Tι είναι η Ελλάδα τελικά;

Του Ηλία Παπαναστασίου 

 

Δεν απαιτείται ιδιαίτερη προσπάθεια για την απάντηση. Η Ελλάδα είναι πλέον μια «ολοκληρωμένη» Αποικία της Αμερικής, μια Αμερικανική Αποικία που θυμίζει Πόρτο Ρίκο. Γιατί αυτό είναι ουσιαστικά, το Πόρτο Ρίκο της Ευρώπης. Αυτό επιβεβαιώνεται και με την τελευταία συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και ΗΠΑ μέσω της Αμερικανίδας Πρέσβειρας για την δημιουργία ενεργειακού κόμβου (Hub) στον Πειραιά όπου το αμερικανικό LNG με την αμέριστη συμπαράσταση του στόλου των Ελλήνων εφοπλιστών θα εφοδιάζει την Ουκρανία του γνωστού Ζελένσκυ στον πόλεμο του ΝΑΤΟ εναντίον της Ρωσίας.

Καμμιά μεταπολεμική κυβέρνηση δεν έφερε την χώρα σε τέτοιο επίπεδο γλοιώδους αμερικανοφιλίας και Αμερικανοδουλείας όσο η σημερινή, χωρίς φυσικά να απαλλάσσονται των ευθυνών τους και όλες οι προηγούμενες Κυβερνήσεις. Η Ελλάδα μετατράπηκε από χώρα σε χώρο όπου σταθμεύουν όλες οι στρατιωτικές και οικονομικές δυνάμεις των ΗΠΑ αλλά και των υπολοίπων Νατοϊκών χωρών μεταλλάσσοντας το προφίλ και την εικόνα της χώρας «επί το αμερικανικότερον» αλλά και «επί το δουλοπρεπέστερον». Μια χώρα με ένδοξο παρελθόν έχει «μετασχηματισθεί» σε απέραντο εργοστάσιο παραγωγής δουλοπρεπών και γραικύλων πολιτικών, επιχειρηματιών αλλά και σημαντικών στρωμάτων του ελληνικού λαού. Ο όρος Graeculus του Κικέρωνα επανήλθε –ουσιαστικά ποτέ δεν λησμονήθηκε στην χώρα μας– και το είδος των Graeculi κοντεύει να λάβει τις ποσοτικές και ποιοτικές διαστάσεις ενός ολοκλήρου έθνους.

 

Ας παρατηρήσουμε χαρακτηριστικά του νεοελληνικού χαρακτήρα και μαζικής ψυχολογίας των τελευταίων 30-40 ετών.

Ο Νεοέλληνας γίνεται «εισαγόμενος, εξηρτημένος ρευμάτων εισαγωγής» κλπ. χωρίς χώρο εγχώριας παραγωγής και αναπαραγωγής. Η μείωση έως παντελής εξαφάνιση της εγχώριας παραγωγής ανέβασε στα ύψη την «εισαγωγή» όχι μόνο σαν όρο οικονομικής επιβίωσης και «φαντασιακής κατανάλωσης» αλλά σαν έννοια ταυτισμένη με την ύπαρξη αυτής της χώρας. Η Ελλάδα δεν υπάρχει πάρα μόνο σαν εισαγόμενη, δεν «πανηγυρίζει» παρά μόνο για «διαφημιστικές καμπάνιες» που δεν έχουν την παραμικρή σχέση με την πραγματικότητα όπως π.χ. οι σιδηρόδρομοι και γενικότερα είναι η χώρα που μονίμως «ζει τον μύθο της», τρέφεται από τα ψέματά της που τα καταναλώνει με επτά μασέλες και θεωρεί την φαντασία σαν την βασικότερη συνιστώσα της ζωής. Όχι την πραγματικότητα αλλά την φαντασία θεωρούν σαν θεμελιακή συνιστώσα της ζωής οι Νεοέλληνες, από αυτήν τρέφονται, σε αυτήν στρέφονται. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, εάν δεν στραφούν στην πραγματικότητα για να την αλλάξουν, να θεωρήσουν το τέλος τους ως προδιαγεγραμμένο με μαθηματική ακρίβεια.

Η συγκλονιστική ομιλία του Ιμπραήμ Τραόρε στον ΟΗΕ. “Η Αφρική δεν είναι το πειραματόζωό σας, η μαριονέτα σας…”:

«Αγαπητοί σύνεδροι, αρχηγοί κρατών, ηγέτες εθνών, σεβαστοί εκπρόσωποι μεγάλων και μικρών εθνών, δεν σας χαιρετώ ως διπλωμάτης καριέρας ή ως άνθρωπος που έχει ανατραφεί για αίθουσες δεξιώσεων και χειραψίες. 

Δεν έρχομαι να σας μιλήσω με την επιδέξια γλώσσα της στιλβωμένης πολιτικής.

 Έρχομαι σε εσάς ως στρατιώτης του λαού μου, ως φύλακας μιας τραυματισμένης χώρας, ως γιος μιας ηπείρου που σήκωσε τον σταυρό του κόσμου, αλλά ποτέ το στέμμα του.

Ονομάζομαι Λοχαγός Ιμπραήμ Τραόρε, Πρόεδρος της Μπουρκίνα Φάσο. 

Σήμερα μιλώ όχι μόνο εκ μέρους των 22 εκατομμυρίων ψυχών στη χώρα μου, αλλά και εκ μέρους μιας ηπείρου της οποίας οι ιστορίες έχουν διαστρεβλωθεί, ο πόνος της έχει αγνοηθεί και η αξιοπρέπεια της έχει επανειλημμένα πουληθεί στο βωμό ξένων συμφερόντων.

Η Αφρική δεν είναι ζητιάνος. Η Αφρική δεν είναι πεδίο μάχης. Η Αφρική δεν είναι το πειραματόζωό σας, η μαριονέτα σας, η αποθήκη πρώτων υλών σας. Η Αφρική δεν σηκώνεται για να γονατίσει, αλλά για να σταθεί στα πόδια της. Ακόμα και σήμερα, μπροστά σε αυτή τη μεγάλη συνέλευση εθνών, λέω: "Η Αφρική δεν θα γονατίσει"

Δήλωση της κεντρικής οργανωτικής επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Κένυας

(μτφρ: Π. Παπαδομανωλάκης)

Σύντροφοι και συντρόφισσες Αφρικανοί. Η Κεντρική Οργανωτική Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος Κένυας εκδίδει αυτή την κρίσιμη ανακοίνωση αναφορικά με τα πρόσφατα πραξικοπήματα που εκτυλίσσονται στην Αφρική και στην ύπουλη απειλή που θέτουν οι ιμπεριαλιστικές προσπάθειες για την κυριαρχία των εθνών μας.

Αντιλαμβανόμαστε ακράδαντα την ιστορική πραγματικότητα ότι η αφρικανική αστάθεια εντάθηκε μετά την παραπλανητική κατάκτηση της ανεξαρτησίας, όπου αναδύθηκαν νεοαποικιακά κράτη, με τους μαύρους καταπιεστές να ενεργούν ως πληρεξούσιοι των πρώην αποικιοκρατών. Η Δυτική Αφρική, ειδικότερα, έχει επωμιστεί το μεγαλύτερο βάρος αυτής της κληρονομιάς.

Ως επαναστάτες, καταλαβαίνουμε ότι δεν είναι όλα τα πραξικοπήματα ίδια. Κάνουμε διάκριση μεταξύ προοδευτικών πραξικοπημάτων, τα οποία καθοδηγούνται από γνήσια λαϊκή υποστήριξη και επιδιώκουν να διαλύσουν διεφθαρμένα καθεστώτα-μαριονέτες που είναι μπλεγμένα με τις δυτικές δυνάμεις, και αντιδραστικών πραξικοπημάτων, τα οποία τροφοδοτούνται και υποστηρίζονται από ξένες παρεμβάσεις για εξυπηρέτηση συμφερόντων.

Με μεγάλη δυσαρέσκεια παρακολουθούμε την υποκριτική στάση των δυτικών δυνάμεων. Υποστηρίζουν επιλεκτικά τα πραξικοπήματα που ευθυγραμμίζονται με τα συμφέροντά τους, ενώ καταδικάζουν εκείνα που αμφισβητούν την ηγεμονία τους. Καταγγέλλουμε αυτή την αλαζονεία και καλούμε τη Δύση να σεβαστεί την κυριαρχία των αφρικανικών εθνών, επιτρέποντάς μας να αντιμετωπίσουμε ανεξάρτητα τα εσωτερικά μας ζητήματα. Τα πρόσφατα πραξικοπηματικά γεγονότα αποκάλυψαν τη βαθιά ριζωμένη επιρροή του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, που επεκτείνει τα πλοκάμια του σε περιφερειακές οργανώσεις όπως η ECOWAS. Η επιρροή αυτή χειραγωγεί τις αφηγήσεις για να εξυπηρετήσει τη δυτική κυριαρχία αντί να προστατεύσει πραγματικά τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη.

Αμερικανοποίηση του Λαού, Αμερικανική αποικία η χώρα

Του Ηλία Παπαναστασίου 

«Ιστορική Αναγκαιότητα» θα χαρακτηρίζαμε την περίοδο Πρωθυπουργίας του Μητσοτάκη. Για έναν απλό, απλούστατο λόγο. Και αυτός είναι ο καταφανής φιλοαμερικανισμός του, η ασυγκράτητη αμερικανοφιλία του.

Εάν οι ΣΥΡΙΖΑΙΟΙ με τον ανεκδιήγητο Τσίπρα, «διεύρυναν» τον δρόμο της υποτακτικής και γλοιώδους Αμερικανοφιλίας, ο Μητσοτάκης άνοιξε περαιτέρω τον δρόμο και τον «αναβάθμισε» σε λεωφόρο. Εάν ο Τσίπρας προετοίμασε το έδαφος των Ελληνο/Αμερικανικών Στρατιωτικών Συμφωνιών, ο Μητσοτάκης διεύρυνε τον αριθμό των βάσεων και όπως φαίνεται, «έχει ο Θεός» για επί πλέον διευρύνσεις και αναβαθμίσεις των Αμερικανικών Στρατιωτικών Βάσεων στην Ελλάδα.

 

 

Όμως η διεύρυνση και ο πολλαπλασιασμός των Αμερικανικών βάσεων στην Ελλάδα έρχεται περίπου ως «επικυρωτική πράξη» της καθολικής, συνολικής και ολιστικού τύπου Αμερικανοποίησης του ελληνικού λαού, του ελληνικού χώρου και συνολικότερα του «ελληνικού κόσμου». Μιας Αμερικανοποίησης η οποία ποτέ στην ιστορία του ελληνικού έθνους και κράτους δεν είχε προχωρήσει τόσο επιτυχώς, με ρυθμό τάχιστο και αποτελεσματικό. Αμερικανοποίηση σαρωτικού χαρακτήρα, ειδικότερα στον χώρο του πολιτισμού, της ψυχαγωγίας και της νεολαίας, παρουσιάζοντας «μορφολογία» πλήρους ισοπέδωσης και απαξίωσης οποιουδήποτε ελληνικού, νεοελληνικού, ρωμαίικου χαρακτηριστικού που θυμίζουν λαϊκό πολιτισμό, ήθη και έθιμα. Με ιδιαίτερη αντιπάθεια στον αρρενωπό, κλασσικό άνδρα και την κλασσικής ομορφιάς γυναίκα. Δύο παραδείγματα από τον πολιτισμό, τα Μέσα Ενημέρωσης και τον κινηματογράφο.

Το πραξικόπημα στο Νίγηρα και η μοίρα της Αφρικής

Με πάνω από 100 πραξικοπήματα τα τελευταία 50 χρόνια, εκ των οποίων ελάχιστα απασχόλησαν τόσο τον Τύπο, η κατάσταση στην περιοχή του Σαχέλ σήμερα παίρνει θέση στα παγκόσμια πρωτοσέλιδα και αναλύεται στα δελτία ειδήσεων, ελέω Νίγηρα. Οι λόγοι πολλοί, οι οπτικές συγκεκριμένες.

Της Λαμπρινής Θωμά

Μόλις το Μαη που μας πέρασε, με τη Γαλλία να καίγεται και τους λαούς της Αφρικής να δίνουν νέο αγώνα για την οριστική απελευθέρωση από την αποικιοκρατία, ο Μωχάμεντ Μπαζούμ, που χαρακτηρίζονταν ως «ο μεγαλύτερος σύμμαχος της Δύσης στην περιοχή», ήταν από τους λίγους που έβρισκε κάτι καλό να πει τον πρόεδρο της Γαλλίας, Εμμανουέλ Μακρόν. «Είναι αλήθεια ότι η γαλλική πολιτική στην Αφρική δεν παρουσιάζει ακόμη κάποιες μεγάλες επιτυχίες. Φταίει η Γαλλία; Δεν νομίζω. Οι αντίπαλοί της θέλουν να παρουσιάσουν τη Γαλλία ως νεοαποικιοκρατική δύναμη. Κάποιοι κολλάνε σε αυτό το κλισέ, που δεν είναι αλήθεια, αλλά είναι πολύ χρήσιμο στην προπαγάνδα. Η Γαλλία είναι απλώς ο εύκολος στόχος για τους λαϊκιστές, και ειδικά όσους δρουν μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα και επηρεάζουν την Αφρικανική νεολαία» δήλωνε στους Φαϊνάνσιαλ Τάιμς.

Εκείνο που ξέχασε να πει είναι πως η Νεολαία είναι η Αφρική.

Αν ο μέσος όρος ηλικίας των κατοίκων της ηπείρου είναι τα 19, στο Νίγηρα είναι τα 15 χρόνια. Ένας δεκαπεντάχρονος του Νίγηρα έχει μεγαλώσει με την παρουσία Γάλλων, Αμερικάνων στον τόπο του, και Ρώσων – αλλά χωρίς το βάρος της αποικιοκρατίας και νεοαποικιοκρατίας πάνω τους – να διαφεντεύουν με την άδεια κυβερνήσεων της μικρής χώρας, και πρόφαση/ αιτία τους τζιχαντιστές, κατά των οποίων, ωστόσο, πολύ λίγα έχουν καταφέρει. Για τους λίγο μεγαλύτερους, η Γαλλία θεωρείται υπεύθυνη για την καταστροφή της Λιβύης, το θάνατο του – ιδιαίτερα αγαπητού σε όλη την Αφρική – Μουαμάρ Καντάφι, και για τη στήριξη σε εχθρικά προς τους λαούς καθεστώτα. Οι μνήμες των γαλλικών ευθυνών για την γενοκτονία της Ρουάντας είναι παρούσες στη λαϊκή μνήμη, επίσης, κάτι που αναγνώρισε και ο ίδιος ο Μακρόν. Και δεν είναι οι μόνες μνήμες γενοκτονιών στην Αφρική, ειδικά αλλά όχι μόνον, από τους Γάλλους.

Μια εικόνα χίλιες λέξεις...

Η μοίρα των αποικιών...

Μεταδημοκρατία με ολίγη από αποικία…

Του Ρούντι Ρινάλντι

Ο όρος «Μεταδημοκρατία» καθιερώθηκε τα τελευταία χρόνια, μετά την έκδοση βιβλίου με αυτόν τον τίτλο από τον Βρετανό πολιτικό επιστήμονα Κόλιν Κράουτς (2004). Ο Κ. Κράουτς με τον όρο «μεταδημοκρατία» αναφέρεται σε κράτη που κυβερνώνται από δημοκρατικά καθεστώτα (διεξάγονται εκλογές, αλλάζουν οι κυβερνήσεις, υπάρχει ελευθερία λόγου), αλλά η εφαρμογή της δημοκρατίας βαθμιαία μειώνεται: Μια μικρή ελίτ είναι αυτή που λαμβάνει τις αποφάσεις στο όνομα των δημοκρατικών θεσμών, οι οποίοι όμως ολοένα και χάνουν την υπόστασή τους, αδειάζουν από κάθε νόημα.

Με πιο ουσιαστικούς όρους, υπάρχει μια σημαντική (έως και ολοκληρωτική) έκπτωση των στοιχείων της λαϊκής κυριαρχίας σε κάθε χώρα (που λογίζεται ως δημοκρατικό καθεστώς). Οι «αγορές», οι ελίτ, οι υπερεθνικοί οργανισμοί κ.λπ., με τρόπο πιο απογυμνωμένο απ’ ό,τι στο παρελθόν, ελέγχουν και κατευθύνουν την πορεία χωρών, ηπείρων, περιοχών. Σε όλες τις χώρες που ακολουθούν μια μεταδημοκρατική τροχιά, ο λαός ανακηρύσσεται σε εχθρό, σε αναχρονιστικό παράγοντα, σε στοιχείο επιρρεπές προς ανορθολογικές και συνωμοσιολογικές απόψεις, που εν γένει ξεστρατίζει σε «εθνολαϊκιστικά» πρότυπα. Και άρα, αφού δεν μπορούμε να αλλάξουμε τον λαό (αν και αυτό το επιχειρούν με το μεταναστευτικό και τις κοινωνίες tutti frutti, δηλαδή την αποδόμηση των συνεκτικών στοιχείων που συγκροτούσαν τις κοινωνίες μέχρι πρόσφατα, διότι το κεφάλαιο θέλει να ξεπεράσει αυτούς τους «αναχρονισμούς»), αποφασίζουμε να αδειάσουμε το «δοχείο» από κάθε έννοια λαϊκής κυριαρχίας και συμμετοχής. Αρκεί μια τυπική συμμετοχή σε κάποια εκλογική διαδικασία, κι αυτή στα όρια ενός 50% που θα προσέρχεται στις κάλπες.

«Να πιάσει τα κατουρημένα της και να φύγει»*

Του Αλέκου Μιχαηλίδη

Η ιστορία έπαιξε περίεργο παιχνίδι το βράδυ της Πέμπτης στην περιοχή του Κουρίου και στα εδάφη που κατέχουν οι βρετανικές βάσεις. Η μνήμη έδωσε τα ρέστα της και επικράτησε, εις βάρος όσων αοριστολογούν για το παρελθόν και μας καλούν να κοιτάξουμε το μέλλον. Ο βρυχηθμός των μοτοσικλετών της Πρωτοβουλία Μνήμης Ισαάκ-Σολωμού επεσήμανε την ιστορική συνέχεια του κυπριακού Ελληνισμού και απάλειψε τα πανηγύρια για την 70χρονη μοναρχία. Οι μοτοσικλετιστές γύρισαν την πλάτη στο «χάπι βάλεϊ» και κάρφωσαν το βλέμμα στους απαγχονισθέντες, στην ΕΟΚΑ, στην ομορφιά που θα σώσει τον κόσμο.

Οι μεν κρύφτηκαν σε κάποια «χαρούμενη κοιλάδα» και γιόρτασαν μαζί με Κύπριες σοπράνο, άλλους στην ορχήστρα, μα και «βρακάδες» του δικοινοτικού (φευ) μουσικοχορευτικού ομίλου, οι δε ακολούθησαν τη τη μνήμη. Οι μεν φόρεσαν -σαν παλιάτσοι- τη λεγόμενη «union jack», αισθανόμενοι κάποια σύζευξη με τη βασίλισσα και τα χρυσά της λούσα, οι δε βάδισαν σε δρόμους γνώριμους, ανηφορικούς και ανώμαλους, μακριά και διακριτά από τα μπλόκα της αστυνομίας των βάσεων. Οι μεν απήλαυσαν τις χορωδίες του αγγλικού στρατού, τις φολκλόρ μελωδίες, βασάνισαν τη νύχτα με το μεσαιωνικό «god save the queen», οι δε πήραν άλλον δρόμο, τον δρόμο της αρετής.

ΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΙΑΣ συνέχεια στην ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ!

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου

Οι Βρετανικές Βάσεις στην ΚΥΠΡΟ θα εορτάσουν τα 70χρονα της Βασίλισσας Ελισάβετ Β’ στο θρόνο, γνωστό ως Πλατινένιο Ιωβηλαίο (Platinum Jubilee)!

σε εκδήλωση που θα πραγματοποιηθεί προς τιμή της Βασίλισσας Ελισάβετ στο Αρχαίο Κούριο.

Στο έδαφος ενός ανεξάρτητου κράτους (του οποίου ένα 37% κατέχεται παράνομα από την Αναθεωρητική Τουρκία), εδώ που έχουν θαφτεί οι ήρωες που αγωνίστηκαν για την ελευθερία και την ανεξαρτησία του, εκδηλώσεις προς τιμή της Βασίλισσας που υπέγραψε τον απαγχονισμό τους, δεν έχουν θέση.

  "Είναι απαράδεκτο να διοργανώνεται και να τελείται σε έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας εκδήλωση προς τιμή της Βασίλισσας Ελισάβετ Β’.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η συγκεκριμένη Βασίλισσα υπέγραψε τον απαγχονισμό 9 ηρώων της ΕΟΚΑ, περιμένοντας μάλιστα να συμπληρώσει ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης τα 18 του χρόνια για να υπογράψει, χωρίς καμία αιδώ, την θανατική του καταδίκη.

Στο έδαφος ενός ανεξάρτητου κράτους που έχουν θαφτεί οι ήρωες που αγωνίστηκαν για την ελευθερία και την ανεξαρτησία του και στο οποίο οι Βάσεις εξακολουθούν να παραμένουν παράνομα, αυτές οι εκδηλώσεις δεν έχουν θέση.

Εξάλλου πώς μπορεί να τιμάται σε κυπριακό έδαφος η Βασίλισσα της Μεγάλης Βρετανίας, μίας χώρας που ευθύνεται για την κατάσταση που επικρατεί στην πατρίδα μας και την τουρκική κατοχή και που οι προσπάθειές της δεν είναι η δίκαιη λύση του κυπριακού αλλά μια λύση που να νομιμοποιεί την παρουσία των δικών της στρατιωτικών βάσεων." (από ανακοίνωση της ΕΔΕΚ).

Δυστυχώς για άλλη μια φορά, οι "ελίτ" του Ελληνισμού, είτε αδιαφορούν είτε πάσχουν -διαχρονικά- από το φοβικό σύνδρομο. Είτε απέναντι στην κατοχική Τουρκία είτε απέναντι στους χθεσινούς αποικιοκράτες.Ο αγώνας πέφτει πάλι στις πλάτες του "λαϊκού παράγοντα".

Επανέρχομαι ξανά στα διαχρονικά αυτονόητα, που τόσο για την Ελληνική όσο και την Κυπριακή Δημοκρατία, ισχύει:

Η Χώρα των Έντιμων Ανθρώπων δεν ξεχνά

Με 34 χρόνια καθυστέρηση ξεκινά στην Μπουρκίνα Φάσο η δίκη των δολοφόνων του Τομά Σανκαρά

Ξεκίνησε αυτήν την εβδομάδα στην Ουαγκαντούγκου η δίκη των δολοφόνων του Τομά Σανκαρά, προέδρου της Μπουρκίνα Φάσο από το 1983 ως το 1987, οπότε και εκτελέστηκε εν ψυχρώ, μαζί με 12 ακόμη συντρόφους του, από τους πραξικοπηματίες που τον ανέτρεψαν. Η διαταγή για το πραξικόπημα και την «οριστική εξουδετέρωση» του Σανκαρά ήρθε από το Παρίσι, που δεν ανεχόταν πια τον ενοχλητικό Αφρικανό ηγέτη και τις «επικίνδυνες» ιδέες του. Η διεξαγωγή της δίκης έγινε για πρώτη φορά ρεαλιστική πιθανότητα, και σήμερα πραγματικότητα, χάρη στη λαϊκή εξέγερση του 2014 που ανέτρεψε την 27χρονη δικτατορία του Μπλεζ Κομπαορέ, και στη νικηφόρα λαϊκή αντίσταση στην απόπειρα και νέου πραξικοπήματος που οργάνωσε η γαλλική κυβέρνηση και οι ντόπιοι συνεργάτες της το 2015. Μεταξύ άλλων δικάζεται ερήμην και ο πρώην δικτάτορας, που το 2014 φυγαδεύτηκε στην Ακτή Ελεφαντοστού από γαλλικές στρατιωτικές μονάδες.

Το κατηγορητήριο αποφεύγει να θίξει το λεπτό ζήτημα της γαλλικής ανάμιξης, παρόλο που στην επίσημη επίσκεψή του το 2017 ο Μακρόν είχε υποσχεθεί να συνδράμει στην αποκάλυψη της αλήθειας για τις «ατυχείς παρεμβάσεις» της Γαλλίας*. Τελικά, αν και με καθυστέρηση τριών ετών, το Παρίσι αποχαρακτήρισε κάποιους απόρρητους φακέλους. Με «άνωθεν εντολές», όμως, η υπόθεση διαχωρίστηκε όσον αφορά τον ρόλο ξένων δυνάμεων στην ανατροπή και δολοφονία του Σανκαρά, που «θα εξεταστεί στο μέλλον»… Ακόμη κι έτσι, με 34 χρόνια καθυστέρηση αποδίδεται δικαιοσύνη σε αυτήν την αγνή μορφή του παναφρικανισμού και του αντιαποικιοκρατικού αγώνα, ενσαρκωτή μιας ριζοσπαστικής πολιτικής που έβαζε στο επίκεντρο την ανεξαρτησία της Αφρικής, την υπεράσπιση του εθνικού πλούτου και την εφαρμογή πρωτόγνωρων δημοκρατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων για το λαό, τη νεολαία και τις γυναίκες.

Το νέο λεξικό πολιτικής ορολογίας... αποικίας!

Το όπλο της υποδούλωσης

Του Προκόπη Μπίχτα

Kυρ. Μητσοτάκης στους Financial Times 5/7/2020: Θα προωθήσουμε ως δικά μας τα σκληρά τροϊκανά μνημονιακά μέτρα. 

Σήμερα το όπλο της υποταγής των οικονομικά ασθενέστερων ευρωπαϊκών χωρών στις περισσότερο ανεπτυγμένες, και ιδιαίτερα στο γερμανικό Ράιχ, είναι το ευρώ.

Το ευρώ δεν είναι χρήμα που αντιστοιχεί σε χρυσό ή στα εμπορεύματα που παράγονται στην κοινωνία ούτε απλά το γενικό ισοδύναμο της ανταλλακτικής αξίας των εμπορευμάτων, αλλά είναι ένα μέσον για την δημιουργία χρέους και την συντριβή των χωρών με χαμηλό και μέσο επίπεδο οικονομικής ανάπτυξης. Είναι μέσον για την οικονομική και πολιτική υποδούλωσή τους.

Το ευρώ ως νόμισμα δεν είναι αξιόγραφο, δηλ. αποδεικτικό αξίας, αλλά χρεόγραφο, δηλ. αποδεικτικό χρέους. Στηρίζεται σε ένα οικονομικό κατασκεύασμα που λέγεται fiat money, δηλαδή έχει αξία μόνο και μόνο επειδή το είπε η ΕΕ! Ένα νόμισμα των 50 ευρώ δεν αντικατοπτρίζει ισόποση αξία, αλλά χρέος 50 ευρώ συν τον τόκο προς τον εκδότη.

Το ευρώ παράγεται στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και διανέμεται στις τράπεζες των χωρών της ευρωζώνης σαν δάνειο με επιτόκιο. Αυτές με τη σειρά τους το δανείζουν στα κράτη με μεγαλύτερο επιτόκιο. Δηλαδή από την πρώτη στιγμή που το παίρνει κάποιος στα χέρια του είτε πρόκειται για τράπεζα είτε για κράτος είναι χρεωμένος και, μάλιστα έχει αποδεχθεί το χρέος του, ακριβώς όπως όταν δανείζεται από ένα τοκογλύφο.

Άνεργα γκαρσόνια στην αποικία που εκποιεί ό,τι απέμεινε από τη Δημόσια περιουσία

Του Γιώργου Τασιόπουλου

«∆εν θα γίνουµε τα γκαρσόνια της Ευρώπης»... 

Τη φράση διατύπωσε 35 και βάλε χρόνια πριν, ο Ανδρέας Παπανδρέου. 

Η βούληση του διαψεύδεται οικτρά επί των ημερών μας, καθώς ο εποχικός τουρισμός είναι βασικός πυλώνας της οικονομίας και ταπεινωτικά, λυράρηδες και ιθαγενείς με σημαίες της Ε.Ε. αναμένουν μάταια τον Ευρωπαίο τουρίστα στις αφίξεις των αεροδρομίων μας.

Η µονοκαλλιέργεια του Τουρισµού κυριαρχεί στην αναπτυξιακή δυναµική της ελληνικής οικονοµίας.

Σύµφωνα µε το Παγκόσµιο Συµβούλιο Ταξιδίων και Τουρισµού (WTTC), το ένα τέταρτο της απασχόλησης στην Ελλάδα βασίζεται στον Τουρισµό. Το 2019 οι απασχολούµενοι στον κλάδο που αντιπροσωπεύει πάνω από το 20% του ΑΕΠ (10,4% το παγκόσµιο ποσοστό) ξεπέρασαν για πρώτη φορά το ένα εκατοµµύριο και σήμερα είναι άνεργοι.

Ρατσισμός, αποικιοκρατία και αποζημιώσεις

Του Thomas Piketty (*)

Το κύμα των κινητοποιήσεων κατά του ρατσισμού και των διακρίσεων θέτει ένα κρίσιμο ζήτημα: τις αποζημιώσεις για ένα αποικιοκρατικό και ρατσιστικό παρελθόν που δεν λέει να εξαφανιστεί. Όσο πολύπλοκο κι αν είναι, το θέμα αυτό δεν μπορεί να διαιωνίζεται, ούτε στις ΗΠΑ ούτε στην Ευρώπη.

Προς το τέλος του εμφυλίου πολέμου, το 1865, ο Ρεπουμπλικανός Λίνκολν υποσχέθηκε στους απελευθερωμένους σκλάβους ότι θα λάμβαναν μετά τη νίκη ένα μουλάρι και 160 στρέμματα γης. Η ιδέα ήταν να αποζημιωθούν για πολλές δεκαετίες κακομεταχείρισης και απλήρωτης εργασίας και να τους δοθεί η δυνατότητα για ένα μέλλον όπου θα δούλευαν ως ελεύθεροι άνθρωποι. Αν το πρόγραμμα αυτό είχε υιοθετηθεί, θα αποτελούσε μια αγροτική ανακατανομή μεγάλου μεγέθους, εις βάρος των πρώην ιδιοκτητών σκλάβων.

Όταν όμως οι μάχες σταμάτησαν, η υπόσχεση ξεχάστηκε. Κανένας νόμος δεν ψηφίστηκε και το μουλάρι μαζί με τα 160 στρέμματα έγινε το σύμβολο της εξαπάτησης των παλιών σκλάβων. Ο σκηνοθέτης Σπάικ Λι, μάλιστα, έδωσε ειρωνικά αυτό το όνομα στην εταιρεία παραγωγής του. Οι Δημοκρατικοί ανέκτησαν τον έλεγχο του Νότου και επέβαλαν φυλετικές διακρίσεις για έναν ακόμη αιώνα, μέχρι το 1960. Και πάλι δεν επιδικάστηκε στη συνέχεια καμιά αποζημίωση.

Νεο-αποικιοκρατία: Μια υπενθύμιση

Του Θανάση Ν. Παπαθανασίου

Δρ. Θεολογίας

Διδάσκοντα στην Ανώτερη Εκκλησιαστική Ακαδημία Αθήνας

25 Μαΐου, η «Μέρα της Αφρικής».

Η ιδέα της καθιέρωσής της, ως Ημέρας της Αφρικανικής Ελευθερίας αρχικά, έχει τις ρίζες της στην πρώτη διάσκεψη ανεξάρτητων αφρικανικών κρατών το 1958, στην Γκάνα.

Αποτινάζοντας την αποικιοκρατία, οι λαοί της περιοχής είχαν συγκροτήσει το κράτος της Γκάνα μόλις την προηγούμενη χρονιά (1957), υπό την ηγεσία του Κουάμε Νκρούμαχ. Ενδεικτικά: Η Κένυα, το Κονγκό, η Νιγηρία, το Καμερούν ιδρύθηκαν ως ελεύθερα κράτη έξι χρόνια αργότερα.

Οραματιστής και μεγάλος σε όλα του –και στις αντιφάσεις του– ο Νκρούμαχ (Kwame Nkrumah, 1909-1972) αγωνίστηκε κατά της αποικιοκρατίας σε κάθε της μορφή. Αυτός καθιέρωσε τον πολύτιμο όρο «νεο-αποικιοκρατία», για να επισημάνει ότι η κατάρρευση της κλασσικής αποικιοκρατίας δεν σήμανε το τέλος της εκμετάλλευσης χωρών και λαών. Η αποικιοκρατία συνεχίζεται σε νέες και «έξυπνες» μορφές, με την μεθόδευση οικονομικής υποτέλειας υπό την επίφαση ελεύθερου πολιτικού βίου. Στο ιστορικό πλέον βιβλίο του, «Νεο-αποικιοκρατία. Το τελευταίο στάδιο του ιμπεριαλισμού» (1965), ο Νκρούμαχ είχε επιχειρηματολογήσει για την ιδιαίτερη επικινδυνότητα της νέας επιβολής*. Τα πράγματα έκτοτε αλλάζουν ραγδαία σε όλο τον κόσμο, μα οι επισημάνσεις του για τους νέους τρόπους της απανθρωπιάς**, είναι εντελώς επίκαιρες, επικαιρότατες.

Οι έξι θηριωδίες που διέπραξε η Βρετανική Αυτοκρατορία

Το 44% των Βρετανών που συμμετείχε σε δημοσκόπηση του YouGov δήλωσε υπερήφανο για την αποικιοκρατική ιστορία της χώρας του, το 21% το αποκηρύσσει και το 23% δεν παίρνει θέση ούτε υπέρ ούτε κατά. Στην ίδια δημοσκόπηση το 43% πιστεύει ότι η Βρετανική Αυτοκρατορία ήταν κάτι καλό, το 19% πιστεύει το αντίθετο και το 25% δεν υποστηρίζει καμία από τις δύο απόψεις.

Υπενθυμίζεται ότι μέχρι το 1922 η Βρετανία κυβερνούσε το ένα πέμπτο του παγκόσμιου πληθυσμού και ήλεγχε το ένα τέταρτο περίπου της συνολικής έκτασης της ξηράς της Γης.

Όμως, όπως μεταδίδει ο independent, αν και οι υποστηρικτές της αποικιοκρατίας λένε πως η Αυτοκρατορία είχε σαν αποτέλεσμα να υπάρξει οικονομική ανάπτυξη, καθώς και άλλα οφέλη στα μέρη που διοικούσε, υπάρχουν και αυτοί που θυμίζουν μια σειρά από σφαγές εις βάρος των αντιφρονούντων, την επιβολή εξαθλίωσης σε ολόκληρους πληθυσμούς αλλά και τη χρήση στρατοπέδων συγκέντρωσης.

Η βρετανική εφημερίδα παρουσιάζει μια λίστα με τις θηριωδίες της Βρετανικής Αυτοκρατορίας

14 Μαρτίου 1957. Οι Άγγλοι αποικιοκράτες εκτελούν δι´ απαγχονισμού τον Ευαγόρα Παλληκαρίδη

ΑΘΑΝΑΤΟΣ

Γιατί δεν γνωρίζουμε τον Kemi Seba;

Του Νίκου Κλειτσίκα

Για να σταματήσει η μετανάστευση και το...

εμπόριο ανθρώπινων ψυχών,

πρέπει να επιστραφεί η Αφρική

στους Αφρικανούς

Στην Ευρώπη, τη "μεγάλη δημοκρατική οικογένεια" της Ευρωπαϊκής Ένωσης κι ειδικότερα στη "μεταρρυθμιστική αριστερά" και τις "επαναστατικές" εξωκοινοβουλευτικές οργανώσεις των "ανοικτών συνόρων", τους επαγγελματικού "αντιρατσισμού" κι "αντιφασισμού", που ελέγχει ο φιλέσπλαχνος πολυεκατομμυριούχος Σόρος, κανείς δεν γνωρίζει -σωστότερα δεν θέλουν να γνωρίζει- ποιος είναι ο Kemi Seba (Κέμι Σίμπα).
Ο Kemi Seba είναι ένας νεαρός, μόλις 35 χρόνων, που στην πλάτη του κουβαλάει μια στράτευση κι έναν ακτιβισμό μιας εικοσαετίας, αρχικά στην οργάνωση του Malcom X "Nation of Islam" και κατόπιν στο "New Black Panthers Party".
Γεννήθηκε στο Στρασβούργο και σήμερα ζει στη Σενεγάλη, όπου παρά τις διώξεις από το καθεστώς που έχουν εγκαθιδρύσει οι αρεστοί στους Γάλλους "αντιφασίστες-αντιρατσιστές" αποικιοκράτες κερδίζει συνεχώς μεγάλη απήχηση στις μάζες.
Ο Kemi Seba είναιπλέον ένα σύμβολο για τους λαούς της Αφρικής και η λατρεία του από τη νεολαία στις 14 Αφρικανικές χώρες που ΣΗΜΕΡΑ υποχρεώνονται από τη "δημοκρατική" Γαλλία να καταβάλουν Φόρο Αποικίας..., ως ανταμοιβή του εκπολιτισμού τους από τη Γαλλία. Ότι πιο χυδαίο και βρωμερό υπάρχει στον πλανήτη, που σίγουρα ξεπερνάει κατά πολύ τη ναζιστική χιτλερική Γερμανία.
Γιατί ο Kemi Seba είναι το απόλυτο κακό για το υπερεθνικό κεφάλαιο, αλλά και την ιμπεριαλιστική "αριστερά";

Ο Big Other στον μαγικό κόσμο της σοκολάτας

Του Γιάννη Παπαμιχαήλ

«Σοκολατίτσα;», πρότειναν παλαιότερα, σε εποχές μεγαλύτερης στέρησης, οι παιδεραστές στα υποψήφια ανήλικα θύματά τους για να τα πείσουν να ενδώσουν στις ορέξεις τους.

Άραγε, υπήρχε μόνο δόλος σε αυτήν την προσφορά σοκολάτας; Ή μήπως υπήρχε και τότε κάποιο είδος κατακριτέας και μη αποδεκτής κοινωνικά "αγάπης για τον πλησίον";

Ίσως ναι, γιατί όχι; Όπως ενδεχομένως μας προτρέπει να σκεφτούμε η "ριζοσπαστική ενάντια στα στερεότυπα" διαφήμιση μιας γνωστής μάρκας σοκολάτας που μοιάζει να κόπτεται υπέρμετρα για την "ανεκτικότητα σε όλων των ειδών τις διαφορές".

Συνάμα, μοιάζει να ενδιαφέρεται και για την υπέρβαση (μέσω αγάπης θεμελιωμένης με προσφορές σοκολάτας!) όλων των ιδεολογικών αποκλεισμών των ατόμων που υφίστανται διακρίσεις, είτε λόγω των ειδικών ικανοτήτων τους είτε λόγω των σεξουαλικών τους επιλογών.

Το ερώτημα δεν είναι μόνο ρητορικό. Οι διαφημιστές κάτι ξέρουν. Είναι πιθανόν ότι ο υποψήφιος καταναλωτής, στον οποίο απευθύνονται, να είναι πλέον ανεκτικός σε κάθε ριζοσπαστική ή μη "ετερότητα".

Δεν έχει ιδιαίτερη σημασία αν είναι φορέας της κυρίαρχης αναρχοφιλελεύθερης ιδεολογίας του διεθνοποιημένου καπιταλισμού που προβάλλει διαρκώς και με κάθε μέσο τις αξίες και τα πρότυπα της "προοδευτικότητας" μιας εξατομικευμένης και παγκοσμιοποιημένης καταναλωτικής κοινωνίας.

Ινδιάνοι υπό εξαφάνιση