Στον απόηχο του ’68

Του Ταρίκ Αλί
17 Οκτωβρίου 2026

«Βάλατε τη φαντασία στην εξουσία…» – Ζαν-Πολ Σαρτρ

Σε αντίθεση με όσα είπε ο Μαρξ, η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται, αντηχεί. Αυτό ακριβώς συμβαίνει σήμερα στη Γαλλία. Για άλλη μια φορά, η γαλλική νεολαία δείχνει τον δρόμο. Δεν μπορεί παρά να θαυμάσει κανείς το θάρρος και το πνεύμα συντροφικότητας που εκδηλώνονται στη χώρα.

Οι μαθητές έχουν δεχτεί βίαιες επιθέσεις από την αστυνομία του Μακρόν, αντιστέκονται όταν χρειάζεται και συνεχίζουν να διαδηλώνουν, απαιτώντας αλλαγές στο γαλλικό εκπαιδευτικό σύστημα, που σήμερα βρίσκεται σε καταστροφική κατάσταση.

Το 1968, το κίνημα ξεκίνησε με παρόμοιο τρόπο, στις 22 Μαρτίου, στη Ναντέρ. Η αστυνομική βία έβγαλε ακόμη περισσότερο κόσμο στους δρόμους και, στις 10 Μαΐου, κατά τη διάσημη «νύχτα των οδοφραγμάτων» στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα, οι δυνάμεις καταστολής CRS/SS απωθήθηκαν. Το κίνημα αλληλεγγύης στον αγώνα του βιετναμέζικου λαού ενάντια στις Ηνωμένες Πολιτείες είχε ήδη ριζοσπαστικοποιήσει ένα σημαντικό τμήμα του πληθυσμού, ενώ η σύνδεσή του με τα οικονομικά αιτήματα των φοιτητών έγινε πολύ γρήγορα.

Εκείνη την εποχή, οι φοιτητές στο Βερολίνο και στη Ρώμη διαδήλωναν επίσης για το Βιετνάμ. Στο Λονδίνο είχε σημειωθεί μια βίαιη σύγκρουση στην πλατεία Γκρόσβενορ, όπου 30.000 διαδηλωτές εμποδίστηκαν από έφιππους αστυνομικούς να φτάσουν στην αμερικανική πρεσβεία. Στη διαδήλωση συμμετείχαν επίσης οργανωμένα τμήματα της γερμανικής SDS (Σοσιαλιστική Γερμανική Φοιτητική Ένωση), τα μέλη της οποίας κρατούσαν ξύλινα κοντάρια, καθώς και της γαλλικής JCR (Επαναστατική Κομμουνιστική Νεολαία), με επικεφαλής τον Αλέν Κριβίν.

Βασιλιάδες, Ιουλιανά, Μάης ’68, και η Νέα Διεθνής Τάξη

Του Τάκη Φωτόπουλου

Η κηδεία του Κωνσταντίνου έδωσε την ευκαιρία σε πολλούς διανοουμένους κ.λπ. να πάρουν θέση κατά του αναχρονιστικού θεσμού της βασιλείας. Καθυστερημένα βέβαια, όταν τον καιρό που ο λαός είχε κατέβει στους δρόμους και μάτωνε στα περίφημα Ιουλιανά, με το σύνθημα «Πάρ’τη μάνα σου και μπρος, δεν σε θέλει ο λαός», αυτοί με άλλα ασχολούνταν! Είτε δηλαδή ποιούσαν τη νήσσαν, μέχρι να δουν ποιος τελικά θα επικρατούσε, είτε απλά τάσσονταν άμεσα ή έμμεσα με τον Ανδρέα Παπανδρέου, που ήταν η φανερά ανερχόμενη νέα (καθεστωτική) δύναμη.

Όμως τι πραγματικά κρινόταν το 1965, που ουσιαστικά καθόρισε την τύχη του Ελληνικού λαού μέχρι σήμερα, όπου τα καθεστωτικά όργανα προσπαθούν με κάθε τρόπο τώρα να πείσουν τον λαό ότι «ενίκησε», με το να ξεφορτωθεί τον βασιλικό θεσμό; Και πώς εξηγείται αυτό, όταν ήταν βέβαια πάλι οι ξένοι που επέβαλαν τη βασιλεία στον Ελληνικό λαό, όταν εξεγέρθηκε να αποτινάξει τον τουρκικό ζυγό διακόσια χρόνια πριν; Και γιατί άραγε οι ξένοι «προστάτες» μας που «σκιζόντουσαν» άλλοτε να μας φέρουν τη βασιλεία, σήμερα —όπως έγινε φανερό από τα Ιουλιανά και μετά— έκαναν το παν για να καταργήσουν τον θεσμό, σε μια εκστρατεία που κορυφώθηκε (όχι τυχαία!) με την παράλληλη άνοδο της Νέας Διεθνούς Τάξης της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης; Είναι άσχετα άραγε τα δύο γεγονότα, δηλαδή η κατάργηση του βασιλικού θεσμού και η άνοδος της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης;

Δεν ήταν λοιπόν περίεργο (παρόλο που πολλοί εξεπλάγησαν όταν είδαν ακόμη και τη κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας να το κάνει, η οποία άλλοτε δεν θα διανοούνταν να μην πρωτοστατεί στην κηδεία του Άνακτος) ότι, σήμερα, το καθεστώς κάνει το παν να υποβιβάσει τη σημασία της! Είναι μάλιστα πιθανό και κάποιοι από εμάς τους παλιότερους, που είχαμε αγωνιστεί άμεσα ή έμμεσα κατά του βασιλικού θεσμού στα Ιουλιανά, θεωρώντας τον σαν ένα από τους κύριους θεσμούς που στήριζαν ένα από τα πιο αντιδραστικά καθεστώτα στην Ευρώπη, να έχουν σήμερα μπερδευτεί με τη στάση όλου του κατεστημένου και ιδιαίτερα της παλιάς «επάρατης Δεξιάς» που σκιζόταν υπέρ του βασιλικού θεσμού. Κάποιοι ίσως και να διερωτώνται μήπως τελικά νικήσαμε (έστω και αν δεν καταφέραμε να διώξουμε τότε τον βασιλιά άλλα μερικά χρόνια αργότερα) και δεν το…καταλάβαμε. Και έστω βέβαια εάν ήταν ο αρχηγός της στρατιωτικής Χούντας, που εκπροσωπούσε την επάρατη Δεξιά, αυτός που το έκανε, πριν την καθαίρεση και του δικού του καθεστώτος του από τις «Προστάτιδες Δυνάμεις»!

Ανακοίνωση ΜΕΚΕΑ: Η Εδαΐτικη «Αριστερά» του Θεοδωράκη και ο ελληνικός λαός

1. Το λαϊκό ξέσπασμα με αφορμή τον θάνατο του Μίκη Θεοδωράκη δεν είναι ούτε τυχαίο ούτε αναπάντεχο. Δεν είναι τυχαίο γιατί ο λαός στη πλειοψηφία του έχει υιοθετήσει από τον καιρό της Χούντας το είδος «Αριστεράς» που εκπροσωπούσε μεταπολεμικά η ΕΔΑ και το στέλεχός της ο Μίκης. Και δεν είναι αναπάντεχο, γιατί στην πραγματικότητα οι ξένες ελίτ που στήριξαν τη Χούντα το έκαναν ακριβώς για να κτυπήσουν το μαζικό λαϊκό κίνημα που είχε αναπτυχθεί από τις αρχές της δεκαετίας του ’60 με ριζοσπαστικά αιτήματα που ξεπερνούσαν κατά πολύ την ΕΔΑ, η οποία ουσιαστικά ήταν προπομπός του είδους «Αριστεράς» που έχει επικρατήσει σήμερα παγκόσμια, μετά τη συντριβή του ριζοσπαστικού κινήματος του Μάη του ’68.
2. Το σύνθημα, άλλωστε, «Καραμανλής ή τανκς» που λανσάρισε ο Μίκης δεν ήταν καθόλου τυχαίο, αλλά εξέφραζε επακριβώς τον στόχο για τον οποίο έγινε η δικτατορία: ο λαός να συνειδητοποιήσει ότι η «δημοκρατία» είναι επιτρεπτή μόνο όταν είναι ελεγχόμενη από τις ελίτ: δηλαδή, τότε, τις ντόπιες ελίτ που έλεγχαν κυρίως οι Αμερικανοί και σήμερα, την Υπερεθνική Ελίτ που ελέγχει την Νέα Διεθνή Τάξη της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης (βλ. νέο βιβλίο του Τάκη Φωτόπουλου Η Νέα Διεθνής Τάξη εν Δράσει – Η Παγκοσμιοποίηση, η Επανάσταση του Brexit και η “Αριστερά”).

50 χρόνια από το Γαλλικό Μάη του ΄68

Έχουμε επισημάνει πολλές φορές ότι η Ιστορία δεν δίνει τίποτε δωρεάν. Όταν ένα ιστορικό πλεονέκτημα δεν αξιοποιείται, η Ιστορία τιμωρεί! 
Όταν ένα ιστορικό κέρδος δεν αξιοποιείται τότε οι ιστορικές ζημιές είναι πολλαπλάσιες και μακροχρόνιες… 
Στην ιστορία των λαϊκών κινημάτων, την «ιστορική εκδίκηση» την έχουμε ζήσει πολλές φορές: Κάθε λαϊκό κίνημα που αποτύγχανε να ολοκληρωθεί κατρακυλούσε πάντα πιο πίσω από το σημείο αφετηρίας του, αξιοποιώντας αρνητικά την αρχική του ορμή και καταλήγοντας σε αντεπαναστατικές ιστορικές τομές…

Σήμερα ζούμε τον εφιάλτη των μεγάλων ιστορικών ηττών μας οι οποίες συνοψίζονται σε τούτο: Στην τραγωδία της επιβολής της Νέας Τάξης… 

Μια τραγωδία που αποτυπώνεται δραματικά στον εκφυλισμό των κοινωνιών, στη μετάλλαξή και αποσύνθεσή των αριστερών κομμάτων, στις μεγάλες οπισθοδρομικές ανατροπές, στο αναποδογύρισμα των ιδεών και των αξιών, στην ψυχολογία ενός νέου σκοταδισμού: Στο σκοταδισμό του 4ου Ράιχ με κυρίαρχα χρώματα αυτά της ενσωματωμένης «αριστεράς»… 

Μια ακόμα έκφραση αριστερής μελαγχολίας

Του Μάκη Καβουριάρη

Τον Μάιο του 2013, στο αφιέρωμα της Αυγής για τα 45 χρόνια του Μάη (19-5), αναφέρθηκα στις διαφορές ανάμεσα στο 1968 και το 2013. Για το γεγονός ότι η γενιά που δημιούργησε τον φοιτητικό Μάη έφτασε ή οδεύει προς το προσδόκιμο της ζωής της και για το γεγονός ότι στα 45 αυτά χρόνια (ένας ολόκληρος κύκλος. Κοντράτιεφ, με τις διακυμάνσεις του στην οικονομία και τις επιπτώσεις σε όλα τα επίπεδα του κοινωνικού σχηματισμού) δύο γενιές προστέθηκαν στην γενιά που δημιούργησε το γεγονός.

Οι νέοι σήμερα (το 2013) είναι τα εγγόνια των νέων εκείνης της εποχής (το 1968). Οι εποχές όμως άλλαξαν. Οι νέοι τότε αμφισβήτησαν την κοινωνία της κατανάλωσης και του θεάματος, την κοινωνία που οικοδομήθηκε μετά τον πόλεμο, στα ερείπια που άφησε ο πόλεμος, στις νέες πηγές κερδοφορίας του κεφαλαίου, στις σχέσεις ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις, τις γενιές, τα φύλα, τους λαούς. Σήμερα, την εποχή της κρίσης, η γενικευμένη αμφισβήτηση στρέφεται εναντίον της φτώχειας, της ανεργίας, της ανασφάλειας και της αβεβαιότητας που μαστίζουν τις κοινωνίες μας.
Πέρα όμως από τις διαφορετικές καταστάσεις και συνθήκες, ανάμεσα στο τότε και το τώρα, υπάρχει μια ουσιώδης διαφορά που έχει σχέση με τη σχέση ανάμεσα στη θεωρία και την πράξη. Η δεκαετία του ’60, εκτός από τα μεγάλα γεγονότα της περιόδου και τα κοινωνικά κινήματα που αναπτύχθηκαν σ’ Ανατολή και Δύση, ήταν γόνιμη στον χώρο των ιδεών. Ο μαρξισμός ήταν, όπως γράφει ο Σαρτρ, «ο αξεπέραστος ορίζοντας της εποχής» και για τον Φουκώ «ήταν δύσκολο την περίοδο εκείνη να μην είσαι μαρξιστής και να μην αναφέρεσαι στον Μαρξ».

Ο Μάης μεταξύ ήττας και ενσωμάτωσης

Του Γιώργου Καραμπελιά

Πενήντα χρόνια με τον Μάη του 68 κάθε εφημερίδα κάθε ηλεκτρονικό σάιτ και κάθε συστημικό ίδρυμα, πραγματοποιεί κάποιο αφιέρωμα στα πενήντα χρόνια από τον Μάη του ’68. Μια εξέγερση που στρεφόταν ενάντια στο «σύστημα» σε κάθε μορφή του «γιορτάζεται» σήμερα από τους κύριους φορείς του; Πρόκειται για ένα φαινόμενο με δύο πλευρές. Η μια πλευρά είναι η ενσωμάτωση του Μάη και των φορέων του και η δεύτερη είναι η προσπάθεια συγκάλυψης του περιεχομένου του. Ως προς το πρώτο ζήτημα, δηλαδή την ενσωμάτωση του «Μάη», θα πρέπει να θυμόμαστε ότι έχουν περάσει 50 χρόνια και ένας μεγάλος αριθμός από τους φορείς, τις οργανώσεις, τα κινήματα που είχαν εμφανιστεί τότε, σήμερα βρίσκονται στην εξουσία, από τη διαφήμιση και την… πολιτική μέχρι την λογοτεχνία.

Ο Μάης είναι μια ολόκληρη ιστορική περίοδος που αρχίζει από τις αρχές της δεκαετίας του ’60 και φτάνει μέχρι και τη δεκαετία του ’70, ενώ δεν υπήρξε ένα φαινόμενο αποκλειστικά δυτικό ούτε ακόμα στενότερα αποκλειστικά γαλλικό και φοιτητικό

Αξίζει όμως ταυτόχρονα να σκεφτούμε ότι το 1968 στην Αμερική ήταν πολύ πρόσφατο το κίνημα του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και των μαύρων ενώ πριν δέκα χρόνια ένας μαύρος έγινε πρόεδρος των ΗΠΑ! Είναι μία εξέλιξη, την οποία δεν θα μπορούσαμε να κατανοήσουμε χωρίς την ύπαρξη του Μάη.

Ο Μάης είναι μια ολόκληρη ιστορική περίοδος που αρχίζει από τις αρχές της δεκαετίας του ’60 και φτάνει μέχρι και τη δεκαετία του ’70, ενώ δεν υπήρξε ένα φαινόμενο αποκλειστικά δυτικό ούτε ακόμα στενότερα αποκλειστικά γαλλικό και φοιτητικό, διότι έτσι συγκαλύπτεται το ουσιαστικό περιεχόμενο ενός κινήματος που αρχίζει από τον Γκεβάρα, φτάνει στην Κίνα, την Παλαιστίνη, την εξέγερση στην Πολωνία και την Τσεχοσλοβακία ενάντια στον «υπαρκτό σοσιαλισμό και στο μεγαλύτερο εργατικό απεργιακό κίνημα στην ιστορία.

Μισό αιώνα μετά το Μάη του ‘68, η Γαλλία συγκλονίζεται από μεγάλους εργατικούς και φοιτητικούς αγώνες!

Του Γιώργου Μητραλιά

Tο γεγονός ότι τα ΜΜΕ μας μιλάνε για τη Γαλλία μόνον όταν πρόκειται να εκθειάσουν τον πρόεδρό της και τους πυραύλους -ή τις φρεγάτες- του δεν σημαίνει και ότι δεν συμβαίνει στη χώρα του το παραμικρό άξιο λόγου. Συμβαίνει μάλιστα το διαμετρικά αντίθετο. Εδώ και βδομάδες, αυτή η μεγάλη ευρωπαϊκή χώρα σαρώνεται από ένα συνεχώς ογκούμενο απεργιακό κύμα που συνδυαζόμενο με την εμφάνιση ενός όλο και πιο διευρυνόμενου ριζοσπαστικού φοιτητικού κινήματος, δείχνει να τερματίζει 15 χρόνια αδυναμίας της γαλλικής κοινωνίας να αντισταθεί στο νεοφιλελευθερισμό.

Όμως, δεν πρόκειται μόνο για αυτό. Επειδή ο κ. Μακρόν έχει βάλει τον πήχη των φιλοδοξιών του πάρα πολύ ψηλά και επειδή έχει επιλέξει -κατά το πρότυπο της Θάτσερ- να κάνει τα πάντα για να συντρίψει κάθε κοινωνική αντίσταση (1) για τις επόμενες αρκετές δεκαετίες, το αμέσως προσεχές μέλλον είναι ανοικτό σε κάθε πρόβλεψη: Τα πάντα είναι πιθανά και δυνατά, το χειρότερο αλλά και το καλύτερο τόσο για τον κ. Μακρόν και τους δικούς του όσο και για τους μισθωτούς, τη νεολαία και τους λοιπούς καταφρονεμένους της Γαλλίας που προσβλέπουν σε ένα Μάη του 2018 αντάξιο εκείνου που συγκλόνισε πριν από μισό αιώνα ολάκερο τον κόσμο!…

Σήμερα, οι αιτίες για ένα νέο Μάη είναι πολύ περισσότερες από ό,τι το '68.

Του Κώστα Βεργόπουλου (στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία 19 Μαΐου 2013)

Ο Μάης του '68 δεν οργανώθηκε από καμιά πολιτική ούτε κομματική οργάνωση. Ηταν ένα αυθόρμητο ξέσπασμα από τα βάθη της γαλλικής κοινωνίας, που υπερέβαινε τις οργανώσεις, είτε μεγάλες και γνωστές είτε, ακόμη περισσότερο, μικρές αριστερίστικες ομαδοποιήσεις που ανθούσαν τότε. Ενώ εκ των άνω το πολιτικό κλίμα ήταν εφησυχαστικό και η γαλλική κοινωνία θεωρούνταν ότι βρισκόταν σε νάρκωση και πλήξη, εν τούτοις τη διέτρεχαν σαρωτικές διεργασίες ανατροπής, που φανερώθηκαν από τις πρώτες μέρες του Μάη. Τελικά, όλες οι οργανώσεις, είτε μεγάλες είτε μικρές, παρ' όλο που αντιστάθηκαν στη νεανική εξέγερση, σύρθηκαν από αυτήν και την ακολούθησαν, έστω και αν εκ των ένδον δεν έπαψαν να την υπονομεύουν σε κάθε της βήμα, αλλά και όσον αφορά τα πολιτικά διδάγματα που αντλήθηκαν εκ των υστέρων από αυτήν. Αυτό που με εντυπωσίαζε από τις πρώτες μέρες των γεγονότων του Μάη ήταν τα σκυθρωπά και αποφασισμένα για σύγκρουση πρόσωπα των νέων παιδιών, η συνειδητοποίηση της ανάγκης για αυτο-οργάνωση των νέων, ανεξάρτητα από την ιδιαίτερη ένταξη του καθενός, και η καθολική αφοσίωση στην εξέγερση κατά του συστήματος, που αποσπά την ανθρώπινη ουσία όχι μέσω της στέρησης, αλλά μέσω της υλικής ευμάρειας και του καταναλωτισμού. Το θέμα μάς αιφνιδίασε, αλλά και μας έμαθε πολλά, εμάς που προερχόμαστε από την Ελλάδα της μιζέριας και της καταστολής και είχαμε ζήσει σε συνθήκες κάθε άλλο παρά ευμάρειας. Ορισμένοι επιχείρησαν να διαβάλουν τη νεανική εξέγερση με το επιχείρημα ότι δεν ήταν της εργατικής τάξης, αλλά των καλοζωισμένων παιδιών της μεσαίας τάξης. Ομως, από τα μέσα του Μάη, η εργατική τάξη, παρ' όλο που δεν είχε ξεκινήσει αυτή πρώτη, ακολούθησε τη γενικότερη εξέγερση με καταλήψεις των χώρων εργασίας σε ολόκληρη τη Γαλλία. Μια γενικευμένη παλλαϊκή εξέγερση όλων των τάξεων, μέσα σε πνεύμα συναδέλφωσης και αλληλεγγύης χωρίς όρια, κατά του οργουελικού κράτους της επιτήρησης και άλωσης των πολιτών με τη μέθοδο της κατανάλωσης.

Να πάει να γαμηθεί ο Μάης του ’68. Πολεμήστε τώρα !!!

Του Άρη Χατζηστεφάνου

Κι αν ήταν σήμερα 1968; Βασανιστήρια, παρακράτος, κυνήγι μαγισσών εναντίον της αριστεράς και ο Πάγκαλος... στα χαρακώματα.

Η επέτειος μιας επετείου είναι πολύ μεγάλο πράγμα. Για τη συμπλήρωση 45 χρόνων από το Μάη του 68, λοιπόν, σκεφτήκαμε να μην ανατρέξουμε στα γεγονότα εκείνης της χρονιάς αλλά στην αποτύπωσή τους από τα μέσα ενημέρωσης και τους πνευματικούς ταγούς κάθε εποχής.
Τα αφιερώματα σε ιστορικές επετείους, έλεγε ένας παλιός κανόνας από τα περιοδικά της δεκαετίας του ’80 και του ’90, «πουλάνε» όταν η χρονολογία τους διαιρείται με το πέντε. «Πουλάνε» όμως ακόμη περισσότερο όταν διαιρείται με το δέκα. Ένα αφιέρωμα για το Μάη του ’68, λόγου χάρη, έπρεπε να πέσει στο 1998 ή στο 2008 ενώ μια μικρότερη αναφορά μπορούσε να γίνει το 2003 και το 2013.

Μάης '68. Μαρτυρίες των Κώστα Βεργόπουλου και Νίκου Κούνδουρου

Αυθόρμητο ξέσπασμα

Του Κώστα Βεργόπουλου

Ο Μάης του '68 δεν οργανώθηκε από καμιά πολιτική ούτε κομματική οργάνωση. Ηταν ένα αυθόρμητο ξέσπασμα από τα βάθη της γαλλικής κοινωνίας, που υπερέβαινε τις οργανώσεις, είτε μεγάλες και γνωστές είτε, ακόμη περισσότερο, μικρές αριστερίστικες ομαδοποιήσεις που ανθούσαν τότε. Ενώ εκ των άνω το πολιτικό κλίμα ήταν εφησυχαστικό και η γαλλική κοινωνία θεωρούνταν ότι βρισκόταν σε νάρκωση και πλήξη, εν τούτοις τη διέτρεχαν σαρωτικές διεργασίες ανατροπής, που φανερώθηκαν από τις πρώτες μέρες του Μάη. Τελικά, όλες οι οργανώσεις, είτε μεγάλες είτε μικρές, παρ' όλο που αντιστάθηκαν στη νεανική εξέγερση, σύρθηκαν από αυτήν και την ακολούθησαν, έστω και αν εκ των ένδον δεν έπαψαν να την υπονομεύουν σε κάθε της βήμα, αλλά και όσον αφορά τα πολιτικά διδάγματα που αντλήθηκαν εκ των υστέρων από αυτήν.

Μάης του ’68: Μια αντιαυταρχική εξέγερση

Του Γιώργου Καραμπελιά

Στο Παρίσι βρέθηκα τον Σεπτέμβριο του 1967, σε ηλικία 20 ετών. Διέκοψα τις σπουδές μου στην Ιατρική, στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Οταν έφτασα εκεί, η πόλη βρισκόταν σε πολιτικό αναβρασμό, ιδιαίτερα με αφορμή το Βιετνάμ. Ο αναβρασμός ήταν τότε γενικευμένος, από τις ΗΠΑ, μέχρι την Τσεχοσλοβακία, το Μεξικό, τη Γερμανία, την Ιταλία, την Κίνα. Αυτό το παγκόσμιο κίνημα βρήκε το σύμβολό του στο Παρίσι. Στη Γαλλία εξάλλου υπάρχει μια παλιά παράδοση συγκεντρωτισμού στην πρωτεύουσα, καθώς και μια πολύ παλιά ιστορία εξεγέρσεων, οι οποίες εκδηλώνονται, από το 1789 μέχρι την Κομμούνα του 1871 και τον Μάη του ’68, με εκρηκτικό τρόπο.

Τον Μάη που αγαπήσαμε...

Στον Μάη που πάντα ονειρευόμαστε... Στον Μάη που πάντα προδίδουμε...

Μάης 68: Παγκόσμια εξέγερση

Σαραντα πέντε χρόνια από την εξέγερση που συγκλόνισε τον πλανήτη και αποχαιρέτισε την μεταπολεμική ανάπτυξη.

Ανάρτηση από: /info-war