Της Γιάννας Γιαννουλοπούλου*
Σε ένα άρθρο στο τέλος
της χρονιάς ή έστω στην αρχή μιας καινούριας, καλείται ο συγγραφέας να κάνει απολογισμούς
ή προβλέψεις με αισιοδοξία και καθαρό νου. Από εμένα θα αναμενόταν να αναφερθώ σε
ζητήματα εκπαίδευσης ή γλώσσας και γλωσσολογίας, όπως στα περισσότερα σημειώματά
μου στον Δρόμο.
Διάλεξα, λοιπόν, χωρίς μεγάλη αισιοδοξία αλλά με αρκετή βεβαιότητα
ως σημαντικότερο εκπαιδευτικό γλωσσικό γεγονός της χρονιάς που πέρασε την ανακοίνωση
της κατάργησης της διδασκαλίας της λατινικής από το ελληνικό σχολείο. Η υλοποίηση
της εξαγγελίας δεν έχει ακόμη προχωρήσει και ελπίζω να παραπεμφθεί στις ελληνικές
καλένδες. Δεν θα επαναλάβω τα επιχειρήματα εναντίον αυτής της κατάργησης, που ήδη
έχουν εκτεθεί σε προηγούμενο άρθρο.
Δεν θα προσπαθήσω να εξηγήσω τις ιδεολογικές προκείμενες αυτής της κίνησης από την
κυβερνητική πλευρά. Δεν θα αναφερθώ στο ότι οι ριζοσπάστες εκπαιδευτικοί και οι
συνδικαλιστικές ανακοινώσεις τους δεν θεώρησαν άξιο αναφοράς το ζήτημα και άφησαν
τις «συντηρητικές» ενώσεις φιλολόγων να υπερασπίζονται το «βαρετό και άχρηστο μάθημα».
Δεν θα ξοδέψω λέξεις για τα ανόητα ιντερνετικά σχόλια του τύπου «κι εγώ βαριόμουν
τα λατινικά στο σχολείο».
