Ο κόσμος του τίποτα

Τα πνιγμένα «θέλω» και οι καταπιεσμένες-ανεκπλήρωτες επιθυμίες και ανάγκες των ανθρώπων άλλωστε γεννούν τέτοιου είδους ερωτήματα: Τι φορούσε; Προκάλεσε με τον τρόπο της; Γιατί βγήκε με κάποιον που δεν γνώριζε; Τι δουλειά είχε σε σουίτα ξενοδοχείου; Γιατί δεν κοιτάει να βρει έναν σύζυγο να τακτοποιηθεί; Δεν βλέπει εμάς που νοικοκυρευτήκαμε;

Της Έφης Θάνου

ε αφορμή τα όσα βγαίνουν στο φως της δημοσιότητας, σχετικά με την υπόθεση κυκλώματος μαστροπείας στην Θεσσαλονίκη, ένας δυνατός κόμπος με πιάνει στο στομάχι. Δεν θα πω ότι πέφτω από τα σύννεφα.

Το βαρέλι δεν έχει πάτο και η ιστορία εις τους αιώνες των αιώνων το έχει δείξει περίτρανα. Γόνοι πλουσίων, επιχειρηματίες, κυκλώματα που δρουν ανενόχλητα, celebrities και influencers υπεράνω πάσης υποψίας καθώς και πολιτικά πρόσωπα με πρεστίζ κινούν τα νήματα όλα αυτά τα χρόνια, ώστε να διαιωνίζονται φαινόμενα ασυδοσίας και trafficking στη χώρα.

Η κοινωνία η οποία διερωτάται ακόμη με περίσσια επιμονή: Της άξιζε; Τι να φορούσε; Μήπως τον προκάλεσε; Γονείς δεν είχε; Φίλους και συγγενείς να την μαζέψουν; Τι γύρευε άραγε μια νεαρή κοπέλα εκείνη τη νύχτα σε ένα πάρτι ξενοδοχείου; Είναι η ίδια κοινωνία που μας μεγάλωσε και μας γαλούχισε με το «τι θα πει ο κόσμος;».

Παραχώρησε την τιμή της έναντι της επιτυχίας για ένα μετάλλιο... Τέτοιες «τιμές» και τέτοια «μετάλλια» να τα βράσετε και να πιείτε και το ζουμί τους!

Του Γιάννη Βουρδούνη

Με λίγα λόγια η κυρία Μπεκατώρου μας έδωσε ένα σεμινάριο εξευτελισμού της γυναικείας υπόστασης, ένα ρεσιτάλ προσβολής απέναντι στις γυναίκες που υπέστησαν βιασμό ή παρενόχληση αντιστεκόμενες με όλες τους τις δυνάμεις απέναντι στο σκουλήκι-θύτη-βιαστή...

Αφού δέχθηκε απόπειρα φιλήματος από το κάθαρμα της αθλητικής μαφίας-παράγκας προσήλθε στο δωμάτιο του, ναι σε ΠΡΟΣΩΠΙΚΌ ΔΩΜΆΤΙΟ ΞΕΝΟΔΟΧΕΊΟΥ, μία κοπέλα 21 χρονών ΜΟΝΗ με έναν μεσήλικα ΣΕ ΔΩΜΆΤΙΟ ΞΕΝΟΔΟΧΕΊΟΥ!!!
Προφανώς η ρεσεψιόν ή μία βόλτα στην αγορά ή σε μία καφετέρια και γενικά σε δημόσιο χώρο δεν ήταν κατάλληλος χώρος διότι θα διέρρεαν τα κρατικά μυστικά....

Ο βιασμός ως «άγραφος νόμος» της φυλακής

Του Κωνσταντίνου Πουλή

Ο Αντωνίτσης έφαγε τον Σακαφλιά μπαμπέσικα εκεί στη φυλακή, στη στενή, τόνε ξαπόστειλε στον άλλο κόσμο και με την αβάντα της διεύθυνσης. Και εκεί στη φυλακή στα Τρίκαλα μόλις πήγε άρχισε να μανουριάζει με τον Αντωνίτση [...] αυτός ήτανε ο μόνος κατάδικος που έβγαινε έξω όποτε ήθελε. [...] και ο Αντωνίτσης πήγε να γαμήσει τον Σακαφλιά. Να τόνε γαμήσει για να τον ξεφτιλίσει. (Ν. Μάθεσης, Χατζηδουλής, Ρεμπέτικη ιστορία, 89-90)

Υπήρξαν αρχικά φήμες ότι ο ένας κατηγορούμενος για το περιστατικό του βιασμού στη Ρόδο, αυτός που τα Μέσα αποκαλούν «Αλβανό», βιάστηκε. Δεν επιβεβαιώθηκε αυτό από το νοσοκομείο, αλλά εδώ ενδιαφέρουν οι κοινωνικές στάσεις που συνοδεύουν αυτά τα γεγονότα. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι, και ιδίως πάρα πολλές γυναίκες, που γράφουν ή δεν γράφουν για τα ζητήματα της κουλτούρας της πατριαρχίας, που εκφράστηκαν και προς τις δύο κατευθύνσεις: Θεώρησαν εύλογη ή σκανδαλώδη την υπεράσπιση ενός (αρχικά τουλάχιστον) καθ' ομολογίαν βιαστή-δολοφόνου. 

Με ενδιαφέρουν περισσότερο τα επιχειρήματα όσων υπερασπίστηκαν την πράξη των συγκρατουμένων του.  «Ό,τι και να πάθει λίγο είναι», αναφώνησαν, και ρωτούν τι θα κάναμε αν ήμασταν στη θέση των γονιών της κοπέλας. Είναι μια παράξενη ειρωνεία της συγκεκριμένης ιστορίας, ότι ο πατέρας της μίλησε με έναν τρόπο εντελώς απρόσμενο: είπε ότι ο δολοφόνος της κόρης του έχει και αυτός γονείς, που δεν διανοείται πώς είναι να βλέπουν ένα τέτοιο βίντεο.  «Αντιλαμβάνομαι τι θα τραβάει αυτός ο άνθρωπος βλέποντας να κάνουν έτσι στο παιδί του». Αυτό είναι ένα φάλτσο της ιστορίας, αυτός ο άνθρωπος κράτησε μια στάση που δεν συνιστά απλώς εξαίρεση, είναι δύσκολο να το χωρέσει ο νους μας αυτό που είπε.

Έχουν ταρίφα οι βιασμοί; Συγγνώμη Μαρία, συγγνώμη Άννα…

Του Γιώργου Καλλινίκου

«Επιάσαν με εμένα κι άλλες κορούδες και μας πήραν στα χωράφια θεοσκότεινα. Έφευγε ο ένας κι ερχόταν ο άλλος κι εγώ να αιμορραγώ, να παρακαλώ το Θεό να με βοηθήσει, να φωνάζω, ένα μωρό 14 χρόνων». Σαρανταένα χρόνια μετά η Μαρία καλείται να αντικρίσει ξανά μπροστά της τον εφιάλτη. Τον χειρότερο που μπορεί να ζήσει ένα κοριτσάκι στην αγνή ηλικία των 14 χρόνων. «Έκαναν το κέφι τους και μας έπαιρναν πίσω . Άκουγα τις γυναίκες που σκέφτονταν να αφήσουν το γκάζι της κουζίνας ανοικτό για να αυτοκτονήσουμε, να γλυτώσουμε από αυτό το μαρτύριο». Έτσι ξεκίνησε η εφηβεία κάποιων γυναικών. Προσβλέποντας στην αυτοκτονία. Ήταν ό,τι περισσότερο έκριναν εκείνη την περίοδο ότι άξιζε γι’ αυτές. Τα υπόλοιπα ήταν φρίκη. Ένας ζωντανός εφιάλτης με το προσωπείο του Αττίλα. Μπορεί άραγε η Μαρία ή οποιοδήποτε άλλο κοριτσάκι να ξέχασε έστω και για μια στιγμή σε αυτά τα 41 χρόνια, εκείνο το μαρτύριο; Να μην περιστρέφεται ξανά και ξανά ο ίδιος εφιάλτης στο μυαλό τους; «Κάθε νύκτα τα ίδια πράγματα. Κρυβόμαστε στο πατάρι του σπιτιού, αλλά μας έβρισκαν και μας τραβούσαν από τα μαλλιά. Συνέχισε αυτή η φρίκη μέχρι δυο-τρεις μήνες». Όχι δυο-τρεις νύκτες, αλλά δυο-τρεις μήνες! Σήμερα, 41 χρόνια μετά, η Πολιτεία τις θυμήθηκε. Αποφάσισε να τις βοηθήσει…