Σηκώνω τα χέρια ψηλά. Επειτα τα κατεβάζω και σπάω ένα ένα τα μολύβια. Κινδυνεύω να μείνω αργός o τράγος. Άργος. Να περιμένω εις μάτην την επιστροφή του Οδυσσέα, ράθυμος στην Ιθάκη, στα βοσκοτόπια που απ’ τους μνηστήρες της Πηνελόπης πέρασαν στο «πόθεν έσχες» του Καλογρίτσα, τον οποίο παρεμπιπτόντως ουδέποτε αντίκρισα με γκλίτσα. Χάνω ήδη τα λόγια μου. Παραληρώ, καθότι τα καρντάσια του γκοβέρνου βάλθηκαν να μου αρπάξουν την μπουκιά απ’ το στόμα, να μου στερήσουν το μεροκάματο πά’ να πει. Λέω καρντάσια γιατί τα νέας κοπής φιντάνια του κόμματος ξεπηδούν εσχάτως απ’ τη βόρειο Ελλάδα. Σαν τους αμανίτες. Απ’ τη Σαλονίκη και τα πέριξ αναδεικνύονταν ώς τώρα εξαίρετοι μουσικοί και τραγουδιστές. Εφεξής η περιοχή παράγει μαζικά νούμερα της επιθεωρήσεως.
Ο εκ Καβάλας Δημήτρης Εμμανουηλίδης έκανε την αρχή και το ’βαλαν αμέτι μουχαμέτι να του κλέψουν τη δόξα συνάδελφοί του από όμορους νομούς. Οι ατάκες από τη συζήτηση στη Βουλή για την εκχώρηση του Ελληνικού θα γραφούν στα ελληνικά χρονικά. Με κεφαλαία από ατόφιο χρυσάφι. Απολαύστε: Γιώργος Ουρσουνίδης, Ημαθία: «Το ακίνητο δεν πωλείται, υπό την έννοια ότι μεταβιβάζεται σε κάποιον τρίτο. Το Ελληνικό παραχωρείται για ενενήντα εννέα χρόνια και, όταν παρέλθουν, επιστρέφει στο ελληνικό Δημόσιο το 70%».
