελίτ και ο λαός

H νέα βαθιά διχοτόμηση της ελληνικής κοινωνίας

Του Γιώργου Καραμπελιά από την Ρήξη φ. 150

Το ζήτημα της υπογραφής της Συμφωνίας των Πρεσπών προκάλεσε μια νέα βαθιά διχοτόμηση της ελληνικής κοινωνίας, κατ’ εξοχήν ανάμεσα στις ελίτ και τον λαό. Διότι το μεγαλύτερο μέρος της αυτοαποκαλούμενης ελίτ της χώρας, κατ’ εξοχήν της πολιτικής, αλλά και της ακαδημαϊκής, αντιμετώπιζε το Μακεδονικό μόνο από την άποψη των διεθνών συσχετισμών, της γεωπολιτικής. Σε αυτά τα πλαίσια θεωρούσε πως, παρ’ ότι οι απαιτήσεις των Σκοπιανών είναι παράλογες, εν τούτοις, επειδή η Ελλάδα δεν μπορεί να σπαταλά «πολύτιμο διπλωματικό δυναμικό» σε ένα τέτοιο ζήτημα, θα πρέπει, έστω και με κάποιες αβαρίες και υποχωρήσεις, να κλείσουμε το ζήτημ ώστε να επικεντρωθούμε σε άλλα ζητήματα και κινδύνους. Μάλιστα, για όσους προέρχονται από την αριστερά, αυτό το σκεπτικό ενισχύεται με τη θετική προκατάληψη υπέρ των «Σλαβομακεδόνων αδελφών», που οδηγεί τα περισσότερα τμήματα της αριστερόστροφης ελίτ σε μια περιφρονητική αντιμετώπιση του «βουκεφαλισμού», δηλαδή του ενδιαφέροντος του ελληνικού λαού για την ιστορική Μακεδονία.

Όταν κατέρρευσε η ομοσπονδιακή Γιουγκοσλαβία και η «Ομόσπονδη Δημοκρατία της Μακεδονίας» διεκδίκησε τη μετατροπή της σε ανεξάρτητο κράτος, ήταν ακόμα δυνατός ένας συμβιβασμός, λαμβάνοντας υπ’ όψη πως η Ελλάδα διεκδικούσε με αξιώσεις τη μετατροπή της σε επίκεντρο των Βαλκανίων, μετά την κατάρρευση του ανατολικού στρατοπέδου. Τότε, μια ισχυρή, συγκριτικά με τα βαλκανικά μεγέθη της εποχής, Ελλάδα, θα μπορούσε να εντάξει την Αλβανία, τα Σκόπια, τη Βουλγαρία και ίσως και τη Σερβία και τη Ρουμανία σε μια ομάδα χωρών που, με επίκεντρο την Ελλάδα, θα συγκροτούσαν έναν ευρωπαϊκό βαλκανικό πόλο, ικανό να αντιμετωπίσει την Τουρκία. Με αυτό το σκεπτικό τότε υποστήριζα τη δυνατότητα ενός τέτοιου συμβιβασμού με τον Γκλιγκόροφ γύρω από το όνομα Σλαβομακεδονία. Εξάλλου, τότε, τα Σκόπια και οι περισσότεροι Σλάβοι των Σκοπίων διεκδικούσαν τον «μακεδονισμό» ως καθαρά σλαβική ταυτότητα, ενώ δεν είχε ακόμα συγκροτηθεί ο αλβανικός εθνικισμός, η Αλβανία ήταν στα πρόθυρα της διάλυσης και το Κόσοβο αποτελούσε μέρος της Σερβίας, επομένως η «Σλαβομακεδονία» ήταν εφικτή ως λύση.

Λάθρα Βιώσας: Ένας Λαός Αντάρτης

"Δυστυχισμένε μου Λαέ καλέ κι ηγαπημένε.
Πάντοτ' ευκολόπιστε και πάντα προδομένε."
                                                       Δ. Σολωμός 

Του Σόλωνα Αντάρτη

Παρακολουθώ άναυδος τον τελευταίο καιρό την συλλογική στοχοποίηση του λαού μας από όλους εκείνους οι οποίοι επιθυμούν μία λαϊκή εξέγερση. Με αφορμή την εξέγερση των «κίτρινων γιλέκων» στην Γαλλία η συλλογική στοχοποίηση των ανθρώπων μας έχει πάρει νέες διαστάσεις στα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Έτσι η μετααποικιακή ξενομανία την οποία μας κληροδότησε το imperium συνεχίζει την δράση της ανάμεσα μας ενώ οι εξουσιαστές που μας κυβερνούν τρίβουν τα χέρια τους καθώς μένουν στο απυρόβλητο. «Φταίει ο λαός που δεν εξεγείρεται», «ο λαός του καναπέ», «οι ραγιάδες». Επίδοξοι «διανοούμενοι» και «επαναστάτες» καταφέρονται καθημερινά εναντίον του λαού μας ότι κοιμάται και δεν εξεγείρεται όπως θα ήθελαν οι ίδιοι. Μετατρέποντας την προσωπική τους δίκαια απόγνωση σε σημαία «επανάστασης» κρίνουν και κατακρίνουν τον λαό μας. Προσπαθούν δε μέσα από τις δημόσιες επιθέσεις τους να τον «ξυπνήσουν» και να τον οδηγήσουν στον δρόμο της εξέγερσης και της ανατροπής.

Ο αντιφασισμός των ελίτ και η αντίσταση των λαών

Του Απόστολου Αποστολόπουλου

Οι περιφερειακές εκλογές στη Βαυαρία ήταν ισχυρό πλήγμα για τις συστημικές ευρωπαϊκές ελίτ. Τις ελίτ που, υπό τη γερμανική ηγεμονία, στηρίζουν την παγκοσμιοποίηση, υποθάλπουν τον πόλεμο στη Συρία, καλλιεργούν το μίσος για τη Ρωσία, υποδαυλίζουν τον ανυπόστατο Μακεδονισμό των Σκοπιανών, ανοίγουν τον τάφο της Ιταλίας όπως έθαψαν την Ελλάδα. Με τη διαφορά ότι ο Σαλβίνι δεν είναι Τσίπρας, οι Ιταλοί δεν έχουν φανταχτερούς μοδάτους αλά Βαρουφάκης, ούτε ευέλικτα ενδοτικούς αλά Τσακαλώτος. Και όπως φαίνεται δεν έχουν μόνο θέληση, αλλά διαθέτουν και στρατηγική αντίστασης στο ευρωιερατείο. Η Ιταλία αντί να διαλυθεί αυτή, μπορεί να πλήξει καίρια την εύθραυστη ηγεμονία της Μέρκελ με φαρμακερές επιπτώσεις στο οικοδόμημα της Ε.Ε.

Η ανησυχία για τη σταθερότητα του κυβερνητικού συνασπισμού στο Βερολίνο αποκαλύπτει ότι οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ φοβούνται ή μάλλον γνωρίζουν ότι καραδοκούν δυνάμεις έτοιμες και ικανές να σπρώξουν σε αλλαγές βαθύτερες από τις εκλογικές. Για παράδειγμα, ο Τραμπ απειλεί τη Γερμανία επειδή (δικαίως) προτιμά το φτηνό ρωσικό φυσικό αέριο (και όχι το ακριβό αμερικάνικο πετρέλαιο) ενώ ο Ομπάμα, αποχωρώντας, ανέθεσε στη Μέρκελ την ηγεσία του Δυτικού Κόσμου. Η Γερμανία είναι στόχος και αν εξαναγκαστεί, προσεχώς, σε αποχώρηση η Μέρκελ, οι συστημικές ελίτ θα έχουν υποστεί σοβαρή ήττα έχοντας πια μοναδικό νόμιμο εκπρόσωπο στο πολιτικό πεδίο τον ευφάνταστο αλλά αδύναμο Μακρόν, πρόεδρο μιας ανίσχυρης και χρεωμένης Γαλλίας. Ο Μακρόν έχει αποδεχθεί ρόλο κολαούζου. Σήμερα του Βερολίνου. Αύριο της Ουάσιγκτον. 

Εχθρός της ΕΕ είναι οι λαοί, όχι η ακροδεξιά

«Κυβέρνηση και λαός που δεν θέτουν καθαρά το θέμα της εξόδου από την ΕΕ και της σύγκρουσης με το κεφάλαιο και τους θεσμούς του, και μιλούν για αλλαγές μέσω συναίνεσης ή ανοχής της αστικής τάξης, είναι καταδικασμένοι σε οικτρή αποτυχία», λέει στο Πριν ο Γιάννης Περακάκης, μηχανολόγος μηχανικός και μέλος του Συντονιστικού της πρωτοβουλίας αποδέσμευσης από την ΕΕ ΔιΕΕξόδου, μετά τις εξελίξεις στην Ιταλία.

Συνέντευξη στον Γιάννη Ελαφρό 

Γίνεται συνείδηση πλέον ότι η ΕΕ δεν είναι ο παράδεισος της δημοκρατίας και της ευημερίας αλλά μια συμμαχία εξυπηρέτησης των συμφερόντων του κεφαλαίου

Πως κρίνετε την άρνηση του ιταλού προέδρου της Δημοκρατίας να αποδεχθεί ως νέο υπουργό Οικονομικών τον Πάολο Σαβόνα, επειδή είναι αντίπαλος του ευρώ;

Η οικονομική πολιτική των ιταλικών κυβερνήσεων τα τελευταία χρόνια στηρίχθηκε στη γνωστή συνταγή της λιτότητας (λόγω και του τεράστιου δημόσιου χρέους ύψους 2,3 τρισ. ευρώ, 132% του ΑΕΠ), η οποία έπληξε τα λαϊκά στρώματα, τη στιγμή που το χρέος συνέχισε την ανοδική του πορεία. Τα αποτελέσματα ήταν η διαρκής ύφεση, μείωση εισοδημάτων και πτώση της κατανάλωσης. Τη δυσαρέσκεια του ιταλικού λαού εκμεταλλεύτηκαν το κίνημα διαμαρτυρίας Πέντε Αστέρια και το ακροδεξιό μόρφωμα της Λέγκας, που κατόρθωσαν να αποσπάσουν σημαντικά ποσοστά στις τελευταίες εκλογές.

Ο «δουλοπρεπής» ελληνικός λαός και η «υπερηφάνια» των ξεπεσμένων

Του Προκόπη Μπίχτα

Έχει γίνει της μόδας να κατηγορείται ο ελληνικός λαός για δουλοπρέπεια, προσκύνημα και αδιαφορία, επειδή «δεν σηκώνεται από τον καναπέ». Αυτές οι κατηγορίες δεν εκστομίζονται μόνο από αυτούς που κερδοσκοπούν σε βάρος εκατομμυρίων ανθρώπων ή από αυτούς που βολεύονται όπως-όπως στο καθεστώς της αποικίας χρέους, αλλά κυρίως από αυτούς που πλασσάρονται δημόσια σαν ασυμβίβαστες και αδούλωτες ψυχές, οι οποίες έχουν τον χρόνο και τα μέσα να εκτοξεύουν λιβέλλους, αλλά δεν έχουν καμμία όρεξη να κάνουν τίποτα περισσότερο.

Είτε αυτές οι νευρωσικές κραυγές εκφράζονται στον δημόσιο λόγο είτε ιδιωτικά και αν το φέρει η κουβέντα(!),  δεν έχουν καμμία σχέση με την πραγματικότητα, αν θεωρήσουμε ότι η πραγματικότητα δεν είναι ένα μεταφυσικό γεγονός, αλλά είναι προϊόν ιστορικών συνθηκών, αποτέλεσμα αιτιών και αλλάζει όταν δημιουργηθεί η κατάλληλη συγκυρία. Η πραγματικότητα του κυκλώνα δεν είναι η πρόσκαιρη ηρεμία που βασιλεύει στο μάτι του, αλλά είναι ο ίδιος ο κυκλώνας.

Η απαραίτητη ανασυγκρότηση της Διεθνούς των εργαζομένων και των λαών

Ο Σαμίρ Αμίν, οικονομολόγος και διανοούμενος διεθνούς εμβέλειας, και ειλικρινής φίλος του ελληνικού λαού, γεννήθηκε το 1931 στην Αίγυπτο και σήμερα ζει μεταξύ Γαλλίας και Σενεγάλης – όπου διευθύνει το «Φόρουμ του Τρίτου Κόσμου». Έχει γράψει πάνω από 30 βιβλία, που μεταφράστηκαν σε δεκάδες γλώσσες. Πρόπερσι είχε πάρει μέρος στο Resistance Festival, και στον Δρόμο έχουν δημοσιευθεί αποκλειστικές συνεντεύξεις του καθώς και πολλά κείμενα και άρθρα του. Στο παρόν κείμενο ο Σαμίρ Αμίν πραγματεύεται, σε πέντε ενότητες, τη φύση του σύγχρονου ύστερου καπιταλισμού, τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα της παγκοσμιοποίησης, τις αδυναμίες του λαϊκού στρατοπέδου, την ισχύ και ταυτόχρονα την ευθραυστότητα του συστήματος, και τις πιθανές εναλλακτικές προοπτικές. Και καταλήγει σε μια συγκεκριμένη καταρχήν πρόταση, που απευθύνεται σε όσους «είναι πεπεισμένοι για τον απεχθή και δίχως μέλλον χαρακτήρα του υφιστάμενου παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού καπιταλιστικού συστήματος»…

Ζούμε το «φθινόπωρο του καπιταλισμού», δίχως όμως μια «άνοιξη των λαών»
Του Σαμίρ Αμίν*
 
1. Απόλυτα κλειστό και ολοκληρωτικό σύστημα
Το επί τριάντα χρόνια υφιστάμενο σύστημα χαρακτηρίζεται από την ακραία συγκέντρωση της εξουσίας σε όλες της τις διαστάσεις – τοπικές και διεθνείς, οικονομικές, στρατιωτικές και πολιτικές, κοινωνικές και πολιτιστικές. Μερικές χιλιάδες μεγάλες εταιρείες και μερικές εκατοντάδες χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, συνεργαζόμενα στο πλαίσιο συμμαχιών που έχουν καταστεί καρτέλ, υποβίβασαν τα εθνικά και παγκοσμιοποιημένα παραγωγικά συστήματα σε καθεστώς υπεργολάβου. Με τον τρόπο αυτό οι οικονομικές ολιγαρχίες μονοπωλούν ένα αυξανόμενο μερίδιο του προϊόντος της εργασίας και μιας επιχειρηματικότητας που μετατρέπεται σε πρόσοδο προς δικό τους αποκλειστικό όφελος.

Φόβος και τρόμος η αφύπνιση των λαών!

Είναι πλέον προφανής η αμηχανία και –πρωτίστως- η ανησυχία του ιερατείου των Βρυξελλών, μετά την παράδοση της επιστολής που υπέγραψε η βρετανίδα πρωθυπουργός Τερέζα Μέι, ανακοινώνοντας επισήμως την αποχώρηση της χώρας της από την Ευρωπαϊκή Ενωση.

Χαρακτηριστικότερο «σημάδι» της νευρικότητας που διακατέχει την ηγεσία του γερμανοκρατούμενου μορφώματος, ήταν η δήλωση του Ζ.Κ. Γιούνγκερ, από την Βαλέτα της Μάλτας όπου βρισκόταν. Η… «αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι» του, τον ώθησε να εκστομίσει ένα κακόγουστο αστείο, από κείνα που προκαλούν διπλωματική… ανατριχίλα! Ούτε λίγο, ούτε πολύ «απείλησε» ότι θα ενθαρρύνει το Οχάιο ή το Τέξας να αποσχιστούν από τις ΗΠΑ, αν ο αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, συνεχίσει να εκφράζει την ικανοποίησή του για το Brexit!

Στο τέλος η νίκη θα είναι των λαών

Του Προκόπη Μπίχτα

“Σήμερα με την έννοια εθνικός δεν σκεπάζουμε τα συμφέροντα μιας ολιγαρχίας, μιας μερίδας του λαού, που εκμεταλλευότανε την έννοια αυτή για να προσδώσει γενικό χαρακτήρα σ’ εκείνο που ανταποκρινότανε μόνο στα προνόμια και τα συμφέροντά της. Σήμερα η έννοια εθνικός σημαίνει παλλαϊκός. Σήμερα που συνειδητοποιούνται όλα τα στρώματα του λαού, έθνος και λαός τείνουν και πρέπει να συμπέσουν. Δεν μπορεί να είναι εθνικό ό,τι δεν είναι παλλαϊκό. Και εθνικό απελευθερωτικό μέτωπο, σημαίνει παλλαϊκό απελευθερωτικό μέτωπο. Και εθνικός αγώνας για τη λευτεριά, σημαίνει παλλαϊκός αγώνας για τη λευτεριά και για σήμερα και για αύριο και για πάντα”.

("Τι είναι και τι θέλει το Ε.Α.Μ." - ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΛΗΝΟΣ)

Το ευρώ είναι Χρήμα Αναγκαστικής Κυκλοφορίας (fiat money). Το Χρήμα Αναγκαστικής Κυκλοφορίας δεν έχει “εσωτερική αξία”, δηλαδή δεν αντιστοιχεί σε χρυσό ή κάποιο άλλο πολύτιμο μέταλλο. Το Χρήμα Αναγκαστικής Κυκλοφορίας τίθεται σε κίνηση ύστερα από απόφαση μιας κυβέρνησης και, για να έχει αξία, πρέπει να διατίθεται ελεύθερα από την κεντρική τράπεζα του κράτους που το εκδίδει.

Φόβος – άγχος – πείνα: μέσα καθυπόταξης των λαών

Του Προκόπη Μπίχτα

Σύμφωνα με την επιστήμη της ψυχοπαθολογίας ο φόβος είναι ένα αίσθημα με εντοπισμένη αιτία. «Φοβάμαι το αεροπλάνο», «φοβάμαι το κενό», «φοβάμαι το λιοντάρι» κ.λ.π. Μόλις παρουσιαστεί το αίτιο του φόβου, ο οργανισμός τίθεται σε ετοιμότητα: εκκρίνεται αδρεναλίνη, οι καρδιακοί παλμοί αυξάνονται, οι αισθήσεις οξύνονται, η κούραση εξαφανίζεται. Για μια στιγμή ή για περισσότερη ώρα το άτομο καταπλήσσεται, δηλ. ακινητοποιείται στη θέση του, «παγώνει». Αυτό είναι μια αντίδραση που έρχεται από τα πανάρχαια χρόνια, όταν ο άνθρωπος «πάγωνε» στη θέση του, στη θέα ενός επικίνδυνου θηρίου ώστε να μη γίνει αντιληπτός. Μόλις περνούσε η στιγμή της καταπληξίας, ο άνθρωπος το έβαζε στα πόδια ή αμυνόταν όταν ήταν αποκλεισμένη κάθε οδός διαφυγής. Η άμυνά του ήταν σπασμωδική, χωρίς σχέδιο και είχε σαν σκοπό περισσότερο να βρει τρόπο να ξεφύγει και λιγότερο να τρέψει το θηρίο σε φυγή, ή να το σκοτώσει.

Όταν η έκκριση της αδρεναλίνης ξεπερνάει ορισμένο όριο η καρδιά δεν αντέχει και επέρχεται ο θάνατος («πέθανε από φόβο»).

Η πρόκληση φόβου στους λαούς έχει πολύ σημαντικό ρόλο στη διατήρηση των εκμεταλλευτικών καθεστώτων. Ο φόβος της αστυνομίας, του στρατού, της σύλληψης, του χτυπήματος έχει σαν σκοπό τον εκφοβισμό και την αδρανοποίηση των καταπιεσμένων. Οι σειρήνες στην διαδήλωση, οι καπνοί, οι χειροβομβίδες κρότου-λάμψης, τα χημικά, τα χτυπήματα από τους αστυνομικούς, οι προσαγωγές και οι συλλήψεις, αποσκοπούν στο να διαλύσουν τους συμμετέχοντες λόγω του φόβου που προκαλούν και να τους αποθαρρύνουν από το να συμμετέχουν στην επόμενη διαδήλωση. Τα ΜΜΕ αναλαμβάνουν τον ρόλο να σπείρουν τον φόβο στους τηλεβλεψίες και να καταστείλουν τυχόν πρόθεσή τους να συμμετέχουν σε τέτοιου είδους δράσης, δείχνοντας συνεχώς, για μέρες και νύχτες, εικόνες βίας και καταστροφής.

Φίλοι - φίλοι καριοφίλι

Του Προκόπη Μπίχτα

Η σοβούσα κρίση των ελληνοτουρκικών σχέσεων οξύνεται κάθε μέρα και περισσότερο, φθάνοντας σε σημείο αμφισβήτησης της Συνθήκης της Λωζάνης από την Τουρκία, με ταυτόχρονη «παράβλεψή» της από τις ΗΠΑ. Η αμφισβήτηση αυτή θέτει, ανάμεσα σε πολλά άλλα, το ζήτημα της αλλαγής των συνόρων της Ελλάδας, της Τουρκίας και των χωρών της Μέσης Ανατολής, δηλαδή σημαίνει την επέκταση του πολέμου και στα Βαλκάνια (1).

Για την Αυτοδιάθεση των Λαών!

Αναγνώριση του απόλυτου δικαιώματος κάθε έθνους, μεγάλου ή μικρού, κάθε λαού, αδύναμου ή ισχυρού, κάθε επαρχίας, κάθε κοινότητας σε μια πλήρη αυτονομία, προϋποτιθεμένου ότι η εσωτερική τους συγκρότηση δεν θ’ αποτελεί απειλή και κίνδυνο για την αυτονομία και την ελευθερία των γειτονικών χωρών.

Μιχαήλ Μπακούνιν (1867)

Οφείλουμε να διακηρύξουμε:

1. Ότι για να κάνουμε να θριαμβεύσει η ελευθερία, η δικαιοσύνη και η ειρήνη στις διεθνείς σχέσεις της Ευρώπης, για να κάνουμε αδύνατο τον εμφύλιο πόλεμο μεταξύ των διαφορετικών λαών που συνθέτουν την Ευρωπαϊκή οικογένεια, δεν υπάρχει παρά ένας μόνο τρόπος: να συγκροτήσουμε τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης.

2. Ότι οι Πολιτείες της Ευρώπης δεν μπορούν να σχηματισθούν με τα Κράτη όπως είναι συγκροτημένα σήμερα, αν ληφθεί υπόψη η τερατώδη ανισότητα που υπάρχει μεταξύ των αντίστοιχων δυνάμεών τους.

3. Ότι το παράδειγμα της μακαρίτισσας Γερμανικής Συνομοσπονδίας έχει αποδείξει προκαταβολικά πως μια Συνομοσπονδία μοναρχιών αποτελεί μια κοροϊδία: ότι είναι ανίκανη να εγγυηθεί είτε την ειρήνη είτε την ελευθερία των πληθυσμών.

Μα η ΕΕ δεν ήταν η Ευρώπη των λαών;

Ανάρτηση από: Jo Di

BREXIT: Ανοίγει ο Ασκός του Αιόλου…

Του Θύμιου Παπανικολάου 

Τίποτα δεν στάθηκε ικανό να αναχαιτίσει τη ροπή του βρετανικού λαού προς την έξοδο από την ΕΕ του 4ου Ράιχ… Ούτε η θηριώδης εκστρατεία της φαιάς προπαγάνδας των διεθνών μαφιόζων του χρήματος, ούτε ο ανηλεής βομβαρδισμός των Βρετανών με κάθε είδους τρομοκρατικό …εύρημα, ούτε το έσχατο «όπλο» της διεθνούς ιμπεριαλιστικής μαφίας, αυτό της σκηνοθετημένης δολοφονίας της βουλευτίνας Τζο Κοξ, στάθηκαν ικανά να αποτρέψουν το BREXIT…

Διαβάστε σχετικά κείμενα ΕΔΩ:
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=10265

Ο λαός της Αγγλίας, ακριβέστερα το κοινωνικό λαϊκό ρεύμα εναντίον της ΕΕ, δεν ανακόπηκε. Αποφάσισε ΕΞΩ από την ΕΕ, τον δικτατορικό αυτό μηχανισμό του σύγχρονου φασισμού.

Ιδιαίτερη. Σημαντική επισήμανση: TO BREXIT κυριάρχησε στις εργατικές περιοχές!!!