«Τα μνημόνια θα εξαφανίσουν την Ελλάδα»- Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Ο «λογαριασμός» των μνημονίων δεν βγαίνει για την Ελλάδα… Το γνωρίζαμε από τη στιγμή που μας επιβλήθηκαν, το ζούμε με όλο και χειρότερο τρόπο όσο τα χρόνια περνούν… Παρόλα αυτά όποιος τολμά να θέτει στο τραπέζι των συζητήσεων οποιαδήποτε εναλλακτική πρόταση για αλλαγή πορείας της χώρας σε όλα τα επίπεδα, δέχεται ακόμη λυσσαλέες επιθέσεις, χαρακτηρίζεται αυτομάτως «δραχμιστής» και παραδίδεται στις «ομάδες αλήθειας» των μέσων κοινωνικής δικτύωσης για τα περαιτέρω…

Τραβώντας την κουρτίνα του βόρβορου Επστάιν

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη *                

Οι μέχρι τώρα αποκαλύψεις, που έφεραν στο φως τα σεξουαλικά εγκλήματα του Επστάιν, επικεντρώθηκαν κατά κύριο λόγο σε αυτά, αφήνοντας στη σκιά τους γενεσιουργούς λόγους, που τα προκάλεσαν, καθώς και τις ευρύτερες συνέπειές τους.

Στο άρθρο αυτό θα αρκεστώ σε σύντομη  αναφορά στο γενικότερο πλαίσιο, εντός του οποίου κινούνται οι διάφοροι και πολυάριθμοι Επστάιν, με την άνεση, που τους εξασφαλίζει το άφθονο χρήμα και η παγκοσμιοποίηση.

Τα εγκλήματα του Επστάιν, και όχι μόνο, που δεν ήταν αποκλειστικά σεξουαλικά, αφού συμπεριέλαβαν, ανάμεσα και σε άλλα, και πλευρές της δολοφονίας της Ελλάδας, ανήκουν στην παγκόσμια στοά του ελιτισμού, που κάκιστα  οι θαμώνες εντός της αναγνωρίζονται ως «εξαιρετικοί (ELIT)». Προφανώς, έχουν αρχίσει σε κάποιο μακρινό παρελθόν ως εξαιρετικοί, αλλά στην πορεία,  οι περισσότεροι ανάμεσά τους κατέληξαν να απολαμβάνουν ισχύ, μέσω απόκτησης υπερβολικού πλούτου, που τον χρησιμοποιούν εναντίον των λαών της υφηλίου, με υπεροψία, περιφρόνηση προς αυτούς, και  με  καταστρεπτικές επιλογές.

Θα υποστήριζα, στη συνέχεια, ότι τα σεξουαλικά εγκλήματα είναι, σίγουρα κατάπτυστα,  βρίσκονται πιθανότατα πίσω από τις χιλιάδες εξαφανισμένων παιδιών στον πλανήτη μας, αλλά θα έλεγα ότι πρόκειται για την «εξάτμιση» ενός γιγαντιαίου αρπαχτικού θηρίου, που καταβροχθίζει στο διάβα του, την ευημερία δισεκατομμυρίων ανθρώπων. Πρόκειται, λοιπόν:

Έπιασαν στο στόμα τους και την… Δελιβάνη!

Η Μαρία ποτέ δεν άρεσε στους κύκλους της ελληνικής αστικής τάξης

Του Γιώργου Χαρβαλιά *

Πρέπει να είσαι στα αλήθεια πολύ ξετσίπωτος όταν στην προσπάθειά σου να πλήξεις την Μαρία Καρυστιανού, φτάνεις να ειρωνεύεσαι και να υποτιμάς μια άλλη γυναίκα-σύμβολο, την πρώτη Ελληνίδα πρύτανη που είχε η χώρα στη νεότερη ιστορία της και που χάρη σ’ αυτή (και στον Στέλιο Παπαθεμελή για να είμαστε δίκαιοι) ιδρύθηκε το σημερινό Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.

Η Μαρία Νεγρεπόντη Δελιβάνη, η «επίτιμος κυρία της Θεσσαλονίκης», δεν είναι «μία καθηγήτρια» όπως θέλουν να την εμφανίζουν τα καθεστωτικά μέσα που εν χορώ την λοιδορούν. Είναι μία εμβληματική προσωπικότητα με τεράστια ακαδημαϊκή παρακαταθήκη. Μία οικονομολόγος διεθνούς εκτοπίσματος που, όπως έγραφα παλαιότερα, «επιμένει να στέκεται μόνη της σαν θαλασσοδαρμένο άλμπουρο στην καταιγίδα της… ευρωπληξίας».

Τα πληρωμένα πιστόλια που θέλουν να την αποδομήσουν την ανεβοκατεβάζουν «δραχμίστρια». Ε, μακάρι να είχαμε πολλές τέτοιες… δραχμίστριες! Το βιογραφικό της, σας βεβαιώνω, θα γέμιζε την εφημερίδα. Συνοπτικά αναφέρω: υπότροφος της γαλλικής κυβέρνησης με διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο της Σορβόννης, μεταδιδακτορική ερευνήτρια στο London School of Economics και στο καλιφορνέζικο Berkeley, αργότερα καθηγήτρια οικονομικών στη Βιομηχανική Σχολή Θεσσαλονίκης, την οποία κατάφερε να αναβαθμίσει σε Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και να εκλεγεί πρύτανης τρεις συνεχόμενες φορές.

Πρόκειται για μια γυναίκα που δίδαξε και γαλούχησε γενιές Ελλήνων, όπως άλλωστε και ο αείμνηστος σύζυγός της, ο ευπατρίδης Δημήτριος Δελιβάνης. Οι τιμητικές διακρίσεις και τα βραβεία στο πρόσωπό της αμέτρητα: από το πρώτο βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών και τα τέσσερα χρυσά μετάλλια της Μητρόπολης Θεσσαλονίκης μέχρι το ανώτατο γαλλικό παράσημο του εθνικού τάγματος των ιπποτών (Λεγεώνα της Τιμής), που της απονεμήθηκε με απόφαση του πρώην Γάλλου Προέδρου Νικολά Σαρκοζί.

Αυτή λοιπόν τη γυναίκα τόλμησαν να πιάσουν στο στόμα τους οι αγράμματοι λακέδες του καθεστώτος Μητσοτάκη, για να αμφισβητήσουν το επιστημονικό της κύρος.

Mercosur. Το τέλος του πρωτογενούς μας τομέα

Της Μαρίας Νεγρεπόντη - Δελιβάνη *

Η κυρία Ούρσουλα φον ντερ Λαιεν, ανυπόμονη για την άμεση εφαρμογή της συμφωνίας Mercosur δεν ανέμενε την απόφαση του ευρωπαϊκού δικαστηρίου όπου αυτή παραπέμφθηκε, και αντ’ αυτής ανήγγειλε την άμεση εφαρμογή της. Αγνόησε, έτσι, τις  οικονομίες, Γαλλία, Πολωνία, Ιρλανδία, Ουγγαρία και Αυστρία, που καταψήφισαν τη συμφωνία, καθώς  και το Βέλγιο που απείχε της ψηφοφορίας. Η χώρα μας ψήφισε υπέρ.

  

Υπενθυμίζω ότι πρόκειται για  συμφωνία ανάμεσα στην ΕΕ και στις χώρες της Νότιας Αμερικής Αργεντινή, Βραζιλία, Ουρουγουάη και Παραγουάη.

Σε αντίθεση με ότι συμβαίνει στην παγκόσμια οικονομία, όπου η ελευθερία των συναλλαγών δίνει τη θέση της στον προστατευτισμό,  η συμφωνία Mercosur αποτελεί την εξαίρεση, καθώς αναβιώνει  την ελευθερία των συναλλαγών.

Η συμφωνία αυτή υλοποιείται σε περίοδο, κατά την οποίαν η ΕΕ βρίσκεται σε δεινή θέση εξαιτίας του παραγκωνισμού της από  τις ΗΠΑ, της παρατεταμένης ύφεσης, του συνεχιζόμενου πολέμου στην Ουκρανία, των συνεπειών του πολέμου Ιράν-Ισραήλ, αλλά και εξαιτίας της απόφασής της να στρατιωτικοποιηθεί, αναμένοντας τα φουσάτα της Ρωσίας.

Καθώς οι επί μέρους ευρωπαϊκές οικονομίες είναι, σε σημαντικό βαθμό, ανομοιογενείς, τα  υποτιθέμενα οφέλη από την Mercosur, όπως και οι αναμενόμενες  δυσμενείς επιπτώσεις, δεν μπορεί να  είναι κοινές για το σύνολο των κρατών-μελών της ΕΕ.

Εθνικό νόμισμα, μνημόνια και αδαείς περί τίνος ομιλούμε

Οι λαοί υφίστανται τα λάθη των πολιτικών, και δυστυχώς αυτό έγινε και στην ελληνική περίπτωση

Της Μαρίας Νεγρεπόντη Δελιβάνη *

Ο παροξυσμός πανικού, που κυριάρχησε σε ορισμένα ΜΜΕ, απέναντι στη Μαρία Καρυστιανού, και στο δικαίωμα του κάθε πολίτη να απαιτεί από τον Πρωθυπουργό διευκρινίσεις για καίρια εθνικά θέματα, άγγιξε και το εθνικό μας νόμισμα.

Ελπίζοντας να αποφευχθούν ανάλογες ασυναρτησίες, σε μελλοντική κρίση, αναφέρω τα ακόλουθα συνοπτικά για το ευρώ, που «αγιοποιείται», από μερικούς αδαείς.

Ι. Περί του ευρώ

*Νομπελίστας Πωλ Κρούγκμαν: «Το ευρώ αποτελεί το αμάρτημα της ΕΕ από αλαζονεία».

*Νομπελίστας Αμάρτυα Σεν: «Η δημιουργία του ευρώ υπήρξε ένα σοβαρό λάθος».

*Ζακ Ντελορ: «Η οικονομική και νομισματική ένωση υπήρξε θύμα του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού, και είχε μια ήττα που προκλήθηκε από την ανευθυνότητα των ηγετών μας, οι οποίοι θέλησαν να κάνουν νομισματική ένωση, πριν προχωρήσουν σε οικονομική ένωση».

*Ν. Καλντορ: Η δημιουργία του ευρώ αποτελεί μνημείο φανατικού νεοφιλελευθερισμού. Βασίζεται σε αναπόδεικτες υποθέσεις, δε διαθέτει ιστορικό προηγούμενο και ο καταποντισμός του ευρωπαϊκού Νότου αποτελεί απτή απόδειξη της αρνητικής συμβολής του στην εξέλιξη των λιγότερο προηγμένων οικονομιών του ευρωπαϊκού Νότου.

ΙΙ. Μνημόνια και εθνικό νόμισμα

Σε πείσμα της επικινδυνότητας του ευρώ, ειδικά για τον ευρωπαϊκό Νότο, αφότου η Ελλάδα έγινε μέλος της Ευρωζώνης ήταν, καταρχήν, αδιανόητη η αντιμετώπιση εξόδου απ’ αυτήν.

Εκτός, κατά τη δραματική εποχή των Μνημονίων, κατά την οποίαν η έξοδος από το ευρώ, κυρίως όμως η απειλή εξόδου, αποτελούσε δυνητικό διαπραγματευτικό χαρτί, το οποίο δυστυχώς δεν χρησιμοποιήθηκε. Ο Ομπάμα, στα απομνημονεύματά του, αποκάλυψε ότι ο Σόιμπλε έτρεμε μήπως οι Έλληνες σκεφτούν την έξοδο από το ευρώ, που σύμφωνα με τους τότε υπολογισμούς, θα στοίχιζε στην ΕΕ 3 τρισεκατομμύρια ευρώ.

Μπορούν να μας σώσουν αυτοί που μας έφεραν σε αυτό το χάλι;

Της Μαρίας Νεγρεπόντη - Δελιβάνη

Τα άθλια συμβάντα στα Τέμπη, και οι σχετικές καθημερινές αποκαλύψεις, άρχισαν να ενθαρρύνουν συζητήσεις για “μεταπολίτευση”. Παρότι δεν έχουν, ακόμη, καταλήξει σε συγκεκριμένη μορφή, ωστόσο φαίνεται, δυστυχώς, να κινούνται γύρω από ένα πάγιο υπόδειγμα, για την Ελλάδα, αυτό της αναβίωσης σκελετών, που ανασύρονται, κατά περίπτωση, από αραχνιασμένα υπόγεια.

Στην προσπάθειά μου να μαντέψω το πόσο σκούρο θα είναι το άμεσο μέλλον αυτής της ταλαίπωρης πατρίδας, δηλαδή λίγο περισσότερο ή λίγο λιγότερο από το παρόν, μετά την Μεταπολίτευση, διερωτήθηκα αν υπάρχει άλλη χώρα στην υφήλιο, επαρκώς ή ανεπαρκώς αναπτυγμένη, που να μην έχει μοίρα στον ήλιο, ακόμη και όταν αλλάζει κυβερνητική φρουρά.

Είναι, όντως, πρωτοφανής η αδυναμία της Ελλάδας των τελευταίων κυρίως δεκαετιών, να αναδεικνύει νέους πολιτικούς, που να μην είναι απόγονοι προηγούμενων, ή και να μην έχουν φανερώσει ήδη στο παρελθόν τις εξαιρετικά επικίνδυνες για την Ελλάδα, αδυναμίες, επιπολαιότητες, ανεπάρκειες, ασύγγνωστη υποτέλεια και άλλα τινά.

Πρόκειται για την ταφόπετρα της χώρας, που της απαγορεύει να αναπνεύσει νέο και αναζωογονητικό πολιτικό αέρα, αλλά αντιθέτως κάθε φορά, που της δίνεται η ευκαιρία καλύτερων ημερών, σπανιότατα έχει άλλη λύση από του να επαναφέρει στο προσκήνιο “Μεσσίες”, που στο παρελθόν, λίγο ή περισσότερο την κατάστρεψαν.

Είναι η πάγια πρακτική, που ακολουθείται στην Ελλάδα. Τα ονόματα, λίγο-πολύ γνωστά έχουν, τελικά, μικρή σημασία, γιατί προέχει η ερμηνεία του φαινομένου. Μια πρώτη εξήγηση, που πιστεύω ότι είναι και αυτή που, στην ελληνική περίπτωση των τελευταίων δεκαετιών κυριαρχεί, αναφέρεται στο γεγονός ότι τα όποια λάθη, εγκλήματα ή και μειοδοσίες, και όταν συντελούνται αλλά και μετά, δεν έρχονται αρκετά στο φως. Ειδικότερα, οι επιμέρους λεπτομέρειές τους δεν αναλύονται, δεν συζητούνται αρκετά και σε βάθος και συνεπώς δεν προβληματίζουν σε ευρύτερη κλίμακα, καλύπτονται μερικώς ή και ολοσχερώς από τα συστημικά ΜΜΕ και τελικά περιβάλλονται από προστατευτικό πέπλο σιωπής.

Οδικός χάρτης για να υποταχθεί ένα εθνικό κράτος

Της Μαρίας Νεγρεπόντη Δελιβάνη

Ας υποθέσουμε ότι προγραμματίζεται η εξόντωση ενός έθνους-κράτους. Μια τέτοια απόφαση μπορεί να προέρχεται από κάποιες ισχυρές χώρες, άλλες θρησκείες, ή και από εμμονές σε κοσμοθεωρίες (όπως, χάριν παραδείγματος το τελευταίο στάδιο της παγκοσμιοποίησης που είναι η παγκόσμια διακυβέρνηση). Υπάρχουν, ασφαλώς, πολλές μεθοδεύσεις για να φτάσει κανείς στο επιθυμητό αποτέλεσμα για αυτό το εθνικό κράτος, αλλά εδώ θα επιλέξουμε αναγκαστικά ορισμένες μόνο από αυτές.

Προσθέτοντας, ότι δεν έχει ιδιαίτερη σημασία αυτή καθ’ αυτή η επιλογή, όσο ο αυστηρός διαχρονικός προγραμματισμός της αλληλουχίας και αλληλοσυμπλήρωσης των μέτρων, έτσι ώστε το ένα να διαδέχεται και να ενδυναμώνει το άλλο. Το πρώτο στάδιο θεωρείται δεδομένο για κάθε ανάλογη προσπάθεια. Πρόκειται για τον έγκαιρο προσηλυτισμό όλων εκείνων των προσώπων, που ύστερα από ενδελεχή έρευνα, είναι πιθανότατα αυτά, που θα καταλάβουν την εξουσία της καταδικασμένης χώρας.

Δεν είναι καταρχήν απαραίτητο οι ηγέτες αυτοί να είναι ενσυνείδητοι προδότες, διότι αρκεί να τους έχουν πείσει ότι δεν υπάρχουν άλλες λύσεις για τη χώρα τους. Οπότε, εύκολα πείθουν τους εαυτούς τους ότι η διακυβέρνησή τους απαλλάσσει τη χώρα τους από τα ακόμη χειρότερα. Η πρώτη δέσμη μέτρων αποσκοπεί στη δημιουργία πειθούς στο λαό προς εξόντωση, ότι είναι ανάξιος να ζει.

Μόνο ότι φταίει για όλα ο λαός δεν ακούσαμε στο συνέδριο της Καθημερινής!

Της Μαρίας Νεγρεπόντη – Δελιβάνη

Σίγουρα, η βασική υπόθεση στη βάση των όσων καταστρεπτικών υπέγραψαν οι δικοί μας ταγοί (μας τα υπενθύμισε το συνέδριο της Καθημερινής) στην αποφράδα περίοδο μετά το 2009, ήταν ότι αυτά δεν απέρρεαν από τη βούλησή τους, αλλά ήταν αποτέλεσμα απειλών και εκβιασμών έξωθεν. Εγείρονται, ωστόσο, εύλογα πολυάριθμα ερωτηματικά, που μέχρι σήμερα δεν έτυχαν ικανοποιητικών απαντήσεων. Ο ελληνικός λαός ουδέποτε έλαβε σαφείς και ειλικρινείς εξηγήσεις, σχετικά με τις προσβλητικές, επικίνδυνες, παράλογες, ανατρεπτικές υποχρεώσεις που αναλήφθηκαν γι’ αυτόν και χωρίς τη συναίνεσή του. Αντιθέτως, ο ελληνικός λαός παρέμενε, συστηματικά, εκτός των πάντων.

Ένα από τα πολλά και δυσεξήγητα συμβάντα είναι και το γεγονός ότι –εκτός μεμονωμένων περιπτώσεων– ο κύκλος συγκάλυψης δεν προστάτευε μόνο την εκάστοτε κυβέρνηση, που υπέγραφε, που συναινούσε, που υποχωρούσε, που συνοδοιπορούσε με συμφέροντα αλλότρια και εναντίον των εθνικών δικών μας, αλλά και την αντιπολίτευση. Και εύλογα διερωτάται κανείς τι το τόσο φοβερό μπορεί να κρύβεται πίσω από την ανεπίτρεπτη, γενικευμένη και ήδη παγιωμένη μεθόδευση συμπόρευσης.

Οι πιθανότερες απειλές, που κάπως διέρρευσαν ή που, κατά καιρούς, τις φανταστήκαμε είναι:

Πρώτον, να μας πετάξουν από το ευρώ. Η απειλή αυτή εκτοξεύτηκε αρκετές φορές, αφού είχε προηγηθεί μεθοδική τρομοκράτηση, κυρίως από τα συστημικά ΜΜΕ, σχετικά με τα φρικτά μαρτύρια που δήθεν μας ανέμεναν, αν αυτή είχε πραγματοποιηθεί. Η απαρίθμηση, βέβαια, των πιθανών μαρτυρίων μας ήταν εμφανώς αφελής, ακόμη και για τους πλέον αδαείς, γύρω από την ΕΕ και τα νομισματικά-οικονομικά της.

Ωστόσο, ταυτόχρονα, με τις απειλές είχαν τεθεί σε εφαρμογή και μεθοδεύσεις αποθάρρυνσης της όποιας σοβαρής συζήτησης γύρω από αυτήν, καθώς και απαξιωτική αντιμετώπιση οποιουδήποτε τολμούσε να εκφράσει αμφιβολίες, σχετικά με το μέγεθος της καταστροφής, που μας ανέμενε εκτός ευρώ. Γι’ αυτό ουδέποτε υπήρξε σοβαρή συζήτηση γύρω από την εναλλακτική αυτή λύση. Τα αναπάντητα ερωτήματα είναι αναρίθμητα:

Το συνέδριο της “Καθημερινής” αναβίωσε τα εγκλήματα των Μνημονίων

Της Μαρίας Νεγρεπόντη – Δελιβάνη

Θα ήλπιζε κανείς ότι το συνέδριο της “Καθημερινής”, που συγκέντρωσε πρωτεργάτες των όσων διαδραματίστηκαν στο διάστημα αυτών των 50 ετών από την μεταπολίτευση, θα έριχνε φως σε αναπάντητα ερωτήματα. Θα ανέμενε, δηλαδή, κανείς ότι οι συμμετέχοντες πρώην πρωθυπουργοί, υπουργοί κ.α. να εξηγήσουν τι ακριβώς συνέβη και υπέγραψαν, ο ένας μετά τον άλλον την καταδίκη της πατρίδας τους.

Ο ελληνικός λαός θα καταλάβαινε επιτέλους, πως συμβαίνει και μετά από 15 χρόνια από την έναρξη των μνημονίων, που υποτίθεται ότι ήρθαν για να σώσουν την Ελλάδα, αυτή βρίσκεται τώρα σε χειρότερη κατάσταση, από αυτήν του 2009, όπως αποκαλύπτουν, χωρίς την ελάχιστη αμφιβολία, τα ακόλουθα συνοπτικά δεδομένα:

• Το χρέος, μετά από 15 χρόνια απάνθρωπης λιτότητας, αλλά και πλήρους ξεχαρβαλώματος της οικονομίας, έχει υπερτριπλασιαστεί (από 110 σε 404 δισ.)
• Έχει ήδη ξεπουληθεί το σύνολο της δημόσιας περιουσίας και η επιχείρηση συνεχίζεται.
• Έχουν αποδεκατιστεί οι δύο από τους τρείς βασικούς τομείς παραγωγής, η γεωργία και η βιομηχανία, έτσι που η οικονομία εξαρτάται σε ανεπίτρεπτα υψηλό βαθμό από τον τουρισμό.
• Η Ελλάδα, από την κορυφή των βαλκανικών χωρών, είναι τώρα στον πάτο, κάτω και από τη Βουλγαρία! Να σημειωθεί ότι η ταχύτατη ανάπτυξη των βαλκανικών οικονομιών συντελέστηκε με το εθνικό τους νόμισμα!

Εξυπακούεται, ότι τα αδυσώπητα, αλλά αναπάντητα ερωτήματα, που σίγουρα θα καταγραφούν με μαύρα γράμματα στην ιστορία, δεν αναφέρονται στην υπογραφή των μνημονίων. Διότι, εφόσον υπήρχε χρέος, θα υπήρχαν και μνημόνια. Αφορούν, αντίθετα, σε τρείς εθνικά αυτοκτονικές συμπεριφορές, που συνδέονται άμεσα ή έμμεσα με αυτά: Τις ασυγχώρητες δεσμεύσεις-παραχωρήσεις που υπέγραψαν:

• Πρώτον, παραίτηση από συμψηφισμό χρεών, παρότι ήταν γνωστό ότι η Γερμανία μας χρωστούσε από την κατοχή, ποσό που υπερέβαινε κατά πολύ το δικό μας χρέος.
• Δεύτερον, ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας.
• Τρίτον, θανατηφόρο βαθμό λιτότητας, που απέκλειε εκ προοιμίου τη δυνατότητα ανάπτυξης, όπως άλλωστε και συνέβη, και που εξαθλίωσε τον ελληνικό λαό.
• Τέταρτον, αποδοχή του αγγλικού δικαίου για να κρίνει ενδεχόμενη διαφορά ανάμεσα στην Ελλάδα και στους πιστωτές της.
• Πέμπτον, συναίνεση σχετικά με την καταστρεπτική αργοπορία του κουρέματος του χρέους (επειδή το ζήτησαν οι πιστωτές, για να μη κινδυνεύσουν οι γερμανικές και γαλλικές τράπεζες). Η αργοπορία υπήρξε καταστρεπτική για τα δικά μας κοινωνικά ταμεία.
• Έκτον, το 2015 δόθηκε η δυνατότητα στον ελληνικό λαό, με το δημοψήφισμα, να απαντήσει αν θα ήθελε να εξακολουθήσει το αυτοκτονικό καθεστώς, μέσα στο οποίο τον είχε καταδικάσει η ΕΕ και το ΔΝΤ ή όχι. Και απάντησε αδίστακτα ΟΧΙ, το οποίο ωστόσο ΟΧΙ πλαστογραφήθηκε σε ΝΑΙ.

Η κατάργηση του βέτο δεν σώζει την ΕΕ

Της Μαρίας Νεγρεπόντη - Δελιβάνη

Τα τελευταία χρόνια η Γερμανία, με τη συμπαράσταση και των ισχυρών οικονομιών του ευρωπαϊκού Βορρά, πάσχιζε να εξαφανίσει, με κάθε τρόπο, το βέτο της ΕΕ, για να λαμβάνονται δήθεν γρηγορότερα και ευκολότερα οι αποφάσεις της. Η ύπαρξή του δημοκρατικού αυτού εργαλείου εξακολουθούσε να ενοχλεί, παρά τους σοβαρούς ακρωτηριασμούς, τους οποίους είχε υποστεί στην πορεία του

Η μέχρι πριν από λίγο διατήρηση ακόμη του βέτο, έστω και με αυτή την εξασθενημένη του μορφή, φαίνεται ότι θα πρέπει να αποδοθεί στο φόβο σοβαρών αντιδράσεων του Νότου, και όχι αποκλειστικά των “κακών παιδιών” της Ευρώπης (βλ. Ουγγαρία και Πολωνία). Οι, καταρχήν, δικαιολογημένοι αυτοί δισταγμοί του διοικητηρίου της ΕΕ διαλύθηκαν, εν ριπή οφθαλμού, προκειμένου να εξασφαλιστεί κατεπειγόντως η είσοδος της Ουκρανίας, αλλά και της Μολδαβίας, στους κόλπους της ΕΕ. Δηλαδή, θεωρήθηκε απαράδεκτη η πιθανότητα να κινδυνεύσει η είσοδος αυτών των χωρών, και όχι μόνο, εξαιτίας του βέτο ορισμένων κρατών-μελών.

Να υπενθυμίσω ότι στις 2 Νοεμβρίου του τρέχοντος έτους, συνήλθαν στο Βερολίνο, με πρόσκληση της Υπουργού Εξωτερικών, 17 υπουργοί Εξωτερικών και 11 κρατικοί γραμματείς. Επρόκειτο, κυρίως για εκπροσώπους του ευρωπαϊκού Βορρά, αλλά και για υποψήφια κράτη για ένταξη, όπως η Ουκρανία και η Τουρκία. Ως κύριο θέμα αυτής της σύναξης ήταν η κατάργηση της ομόφωνης ψήφου, υπέρ μιας ειδικής πλειοψηφίας, που ουσιαστικά αποτέλεσε τον πρόλογο της κατάργησης του βέτο.

Η ουσιαστική κατάργηση του βέτο συντελέστηκε με ψήφισμα, πριν από μερικές ημέρες, και κάτω από τη σκέπη της άμεσης ανάγκης αναμόρφωσης των συνθηκών της ΕΕ, προκειμένου «να αντιμετωπιστεί το μέλλον της διευρυμένης Ευρώπης». Υποβλήθηκαν 267 προτάσεις αναθεώρησης. Οι επικρατέστερες είναι αυτές, που ενισχύουν την ασυδοσία στους κόλπους της ΕΕ και περιορίζουν ακόμη περισσότερο την εμβέλεια του φτωχού Νότου, απέναντι στον πλούσιο Βορρά.

Αφωνία του ευρωπαϊκού Νότου

Εύλογη είναι η έκπληξη για την όντως, ανεξήγητη τουλάχιστον εκ πρώτης όψης, απουσία αντιδράσεων από τον ευρωπαϊκό Νότο, εναντίον της βιαστικής και ολοκληρωτικής πια κατάργησης του μοναδικού δημοκρατικού όπλου, που είχε παραμείνει στη διάθεσή του. Και ακόμη πιο προβληματική είναι η συναίνεση Ελλάδας και Κύπρου στη θανάτωση του βέτο. Ιδιαίτερα της Κύπρου, που δεν θα ήταν πλήρες μέλος της ΕΕ το 2004, χωρίς το βέτο, αλλά και της Ελλάδας που διακυβεύεται η κυριαρχία της στο Αιγαίο και όχι μόνο. Εύλογα διερωτάται κανείς τι αντάλλαγμα θα μπορούσε να εξασφαλίσει η απώλεια της έστω οιονεί σιγουριάς, που πρόσφερε το βέτο, ως τελευταίο οχυρό, στις αδύναμες ευρωπαϊκές οικονομίες.

Η συνέχεια εδώ: Η κατάργηση του βέτο δεν σώζει την ΕΕ

Ανάρτηση από: https://slpress.gr/

Τι σημαίνουν οι εκλογές για την Ελλάδα;

Της Μαρίας Νεγρεπόντη - Δελιβάνη

Το κυρίαρχο πρόβλημα Ελλάδας, αλλά και Κύπρου, που είναι επίσης Ελλάδα, ήταν και παραμένει η υποτέλεια σε ακραίο βαθμό. ‘Οτι σημαντικό αφορά την πατρίδα μας έχει προαποφασιστεί από τους έξωθεν φίλους-συμμάχους-εχθρούς, ερήμην του λαού. Σε αυτόν, περνάει μονίμως ένα σχήμα “παραμυθοειδές’, ότι δήθεν “ουδέποτε θα αποδεχτούμε την α ή τη β εθνικά δυσμενή λύση”, ότι “η Τουρκία είναι απομονωμένη και έχει επισύρει την οργή των συμμάχων ενώ, εμάς μας αγαπούν και μας υπολογίζουν”, ότι “η οικονομία μας ευημερεί και τα μνημόνια έχουν τελειώσει”, ότι «το μοναδικό μας πρόβλημα είναι η απόκτηση της επενδυτικής βαθμίδας», και άλλα τινά παρόμοιας ευτράπελης  και παραπειστικής υφής!

Κάτω από αυτές τις συνθήκες εξυπακούεται ότι ο λαός δεν πρέπει να “γνωρίζει” τίποτα από ότι αποτελεί τη βάση της ύπαρξής του και το μέλλον των απογόνων του, δεδομένου ότι  δεν είναι αυτός ο κυρίαρχος της χώρας του. Γι’ αυτό και πρέπει να αποκλείονται οι τυχόν  ευκαιρίες  αντίδρασης του στις προειλημμένες αποφάσεις  για λογαριασμό του.

Και να έρθω στη  συζήτηση περί της  “ανάγκης` αφύπνισης”, που τόσο συχνή αναφορά γίνεται σε αυτήν και  που όλοι όσοι αγαπάμε την Ελλάδα, ευχόμαστε κάποτε να υλοποιηθεί.

“Αφύπνιση” ναι, αλλά πως όμως; Δεδομένου, ότι ένα μεγάλο τμήμα του λαού μας είναι προσκολλημένο  στα συστημικά πολιτικά κόμματα, που  αντλούν την όποια ισχύ τους έξωθεν, που ακόμη εκμεταλλεύονται την ανύπαρκτη ουσιαστικά διάκριση αριστεράς και δεξιάς (με μόνη  εξαίρεση το ΚΚΕ) και που προβάλλονται από τα συστημικά ΜΜΕ χωρίς όρια, με τη βοήθεια συστηματικής απόκρυψης ή αλλοίωσης γεγονότων, αλλά και παροχής ψεύτικων ειδήσεων.

"Η Δύση Έπεσε" - Μαρία Δελιβάνη

Γιατί χάνει την λάμψη της η φιλελεύθερη δημοκρατία

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Μετά το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου οι προδιαγραφές της διεθνούς οικονομικής τάξης σχεδιάστηκαν από τις ΗΠΑ, που διαδέχθηκαν τη Μεγάλη Βρετανία στην κορυφή του κόσμου. Η νέα αυτή τάξη επικράτησε ως “φιλελεύθερη”, ενώ συνδέθηκε και με την “φιλελεύθερη δημοκρατία”.

Να σημειωθεί ότι το νέο (για τότε) αυτό διεθνές καθεστώς επιλέχθηκε από τις ΗΠΑ, προκειμένου να εξυπηρετήσει τους συμμάχους της, που είχαν ανάγκη από την προστασία και την οικονομική συμπαράσταση τους, αλλά ταυτόχρονα να προωθήσει και δικούς τους στόχους, σχετικά με την αντιμετώπιση της πρώην Σοβιετικής Ένωσης και του ψυχρού πολέμου.

Το σχήμα αυτό, διεθνές και εθνικό, χαρακτηρίστηκε από τον Φράνσις Φουκουγιάμα ως αιώνιο, ως «το τέλος της ιστορίας» και παράλληλα στήριξε απόψεις που υποστήριζαν ότι η υιοθέτηση του φιλελευθερισμού και της ελεύθερης δημοκρατίας είναι νομοτελειακή, για το σύνολο των χωρών του πλανήτη. Με βάση αυτές τις πεποιθήσεις, οικονομίες όπως για παράδειγμα η Κίνα, θα ασπάζονταν υποχρεωτικά το δυτικό καθεστωτικό πρότυπο, όταν θα ξεπερνούσε ένα κρίσιμο επίπεδο του κατά κεφαλή εισοδήματός της.

Ωστόσο, όπως είναι πια γνωστό, οι  καταιγιστικές εξελίξεις που ακολούθησαν τις δηλώσεις Φουκουγιάμα ήταν διαμετρικά αντίθετες των προβλέψεών του. Γιατί η Κίνα, όχι μόνο ξεπέρασε προ πολλού το επίμαχο αυτό σημείο (πέραν του οποίου θα έπρεπε δήθεν υποχρεωτικά να εισέλθει στο πεδίο της φιλελεύθερης δημοκρατίας, παραμένοντας ωστόσο στην ανελεύθερη δημοκρατία) αλλά και επιπλέον επειδή ένας ολοένα ανερχόμενος αριθμός χωρών, ασπάζεται τον λαϊκισμό.

Κατάρ-Gate: Μην παραπονιούνται μετά που ο “λαϊκισμός” κερδίσει έδαφος…

Της Μαρίας Νεγρεπότη - Δελιβάνη 

«Το σκάνδαλο διαφθοράς φαίνεται να επιβεβαιώνει την παλιά προκατάληψη, ότι οι Βρυξέλλες είναι ένας τόπος, όπου η γραφειοκρατία διαρκώς πολλαπλασιάζεται και το ένα χέρι νίβει το άλλο» γράφει ο γερμανικός Τύπος για το πολύκροτο σκάνδαλο Κατάρ-Gate, φοβούμενος πως ο “λαϊκισμός” του Ούγγρου ηγέτη Βίκτορ Όρμπαν και των ομοϊδεατών του (Μαρίν Λεπέν, Μελόνι) θα δικαιωθεί από τις εξελίξεις. 

Θα αποπειραθώ να απορρίψω τα δυτικά ταμπού, που εμποδίζουν τη διαμόρφωση ορθολογικής άποψης για το εξαιρετικά σοβαρό αυτό θέμα. Καταρχήν, είναι απαραίτητο να τεθεί το ερώτημα του τι σημαίνει και τι περιλαμβάνει ο σύγχρονος “λαϊκισμός”. Ορθότερα τι τελικώς πρεσβεύουν τα “λαϊκίστικα” κόμματα. Και τούτο διότι η πάγια τακτική των αντίπαλων παραδοσιακών πολιτικών κομμάτων είναι να εκλαμβάνουν ως δεδομένο, αλλά και γενικότερα ως αποδεκτό, το γεγονός ότι το σύνολο των επιλογών αυτών των κομμάτων είναι αρνητικό και κατακριτέο. Συνεπώς, επισύρει την ανάγκη απόρριψής τους. Η ονομασία, που εσκεμμένα δόθηκε σ’ αυτά τα κόμματα (“λαϊκίστικα”) από τους παραδοσιακούς πολιτικούς ακριβώς σε αυτό απέβλεπε.

Η κριτική, λοιπόν, που πηγάζει και ενθαρρύνεται από τα παραδοσιακά πολιτικά κόμματα, εναντίον των “λαϊκίστικων” κομμάτων, τα εμφανίζει, συλλήβδην, σαν φασιστικά, ρατσιστικά, αντισημιτικά και ακραίως εθνικιστικά. Αυτή όμως η εκδοχή, χρειάζεται να ερευνηθεί με μεγαλύτερη σοβαρότητα, δεδομένου ότι οι “λαϊκιστές”, σε μικρό διάστημα από την εμφάνισή τους, επεκτείνονται σταθερά στην Ευρώπη και όχι μόνο. Στην Ιταλία δε, έχουν εκλέξει πρωθυπουργό.

Διαβάστε....και κλάψτε για τό ΠΟΟΟΟΟΣΟ ακριβά πληρώνουμε την απόλυτη υποτέλειά μας!

Σχετικά με το βιβλίο του Μανώλη Κοττάκη: 

Οι απόρρητοι φάκελοι Καραμανλή,    Εκδόσεις Λιβάνη 2021

(δημοσιεύτηκε  στη Δημοκρατία στις 19.11.2022)

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Το νέο βιβλίο του Μανώλη Κοττάκη, με θέμα τους απόρρητους φακέλους των διώξεων εναντίον του  Κώστα Καραμανλή, και όχι μόνο,  είναι σημαντικό. Και τούτο όχι μόνο χάρη στην αριστοτεχνική γραφή του συντάκτη του, αλλά ακόμη και κυρίως  λόγω των αποκαλύψεών του, που έρχονται συντεταγμένες για πρώτη φορά στη δημοσιότητα.  Πρόκειται για    χείμαρρο  πληροφοριών, με κοινό παρονομαστή τους  το  δράμα της απόλυτης υποτέλειας της πατρίδας μας,  που δυστυχώς διαρκεί  για  200 χρόνια, μετά την Επανάσταση του 1821. Το ενδιαφέρον  του ανά χείρας βιβλίου, εξάλλου, έγκειται ακόμη και στα άμεσα όσο και έμμεσα διδάγματα  που προσφέρει στους Έλληνες πολίτες όσο και πολιτικούς, μέσα από τις εμπειρίες του παρελθόντος, 

Πρόκειται για τους  πολυάριθμους, πολυσύνθετους, απόκρυφους, απειλητικούς, υποτιμητικούς και βέβαια, εγκληματικούς παράγοντες, που έδρασαν επί της πρωθυπουργίας του Κώστα Καραμανλή  και που οδήγησαν στην απόφασή του να αποστασιοποιηθεί   από την ενεργό  πολιτική. Η σύνοψη  όλων αυτών των υπόγειων ευρημάτων οδηγούν  στη διαπίστωση ότι ο Κώστας Καραμανλής  τιμωρήθηκε επειδή τόλμησε να θέσει  τα εθνικά μας συμφέροντα, επάνω από τα διεθνή, ή ορθότερα, στη συγκεκριμένη περίπτωση, επάνω από τα τότε αμερικάνικα συμφέροντα. 

Οδικός χάρτης για να υποταχθεί ένα εθνικό κράτος

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Ας υποθέσουμε ότι προγραμματίζεται η εξόντωση ενός έθνους-κράτους. Μια τέτοια απόφαση μπορεί να προέρχεται από κάποιες ισχυρές χώρες, άλλες θρησκείες, ή και από εμμονές σε κοσμοθεωρίες (όπως, χάριν παραδείγματος το τελευταίο στάδιο της παγκοσμιοποίησης που είναι η παγκόσμια διακυβέρνηση). Υπάρχουν, ασφαλώς, πολλές μεθοδεύσεις για να φτάσει κανείς στο επιθυμητό αποτέλεσμα για αυτό το εθνικό κράτος, αλλά εδώ θα επιλέξουμε αναγκαστικά ορισμένες μόνο από αυτές.

Προσθέτοντας, ότι δεν έχει ιδιαίτερη σημασία αυτή καθ’ αυτή η επιλογή, όσο ο αυστηρός διαχρονικός προγραμματισμός της αλληλουχίας και αλληλοσυμπλήρωσης των μέτρων, έτσι ώστε το ένα να διαδέχεται και να ενδυναμώνει το άλλο. Το πρώτο στάδιο θεωρείται δεδομένο για κάθε ανάλογη προσπάθεια. Πρόκειται για τον έγκαιρο προσηλυτισμό όλων εκείνων των προσώπων, που ύστερα από ενδελεχή έρευνα, είναι πιθανότατα αυτά, που θα καταλάβουν την εξουσία της καταδικασμένης χώρας.

Δεν είναι καταρχήν απαραίτητο οι ηγέτες αυτοί να είναι ενσυνείδητοι προδότες, διότι αρκεί να τους έχουν πείσει ότι δεν υπάρχουν άλλες λύσεις για τη χώρα τους. Οπότε, εύκολα πείθουν τους εαυτούς τους ότι η διακυβέρνησή τους απαλλάσσει τη χώρα τους από τα ακόμη χειρότερα. Η πρώτη δέσμη μέτρων αποσκοπεί στη δημιουργία πειθούς στο λαό προς εξόντωση, ότι είναι ανάξιος να ζει.

Ο φαύλος κύκλος τιμών και μισθών σε περίοδο πληθωρισμού

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Ο πληθωρισμός, μετά από 40 χρόνια, μέσα στα οποία είχαν λησμονηθεί τα δεινά του, επανέκαμψε στην υφήλιο, ως συνέπεια της άνετης νομισματικής πολιτικής, που ακολουθήθηκε κατά την πανδημία, ως συνέπεια των πολλαπλών δυσχερειών στην παγκόσμια αλυσίδα προσφοράς, αλλά και ως συνέπεια του πολέμου στην Ουκρανία, που οδήγησε σε κακές και επικίνδυνες αποφάσεις, σχετικά με το μέγα θέμα της ενέργειας.

Παρότι υπάρχουν αρκετές μορφές πληθωρισμού, ανάλογα με τις αιτίες που τον προκαλούν, το κοινό τους χαρακτηριστικό είναι η συνεχής άνοδος του γενικού επιπέδου των τιμών αγαθών και υπηρεσιών, όχι όμως στο ίδιο ποσοστό. Δηλαδή, όταν στην Ελλάδα ανακοινώνεται πρόσφατα ότι o πληθωρισμός τρέχει με 11.5%, ορισμένα αγαθά και ορισμένες υπηρεσίες θα εμφανίσουν αύξηση μεγαλύτερη ή μικρότερη από αυτό το ποσοστό. Ο πληθωρισμός μειώνει, γενικώς, τους πραγματικούς μισθούς (την αγοραστική δύναμη των ονομαστικών μισθών) και ευνοεί τα κέρδη, αυξάνοντας έτσι τις ήδη υφιστάμενες ανισότητες κατανομής τους εισοδήματος.

Η εξήγηση αυτής της δυσμενούς εξέλιξης για τους μισθωτούς βρίσκεται στη βασική διαφορά που διακρίνει αυτά τα δύο εισοδήματα. Το κέρδος των επιχειρηματιών ακολουθεί χωρίς καθυστέρηση τις αυξήσεις των τιμών, ενώ αντιθέτως οι μισθοί, έστω και στην καλύτερη των περιπτώσεων, που αυξάνουν μετά από κάθε άνοδο των γενικού επιπέδου τιμών, υπάρχει συνεχώς καθυστέρηση έναντι αυτών των αυξήσεων.

Ειδικά σε περιόδους πληθωρισμού είναι απαραίτητη η διάκριση ανάμεσα στον ονομαστικό και τον πραγματικό μισθό. Ο ονομαστικός μισθός είναι το σύνολο των νομισματικών μονάδων, με τις οποίες έχουν συμφωνήσει, εργοδότης και εργαζόμενος, να αμείβεται η μισθωτή εργασία.

Ευρώ και δραχμή: Που η ευλογία και που η κατάρα;

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη 

Με την ευκαιρία των είκοσι χρόνων ζωής του ευρώ, επανέρχομαι στους προβληματισμούς, γύρω από το εθνικό μας νόμισμα, μέσα από την αντικειμενική ματιά της Κυριακάτικης Εστίας. Είχα αποστασιοποιηθεί από το θέμα, εδώ και κάποιο καιρό, καθώς πλήθος ιδεοληψιών το έχουν ουσιαστικά αναγάγει σε Κυριακάτικη «απαγορευμένη συζήτηση», θέτοντας ταυτόχρονα το ευρώ στο απυρόβλητο. Ωστόσο, με τις νέες περιπέτειες της Ευρώπης και κυρίως της πατρίδας μας, το εθνικό μας νόμισμα χτυπά και πάλι την πόρτα μας. 

Να θυμίσω, σύντομα, τη σαθρή κατασκευή του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος, και στη συνέχεια να αναφερθώ στις συνέπειές του στην Ευρώπη, στο Νότο της, αλλά και στην Ελλάδα. 

Το ανάπηρο ευρώ 

Η Ευρώπη έσπευσε να δημιουργήσει το ευρώ, χωρίς προηγουμένως να το θωρακίσει με τις απαραίτητες στέρεες βάσεις, για τη λειτουργία του. Όπως δήλωσε ο Jacques Delors «Η Οικονομική και Νομισματική Ένωση υπήρξε θύμα του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού και είχε μια ήττα που προκλήθηκε από την ανευθυνότητα των ηγετών μας, οι οποίοι θέλησαν να κάνουν νομισματική ένωση, χωρίς οικονομική ένωση». Αυτή η βεβιασμένη δημιουργία του ευρώ το κατέστησε ανίκανο για το ρόλο του, ως κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα. Πρέπει, δηλαδή, να συνυπάρχει με το Σύμφωνο Σταθερότητας, που αποτελεί το «δεκανίκι» του, όπως το εφεύρε η ΕΕ. Από το Σύμφωνο αυτό αναμένεται η αναπλήρωση του ρυθμιστικού ρόλου της ανεξάρτητης εθνικής κυβέρνησης, που είναι ανύπαρκτη στην Ευρωζώνη. Η έλλειψη αυτή αποδεικνύεται εξαιρετικά επικίνδυνη, καθώς ένα σχετικά μικρό έλλειμμα κράτους-μέλους της Ευρωζώνης προκαλεί εύκολα χρεοκοπία, αν δεν εξασφαλιστεί άμεση χρηματοδότησή του από τις αγορές, όπως συνέβη στην ελληνική περίπτωση. 

Πόσο βαθιά μπορεί να είναι η παρακμή της Δύσης μας

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Διαβάζω ότι η Δύση στράφηκε ακάθεκτη εναντίον των Ρώσσων ολιγαρχών, και τους άρπαξε την περιουσία τους: γιωτ, πολυτελείς κατοικίες, κταθέσεις κλπ, χωρίς δικαιολογία, ή ορθότερα με τις σκιώδεις δικαιολογίες, όπως ότι “βοηθούν τον Πούτιν”, ότι “οι περιουσίες τους έγιναν με δόλιο τρόπο”, ότι “είναι μεγαλομανείς”. Δεν ξέρω αν όλοι όσοι διαβάζουν αυτές τις κινήσεις της Δύσης, έχουν τις ίδιες απορίες μαζί μου, αλλά εγώ ως οικονομολόγος, μένω κυριολεκτικά εμβρόντητη, και να γιατί. Ολιγάρχες/βαθύπλουτοι υπάρχουν σε όλες της χώρες, Δύσης, Ανατολής, Βορρά και Νότου, και πριν από παντού στις ΗΠΑ. Οι τόσο μεγάλες περιουσίες, σπανιότατα, για να μην πούμε ποτέ, γίνονται με το σταυρό στο χέρι….οπωσδήποτε προέρχονται σε κάποιο βαθμό από ανορθόδοξες μεθόδους. 

Ο καπιταλισμός, ωστόσο, και αυτό γίνεται γνωστό από τα πρώτα μαθήματα του Α’ έτους των Οικονομικών, ουδόλως ενδιαφέρεται για το πως ένας φτωχός εμφανίζεται την επόμενη ημέρα πάμπλουτος, εφόσον δεν τον καταδιώκει η Αστυνομία. Ήμουν, από τα πρώτα χρόνια των σπουδών μου, και η διατριβή μου στη Σορβόννη είναι επάνω σε προβλήματα άνισης κατανομής εισοδήματος, καθώς και εξεύρεσης τρόπων για την επίτευξη δικαιότερης κατανομής. 

Ωστόσο, δεν αντιλαμβάνομαι τη δικαιολογία, νομική, οικονομική, ανθρωπιστική, καθεστωτική, ηθική κλπ., με βάση την οποίαν η Δύση (χωρίς να έχει εναγκαλιστεί τον κομμουνισμό) απογυμνώνει τους πλούσιους Ρώσσους από τις περιουσίες τους. Είναι πόλεμος, εντάξει! 

Αλλά, οι πόλεμοι δεν στρέφονται εναντίον ατόμων πλουσίων (και επαναλαμβάνω, ότι δεν έχω ουδεμία συμπάθεια για τους Ρώσσους ολιγάρχες), και δεν επικεντρώνεται σε κατηγορίες εναντίον τους, για το πως πλούτισαν, πως ξοδεύουν τα χρήματά τους, πως ζουν... αυτές είναι τακτικές, και δη χαμηλού επιπέδου, όταν και αν γίνονται, από καθεστώτα κομμουνιστικά ή πειρατικής βάσης. 

Η Κίνα ως το νέο μοντέλο επιβίωσης του καπιταλισμού

Της Μαρίας Νεγρεπόντη Δελιβάνη

Οι εξελίξεις των τελευταίων ετών στους κόλπους των προηγμένων καπιταλιστικών οικονομιών επαληθεύουν τη γενική πρόβλεψη του Μαρξ ότι ο καπιταλισμός αυτοκαταστρέφεται, κάτι που γίνεται σήμερα πια αποδεκτό, ακόμη και από νεοφιλελεύθερης κατεύθυνσης οικονομολόγους. Στο βιβλίο μου “Το τέλος της οικονομικής κυριαρχίας της Δύσης και η εισβολή της Ανατολής”, που αναφέρεται στην Κίνα, παρέθεσα πολυάριθμες πηγές που αποδεικνύουν τη σήψη του καπιταλιστικού συστήματος, ρίχνοντας βέβαια το κύριο βάρος στον τερατώδη πια τρόπο που επικράτησε στον χώρο της κατανομής του εισοδήματος.

Οι ανυπέρβλητες πια αντιφάσεις του, που κατέληξαν στον αδιανόητο βαθμό ανισοκατανομής, (το 2017 το πλουσιότερο 1% του παγκόσμιου πληθυσμού εξασφάλισε το 82% του παραχθέντος ετήσιου πλούτου) φαίνεται να σημαίνει και το τέλος του. Ωστόσο, όσο και αν φαίνεται ανορθόδοξη η διαπίστωση ότι η Κίνα έχει αναλάβει τη σωτηρία του καπιταλισμού, επαληθεύει οπωσδήποτε τις σχετικές αναλύσεις του Μαρξ, με βάση τις οποίες ο καπιταλισμός έχει τη δυνατότητα εναλλαγής πολλών προσωπείων, κατά περίπτωση.