Τις τελευταίες εβδομάδες παρακολουθούμε τους αδελφούς Αρμενίους να εγκαταλείπουν τις πατρογονικές εστίες τους, χιλιάδων ετών. Το Στεπανακέρτ και το Ναγκόρνο Καραμπάχ αφαρμενίζονται. Το τουρκοαζερμπαϊτζάν κάνει αυτό που γνωρίζει καλά. Εθνοκάθαρση κι εκτοπισμό των λαών που ζούνε σε εδάφη, τα οποία θεωρεί δικά του κι ενοχλούν το βάρβαρο παραλήρημα αυτοκρατορικού μεγαλείου της Τουρκίας και του αδελφού κράτους της του Αζερμπαϊτζάν.
Της Ειρήνης Μαρούπα *
Βλέποντάς τους να ξεκληρίζονται, παππούδες, πατεράδες, μανάδες και παιδιά, μετά από στέρηση ακόμα και της στοιχειώδους τροφής και φαρμάκων επί 10 μήνες, λόγω του αποκλεισμού που τους επέβαλε το τουτρκοαζερμπαϊτζάν, αναλογίζομαι την γενοκτονία των αδελφών Αρμενίων τον 20ο αιώνα. Πάνω από 300.000 άνθρωποι εξοντώθηκαν κι εκτοπίστηκαν από το 1915 ως το 1918 από τους Οθωμανούς και τους Νεότουρκους, οι οποίοι ήθελαν τότε, να οικοδομήσουν το τουρκικό έθνος… Και το οικοδόμησαν. Πάνω στα πτώματα και το αίμα των λαών.
Η γενοκτονία των Ποντίων το 1921, αριθμεί πάνω από 600.000 ανθρώπους, με την αποκρουστική εικόνα των ποντίων γυναικών, γυμνών κι απαγχονισμένων να κρέμονται από τον ιστό του θανάτου τους, να χαράζει το μυαλό μου. Γυναίκες και κορίτσια βιασμένες, ατιμασμένες, ντροπιασμένες, σφαγμένες, μπρος στους άντρες και τα παιδιά τους. Άντρες και παιδιά τουφεκισμένα εμπρός σε ανήμπορους γονιούς. Αυτή είναι η Τουρκία και το Αζερμπαϊτζάν.
Η γενοκτονία του Μικρασιατικού Ελληνισμού, στέριωσε για τα καλά το σύγχρονο τουρκικό κράτος. 1922. Σφαγές, αίμα ποτάμι, βιασμοί, εκτοπίσεις. Η φωτιά στην Σμύρνη που ξεκίνησε από την αρμένικη συνοικία και κατέκαψε και την ελληνική. Βία χωρίς όριο. Τα ίδια στην Κωνσταντινούπολη το 1955. Και ξανά τα ίδια ζήσαμε στην Κύπρο το 1974.
Κι όμως. Οι λαοί ξεχνούν. Ξέχασαν. Παράλογο αλλά αληθινό! Ξεχνούμε και θέτουμε τις βάσεις να ξαναπάθουμε τα ίδια! Πειθόμαστε από ξενόδουλες, αμετροεπείς και ολίγιστες ηγεσίες ότι δεν πειράζει που μέσα στον 20ο αιώνα ξεκληρίστηκαν λαοί ολόκληροι από τους Τούρκους. Κι εμείς μαζί. Πειθόμαστε ότι αυτό μαγικά, δεν θα ξανασυμβεί. Είναι το εύκολο βλέπετε. Κι ο άνθρωπος έχει την τάση να πείθεται από το εύκολο που του τάζουν, παρά από το δύσκολο που του λένε τα μάτια του και το ένστικτό του.
