Ο Τσε ο Άρης και η πατρίδα

Του Γιάννη Αθανασιάδη

Κάποιοι συμπαθείς φίλοι αναρωτιούνται τι είναι αυτό που έχει κάνει δύο κομμουνιστές όπως ο Άρης Βελουχιώτης και ο Τσε Γκεβάρα, να είναι αγαπητοί στα μη κομμουνιστικά λαϊκά στρώματα.

Κάποιοι απαντούν:

"Ο αυτοθυσιαστικός αγώνας τους."

Μα δεν ήταν οι μόνοι που είχαν τέτοιο τέλος. Άλλωστε αυτό δεν αλλάζει την ιδεολογία την οποία είχαν. Και αυτό δεν είναι κρυφό.

Κάποιοι άλλοι (απίθανοι τύποι) οικειοποιούμενοι (εντελώς αντιδιαλεκτικά ), σαν να ήταν ιδιόκτητο οικόπεδο του κόμματος τους αυτοί οι μεγάλοι αγωνιστές, ειρωνεύονται όσους δεν ανήκουν σε αυτό, ευτελίζοντας το πανανθρώπινο της ιδεολογίας τους, σε επικοινωνιακό τοτέμ μιας οπαδικής σέχτας.

Μετά χάνονται σε κοινοτοπίες της μαρξιστικής βιβλιογραφίας ή σε αυθαίρετα "μονοδιάστατα" συμπεράσματα αποδεχόμενοι χωρίς να το αντιλαμβάνονται το κυρίαρχο αφήγημα του συστήματος,

όπως π.χ. ότι "έγιναν μόδα" ή ότι "ως νεκροί δεν ενοχλούν" κλπ, απομακρυνόμενοι από την ουσία του γεγονότος.

Η μεγάλη διαφορά αυτών των αγωνιστών που έκανε το λαό να τους αγκαλιάσει, πέρα από την όποια χαρισματική προσωπικότητα και ήθος τους, περιγράφεται με μία λέξη: Πατριώτης!

Ο διεθνισμός τους δεν εκφραζόταν με την στείρα και άκαιρη αναγωγή των πάντων στην πανανθρώπινη αλληλέγγυα κομμουνιστική ολοκλήρωση χωρίς κράτος και εξουσία.

Ο διεθνισμός τους πατούσε γερά στην διαδικασία της χειραφέτησης των λαών και την διεκδίκηση αυτού που του στερούσαν οι πατριδοκάπηλοι κεφαλαιοκράτες.

Την πατρίδα!

Την ανάδειξη των καταπιεσμένων σε κυρίαρχη εθνική τάξη!

«Ο κόσμος ζητά μια πατρίδα που θα αποφασίζει μόνη της για τον λαό της»-Γιώργος Μαργαρίτης

Τάξη και πατρίδα!

Του Θανάση Τσιριγώτη*

Η σοβούσα κρίση ανατίναξε όλες τις παλιές πολιτικές συμβάσεις! Νέες συμμαχίες χτίζονται, κόμματα αμορτισέρ εμφανίζονται στο στερέωμα, παλιές συνήθειες αλλάζουν, συμπεριφορές τροποποιούνται. Oι «από πάνω» δυσκολεύονται να κυβερνήσουν όπως πριν, οι «από κάτω» δυσκολεύονται να ζήσουν «με λιγότερο ουρανό».

Δεν είναι διόλου υπερβολή αν πούμε πως «τίποτα δεν θα ’ναι όπως πριν» στο τέλος της πορείας προς την κόλαση. Αυτής της φρίκης δίχως τέλος, εκτός και αν ο Σίσυφος αρνηθεί το ρόλο του, αρνηθεί τις καθεστωτικές συμβάσεις και αποτινάξει τους βράχους και το μαρτύριό του. O Σίσυφος-λαός ο οποίος σύρεται σιδεροδέσμιος στον παραλογισμό της σημαδεμένης κάλπης, η οποία θα κηρυχνόνταν έκπτωτη αν άλλαζε τα πράγματα. Απέναντι λοιπόν στον πολιτικό-οικονομικό-κοινωνικό Αρμαγεδώνα υπάρχουν μόνο δύο δρόμοι.

Αυτός της υποταγής, της συναίνεσης, της δουλοφροσύνης, του νεοραγιαδισμού. Ατελέσφορος, αιματώδης, καταστροφικός. Και ο άλλος της αντίστασης, της περηφάνειας, της πάλης, της οργάνωσης. Το εργατολαϊκό αυθαδίασμα…

Οι λέξεις και το πράγμα

Οι πόλεμοι αρχίζουν με λέξεις και τελειώνουν στα πεδία των μαχών. Πριν από τους λογχοφόρους προηγούνται οι προπαγανδιστές για να σπάσουν το ηθικό των αντιπάλων και να σκορπίσουν το φόβο, το ερώτημα, τον πανικό.

O ιμπεριαλισμός, ο καπιταλισμός και οι εγχώριοι «μπάτλερ» τους, πριν ξεκινήσουν τη σφαγή έσπειραν «urbi et orbi» (σε πόλεις και χωριά) ψευτοθεωρίες, ανυπόστατα αφηγήματα, ψευτιές και σπουδαιοφανείς -πλην κούφιες- «αλήθειες». Λέγοντας: Παγκοσμιοποίηση αντί πόλεμος και ιμπεριαλισμός. Ισχυρή Ελλάδα αντί επαρχιώτικη, βαλκανική φλούδα. Δημοκρατική Ευρώπη αντί λυκοσυμμαχία. Ευρωπαϊκή αγορά αντί τραπεζικό κεφάλαιο. Κάτω τα συνδικάτα αντί οργάνωση των εργαζομένων. Μιζέρια αντί για ταξική αυτοπεποίθηση. Λασπολογία στην ιστορία αντί της ιστορικής περηφάνειας. Εγωισμό αντί συλλογικότητα και κοινωνικότητα. Θέλησαν να σκορπίσουν στα πέρατα της γης το συλλογικό κεκτημένο και το κοινωνικό «εμείς» και να ορθώσουν τη σημαία του ανυπόφορου «εγώ», ώστε ο εργάτης, ο εργαζόμενος, ο άνεργος, ο νέος να νιώθει ανυπεράσπιστος, πολιτικά άκληρος, αμνήμων, φτερό στον άνεμο.

Τι σημαίνει να είσαι πατριώτης

Του Παναγιώτη Κολέλη

Να είσαι πατριώτης σημαίνει να αντιλαμβάνεσαι ως εχθρούς της πατρίδας σου εκείνους που επιβουλεύονται την εδαφική της ακεραιότητα και όχι τους κομμουνιστές που είναι πάντα έτοιμοι, με το όπλο παρά πόδα, για να την υπερασπιστούν.

Να είσαι πατριώτης σημαίνει να θέλεις να ριχτείς στη μάχη για να προστατέψεις τη γη σου – τις καλύβες και τα πεζούλια μας που έλεγε ο Βελουχιώτης – και όχι να συντάσσεσαι με τους ταγματασφαλίτες και τους δοσίλογους, για να χτυπήσεις τους κομμουνιστές.

Να είσαι πατριώτης σημαίνει να μη βλέπεις τους ξένους εισβολείς ως επενδυτές, μεταρρυθμιστές κι όλες αυτές τις γελοιότητες που χρησιμοποιούν οι διάφοροι ακροδεξιοί για να τους νομιμοποιήσουν στη συνείδηση του κόσμου.

Να είσαι πατριώτης σημαίνει να αγαπάς πάνω από όλα το λαό της χώρας σου, τους ανθρώπους που ζουν, εργάζονται και μοχθούν καθημερινά γι’ αυτήν, οιοσδήποτε χρώματος και εθνικότητας κι αν είναι.

Να είσαι πατριώτης σημαίνει να αντιλαμβάνεσαι πότε η αγορά οπλικών συστημάτων είναι προς το συμφέρον της αμυντικής θωράκισης της πατρίδας σου και όχι προς τέρψιν των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων των μεγάλων δυνάμεων στην ευρύτερη περιοχή.

Και οι Ζαπατίστας πατριώτες ;

Τί γίνεται πατριώτες; Γενέθλια έχουμε ή γιορτή;

Του Χρήστου Μπόκορου

Τί γίνεται πατριώτες; Γενέθλια έχουμε ή γιορτή; Γιορτάζουμε 200 χρόνια εμείς ή τιμούμε 200 χρόνια μετά, αυτό που έκαναν εκείνοι; Οι πρόγονοι μας πέφτουνε λειψοί, δεν ήταν, λέει, σωστοί, δεν ήταν καθώς πρέπει, σαν κι εμάς. Να τους ξεγράψουμε; Τι λένε αυτοί οι σοφοί, οι γραμματικοί με τα πτυχία, οι μορφωμένοι, οι πολιτισμικοί επίτροποι, οι εκ Δυσμών ανατέλλοντες πεφωτισμένοι; Ότι γιορτάζουμε κράτος και συντάγματα, και μέλλον κι ευτυχία; ή τον αγώνα και τον θάνατο για την ελευθερία; Κρύβεται τόσο αίμα με λόγια, με χαρές και πανηγύρια;

Δεν ήτανε ιδέες οι πρόγονοί μας και θεωρίες, άνθρωποι ήταν ζωντανοί, είχανε σώμα και ψυχή κι αφήσαν κόκαλα παντού σπαρμένα, αίμα χυμένο, θαμμένον πόνο, σφαγές και σκοτωμούς είχε ο ξεσηκωμός, θρήνους κι οδύνες και χαμούς και βιασμούς και μοιρολόγια. Απ’ όλα δώσανε! Και το έχειν και το είναι τους.

Η Εκποίηση και ο Δανεισμός της Πολιτιστικής μας Κληρονομιάς στο Εξωτερικό για 50 χρόνια (και βάλε) και η Εκδίκηση της Ιστορίας

Του Γιάννη Περάκη

Το νομοσχέδιο της υπουργού «Πολιτισμού» Λ. Μενδώνη ψηφίσθηκε με τις ψήφους της Ν.Δ. και του «άστεγου και εξαθλιωμένου» πολιτικού χώρου, του ΚΙΝΑΛ, εν μέσω αντιδράσεων της αξιωματικής αντιπολίτευσης και της αριστεράς (από τα ΜΜΕ).

Οι επιπτώσεις του νομοσχεδίου εν συντομία:

1) Το ΤΑΠΑ πλέον μετονομάζεται σε Οργανισμό Διαχείρισης και Ανάπτυξης Πολιτιστικών Πόρων (ΟΔΑΠ) σε νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου, στο οποίο πηγαίνουν όλα τα έσοδα από τα μουσεία, τους αρχαιολογικούς χώρους, τα πωλητήρια, τα αναψυκτήρια, έσοδα που στη συνέχεια αναδιανέμονται για τις ανάγκες των δημόσιων μνημείων και των μουσείων. Μέσα στο νόμο που ψηφίστηκε «έχουν περειφρύσει διατάξεις οι οποίες είναι πάρα πολύ αρνητικές για το μέλλον της πολιτιστικής κληρονομιάς, προς την κατεύθυνση της ιδιωτικοποίησης και εκποίησής της». «Η πρώτη διάταξη είναι η ανάθεση της ακίνητης περιουσίας του πρώην ΤΑΠΑ, νυν ΟΔΑΠ. Εδώ περιλαμβάνονται όχι σκέτα ακίνητα αλλά μνημεία. Όλα τα κτίρια και μνημεία στη μεσαιωνική πόλη της Ρόδου, τα αντίστοιχα ακίνητα στην προστατευόμενη περιοχή της Πλάκας, όλα τα κτίρια των μουσείων, με τα πωλητήρια και αναψυκτήριά τους. Αν εφαρμοστεί στην πράξη η λογική που διαπνέει το νομοσχέδιο, μην εκπλαγείτε αν δείτε πολλά από αυτά τα μνημεία να μετατρέπονται σε εστιατόρια ή ακόμα και να εκποιούνται», τονίζει η πρόεδρος του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων η κ. Κουτσούμπα. Χαρακτηριστικά, στο άρθρο 4 παρ. 3, αναφέρεται: «Το πρόγραμμα αξιοποίησης αρχαιολογικών χώρων, ιστορικών τόπων και μνημείων για τη διοργάνωση εκδηλώσεων ή δράσεων που σχετίζονται με την προαγωγή της τοπικής γαστρονομίας και οι γενικοί και ειδικοί όροι λειτουργίας προς διασφάλιση της ποιότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών και προϊόντων καταρτίζονται από το Δ.Σ. του Ο.Δ.Α.Π., και εγκρίνονται με απόφαση του Υπουργού Πολιτισμού και Αθλητισμού...του ν. 3028/2002 (Α` 153)».

Τώρα, λοιπόν, οι Έλληνες αναγορεύονται από τεμπέληδες (ώστε να ενοχοποιηθεί συνολικά ένας λαός και να δικαιολογηθεί η συλλογική τιμωρία των μνημονίων), σε ρατσιστές…

Του Μανόλη Μούστου 

Μεγάλες πορείες αλληλεγγύης στους πρόσφυγες και στους μετανάστες πραγματοποιήθηκαν χθες σε όλες τις μεγάλες πόλεις της χώρας. Χιλιάδες κόσμου φώναξαν συνθήματα κατά του ρατσισμού και της ξενοφοβίας ενώ σίγουρα είναι πολλοί περισσότεροι όσοι δεν πήγαν στις συγκεντρώσεις αλλά παρακολουθούν με ανησυχία τα αυξανόμενα κρούσματα απανθρωπιάς ενάντια στους αδύναμους και τους κατατρεγμένους.
Όντως, τα πράγματα έχουν αγριέψει από κάθε άποψη. Ψεκασμένοι κάθε λογής μαζεύονται στα σύνορα υποτίθεται για να τα φυλάξουν. Ο Γιάννης ο Λαγός, εισαγόμενα φασισταριά από Αυστρία και Γερμανία και γενικώς το κακό συναπάντημα, σαν έτοιμοι από καιρό, βρίσκουν την ευκαιρία και αρπάζουν τα κουμπούρια για να παραστήσουν τους καουμπόηδες. Και μη χειρότερα.
Και βέβαια, άλλο είναι να είσαι ακρίτας και να ανησυχείς για την ασφάλεια της οικογένειας σου όταν βλέπεις την περιοχή να γκριζάρει από την τουρκική αστυνομία και άλλο να βγαίνεις παγανιά για να «κυνηγήσεις τους λάθρο». Να συνεννοούμαστε δηλαδή.
Οι παραπάνω, λοιπόν, όχι απλώς δεν είναι πατριώτες αλλά αποτελούν και την απόλυτα συκοφαντική δυσφήμιση του όρου. Αλλά και κάτι ακόμα. Είναι τέτοια η μαλακία που τους δέρνει που το μόνο που μπορούν να προσφέρουν αυτήν την στιγμή είναι μία ωραιότατη προβοκάτσια, βούτυρο στο ψωμί του Ερντογάν που περιμένει πώς και πώς να «επέμβει για ανθρωπιστικούς λόγους».

Το αφήγημα της εθνικής ομοψυχίας

Του Σπύρου Θύμη

Πάλι τα ίδια… κάθε χρόνο… «Στην Εθνική Αντίσταση πολέμησε όλος ο ελληνικός λαός» είπε στην Βουλή ο Μητσοτάκης. «Οι Έλληνες όρθωσαν με ομοψυχία το ανάστημά τους» ανέφερε στο μήνυμά της για τον εορτασμό της επετείου της 28ης Οκτωβρίου η Υπουργός Παιδείας. Πάμε να τα βάλουμε πάλι σε μια σειρά… Το ελληνικό έθνος, όπως και κάθε έθνος, ούτε ενιαίο είναι, ούτε κοινά συμφέροντα έχει. Οι Έλληνες δεν είναι «όλοι μαζί» γιατί δεν υποφέρουν όλοι το ίδιο.. ούτε στις οικονομικές κρίσεις, ούτε στις υγειονομικές κρίσεις, ούτε στους πολέμους, ούτε σε οποιαδήποτε άλλη δύσκολη ή εύκολη στιγμή και συγκυρία.

Από τη μια υπήρχαν οι γερμανοτσολιάδες, οι μαυραγορίτες, οι «λαδέμποροι», οι δοσίλογοι του “είναι φίλοι μας οι Γερμανοί”, οι κουκουλοφόροι που έδειχναν με το δάχτυλο τους αγωνιστές, και τα τάγματα ασφαλείας που ήταν καθοδηγούμενα και υποστηριζόμενα από τον Γερμανό κατακτητή ..και ορκίζονταν πίστη και αφοσίωση στο Χίτλερ. Από την άλλη υπήρχε η λεγόμενη «ελληνική κυβέρνηση» που παρέα με διάφορα μέλη της αστικής τάξης «την έκαναν» για Κάιρο! Αυτοί οι μετριοπαθείς και ατσαλάκωτοι, οι «ρεαλιστές» της εποχής, που περίμεναν να «βγάλουν οι άλλοι το φίδι από την τρύπα» και που μακριά από κάθε κίνδυνο προετοίμαζαν την επόμενη μέρα πάνω στα συντρίμμια που άφηνε ο ναζιστικός ολετήρας. Αυτοί που, όπως τότε, έτσι και τώρα, συνιστούν «ψυχραιμία σύνεση και υπομονή», και που ξέρουν και λένε όμορφα τραγούδια περί «εθνικής ομοψυχίας» με το θράσος αυτού που βρίσκεται έξω από τον χορό… και κοιτάζει, εκ του ασφαλούς, τους άλλους να χορεύουν. Αυτοί που πήραν μαζί τους το ελληνικό χρυσάφι στο εξωτερικό και περίμεναν, ώστε όταν όλα θα έχουν τελειώσει να βγουν από το λαγούμι τους και να επιστρέψουν σαν σωτήρες για να κάνουν πάλι business as usual πάνω στα πτώματα των αντιστασιακών.

Ο EZLN προειδοποιεί τον μεξικανό πρόεδρο:”θα υπερασπιστούμε μέχρι θανάτου τη γη μας ενάντια στα μεγάλα έργα”

Της Σύλβιας Βαρνάβα

Ο EZLN επανέλαβε τη θέση του έναντι των κυβερνητικών πολιτικών που συνεπάγονται εξορυκτικά έργα και προειδοποίησε, ότι θα υπερασπιστεί την επικράτειά του. Ζήτησε να ενισχυθούν τα κοινωνικά μοντέλα που βασίζονται στην αυτοδιάθεση και στις γνώσεις των ιθαγενών λαών.
Ένας χρόνος ήταν αρκετός για τις βάσεις στήριξης, τους συλλόγους και τις οργανώσεις που υποστήριξαν σε κάποια στιγμή το πολιτικό σχέδιο και την κυβέρνηση του Andrés Manuel López Obrador (AMLO), για να επιστρέψουν τελικά στον Εθνικό Απελευθερωτικό Στρατό των Ζαπατίστας (EZLN).
Από τις ζοφερές ομιλίες του Δεκεμβρίου του 2018 που χαρακτηρίζονταν με τη φράση: «Είμαστε μόνοι», οι Ζαπατίστας έφτασαν αυτόν τον Δεκέμβριο του 2019, στην οργάνωση και τον εορτασμό πέντε μαζικών εκδηλώσεων για διάφορους κοινωνικούς τομείς, αλλά και στο να δηλώσουν απερίφραστα, πως θα υπερασπιστούν τη γη τους ενάντια στα κυβερνητικά οικονομικά έργα, “μέχρι θανάτου, αν χρειαστεί”.

Δεν αρέσουμε

Του Διονύση Χαριτόπουλου

 Όταν βρίζεις την πατρίδα σου, είναι σαν να βρίζεις τη μάνα σου. 

 ΑΚΟΥΜΕ Ή ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ, καμιά φορά, για το «Ελλαδιστάν», τη «χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας», τους «Ελληνάρες», και άλλα τέτοια. 

 Ο αυτοσαρκασμός δεν είναι κακός. 

 Αντίθετα λειτουργεί λυτρωτικά και, σε ορισμένες περιπτώσεις, επαναφέρει τα πράγματα στις σωστές τους διαστάσεις. Η ζημιά είναι ότι μερικοί κοκορόμυαλοι τα παίρνουν σοβαρά. Τα πιστεύουν και θεωρούν εαυτόν, ανώτερο της χώρας. Ανήκουν σε κάποια ελίτ εκλεκτών και ο τόπος τους πέφτει στενός. 

 Όλα τους ξινίζουν. Είναι σε διαρκή παρεξήγηση, με τους άλλους. Η χώρα είναι καθυστερημένη, η Αθήνα κακάσχημη, οι άνθρωποι βιλγκέρ. Δεν βρίσκουν πουθενά κάτι αξιόλογο, αντάξιό τους.

 Εγώ, που είμαι βαθιά ερωτοχτυπημένος με κάθε γωνιά της χώρα μας, πιστεύω πως όταν βρίζεις την πατρίδα σου, είναι σαν να βρίζεις τη μάνα σου. 

 Θέλουν να φύγουν, να πάνε αλλού. Στο καλό. Και ας επιστρέφουν τα καλοκαίρια με τη γνωστή ανοησία: «Η Ελλάδα είναι καλή μόνο για διακοπές» 

Ο λαός μου, στον οποίο ανήκω και τον οποίο αγαπώ, είναι ο γερμανικός λαός και το έθνος μου...

Του Νίκου Κλειτσίκα

«Ο λαός μου, στον οποίο ανήκω και τον οποίο αγαπώ,

είναι ο γερμανικός λαός και το έθνος μου,

το οποίο λατρεύω με...
μεγάλη υπερηφάνεια,

είναι το γερμανικό έθνος, ένα ιπποτικό έθνος,

περήφανο και σκληρό έθνος.

Είναι αίμα του αίματος και σάρκα της σάρκας των Γερμανών εργατών και,

ως επαναστάτης γιος τους, ακολούθως έγινα επαναστατικός ηγέτης τους. [...]

Πιστός και σταθερός, ισχυρός χαρακτήρας και αποφασιστικός στη δράση,

γι' αυτό προσπάθησα να εκπληρώσω τη μεγάλη ιστορική αποστολή μας:

να φέρουμε τον σοσιαλισμό στην τελική νίκη»

Ernst Thälmann

Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γερμανίας

"Antwort auf Briefe eines Kerkergenossen", Βερολίνο 1961, σελ.73

18 Αυγούστου 1944... ο Ernst Thälmann (Έρνστ Τέλμαν) δολοφονείται στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπούχενβαλντ.
Ας τον θυμηθούμε με παραπάνω απόσπασμα, από τα τελευταία του γραπτά το 1944, λίγο πριν από το θάνατό του, σε μια απαντητική του επιστολή σε έναν νεαρό φυλακισμένο, όπου εκφράζει όλη την πατριωτική του υπερηφάνεια και όλη τη μαχητική ένταση προς τον σοσιαλισμό.
Μπορεί να εκπλήξει ορισμένους σημερινούς κοσμοπολίτες "αριστερούς της εποχής μας", πως δηλαδή ο κορυφαίος Γερμανός Κομμουνιστής, φυλακισμένος σε στρατόπεδο συγκέντρωσης των Ναζί, γράφει φλογερά λόγια αγάπης και λατρείας για το δικό του έθνος, ένα έθνος στο όνομα του οποίου διαπράχθηκαν φρικτά εγκλήματα.
Ένας πατριωτικός κι εθνικός διθύραμβος ενώ έχει υποστεί 11 χρόνια απομόνωσης στη φυλακή, βία και βασανιστήρια από τους ναζί.

"Πατρίδα ή Θάνατος"... επίκαιρος όσο ποτέ!

94 χρόνια από τη γέννηση του Επαναστάτη... (13 Αυγούστου 1926 - 25 Νοέμβρη 2016)

"Πατρίδα ή Θάνατος" επίκαιρος όσο ποτέ!

Φιδέλ Κάστρο: «Ανεξαρτησία σημαίνει να έχεις το κεφάλι σου μέσα στο στόμα του λύκου και να του λες Άντε γαμήσου»

Η αλληλεγγύη του Βιετνάμ για την Κούβα... με σημείο αναφοράς τον πατριωτισμό!

Του Νίκου Κλειτσίκα

«Η αξία που με ώθησε να πιστέψω στο Λένιν και στην Τρίτη Διεθνή

ήταν ο πατριωτισμός κι όχι ο κομμουνισμός.
Η θεωρία του Λένιν στην εθνική κι αποικιοκρατική υπόθεση

μου προκάλεσαν ισχυρή συγκίνηση που ξέσπασε σε δάκρυα χαράς...»

Χο Τσι Μινχ... ο "θείος Χο"

Στη διαθήκη του ο μεγάλος επαναστάτης το επαναλαμβάνει με ένταση:
«Υπηρέτησα όλη μου τη ζωή την Πατρίδα, την επανάσταση και το λαό»

Χθες η κυβέρνηση του Βιετνάμ, το Κομμουνιστικό Κόμμα και ο λαός αυτής της χώρας πρόσφεραν στο λαό της Κούβας 5.000 τόνους ρυζιού, ως ελάχιστο δείγμα βοήθειας για την αντιμετώπιση των διατροφικών αναγκών του Αδέσποτου κι Αδούλωτου νησιού κάτω από το δολοφονικό εμπάργκο των ΗΠΑ και της "πολιτισμένης" δύσης που διαρκεί σχεδόν 60 χρόνια.
Η παράδοση πραγματοποιήθηκε στο λιμάνι του Χάι Φονγκ, περίπου 100 χιλιόμετρα από το Ανόι, στο δέλτα του Ερυθρού Ποταμού.
Η επιλογή του Χάι Φονγκ δεν ήταν τυχαία. Δείχνει και συμβολίζει την... πραγματική κι ουσιαστική Διεθνιστική Αλληλεγγύη, γιατί ο λαός του Βιετνάμ δεν ξεχνάει πως τις δεκαετίες του '60 και του '70, όταν πολεμούσαν για Ελευθερία κι Ανεξαρτησία εναντίον των ΗΠΑ, σ' αυτό το λιμάνι από όπου παραδόθηκε το ρύζι για το λαό της Κούβας, ο Φιδέλ έστελνε την κουβανέζικη ζάχαρη κι άλλα κουβανικά προϊόντα για το λαό του Βιετνάμ.

Ο Τσε ο Άρης και η πατρίδα

Του Γιάννη Αθανασιάδη

Κάποιοι συμπαθείς φίλοι αναρωτιούνται τι είναι αυτό που έχει κάνει δύο κομμουνιστές όπως ο Άρης Βελουχιώτης και ο Τσε Γκεβάρα, να είναι αγαπητοί στα μη κομμουνιστικά λαϊκά στρώματα.
Κάποιοι απαντούν:
"Ο αυτοθυσιαστικός αγώνας τους."
Μα δεν ήταν οι μόνοι που είχαν τέτοιο τέλος. Άλλωστε αυτό δεν αλλάζει την ιδεολογία την οποία είχαν. Και αυτό δεν είναι κρυφό.

Κάποιοι άλλοι (απίθανοι τύποι) οικειοποιούμενοι (εντελώς αντιδιαλεκτικά ), σαν να ήταν ιδιόκτητο οικόπεδο του κόμματος τους αυτοί οι μεγάλοι  αγωνιστές, ειρωνεύονται όσους δεν ανήκουν σε αυτό, ευτελίζοντας το πανανθρώπινο της ιδεολογίας τους, σε οπαδική σέχτα.

Μετά χάνονται σε κοινοτοπίες της μαρξιστικής βιβλιογραφίας ή σε αυθαίρετα "μονοδιάστατα" συμπεράσματα αποδεχόμενοι χωρίς να το αντιλαμβάνονται το κυρίαρχο αφήγημα του συστήματος,
όπως π.χ. ότι "έγιναν μόδα"  ή ότι "ως νεκροί δεν ενοχλούν" κλπ, απομακρυνόμενοι από την ουσία του γεγονότος.

Η μεγάλη διαφορά αυτών των αγωνιστών που έκανε το λαό να τους αγκαλιάσει, πέρα από την όποια χαρισματική προσωπικότητα και ήθος τους, περιγράφεται με μία λέξη: Πατριώτης!

Σαν σήμερα πεθαίνει ...

Όποιος δεν αγαπάει την πατρίδα του δεν μπορεί ν' ανταποκριθεί στο διεθνισμό...

Του Νίκου Κλειτσίκα  

Η οικογένεια αποτελεί τη βασική ενότητα της ζωής στην κοινωνία μας. 

Μόνον εάν η οικογενειακή ζωή είναι υγιής και ευτυχισμένη,

η κοινωνική ζωή στο σύνολό της θα κινείται από χαρά και ζωντάνια...

Κιμ Ιλ Σουνγκ (15 Απρίλη 1912 - 8 Ιούλη 1994)

Με την ευκαιρία της επετείου γέννησης του "Μεγάλου Ηγέτη" της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κορέας και τις σημερινές επιθέσεις εναντίον μια χώρας -που με τη συνεισφορά των ΜΜΕ και της δημοσιογραφικής αργυρώνητης δημοσιογραφίας τροφοδοτείται η διεθνής κοινή γνώμη-, παραμένει αναπάντητο το ερώτημα γιατί παραδοσιακά κομμουνιστικά κόμματα συμπλέουν σ' αυτή τη χυδαία προπαγάνδα μαζί με την παγκόσμια αντίδραση και φυσικά με την... κοσμοπολίτικη ευρωπαϊκή "αριστερά" του 4ου Ράιχ.

6 Νοέμβρη 2018... ο Μιγκέλ Ντίας-Κανέλ, ο νέος πρόεδρος της Κούβας αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων του επισκέπτεται τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας και τον πρόεδρο Κίμ...

Τι "σύμπτωση"... στα ίδια μονοπάτια, βήματα του Τσε και του Φιδέλ με τις επισκέψεις τους στη Λ. Δ. της Κορέας...

«Μάχου υπέρ Πίστεως και Πατρίδος»!

Θεόδωρος Βρυζάκης, Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ευλογών την σημαίαν της Επαναστάσεως

Του Βασίλη Στοϊλόπουλου

Mε αφορμή την επικείμενη 199η επέτειο της Εθνεγερσίας κατά του Τούρκου κατακτητή και την συμμετοχή της Εκκλησίας στον Αγώνα του 1821 βρήκαν πάλι ευκαιρία τα χαλκεία του «προοδευτισμού» για να βγάλουν το αντικληρικαλιστικό τους μένος με ανιστόρητες τοποθετήσεις και ιδεολογικούς παροξυσμούς.
Κι ας είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η πίστη στην Εκκλησία ήταν πανταχού παρούσα στον Αγώνα, όπως και η καταλυτική συμμετοχή του κλήρου, όπως φαίνεται και από τις παρακάτω πηγές:

«(…) και βρίζουν, οι πουλημένοι εις τους ξένους, και τους παπάδες μας, όπου τους ζυγίζουν άναντρους και απόλεμους. Εμείς τους παπάδες τους είχαμε μαζί εις κάθε μετερίζι, εις κάθε πόνον και δυστυχίαν. Όχι μόνον διά να βλογάνε τα όπλα τα ιερά, αλλά και αυτοί με ντουφέκι και γιαταγάνι, πολεμώντας ωσάν λεοντάρια. Ντροπή Έλληνες!». (Στρατηγός ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ)

«Η επανάστασις η εδική μας δεν ομοιάζει με καμίαν απ΄ όσας γίνονται την σήμερον εις την Ευρώπην. (…) Πλησίον εις τον Ιερέα ήτον ο λαϊκός, καθήμενοι εις ένα σκαμνί, πατριάρχης και τζομπάνης, ναύτης και γραμματισμένος, ιατροί, κλφτοκαπεταναίοι, προεστοί και έμποροι». (Θεόδωρος ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ)
«Πρώτος ο κλήρος εφάνη εις τον αγώνα με τον σταυρόν και την σπάθην εις τας χείρας …» (Φώτιος ΦΩΤΑΚΟΣ, Γραμματικός και υπασπιστής Κολοκοτρώνη)

Η Αριστερά απέναντι στο Έθνος – Εθνική και κοινωνική συνείδηση

Του Λουκά Αξελού

Έθνος και Αριστερά. Εθνικό και Κοινωνικό Ζήτημα. Πατριωτισμός-Εθνικισμός-Διεθνισμός. Άμπωτις και πλημμυρίδα που διαμορφώνουν σε σταθερή και συνεχώς ανανεούμενη και ανατροφοδοτούμενη βάση ένα από τα σημαντικότερα παλιρροϊκά φαινόμενα της ιστορικής περιόδου μετά την Αμερικάνικη, Γαλλική και Ελληνική Επανάσταση.

Αν και αυτονόητο, οφείλω να τονίσω ότι σε έννοιες πυκνές από ιστορικό, εθνικό, κοινωνικό, γλωσσικό και πολιτισμικό περιεχόμενο, όπως λ.χ. το Έθνος είναι θεμιτό, αν όχι αναγκαίο, να επισημάνω ότι χωρούν περισσότερες της μίας διατυπώσεις. Ενδεικτικά και μόνον, χωρίς πρόθεση περαιτέρω ανάλυσης, θα σταθώ στην πολυσημία που αφετηριακά φορτίζει την ελληνική λέξη έθνος και την σχετική διαφοροποίησή της από την αντίστοιχη λατινική λέξη natio. H λέξη natio στα Λατινικά σημαίνει γέννηση και κατ’ επέκτασιν γένος, φυλή (Nascor σημαίνει γεννώμαι).

Αυτός είναι ο αφετηριακός πυρήνας που υιοθετήθηκε από όλες ουσιαστικά τις λατινογενείς ευρωπαϊκές γλώσσες. Γι’ αυτό η λέξη έθνος στα Ιταλικά είναι nazione, στα Γαλλικά nation, στα Αγγλικά nation, στα Ισπανικά naciün, στα Καταλανικά naciü, στα Πορτoγαλικά naăo, στα Γερμανικά, Σουηδικά, Δανικά nation, ενώ στα Ολλανδικά natie και στα Ρουμανικά natiune.

«Δεν υπάρχει κόμμα που να μη μαίνεται κατά της πατρίδας»

Του Κώστα Μελά

Αν κλείσουμε τα αυτιά μας στις συνεχείς φωνασκίες που καλύπτουν όλο και περισσότερο τον χώρο της ύπαρξής μας και επιχειρήσουμε να στοχαστούμε για τη σημερινή ελληνική πραγματικότητα, ίσως να αντιληφθούμε την κατάσταση του πολιτικού συστήματος και τις εγγενείς αδυναμίες του να αντιμετωπίσει τα πολύπλευρα και πολυεπίπεδα προβλήματα της χώρας.

Πολλοί είχαν ελπίσει ότι η βαθιά πολύπλευρη κρίση που διέρχεται η Ελλάδα θα οδηγούσε σε στοιχειώδη ποιοτική αλλαγή της συμπεριφοράς των πολιτικών κομμάτων. Η αδήριτη πραγματικότητα, όμως, δικαιώνει όσους είχαν τολμήσει να υποστηρίξουν ότι αντιθέτως αυτή όχι μόνο θα παραμείνει η ίδια, αλλά και θα κατρακυλήσει σε χειρότερα επίπεδα. Μάλιστα η συμπεριφορά των πολιτικών κομμάτων οδηγεί σε οδυνηρές σκέψεις, δικαιώνοντας τον Paul Valery ότι τελικά «δεν υπάρχει πολιτικό κόμμα που να μη μαίνεται κατά της πατρίδας».

Είναι αξιοσημείωτο, μάλιστα, ότι οι πολιτικές ηγεσίες δεν δίνουν καμία εξήγηση. Κάθε κόμμα έχει τα δικά του σκοτεινά σημεία, τις κρυφές του εκατόμβες και τα ανομολόγητα όνειρά του. Τους θησαυρούς του από απερίσκεπτα πράγματα και από προπέτειες. Όσα λησμόνησε στα σχέδιά του και όσα θέλει να κάνει να ξεχάσουν οι άλλοι. Αποσύρουν, προκειμένου να επιβιώσουν, όλα εκείνα τα οποία υπόσχονται, προκειμένου να εξασφαλίσουν την ύπαρξή τους. Συμπεριφέρονται κατά τρόπο δημαγωγικό-λαϊκιστικό, όσο βρίσκονται εκτός εξουσίας, και άλλο τόσο και περισσότερο όταν βρίσκονται στην εξουσία.