Το ΚΚΕ για το Κυπριακό: Στο απυρόβλητο το ΝΑΤΟ κι ο Ευρωατλαντισμός!

Του Γρηγόρη Γρηγοριάδη

Στην 50η επέτειο του Αττίλα, διάλεξε το ΚΚΕ να επαναλάβει τις γνωστές, σχετικά πρόσφατα τροποποιημένες σε σχέση με το παρελθόν, θέσεις του για το Κυπριακό. Στις θέσεις αυτές έχουμε αναφερθεί, σχετικά αναλυτικά, στο παρελθόν (βλέπε άρθρο μας στις 30 Απρίλη 2021). Είναι, όμως, χρήσιμο να ξαναθυμίσουμε εδώ τις βασικές πλευρές εκείνης της κριτικής, εμπλουτισμένες από απαντήσεις σε νέα ζητήματα που έχει αναδείξει στο ενδιάμεσο η πολιτική και ιδεολογική πάλη.

Δεν είναι λίγοι οι σύντροφοι - και μάλιστα της πατριωτικής Αριστεράς - που βιάστηκαν να χαιρετίσουν αυτές τις θέσεις όταν πρωτοδιατυπώθηκαν, ως πράξη διαχωρισμού από την απροκάλυπτα φιλοϊμπεριαλιστική γραμμή του ΑΚΕΛ. Είναι άραγε έτσι τα πράγματα;

Στην πραγματικότητα, το ΚΚΕ κάνει - ΚΑΙ στο Κυπριακό - το ίδιο ακριβώς που κάνει σε όλα τα ζητήματα φλέγοντος πολιτικού ενδιαφέροντος, ακολουθεί την ΙΔΙΑ ΑΚΡΙΒΩΣ μεθοδολογία: ανάμιξη σωστών επιμέρους διαπιστώσεων ως προς τις επιπτώσεις της κυρίαρχης πολιτικής, με ένα βαθιά λαθεμένο πλαίσιο ανάγνωσης της συγκυρίας, διεθνώς και τοπικά και, στο τέλος, υποκατάσταση των άμεσων, πολιτικών συνθημάτων πάλης από αφηρημένα συνθήματα ιδεολογικής ζύμωσης, έξω από τόπο, χρόνο και συνθήκες. Αυτή είναι η γραμμή του Περισσού, κυριολεκτικά σε ΟΛΑ τα βασικά ζητήματα. Δε θα μπορούσε το Κυπριακό να είναι εξαίρεση...

«Μέτωπο νεοφιλελεύθερων διεθνιστών» στηρίζει τον κ.Μητσοτάκη στην αδιέξοδη πολιτική του στα ελληνοτουρκικά

Φωτογραφία ΤΑΤΙΑΝΑ ΜΠΟΛΑΡΗ/EUROKINISSI

Του Πάρη Καρβουνόπουλου

Θλιβερή επέτειος του Αττίλα 2 στην Κύπρο σήμερα…49 χρόνια μετά βρισκόμαστε στην άκρη του γκρεμού των ελληνοτουρκικών και του Κυπριακού, με την κυβέρνηση Μητσοτάκη να είναι έτοιμη να πηδήξει στο κενό! Προς αυτή την κατεύθυνση την σπρώχνουν και δυνάμεις της αξιωματικής αντιπολίτευσης που δηλώνουν σύμφωνες με τις επικίνδυνες ακροβασίες Μητσοτάκη!

Πρόκειται για το «μέτωπο του νεοφιλελεύθερου διεθνισμού»! Δύο «άκρα» στην προσέγγιση των εθνικών θεμάτων, που ξεκινώντας από διαφορετικές αφετηρίες συναντιούνται στο κενό που ρίχνουν τα εθνικά συμφέροντα…

Οι «νεοφιλελεύθεροι» που μισούν οτιδήποτε δεν παράγει χρήμα παθαίνουν αλλεργία με οποιονδήποτε φορά στολή και ασχολούνται με τον εξοπλισμό της χώρας μόνο όταν πρόκειται να προκύψει κέρδος …Το ονομάζουν εδώ και χρόνια «εξοπλιστική διπλωματία», κλέβοντας τον όρο από τη Σημιτική περίοδο διακυβέρνησης της χώρας. Υπάρχουν πολλά κοινά με το τότε και το σήμερα…

Οι «διεθνιστές» είναι γνωστοί για τις απόψεις τους που είναι ουτοπικές. Δεν μπορεί να αποδοθεί σε όλους όσους τις υποστηρίζουν το «ελαφρυντικό» του «ρομαντισμού» και της «αφέλειας».

Οι δύο «πυλώνες» του «μετώπου του νεοφιλελεύθερου διεθνισμού» θεωρούν ότι η σημερινή συγκυρία αποτελεί χρυσή ευκαιρία για να γίνει «ελληνοτουρκικός διάλογος»! Δεν χρειάζεται νομίζουμε να εξηγήσουμε ότι πρόκειται για μία από τις χειρότερες περιόδους που έχουν υπάρξει για διάλογο με την Τουρκία.

Ακόμη και στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ αρθρογράφησε υπέρ του διαλόγου καλώντας το κόμμα του να στηρίξει τον Μητσοτάκη στην προσπάθεια που κάνει να «τα βρούμε με την Τουρκία»! Προφανώς θα συμφωνεί και με όσα είπε ο πρωθυπουργός για τη …σχετικότητα της ελληνικής κυριαρχίας!

Τι συνέβη στην Κύπρο τον Ιούλιο του 1974;

Από την Ρήξη φ. 135

Όλα ξεκίνησαν από τις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου που σηματοδότησαν την πρώτη μεγάλη νίκη της Τουρκίας, δηλαδή την αποτροπή της Ένωσης και την μεταβολή της σε «εγγυήτρια δύναμη», ενώ το ανεφάρμοστο Σύνταγμα άνοιξε τον δρόμο για την διχοτομική πορεία που ακολούθησε. Και η ευθύνη δυστυχώς –όχι ισομερώς βέβαια–, ανήκει σε όλες τις πολιτικές δυνάμεις.
Αρχικώς, η Δεξιά αποδείχτηκε ανίκανη να ακολουθήσει μια εθνικοαπελευθερωτική γραμμή, δεδομένης της εξάρτησής της από τις ΗΠΑ, εξάρτηση που θα οδηγήσει αρχικώς στην αποχώρηση της ελληνικής Μεραρχίας το 1967 και, τελικά, στο πραξικόπημα και την προδοσία του Ιωαννίδη. Έτσι η στρατιωτική δικτατορία, που κοπτόταν υπέρ των «εθνικών δικαίων», αρχικά αφόπλισε την Κύπρο και στη συνέχεια με το πραξικόπημα την παρέδωσε στην Τουρκία. Και οι αλλεπάλληλες προσπάθειές της για την εκπαραθύρωση του Μακαρίου δημιούργησαν το απαραίτητο ψυχολογικό υπόστρωμα για να μεταβληθεί η υπαρκτή διαίρεση των Ελληνοκυπρίων σε θανάσιμο μίσος μεταξύ τους, υποβοηθώντας την τουρκική εισβολή. Μέσα σε αυτό το κλίμα ο Μακάριος από τη Νέα Υόρκη κάλεσε το Συμβούλιο Ασφαλείας, στις 19 Ιουλίου 1974, να αποκαταστήσει την τάξη, και να θέσει τέλος την «εισβολή της Ελλάδας»:

Υπάρχει «Αττίλας 3»;

Του Ρούντι Ρινάλντι

«Επιχείρηση Αττίλας» (τουρκικά: Atilla Harekâtı) ήταν η ονομασία της τουρκικής στρατιωτικής εισβολής στην Κυπριακή Δημοκρατία στις 20 Ιουλίου 1974, πέντε μέρες μετά το αμερικανόπνευστο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου που εκτέλεσε η ελληνική χούντα σε βάρος του Μακαρίου. Στην πρώτη φάση («Αττίλας 1») οι τουρκικές δυνάμεις καταλαμβάνουν το 8% του νησιού και, ενώ συνεχίζουν τις επιχειρήσεις τους, ξεκινούν και διαπραγματεύσεις ανάμεσα σε Ελλάδα, Τουρκία και Αγγλία (εγγυήτριες δυνάμεις βάσει των συμφωνιών Ζυρίχης-Λονδίνου). Ο «Αττίλας 2» αποτελεί τη δεύτερη φάση του στρατιωτικού σχεδίου. Στις 14 Αυγούστου, οι Τούρκοι εξαπολύουν γενική επίθεση και καταλαμβάνουν το 38% του νησιού (που από τότε κατέχουν) με χιλιάδες νεκρούς κι αγνοούμενους, και 200.000 πρόσφυγες Ελληνοκύπριους που άφησαν τα υπάρχοντά τους και έζησαν για πολλά χρόνια σε καταυλισμούς στο μη κατεχόμενο τμήμα.

Όλα αυτά έγιναν με πολιτική ηγεσία κεμαλικής κοπής στην Τουρκία, και με πλήρη «ουδετερότητα» των μεγάλων δυνάμεων της εποχής. Μια ανεξάρτητη και αδέσμευτη Κύπρος δεν ήταν αρεστή σε κανέναν. Η προκλητική στάση της Τουρκίας απέναντι στην Κύπρο είναι διαρκής. Τελικός στόχος, η πλήρης κατάληψη του νησιού όταν το επιτρέψουν οι συνθήκες. Γι’ αυτό η Άγκυρα δεν αναγνώρισε ποτέ την Κυπριακή Δημοκρατία και δεν τη θεωρεί κρατική οντότητα. Από το 1983 μάλιστα ανακήρυξε το κατεχόμενο τμήμα σε «ανεξάρτητο κράτος», το οποίο αναγνώρισε μόνο η ίδια. Και βεβαίως αδιαφόρησε παντελώς για τις αποφάσεις του ΟΗΕ, τις καταδίκες όλων των διεθνών οργανισμών κ.λπ.

Γιατί όμως κάνουμε λόγο σήμερα για «Αττίλα 3»;

Κλιμάκωση σε ευρύτατο τόξο

Ο «Αττίλας 3» διαφέρει από τις προηγούμενες εκδοχές. Διαφέρει ως προς το «μέτωπο» που διατρέχει: από τον Έβρο, το Αιγαίο, τα Δωδεκάνησα και το σύμπλεγμα του Καστελλόριζου, ως την Κύπρο, προβάλλει ένα πλέγμα διεκδικήσεων και αμφισβήτησης της ελληνικής κυριαρχίας και όλου του πλαισίου που έχει οριστεί από διεθνείς συνθήκες εδώ και 100 χρόνια.

Ήθελα νά'μαι ευπαρουσίαστο πτώμα

• Μια κατάθεση ψυχής από τον πολεμιστή του 74 Μίκη Πασιά σε συνέντευξη με τον Σόλωνα Αντάρτη, στην εκπομπή Σόλωνα και Γόμορρα.

Η ιστορία του Μίκη Πασιά μες τον πόλεμο, παρ' όλο που μοιάζει να είναι μια "προσωπική περιπέτεια" είναι ταυτόχρονα η ιστορία ενός ολόκληρου λαού καταπροδομένου και κατασφαγμένου• είναι η συλλογική περιπέτεια και μνημόσυνο προς τιμήν των νεκρών μας, των αγνών και γνήσιων ανθρώπων που τάχθηκαν - έστω και προδομένοι - να φυλάγουν Θερμοπύλες.

Παρακολουθώντας το βίντεο ήταν πολλές οι φορές που αναγκάστηκα να το σταματήσω για να ξανάβρω την αναπνοή μου. Ή και τον νού μου, την ικανότητα να παρακολουθήσω. Είχε χαθεί, παρασυρμένη μες τις δικές μου αναμνήσεις των ατέλειωτων ωρών κάτω από τους ανηλεείς βομβαρδισμούς του τουρκικού ναυτικού και της τουρκικής αεροπορίας στην Κυρήνεια. Και άνοιξα πολλές τον χάρτη να παρακολουθήσω την πορεία του Μίκη Πασιά και των συντρόφων του που με την διάσπαση του αμυντικού μετώπου τον Αύγουστο του 74, εγκαταλειμένοι από την στρατιωτική ηγεσία χωρίς καμία υποστήριξη ή καθοδήγηση και - διαρκώς υπό τα πυρά του εχθρού - επιβίωσαν από μάχη σε μάχη περπατώντας, τρέχοντας και κατά διαστήματα σερνώμενοι από την ακτή της Κερύνειας ανεβαίνοντας τον Πενταδάκτυλο, συνεχίζοντας προς την Μεσαορία, και μέσα από αμέτρητες απώλειες φίλων και συντρόφων που λιώθηκαν, κάηκαν, πυροβολήθηκαν, κατατεμαχίστηκαν, αιμορράγησαν μέχρι θανάτου ποτίζοντας τού'ν τα αχάριστα ελληνικά χώματα με ποταμούς αίματος, τελικά έφτασαν σε ασφάλεια.

Πλάνα από την τουρκική εισβολή του 1974 (video)

Πλάνα από την τουρκική εισβολή της 20ης Ιουλίου 1974 στην Κύπρο. Δείτε το video.

20 Ιούλη 1974 - 20 Ιούλη 2019: 45 χρόνια Κατοχής, 45 χρόνια Αντίστασης!

"Πάντως εμείς θα τους αντισταθούμε. 

Όποιοι κι αν είναι. 

Όσο δυνατοί κι αν είναι" 

Δώρος Λοίζου

Ευάγγελος Αβέρωφ: «Γιατί αφήσαμε αβοήθητη την Κύπρο το 1974 στον Αττίλα 2»

Του Στέφανου Λαμπίρη

Υπουργός Εθνικής Αμυνας της Ελλάδας κατά τον Αττίλα 2 ήταν ο Ευάγγελος Αβέρωφ, μία από τις μεγαλύτερες πολιτικές μορφές της Μεταπολίτευσης, ο οποίος κατηγορήθηκε ότι άφησε αβοήθητη την Κύπρο στην δεύτερη φάση της εισβολής τον Αύγουστο του 1974 και αντίθετα με την προσπάθεια της στρατιωτικής κυβέρνησης στον Αττίλα 1 που έστειλε δυνάμεις ή προσπάθησε να στείλει ακόμα ισχυρότερες, αρνήθηκε να δώσει την σχετική διαταγή, βασιζόμενος στην κρίση του τότε πρωθυπουργού Κ.Καραμανλή ότι «Η Κύπρος κείται μακράν».

Φέροντας βαρύ φορτίο (όταν ανέλαβε υπουργός οι Τούρκοι, μαζί με τους Τουρκοκύπριους ήλεγχαν μόνο το 6-8% του εδάφους, αφού είχαν καταληφθεί οι περισσότερες τουρκοκυπριακές περιοχές και με τον Αττίλα 2 έφτασαν να κατέχουν σχεδόν το 40% του κυπριακού εδάφους) ο στενός συνεργάτης του Κ. Καραμανλή, υπουργός Άμυνας την εποχή εκείνη και μετέπειτα πρόεδρος της ΝΔ καταθέτει στην επιτροπή της Βουλής το 1988 που είχε ανοίξει τον σχετικό φάκελο.

Ο ηρωικός υπερασπιστής της Κύπρου που οι Τούρκοι εισβολείς τον συνέλαβαν και του πρόσφεραν τσιγάρο. Η αλήθεια πίσω από την φωτογραφία με τον 23χρονο Γιάννη Παπαγιάννη, αποκαλύφθηκε μετά από 35 χρόνια...

Στις 14 Αυγούστου του 1974 οι  τούρκοι εισβολείς της Κύπρου εκτέλεσαν 18 άοπλους αιχμαλώτους πολέμου και τους έριξαν μέσα σε ένα πηγάδι στο Τζιάος της επαρχίας Αμμόχωστου. 

Ο 23χρονος Ιωάννης Παπαγιάννη έφθασε στην Κύπρο στις 17 Ιουλίου από την Αγγλία όπου σπούδαζε, μέσω Ελλάδος, για να καταταχθεί στην Εθνική Φρουρά και να υπερασπιστεί το νησί του από την τουρκική εισβολή. Πολέμησε στην επαρχία Αμμοχώστου και όπως μπορεί κανείς να συμπεράνει έπεσε αιχμάλωτος των Τούρκων. Μαζί του ήταν άλλοι 18 συμπολεμιστές του. 

Βίντεο Ντοκουμέντο με αιχμαλώτους του Αττίλα… Στα Άδανα το 1974! (video)

Βίντεο με Κυπρίους  αιχμαλώτους του Τούρκου κατακτητή το 1974, στα Άδανα, κάνει τις τελευταίες ώρες το γύρο του διαδικτύου.

Κύπρος 1974 - Με τα μάτια των παιδιών

Πως μας ζητούν να ξεχάσουμε;

Ντοκουμέντο της εισβολής 19 -20 Ιουλίου 1974

Εμείς ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ

Του Λευτέρη Ριζά

   20 Ιουλίου 1974 η Τουρκία εισβάλλει στην Κύπρο. Με πρόσχημα το πραξικόπημα κατά του Μακάριου και τον κίνδυνο που διέτρεχαν από αυτό οι Τουρκοκύπριοι. Οι εμπνευστές, οργανωτές και εκτελεστές του πραξικοπήματος είναι πια πάρα πολύ γνωστοί. Το ίδιο και αυτοί που επέτρεψαν την εισβολή στο νησί. Τον «Αττίλα Ι» ακολούθησε ο «Αττίλας ΙΙ» που συμπλήρωσε την καταστροφή. Ο λόγος που κατά την Τουρκία την ανάγκασε στην πρώτη εισβολή, δεν υπήρχε πια. Είχε ανατραπεί η Χούντα στην Αθήνα – είχε αποκατασταθεί η Κοινοβουλευτική Δημοκρατία – και το ίδιο είχε συμβεί και στην Κύπρο. Το σχέδιο, όμως, ήτανε σχέδιο και έπρεπε να εκτελεστεί μέχρι το τέλος του.

      

       Πίσω από όλα αυτά ήτανε βέβαια οι παλιοί καλοί συνέταιροι – με τις διαφωνίες τους βέβαια – Αγγλοαμερικάνοι ιμπεριαλιστές. Οι υπόλοιποι «δημοκράτες» Ευρωπαίοι φίλοι της Δημοκρατίας, των αρχών του διαφωτισμού κλπ κλπ – χύσανε μερικά κροκοδείλια δάκρυα για αυτά που συνέβησαν στην Κύπρο και μετά ουσιαστικά σιώπησαν.

      

       Τα πρώτα ψηφίσματα στον ΟΗΕ μιλούσαν για αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων, αλλά αυτά παραμένουν στην Κύπρο μέχρι τώρα. Τα ίδια ψηφίσματα μιλούσαν για  πλήρη αποκατάσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας στη βάση των συμφωνιών Ζυρίχης και Λονδίνου. Αλλά τίποτα «χειροπιαστό» δεν έκαναν όταν, αντί να αποχωρήσουν οι εισβολείς, ανακήρυξαν το ψευδοκράτος της Β. Κύπρου – το ψευδοκράτος του Ντενκτάς όπως είναι πιο γνωστό.

Αττίλας Ι

20 Ιουλίου, Αθήνα ώρα 00:01 Υπουργείο Εθνικής Αμύνης, Γενικά Επιτελεία, αρχηγεία Σωμάτων Ασφαλείας και υπουργείο Εξωτερικών βρίσκονται σε ενισχυμένη επιφυλακή.
Κύπρος: Στη Κύπρο ο σχηματισμός των εντοπισμένων 11 στόχων πλησιάζει αργά την προβλεπόμενη ακτή Κερύνειας με ταχύτητα 10 κόμβων. Ακολουθεί σειρά σηματικών αναφορών, υπό μορφή κραυγών, επί της προοδευτικά φθίνουσας απόστασης και προσέγγισης αυτών, από τη Ναυτική Διοίκηση Κύπρου, υπό τον αντιπλοίαρχο Γ. Παπαγιάννη.

- Ώρα 03:30 Αναφέρεται απόσταση 20 μιλίων...,

- Ώρα 04:00 Αναφέρεται απόσταση 15 μιλίων... Απάντηση καμία, ο Παπαγιάννης θέτει όλες τις ναυτικές μονάδες σε συναγερμό.

- Ώρα 04:30 Αναφέρεται απόσταση 10 μιλίων (δηλαδή εντός χωρικών υδάτων), ...Απάντηση από Αθήνα ...καμία. Ο Παπαγιάνης διατάζει τις δύο ελληνικές τορπιλακάτους που ελλιμενίζονται στη περιοχή να πλεύσουν προς αναγνώριση στόχων και σε πλήρη ετοιμότητα οπλισμού. Αν δεχθούν επίθεση ν΄ αμυνθούν.

- Ώρα 05:00 Αναφέρεται απόσταση 5 μιλίων.... Ταυτόχρονα αναφέρεται ισχυρή αεροπορική επιδρομή. οι δύο τορπιλάκατοι βυθίζονται υπό τα πυρά των πλοίων και των αεροσκαφών, ενώ λίγο μετά....αναφέρεται προσέγγιση ακτής....προσγειάλωση.

- Ώρα 05.30 ή 05:45 Αναφέρεται έναρξη αποβατικής δραστηριότητας και πτώση αλεξιπτωτιστών.

Κατόπιν της τελευταίας αναφοράς υπάρχουν συγκεχυμένες πληροφορίες. Κατά μία πηγή την αυτή ώρα με την αναγγελία της τουρκικής απόβασης δόθηκε η πρώτη διαταγή "αντίστασης μέχρις εσχάτων", χωρίς να διευκρινίζεται από ποιον προς ποιους. Κατ΄ άλλη πηγή υπήρξε κενό, εν αναμονή διαταγών. Κατά τρίτη πηγή οι ευρισκόμενες στη περιοχή της Κερύνειας δυνάμεις της ΕΛΔΥΚ άρχισαν αυτοβούλως αντίσταση, λίγο αργότερα, μετά από τον δεχόμενο αεροπορικό βομβαρδισμό του στρατοπέδου τους.

20ής Ιούληδων οι συνειρμοί…

Του Λάζαρου Μαύρου

Ε Ι Κ Ο Σ Τ Η ΙΟΥΛΙΟΥ 1974 είναι πρώτ’ απ’ όλα οι προδομένες κυπριακές Θερμοπύλες. Το γνωρίζουν, ως φρικτά ανεξίτηλη εμπειρία, όσοι επέζησαν απ’ το μαρτυρικό 251 Τάγμα Πεζικού της Κερύνειας. Στους οποίους, οι από 15.7.1974 πραξικοπηματίες χουντικοί επικεφαλής του ΓΕΕΦ, το βράδυ της Παρασκευής 19.7.1974 που έβλεπαν τον στόλο του Αττίλα να προσεγγίζει την Κερύνεια, α-π-α-γ-ό-ρ-ε-υ-σ-α-ν να ταχθούν εγκαίρως στις θέσεις άμυνας επί της ακτής που ανέκαθεν προέβλεπαν τα Σχέδια Άμυνας Κύπρου.

- ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ όσοι επέζησαν απ’ το μαρτυρικό 286 Μηχανοκίνητο Τάγμα Πεζικού που ΔΕΝ του επέτρεψαν το βράδυ της 19ης να μετακινήσει τα τεθωρακισμένα ΒTR του, από το παλιό ΓΣΠ της Λευκωσίας, στον προσχεδιασμένο χώρο αποστολής του στην Κερύνεια.

- ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ όσοι επέζησαν απ’ το εξίσου μαρτυρικό 281 Τάγμα Πεζικού που δεν του επέτρεψαν το βράδυ της 19ης να μετακινηθεί απ’ τη Λευκωσία για να επανδρώσει τις προβλεπόμενες δικές του θέσεις μάχης στις ακτές της Κερύνειας.

- ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ όσοι επέζησαν απ’ το μαρτυρικό 70 Τάγμα Μηχανικού, που κατάφεραν μεν να φτάσουν νύχτα της 19ης στην Κερύνεια, αλλά ΕΚΕΙ τους α-π-α-γ-ό-ρ-ε-υ-σ-α-ν να στρώσουν τα προβλεπόμενα ναρκοπέδια στην ΑΚΤΗ ΤΟΥ ΠΕΝΤΕΜΙΛΙ, όπου, μετά από λίγες ώρες, πρωί του Σαββάτου 20ή Ιουλίου 1974 αποβιβάστηκε ανενόχλητη η ταξιαρχία «Τσιακμάκ» με το 50 Σύνταγμα Καραογλάνογλου της 39ης Μεραρχίας του Αττίλα…

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ (έλα που ξεχάσαμε!!!)

Τουρκική εισβολή στην Κύπρο ( foto και video )

Νέες ανέκδοτες φωτογραφίες και βίντεο από τις δύο φάσεις της τουρκικής εισβολής έδωσε στη δημοσιότητα το τουρκικό πρακτορείο «Ανατολή».

Όπως αναφέρεται οι φωτογραφίες είναι από το αρχείο των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων και δόθηκαν στη δημοσιότητα με αφορμή την επέτειο των 30 χρόνων του ψευδοκράτους. Οι φωτογραφίες είναι και από τις δύο φάσεις της εισβολής.

Στο βίντεο διάρκειας 1.24 λεπτών φαίνονται τουρκικά τανκ, Τούρκοι κομάντο και αλεξιπτωτιστές κατά τη διάρκεια της εισβολής, απόβαση στρατιωτών στο Πέντε Μίλι, τουρκικά πολεμικά ενώ για μερικά δευτερόλεπτα φαίνονται Ε/κ αιχμάλωτοι πολέμου που κατεβαίνουν από ένα λεωφορείο και ακολουθεί η είσοδος τουρκικών δυνάμεων σε πόλη που κατέλαβαν.

Αττίλας '74: Ο Βιασμός της Κύπρου

Attila '74: The Rape of Cyprus (1975) από tvxorissinora

Έφυγε από την ζωή η «Μάνα των αγνοουμένων» του 1974

Η "μάνα όλων των αγνουμένων" είχε και η ίδια τον δικό της αγνοούμενο γιο από τον Αττίλα Β'. Έκτοτε αφιέρωσε την ζωή της στην ανεύρεση της τύχης του παιδιού της, ενώ πρωτοστατούσε σε κάθε εκδήλωση που αφορούσε στους αγνούμενους. Τα τελευταία 39 χρόνια η ύπαρξή της ήταν συνηφασμένη με το οδόφραγμα της Λήδρας, μέχρι που την εγκατέλειψε η καρδιά της στα 82 της χρόνια...

Δεν κατάφερε να εξακριβώσει ποτέ τι συνέβη στον γιο της Νίκο, ο οποίος παραμένει αγνοούμενος του Αττίλα Β', στον τραγικό και αιμοσταγή δεύτερο γύρο της τουρκικής εισβολής, τον Αύγουστο του 1974.

Η κυρία Ελένη καταγόταν από τον Άγιο Αμβρόσιο Κερύνειας, αλλά για 39 χρόνια ζούσε στο οδόφραγμα του Λήδρα Πάλας, παρίστατο σε κάθε τελετή για τους αγνοουμένους στις εκκλησίες, τις κηδείες, τα μνημόσυνα, κρατώντας πάντα τις φωτογραφίες όχι μόνο του γιού της, αλλά και των υπόλοιπων 11 παληκαριών του Αγίου Αμβροσίου Κερύνειας που αγνοούνται.

Με το άνοιγμα των οδοφραγμάτων το 2003 η κυρία Ελένη αρνήθηκε για λόγους αρχής να ξαναπάει στον κατεχομένο Άγιο Αμβρόσιο Κερύνειας.

Η Ελένη Αδάμου Βλάχου κατέστη πρόσωπο - σύμβολο του αγώνα όλων των Κυπρίων μανάδων για εντοπισμού και εξακρίβωση της τύχης των αγνοουμένων του 1974.