Σε μια από τις συχνές ευρωατλαντικές συνάξεις, ο Άιντα μάς πληροφορεί πως βρέθηκε να κάθεται δίπλα από το είδωλό του, τον… Χένρι Κίσινγκερ. Και σχεδόν έχασε, μας λέει, τη μιλιά του που βρέθηκε τόσο κοντά στον «μάγο της διπλωματίας». Η ακτινογραφία ή η αποδόμηση του Άιντα αρχίζει και τελειώνει από το γεγονός αυτό, πως δηλαδή ο Νορβηγός είναι, και το παραδέχεται, ευρωατλαντιστής και αμερικανόφιλος μέχρι τα μπούνια. Αυτό σημαίνει πως, με ό,τι ασχολείται, προτεραιότητά του είναι η εξυπηρέτηση της σχέσης αυτής. Σε ό,τι αφορά στο ΝΑΤΟ, για παράδειγμα, και ειδικά σε σχέση με την Κύπρο, αυτό αφορά στην εξυπηρέτηση πρωτίστως των τουρκο-νατοϊκών συμφερόντων.
Ο Άιντα δεν βρίσκεται στην Κύπρο για να λύσει το Κυπριακό αλλά για να διαλύσει το υπάρχον κράτος στη βάση των τουρκικών προδιαγραφών. Αυτή είναι η ανομολόγητή του ατζέντα. Δεν γνωρίζω αν το αντιλαμβάνονται αυτό οι Αβέρωφ και Κυπριανού των ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ, ή του ΔΗΣΑΚΕΛ. Η εντύπωση μου είναι πως το αντιλαμβάνονται και πολύ καλά μάλιστα αφού θεωρούν –αλλά θα ήταν αυτοκτονία να το παραδεχτούν δημόσια– πως η ύπαρξη του κυπριακού κράτους δεν εξυπηρετεί τα στρατηγικά συμφέροντα της Τουρκίας. Και η δική τους ανομολόγητη θέση είναι πως χωρίς την ικανοποίηση των στρατηγικών συμφερόντων της Τουρκίας, «λύση» δεν μπορεί να υπάρξει. Θα πρέπει συνεπώς το κράτος, του οποίου η ύπαρξη συγκρούεται με τα στρατηγικά συμφέροντα της Άγκυρας, να παύσει να υπάρχει και να λειτουργεί ως αυτόνομο στην Ανατολική Μεσόγειο. Θα πρέπει να καταλυθεί. Και επ’ αυτού, οι του ΔΗΣΑΚΕΛ κουβαλούν νερό στον μύλο της Τουρκίας.
Ο Άιντα δεν βρίσκεται στην Κύπρο για να λύσει το Κυπριακό αλλά για να διαλύσει το υπάρχον κράτος στη βάση των τουρκικών προδιαγραφών. Αυτή είναι η ανομολόγητή του ατζέντα. Δεν γνωρίζω αν το αντιλαμβάνονται αυτό οι Αβέρωφ και Κυπριανού των ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ, ή του ΔΗΣΑΚΕΛ. Η εντύπωση μου είναι πως το αντιλαμβάνονται και πολύ καλά μάλιστα αφού θεωρούν –αλλά θα ήταν αυτοκτονία να το παραδεχτούν δημόσια– πως η ύπαρξη του κυπριακού κράτους δεν εξυπηρετεί τα στρατηγικά συμφέροντα της Τουρκίας. Και η δική τους ανομολόγητη θέση είναι πως χωρίς την ικανοποίηση των στρατηγικών συμφερόντων της Τουρκίας, «λύση» δεν μπορεί να υπάρξει. Θα πρέπει συνεπώς το κράτος, του οποίου η ύπαρξη συγκρούεται με τα στρατηγικά συμφέροντα της Άγκυρας, να παύσει να υπάρχει και να λειτουργεί ως αυτόνομο στην Ανατολική Μεσόγειο. Θα πρέπει να καταλυθεί. Και επ’ αυτού, οι του ΔΗΣΑΚΕΛ κουβαλούν νερό στον μύλο της Τουρκίας.
