Σχέδιο Ανάν: Το βροντερό όχι των Ελληνοκυπρίων, η εξαγορά των συνειδήσεων και οι παραχαράκτες

Ο Μίκης και το δημοψήφισμα στην Κύπρο.

Της Ανδρούλας Γκιούρωφ

Πρώην μέλος του Πολιτικού Γραφείου του ΑΚΕΛ,
πρώην διευθύντρια της εφημερίδας Χαραυγή

Σαν σήμερα 20 χρόνια πριν, στις 24 Απριλίου του 2004 ο κυπριακός λαός θα γράψει μια από τις πιο λαμπρές σελίδες στις δέλτους της σύγχρονης ιστορίας του, το ανυπότακτο και περήφανο ΟΧΙ που πρόταξε στο δημοψήφισμα για την αποδοχή  ενός εκτρωματικού σχεδίου που έφερε την επωνυμία του τότε Γ. Γ. του ΟΗΕ Κόφι Ανάν.

Αφόρητες οι πιέσεις και όχι μόνο,  προκειμένου ο λαός να ψηφίσει υπέρ ενός σχεδίου που θα κατάλυε την Κυπριακή Δημοκρατία και θα νομιμοποιούσε ουσιαστικά την τουρκική εισβολή και κατοχή. Θα νομιμοποιούσε τον εκτοπισμό 200.000 Ε/κ, και το διαρκές έγκλημα της Τουρκίας κατά παράβαση  του Διεθνούς και Ευρωπαϊκού Δικαίου όπως αναφέρονται στα ψηφίσματα του ΟΗΕ αλλά και στην 4η Διακρατική προσφυγή της Κύπρου κατά της Τουρκίας  με την δημιουργία δύο υβριδικών κρατιδίων τα οποία θα ελέγχονταν από τους κακούς δαίμονες της Κύπρου,  Βρετανίας και ΗΠΑ.

Όλα τα περί Κύπρου ψηφίσματα του ΟΗΕ και του Συμβουλίου Ασφαλείας θα ακυρώνονταν το  541 (1983) και αργότερα το 550 τα οποία  καταδίκαζαν την ανακήρυξη του ψευδοκράτους και καλούσε όλα τα κράτη μέλη του Διεθνούς Οργανισμού να μην το αναγνωρίσουν.

Πάνω από 350 εκατομμύρια δολάρια δαπανήθηκαν μέσω κρυφών διαδρομών από προγράμματα του ΟΗΕ, (UNDP, UNOPS) και του USAID, προκειμένου να περάσει ως ολετήρας το εκτρωματικό σχέδιο Ανάν, ακυρώνοντας το δικαίωμα του κυπριακού λαού να απαλλαγεί από τον τούρκο εισβολέα. Τα κονδύλια αυτά δαπανήθηκαν σε πολιτικούς, κόμματα, ΜΜΕ, ΜΚΟ, δημοσιογράφους και σε άλλους παράγοντες για να επηρεάσουν τον λαό.

46 χρόνια μετά το προδοτικό πραξικόπημα η πληγή είναι ανοικτή

Του Κώστα Βενιζέλου

Οι εικόνες, μαυρόασπρες, μεταδίδουν εκείνες τις στιγμές από το πραξικόπημα της ελληνόφωνης χούντας και των ανθρώπων της στην Κύπρο, της ΕΟΚΑ Β΄. Τανκς να κινούνται στους δρόμους, καμιόνια της Εθνικής Φρουράς να μεταφέρουν στρατιώτες. Μάχες, πολλές μάχες. Η επίθεση στο Προεδρικό, το οποίο οι πραξικοπηματίες έκαψαν, αναζητώντας τον Μακάριο για να τον σκοτώσουν, οι μάχες στις πόλεις, στις επαρχίες, οι συλλήψεις, οι κακοποιήσεις, το κυνηγητό συνέθεταν την εικόνα.

Από τη μια αυτοί που ήθελαν να καταλύσουν τη δημοκρατία, να διαλύσουν την Κυπριακή Δημοκρατία. Από την άλλη, εκείνοι που υπερασπίστηκαν τη δημοκρατία και το κράτος. Ένα κράτος, που από την πρώτη στιγμή υπονομευόταν από δυνάμεις εντός και εκτός της Κύπρου. Ένα κράτος που θα έπρεπε να το υπερασπίζονταν όλοι.

Ο χρόνος δεν σβήνει τα γεγονότα και η ιστορική αλήθεια, μπορεί να παραχαραχθεί, αλλά δεν ανατρέπει τις πραγματικότητες. Στην Κύπρο οι συνωμοσίες, οι δράσεις των ξένων υπηρεσιών, που έβρισκαν πρόσφορο έδαφος και πάντα προσφερόμενους να υπηρετήσουν με το αζημίωτο, «ευδοκίμησαν». Κάποιοι παρασύρθηκαν. Κάποιοι, όμως, ήταν στρατευμένοι εξαρχής σε αυτή την υπόθεση για καταστροφή της Κύπρου. Και τα κατάφεραν.

Το πραξικόπημα, που πολλές φορές οργανώθηκε αλλά δεν εκτελέστηκε, έφθασε στην τελική του φάση. Δεν μπορούσε να υπάρξει άλλη καθυστέρηση. Το παιχνίδι διαδραματιζόταν εκτός Κύπρου με πολλούς ισχυρούς παίκτες. Το θύμα, η Κύπρος, φαινόταν να μην αντιλαμβανόταν τον κίνδυνο. Θεωρούσε πως κάποιο «αόρατο χέρι» θα την έσωζε. Θεωρούσε πως δεν θα υπήρχαν Έλληνες που θα έκαναν τόσο μεγάλο κακό. Κι όμως.

Με αφορμή τις μαύρες επετείους του πραξικοπήματος και της τουρκικής εισβολής

Η 15η και η 20η Ιουλίου 1974 είναι αναμφίβολα οι αποφράδες μέρες της σύγχρονης ιστορίας του πολύπαθου νησιού μας. Το προδοτικό πραξικόπημα της Χούντας των Αθηνών και της ΕΟΚΑ Β’ κατά του Εθνάρχη Μακαρίου και η βάρβαρη τουρκική εισβολή που ακολούθησε, «γέννησαν» μια εθνική τραγωδία που συνεχίζει να βιώνει ο Κυπριακός Ελληνισμός για 40 ολόκληρα χρόνια. 

Τιμούμε αυτούς που θυσιάστηκαν και αυτούς που αγωνίστηκαν για την προάσπιση της δημοκρατίας και της νομιμότητας, αντιστεκόμενοι στους πραξικοπηματίες. 

Τιμούμε αυτούς που θυσιάστηκαν και αυτούς που αγωνίστηκαν για την προάσπιση της ελευθερίας και της εδαφικής ακεραιότητας της πατρίδας μας, αντιστεκόμενοι στους Τούρκους εισβολείς.

Ο τελευταίος σοσιαλιστής ηγέτης της Ευρώπης, που δεν ξεπουλήθηκε στον νεοφιλελευθερισμό, ο Βάσος Λυσσαρίδης, με αφορμή την επέτειο του πραξικοπήματος...

Αποφράδα μέρα η σημερινή. Σαράντα-ένα χρόνια συμπληρώνονται από την εκδήλωση του προδοτικού πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου, 1974. Η μνήμη στρέφεται σήμερα πίσω για τα όσα ο λαός έζησε. Οι σειρήνες ήχησαν σήμερα το πρωί, στις 08.20, ώρα που εκδηλώθηκε το πραξικόπημα. Για τη σημερινή μαύρη επέτειο μίλησε στο ΚΥΠΕ ο Επίτιμος πρόεδρος της ΕΔΕΚ Βάσος Λυσσαρίδης ενώ σχόλιο έκανε και ο πρόεδρος του Παγκύπριου Συνδέσμου Μαχητών της Αντίστασης Λεόντιος Φιλίππου.

15 Ιούλη 1974: η πρώτη μέρα ενός ακόμη ατιμώρητου εγκλήματος των ΗΠΑ, με εκτελεστές τη χούντα της Αθήνας!

15 Ιούλη 1974: η αμερικανοκίνητη φασιστική χούντα της Ελλάδας, εκτελεστής ιμπεριαλιστικής συνωμοσίας, πραγματοποίησε ωμή ένοπλη επέμβαση στην Κύπρο

Δευτέρα, 15 Ιούλη του 1974, στις 8:15 το πρωί, όταν άρχισαν να βγαίνουν άρματα μάχης από το στρατόπεδο της Κοκκινοτριμιθιάς, τα οποία πήγαν στο Προεδρικό Μέγαρο, στο κτίριο Τηλεπικοινωνιών και το κτίριο της Αρχιεπισκοπής. Αυτή τη μέρα, η έξοδος των αρμάτων μάχης δεν ήταν άσκηση ρουτίνας, αφού επρόκειτο για πραξικόπημα. Αυτό βεβαίως επιβεβαιώθηκε, όταν τα άρματα έφτασαν στο Προεδρικό Μέγαρο και άρχισαν να το χτυπούν.
Η στρατιωτικοφασιστική αμερικανοκίνητη δικτατορία της Ελλάδας, πιο συγκεκριμένα το καθεστώς Ιωαννίδη είχε αποφασίσει, τουλάχιστον, από τις αρχές του 1974 το πραξικόπημα για την ανατροπή του Μακαρίου.

15 Ιούλη 1974... Δολοφονήστε τον Μακάριο

Ανάρτηση από: http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr

Η «διπλή» 15η Ιουλίου

Της Σύνταξης

Δεν θέλαμε για κανένα λόγο να ξεχάσουμε ή να επιτρέψουμε σε όσους παρακολουθούν τον ΟΙΣΤΡΟ να πιστέψουν ότι το ξεχάσαμε: ότι σήμερα 15^η Ιουλίου είναι μια μαύρη επέτειος. Μάλλον δύο επέτειοι: Γιατί  δυο φορές μετά την «απελευθέρωση», συνδέθηκε με μεγάλες καταστροφές  για τον Ελληνικό λαό:

Η πρώτη το 1965. Τότε δηλαδή που ανατράπηκε με πρωτοβουλία των Ανακτόρων η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση της Ένωσης Κέντρου, με πρωθυπουργό τον Γεώργιο Παπανδρέου. Έναν πολιτικό που ανέκαθεν παρέμεινε πιστός υποστηρικτής του αστικού συστήματος, του καθεστώτος της εθνικής υποτέλειας και εξάρτησης της χώρας, από τους πιο αποτελεσματικούς πολέμιους των προσπαθειών του λαού για την εθνική και κοινωνική του χειραφέτηση. Και όμως, το καθεστώς της υποτέλειας και εξάρτησης που βοήθησε να ξαναστηθεί στα πόδια του μετά την απελευθέρωση από τους Γερμανο-ιταλο-βούλγαρους κατακτητές, όταν νόμισε ότι δεν είναι ικανός να το υπηρετήσει αποτελεσματικά, τον παραμέρισε. Το Παλάτι, μόλις ο Γεώργιος Παπανδρέου διανοήθηκε να ασκήσει  τα συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα του: να αλλάξει τον υπουργό άμυνας  Π. Γαρουφαλιά, τον απέπεμψε. Δεν ανεχότανε την παραμικρή αμφισβήτηση του αποκλειστικού ρόλου του ως τοποτηρητή του καθεστώτος της εθνικής υποτέλειας και εξάρτησης που είχε επιβληθεί στη χώρα και το λαό.