Μόνιμη υφυπουργός ή μόνιμη πολιτική επιλογή;

Ακόμα ένα καθεστωτικό πραξικόπημα για να διασφαλιστεί ό,τι θέλει η Πρεσβεία με τον διορισμό της Α. Παπαδοπούλου

Του Δημήτρη Γκάζη

Η κυβέρνηση επέλεξε να συστήσει, με αιφνιδιαστική τροπολογία, τη θέση του Μόνιμου Υπηρεσιακού Υφυπουργού Εξωτερικών, επικαλούμενη την ανάγκη θεσμικής συνέχειας και διοικητικής σταθερότητας σε περιόδους κυβερνητικών μεταβάσεων. Πρόκειται, όπως υποστήριξε ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης, για την ενεργοποίηση μιας συνταγματικής πρόβλεψης που παρέμενε ανενεργή επί δεκαετίες και η οποία αποκτά ιδιαίτερη σημασία σε μια περίοδο γεωπολιτικών ανακατατάξεων και αυξημένων διεθνών προκλήσεων. Χαρακτηριστικά δήλωσε: «Βρίσκομαι σήμερα εδώ για να υποστηρίξω την με αριθμό 500/2 της 10ης Ιουνίου 2026 τροπολογία, σύμφωνα με την οποία συστήνεται μία θέση μόνιμου υπηρεσιακού Υφυπουργού στο Υπουργείο Εξωτερικών.

Η τροπολογία αυτή για πρώτη φορά ενεργοποιεί το άρθρο 81 παράγραφος 1 του Συντάγματος, το τέταρτο εδάφιο, το οποίο για πενήντα χρόνια δεν είχε ενεργοποιηθεί, δηλαδή δεν είχε ενεργοποιηθεί ο θεσμός του μόνιμου υπηρεσιακού Υφυπουργού. […]

Γιατί, κύριε Πρόεδρε, μόνιμος υπηρεσιακός Υφυπουργός; Διότι η πραγματικότητα έχει καταδείξει, πρώτον, ότι είναι απολύτως αναγκαίο να υπάρχει συνέχεια στο Υπουργείο Εξωτερικών και μάλιστα μία συνέχεια η οποία διασφαλίζεται με υπηρεσιακό χαρακτήρα. Και γι’ αυτόν τον λόγο προβλέπεται πρέσβης ή πρέσβης εκ προσωπικοτήτων ο οποίος θα αναλαμβάνει τη θέση του μόνιμου υπηρεσιακού Υφυπουργού.

Ο πόλεμος ως ευκαιρία για νέους πυρηνικούς πειραματισμούς

Από την πυρηνική ομπρέλα μέχρι το «πρασίνισμα» της πυρηνικής ενέργειας

Του Δημήτρη Γκάζη

Tο θέμα των πυρηνικών άνοιξε εκ νέου στην Ευρώπη, και στη χώρα μας, μέσα σε ένα περιβάλλον κλιμακούμενων γεωπολιτικών εντάσεων και ενεργειακής αβεβαιότητας. Ο πόλεμος στην Ουκρανία, η νέα ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή και η κλιμακούμενη επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν, αλλά και η συνολική αναδιάταξη των στρατηγικών ισορροπιών, επαναφέρουν στο προσκήνιο τόσο την πυρηνική αποτροπή όσο και την πυρηνική ενέργεια. Σε αυτό το πλαίσιο η Γαλλία προωθεί τη συζήτηση για μια «ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική πυρηνικής αποτροπής», ενώ παράλληλα αναζητά συμμάχους για να επαναφέρει την πυρηνική ενέργεια ως βασικό εργαλείο της ευρωπαϊκής ενεργειακής στρατηγικής στην πορεία απεξάρτησης από το ρωσικό φυσικό αέριο.

Η Ελλάδα εμφανίζεται να εμπλέκεται και στα δύο επίπεδα. Από τη μία πλευρά βρίσκεται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, μεταξύ των χωρών που εξετάζουν στενότερη συνεργασία με τη γαλλική στρατηγική αποτροπής (σε συνέχεια άλλων αμυντικών και εξοπλιστικών συμφωνιών), με ερωτηματικό αν θα κληθεί να φιλοξενήσει και η ίδια γαλλικά συστήματα στο έδαφός της, σε μια περίοδο που η Ανατολική Μεσόγειος και η Κύπρος αποκτούν ιδιαίτερη σημασία ως κόμβοι στρατιωτικών και ενεργειακών σχεδιασμών.

Από την άλλη, η κυβέρνηση ανοίγει για πρώτη φορά συζήτηση για την πυρηνική ενέργεια. Μιλώντας στη Σύνοδο για την Πυρηνική Ενέργεια στο Παρίσι, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανακοίνωσε ότι η Ελλάδα θα συστήσει διυπουργική επιτροπή που θα εξετάσει την ανάπτυξη μικρών πυρηνικών αντιδραστήρων (SMRs). «Έχει έρθει η ώρα για τη χώρα μας να εξερευνήσει αν η πυρηνική ενέργεια και ειδικά οι αρθρωτοί αντιδραστήρες μπορούν να διαδραματίσουν ρόλο», δήλωσε, προσθέτοντας ότι «σε καιρούς μεγάλων αναταραχών όλες οι επιλογές πρέπει να είναι στο τραπέζι».

«Τον ήλιο όσα χρήματα του κόσμου κι αν ξοδέψει κανείς δεν μπορεί να τον κρύβει για πάντα»

Ανταπόκριση από τη συνέντευξη Τύπου του συλλόγου «Τέμπη 2023»

Του Δημήτρη Γκάζη

Αποκαλυπτική του πλέγματος συγκάλυψης της αλήθειας και των πραγματικών αιτιών και συνθηκών του εγκλήματος στα Τέμπη ήταν η συνέντευξη τύπου που πραγματοποίησε ο Σύλλογος «Τέμπη 2023» στην ΕΣΗΕΑ, το πρωί της Παρασκευής 11/4, σε απάντηση της εκστρατείας λάσπης και αποπροσανατολισμού που έχει εξαπολύσει τις τελευταίες μέρες ένα ολόκληρο παρακράτος με κέντρο την κυβέρνηση. Την ίδια ώρα λίγο πιο κάτω, η βουλή έκλεινε την προανακριτική (του κρυπτόμενου) Τριαντόπουλου, σε ένα ακόμη δείγμα απαξίωσης των δημοκρατικών διαδικασιών και της δικαιοσύνης. «Συνέταξαν πόρισμα χωρίς να έχει προηγηθεί έρευνα, να καλέσουν μάρτυρες, να συλλέξουν στοιχεία, να ανοίξουν τηλέφωνα, ώστε να μάθουμε τι ακριβώς έγινε. Όλα αυτά έγιναν κατά παράβαση του Συντάγματος», τόνισε χαρακτηριστικά η Μ. Καρυστιανού πριν την εναρκτήρια ομιλία της, και συνέχισε ανακοινώνοντας πως έχει ήδη καταθέσει μήνυση «κατά των μελών της προανακριτικής της Ν.Δ.»

Στη συνέχεια της ομιλίας της η πρόεδρος του Συλλόγου κατέδειξε τους κυβερνώντες ως υπαίτιους για όλη την αλληλουχία γεγονότων που αποτέλεσαν το έγκλημα των Τεμπών, από την απαξίωση του σιδηρόδρομου και την κατασπατάληση χρημάτων της σύμβασης 717, μέχρι τον διορισμό ακατάλληλων ανθρώπων σε θέσεις ευθύνης, την εντολή συγκάλυψης, τον έλεγχο της ανάκρισης και της δικαιοσύνης, την «εκστρατεία λάσπης που θάβει ανθρώπους, συνειδήσεις και την ίδια τη δικαιοσύνη». Τόνισε τέλος, μεταξύ άλλων, την ανάγκη για ενότητα, απαντώντας σε ερώτηση που της τέθηκε σχετικά με τις πρόσφατες δηλώσεις του Ν. Πλακιά, πως «εμείς οι συγγενείς δεν είμαστε χημικοί μηχανικοί. Η αλήθεια είναι μία και θα αποδειχθεί. Εμείς οι συγγενείς είμαστε όλοι στην ίδια πλευρά. Έχουμε τον ίδιο πόνο, τον ίδιο στόχο, και δεν είμαι εδώ για να κρίνω».

28 Φεβρουαρίου: Ο λαός παρών

Δύναμη η ακηδεμόνευτη και πάνδημη συμμετοχή

Του Δημήτρη Γκάζη

Ήδη από τις μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις της 26ης Ιανουαρίου, ο ελληνικός λαός έδειξε πως είναι αποφασισμένος να υπερασπιστεί το αίτημα των συγγενών των θυμάτων των Τεμπών για δικαιοσύνη και δικαίωση των νεκρών, κόντρα στη μαφιόζικη επιχείρηση συγκάλυψης. Η απαίτηση για «Οξυγόνο» εξέφρασε με τον καλύτερο τρόπο το κοινό αίσθημα της κοινωνίας, που συνειδητοποιεί μαζικά πως, όσο συνεχίζουμε με τη λογική «πάμε και όπου βγει», όσο διαιωνίζεται το καθεστώς ατιμωρησίας και ασυλίας των ισχυρών, η χώρα θα μετρά νεκρούς και εθνικές τραγωδίες.

Στις 28 Φεβρουαρίου, 2 χρόνια από το συστημικό έγκλημα των Τεμπών, η κοινωνική αυτή διαθεσιμότητα, συναντιέται με μια απεργιακή κινητοποίηση. Δεν είμαστε μπροστά σε μια απεργία σαν τις άλλες, όπου ενώνονται κλαδικά ή άλλα αιτήματα προς την κυβέρνηση. Έχουμε μπροστά μας μια συνθήκη, όπου ένα απεργιακό κάλεσμα, μαζί με άλλες μορφές κοινωνικής κινητοποίησης, αυθόρμητες ή οργανωμένες, γίνεται το όχημα για να ακουστεί η φωνή σύσσωμου του ελληνικού λαού.

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, οι προγραμματισμένες συγκεντρώσεις ξεπερνούν τις 200, σχεδόν σε κάθε μικρή και μεγάλη πόλη της χώρας, αλλά και σε δεκάδες πόλεις στο εξωτερικό, ενώ τα καλέσματα από συλλόγους και φορείς, αλλά και από πρωτοβουλίες πολιτών που συντονίζονται μέσα από τη διαδικτυακή ομάδα του συλλόγου συγγενών θυμάτων Τεμπών, συνεχώς και αυξάνονται. Μαζί αυξάνονται και οι αποφάσεις εμπορικών συλλόγων και μικρών επιχειρήσεων, που δηλώνουν ότι θα παραμείνουν κλειστές στις 28 Φεβρουαρίου, διευκολύνοντας τη συμμετοχή στις κινητοποιήσεις.

Η κυβερνητική τακτική, διαρκώς μεταβαλλόμενη, από το σιωπητήριο προ της 26ης Ιανουαρίου στη δήθεν κατανόηση της πρωθυπουργικής συνέντευξης στον Σρόιτερ, και από την «εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη» στις αγωνιώδης κραυγές περί «ζούγκλας» και «εκτροπής», και τις χυδαίες επιθέσεις προς την κα Καρυστιανού, φαίνεται να γυρίζει τώρα μπούμερανγκ. Οι γεμάτες αλαζονεία εμφανίσεις κυβερνητικών στελεχών στη βουλή και τα ΜΜΕ, τα χυδαία σχόλια του στρατού των διαδικτυακών τρολ, αλλά και οι μεθοδεύσεις συγκάλυψης που συνεχίζονται (βλ. βίντεο Καπερνάρου κ.ά.), αυξάνουν δικαιολογημένα το αίσθημα θυμού στην κοινωνία, μεγαλώνοντας το χάσμα μεταξύ λαού και κυβερνώντων.

Η απόβαση Ερντογάν, το προεδρικό και τα οδοφράγματα

Του Δημήτρη Γκάζη

χρόνια συμπληρώνονται από τα τραγικά γεγονότα του καλοκαιριού του 1974 και η Κύπρος συνεχίζει να βιώνει τα αποτελέσματα της συνεχιζόμενης κατοχής και της διαρκής πίεσης και απειλής του τουρκικού επεκτατισμού. Για χρόνια προσπάθησαν να παρουσιάσουν την κατοχή και τον εποικισμό ως μια πραγματικότητα με την οποία οφείλει ο κυπριακός λαός να συμφιλιωθεί, εμφανίζοντας ως λύση την, δια της ομοσπονδίας, παράδοση της Κυπριακής Δημοκρατίας στα τετελεσμένα του Αττίλα. Και όμως η αδιαλλαξία και η ολοένα και πιο παράλογες απαιτήσεις της Άγκυρας ήταν και συνεχίζουν να είναι εδώ για να δείχνουν πως η μόνη πραγματική λύση για την Κύπρο είναι η αντίσταση στην προοπτική απελευθέρωσης από την τουρκική κατοχή.

Η Τουρκία, επιλέγει να γιορτάσει τα 50 χρόνια του Αττίλα, χωρίς προσωπείο, εμφανίζοντας την πραγματική της φύση, αυτή της κατοχικής δύναμης, που συνεχίζει να διαπράττει εγκλήματα, όπως η διαρκής κατοχή, η εθνοκάθαρση, ο εποικισμός εις βάρος όλου του κυπριακού λαού. Η απόβαση Ερντογάν, συνοδεία εκπροσώπων όλου του πολιτικού φάσματος της Τουρκίας, και ο από κοινού εορτασμός με την ηγεσία του ψευδοκράτους, αλλά και εκπροσώπους του Αζερμπαϊτζάν (θυμίζουμε το δόγμα ένα «έθνος, τρία κράτη»), αποδεικνύουν και στο επίπεδο των συμβολισμών πως ο Αττίλας είναι η ενεργή πολιτική της Άγκυρας. Για να μην έχουμε αμφιβολίες μάλιστα, η φιέστα συνοδεύεται και από μια σειρά προκλητικών ενεργειών επί του πεδίου όπως οι υπερπτήσεις μαχητικών αεροσκαφών της Τουρκίας πάνω από την Πράσινη Γραμμή ή η δέσμευση με NAVTEX περιοχών μεταξύ Καστελόριζου και Κύπρου, για έρευνες του ερευνητικού σκάφους Akdeniz Apastirma-1, από τις 18 Ιουλίου έως και τις 5 Αυγούστου.

Destroy Greece και γελωτοποιοί των ελίτ

Του Δημήτρη Γκάζη

Το πανό με το μήνυμα «Destroy Greece», που σήκωσαν οι συντελεστές της ταινίας «Avant-Drag!» του Φιλ Ιερόπουλου μετά την προβολή της στο πρόσφατο 26ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, πέτυχε τον σκοπό του. Το θέαμα νίκησε, η πρόκληση κατάφερε να ερεθίσει τα αντανακλαστικά του κοινού. Η εκφρασμένη επιδίωξη ρευστοποίησης κάθε στοιχείου συνοχής αυτής της κοινωνίας, κανονικοποιείται στον δημόσιο λόγο και κερδίζει χρόνο δημοσιότητας και δημόσιο χώρο. Οι αντιδράσεις που προκάλεσε μάλιστα, αναμενόμενα, ο εν λόγω «ακτιβισμός», λειτούργησαν ως επιβεβαίωση για τους συντελεστές κα τους υποστηρικτές τους, που βλέπουν προσπάθεια φίμωσης και λογοκρισίας από «ομοτρανσφοβικούς και ρατσιστές».

Θα ήταν μια αδιάφορη παραφωνία αν δεν έτεινε να γίνει κανόνας. Στο όνομα των δικαιωμάτων –και στην πράξη αδιαφορώντας πλήρως γι’ αυτά και τους φορείς τους–, διάφοροι βρίσκουν αφορμή να επιτεθούν σε ό,τι θεωρούν ως «παθογένεια» της ελληνικής κοινωνίας και μέσω αυτού στον «μέσο Έλληνα», τον «νοικοκυραίο», τον εκφραστή της απόλυτης εθνικής συλλογικής ενοχής. Το φετινό φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης έγινε επανειλημμένα επίκεντρο της εν λόγω προσπάθειας, από ανθρώπους που στο όνομα της «συμπερίληψης» επιδιώκουν διαρκώς να στήσουν ένα διαρκή εμφύλιο πόλεμο ταυτοτήτων – προκαλώντας αναμενόμενα την κινητοποίηση των ταυτοτικών φονταμενταλιστών της άλλης πλευράς. Ο κ. Ιερόπουλος εκθέτει το πλαίσιο των απόψεων αυτών: «Η Ελλάδα είναι μια παραδοσιακά, εθιμοτυπικά, θεσμικά φασιστική χώρα. Αν δεν ανήκεις στο μεγάλο ποσοστό, καλή τύχη. Η βαρβαρότητα της Ελλάδας ξεκινάει από την οικογένεια, συνεχίζει στα σχολεία και διατρέχει όλα τα κοινωνικά στρώματα. (…) Φαίνεται πως οι ακροδεξιοί (με περίβλημα νοικοκυραίων) είναι πια παντού ανάμεσά μας». Δεν υπάρχει πουθενά κρατική βαρβαρότητα, οικονομική εκμετάλλευση, αυθαιρεσίες των ελίτ. Όλα τα κακά ξεκινούν από την οικογένεια, και αγκαλιάζουν «όλα τα κοινωνικά στρώματα».

Με ατζέντα «Γαλάζιας Πατρίδας» έρχεται ο Τ. Ερντογάν

Να ματαιωθεί η συνεδρίαση του Ανώτατου Συμβούλιου Συνεργασίας Ελλάδας-Τουρκίας στις 7 Δεκεμβρίου στην Αθήνα

Του Δημήτρη Γκάζη

Μιλούν για επιμονή στην στρατηγική των «ήρεμων νερών» στις ελληνοτουρκικές σχέσεις οι Έλληνες κυβερνώντες, ενώ ο ΥΠΕΞ, Γ. Γεραπετρίτης μας καλεί «να προσέλθουμε στον διάλογο καλή τη πίστει», εν όψει τη συνεδρίασης του Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδας-Τουρκίας που θα πραγματοποιηθεί στις 7 Ιανουαρίου, τελικά στην Αθήνα. Επιμένουν στη λεγόμενη «θετική ατζέντα», βλέποντας ευκαιρίες για «εκτίναξη» της συνεργασίας μεταξύ των δύο κρατών σε τομείς όπως η οικονομία, ο τουρισμός αλλά και στις μεγάλες προκλήσεις της κλιματικής αλλαγής και της πολιτικής προστασίας και στο μεγάλο αγκάθι του μεταναστευτικού στο οποίο ο υπεύθυνος υπουργός Δ. Καιρίδης, φαίνεται να έχει στρώσει το έδαφος για σειρά υποχωρήσεων προς την Τουρκία. Μάλιστα, ήδη με διαρροές προεξοφλούν την επικύρωση μιας σειράς διμερών συμφωνιών στους παραπάνω τομείς, στρώνοντας το έδαφος για συμφωνίες και στο επίπεδο της «πολιτικής διαπραγμάτευσης» για τα σημαντικά ζητήματα με ορίζοντα τη Χάγη.

Την ίδια στιγμή η Τουρκία, πιστή στην επεκτατική και αναθεωρητική της πολιτική, διευρύνει στην πράξη την ατζέντα διαλόγου με πράξεις και δηλώσεις ανώτατων αξιωματούχων, αμφισβητώντας στην πράξη νόμιμα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας μας. Σε πρόσφατη ομιλία του στο υπουργικό συμβούλιο, ο ίδιος ο Ερντογάν, επιβεβαίωσε την επιμονή της Τουρκίας στο νεο-οθωμανικό αφήγημα, επ’ αφορμή αυτή τη φορά τις εξελίξεις στην Παλαιστίνη, και ανέφερε συγκεκριμένα: «γι’ αυτό λέμε ότι οποιοδήποτε περιστατικό συμβαίνει γύρω μας, από τα Βαλκάνια μέχρι τον Καύκασο, από τη Μαύρη Θάλασσα μέχρι τις ανατολικές ακτές της Μεσογείου, μας απασχολεί άμεσα. Η Γάζα έχει την ίδια θέση στις καρδιές μας με το Καραμπάχ. Όπως δεν κάνουμε διάκριση μεταξύ Βοσνίας και Χαλέπι ή Τρίπολης και Μπαλχ (Αφγανιστάν, η αρχαία Βάκτρα), της Θεσσαλονίκης και της Μοσούλης, έτσι θεωρούμε την Ιερουσαλήμ, το ίδιο όπως τις δικές μας πόλεις». Και μόνο αυτή η, επαναλαμβανόμενη είναι η αλήθεια, αναφορά στη Θεσσαλονίκη, ως κομμάτι των «συνόρων της καρδιάς» του Τούρκου προέδρου, θα έπρεπε να ανατρέψει το «θετικό» κλίμα στην Αθήνα – αν οι ελληνικές ελίτ δεν κινούνταν πρωτίστως σε ρυθμούς ΝΑΤΟ.

Ο Τζ. Τσούνης σε ρόλο κυβερνήτη

Του Δημήτρη Γκάζη

Πριν μερικά χρόνια, ο Τζέφρι Πάιατ, ο τότε πρέσβης των ΗΠΑ στη χώρα μας, είχε χρησιμοποιήσει τον καθόλου κολακευτικό χαρακτηρισμό «γεωπολιτικός μεντεσές» για να περιγράψει το πως βλέπουν οι ΗΠΑ τον ρόλο της Ελλάδας. Από τότε έχει κυλίσει πολύ νερό στο αυλάκι, και με επιταχυντή των εξελίξεων τον πόλεμο στην Ουκρανία, η Ελλάδα μετατρέπεται για τις ΗΠΑ σε έναν από τους βασικούς μοχλούς προώθησης των συμφερόντων τους στην ευρύτερη περιοχή. Όσο ο πόλεμος όμως βαθαίνει, μετατρεπόμενος σε γεωπολιτικό βούρκο που παρασύρει όλες τις εμπλεκόμενες χώρες στα αδιέξοδα του, τόσο οι κίνδυνοι για τη χώρα μας από την επιλογή αυτή θα πολλαπλασιάζονται.

Η Αλεξανδρούπολη και ο Έβρος έχουν μετατραπεί σε βάση των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ. Οι Αμερικάνοι αξιωματούχοι που επισκέπτονται την πόλη, λένε πως την θεωρούν μια ακόμη «πολιτεία των ΗΠΑ» (πόσο τιμητικό!). Η Αλεξανδρούπολη μετατρέπεται διαμετακομιστικό κόμβο ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων (προσωπικού και εξοπλισμού) προς τα Βαλκάνια και την Ουκρανία, ενώ ταυτόχρονα σχεδιάζεται να γίνει πύλη εισόδου προς τη Ν.Α. Ευρώπη για το υγροποιημένο φυσικό αέριο (LNG) μέσω των σταθμών FSRU που κατασκευάζονται στη θαλάσσια περιοχή της πόλης από την Gastrade του ομίλου Κοπελούζου.

Ο πολιτικός χάρτης της Τουρκίας

Μετά τα αποτελέσματα των εκλογών της 14ης Μαΐου

Του Δημήτρη Γκάζη

Πολλοί στην Δύση (και στη χώρα μας) είδαν με έκπληξη τα αποτελέσματα των εκλογών στην Τουρκία. Έβλεπαν δημοσκοπικά μια εύκολη επικράτηση του κεμαλικού στρατοπέδου και η τελική επικράτηση Ερντογάν μπορεί γι αυτούς να εξηγηθεί μόνο ως έκφραση της πολιτικής καθυστέρησης του εκλογικού σώματος. Έτσι επιστρατεύονται οι ελιτιστικές θεωρίες για τον απαίδευτο λαό κ.ο.κ. Εθελοτυφλούν όλοι αυτοί για τις κοσμοϊστορικές αλλαγές που έχουν συντελεστεί στην Τουρκία μέσα στην εικοσαετή διακυβέρνηση του καθεστώτος Ερντογάν. Όσο ο Ερντογάν διαβάζεται ως ένας περιθωριακός και παράφρον ηγέτης, που λίγο ως πολύ αποτελεί σύντομη παρένθεση στην κανονικότητα των σχέσεων με την Τουρκία, τόσο θα έρχονται μηνύματα από τη γείτονα χώρα που θα διαψεύδουν την εικόνα που έχουμε γι αυτή.

Το αποτέλεσμα της πρώτης Κυριακής (που μένει να δούμε αν θα επιβεβαιωθεί και στις επαναληπτικές κάλπες) αποτυπώνει τη μετατροπή της Τουρκίας σε μια σημαντική, και με επεκτατικές φιλοδοξίες, περιφερειακή δύναμη μεταξύ Δύσης και Ανατολής με έντονη ενδογενή δυναμική. Όλα τα παραπάνω, πάντα στην κόψη του ξυραφιού, με έντονες τις εσωτερικές αντιφάσεις (ταξικές, εθνικές, πολιτισμικές) που διαρκώς απειλούν να μετατραπούν σε ανοιχτή κρίση. Ο Ερντογάν και το μπλοκ ισλαμιστών και εθνικιστών που εκπροσωπεί είναι, παρά τις απώλειες και την κυβερνητική φθορά, αδιαμφισβήτητα ο οδηγός αυτής της μετάβασης εκφράζοντας τον δυναμισμό των νέων αστικών στρωμάτων της Ανατολίας και συγκεντρώνοντας την υποστήριξη ή την ανοχή μεγάλου κομματιού των πληβειακών στρωμάτων όσο η αντιπολίτευση προτάσσει ως αντίπαλο όραμα απέναντι του έναν χλιαρό δυτικής κοπής εκσυγχρονισμό.

Παρακάτω θα επιδιώξουμε να παρουσιάσουμε μερικά μόνο στιγμιότυπα από τον πολιτικό χάρτη όπως αυτός διαμορφώθηκε μετά το εκλογικό αποτέλεσμα της 14ης Μαΐου. Θεωρούμε ότι αυτά τα στιγμιότυπα βοηθούν να κατανοήσουμε καλύτερα το αποτέλεσμα των εκλογών και τις βασικές τάσεις που αυτό αποτυπώνει.

Στη σωστή πλευρά της ιστορίας;

Η εμπλοκή της Ελλάδας στην ουκρανική κρίση

Του Δημήτρη Γκάζη 

Ο πόλεμος στην Ουκρανία, και η κλιμάκωση που προκαλεί η ρωσική εισβολή, εγκαινιάζει μια νέα φάση για τον κόσμο μας. Μια φάση επαναχάραξης των σφαιρών επιρροής και σκληρών στρατοπεδεύσεων πίσω από τις μεγάλες, με κοσμοκρατορικές φιλοδοξίες, δυνάμεις. Την ίδια στιγμή ο ανταγωνισμός Ρωσίας-ΗΠΑ που αποτελεί τη βασική γενεσιουργό του αιτία, συμπιέζει τον γεωπολιτικό χώρο της Ευρώπης, ενώ οι προκλήσεις για την ασφάλεια και την ίδια την βιωσιμότητα των μικρών και μεσαίων χωρών, που κινδυνεύουν να συνθλιβούν από τη σύγκρουση των μεγάλων, που πιέζονται να πάρουν θέση στον νέο ψυχρό (υπό εκκόλαψη θερμό) πόλεμο, γίνονται όλο και μεγαλύτερες.

Είναι όμως προς το συμφέρον, των μικρών και μεσαίων χωρών, των λαών, της δικής μας χώρας, ένα κόσμος στρατιωτικοποιημένων αξόνων υπό τη διαρκή απειλή ενός μεγάλου πολέμου; Η απάντηση στο ερώτημα αυτό κρίνει εν πολλοίς τη στάση που κρατά κανείς και στην τρέχουσα κρίση, αξονιζόμενος με κάποιο από τα διαμορφωμένα στρατόπεδα ή διεκδικώντας ως ζωτική του ανάγκη την ουδετερότητα και από τους τρείς πόλους (ΗΠΑ/ΝΑΤΟ, Ρωσία, Κίνα) του πλανητικού συστήματος. Η επιλογή μη εμπλοκής στη μεγάλη αντιπαράθεση που έχει ανοίξει, δεν μεταφράζεται σε απραξία ή αφωνία απέναντι στα τεκταινόμενα, δεν είναι ένας ανεδαφικός πασιφισμός, ούτε κλείνει το μάτι σε κάποιον από τους αντιτιθέμενους πόλους. Αντιθέτως μια τέτοια επιλογή ανοίγει τη δυνατότητα, να παλέψει κανείς για να οικοδομηθούν όλες εκείνες οι προϋποθέσεις (συνείδηση, λαϊκή ενεργοποίηση, ισχύς) που σήμερα λείπουν και επιτρέπουν να επιβάλλεται ο πόλεμος ως αναπόφευκτη διέξοδος.

Μια κατακερματισμένη κοινωνία, ένα πεδίο πειραματισμών

Του Δημήτρη Γκάζη

Αρκεί να δει κανείς μερικά λεπτά από οποιοδήποτε δελτίο ειδήσεων, ή να παρακολουθήσει έναν τυχαίο «διάλογο» στα κοινωνικά δίκτυα, για να διαπιστώσει τα επίπεδα διάλυσης και κατακερματισμού της ελληνικής κοινωνίας. Γενικευμένη ασυνεννοησία, εκρηκτική συνύπαρξη φόβου και θυμού, κατάπτωση της ψυχικής υγείας, παράλογες αντιδράσεις απέναντι σε απρόβλεπτα γεγονότα. Μαζί και κοινωνικές εκτροπές προς τη βία, το έγκλημα κ.ά. Αυτά δεν είναι απλά αποτέλεσμα της κρίσης, της πανδημίας, των πολλαπλών αδιεξόδων. Γίνονται στα χέρια των ελίτ εργαλείο χειρισμού των κοινωνιών. Μια κατακερματισμένη κοινωνία, εύκολα χειραγωγήσιμη από τον φόβο, χωρίς συγκροτήσεις ικανές να χαράξουν εναλλακτικές, είναι το ιδανικό πεδίο για τη μερίδα εκείνη των ελίτ που έχει αποφασίσει να φτιάξει έναν κόσμο γεμάτο περιφράξεις, με τις κοινωνίες στο περιθώριο, αντικείμενα διαρκών πειραματισμών. Μια προσπάθεια αντίστασης στο μέλλον αυτό, και ανάταξης των κοινωνιών, πρέπει να λάβει σοβαρά υπόψη της αυτή τη διάσταση. Δεν πρόκειται να υπάρξουν εύκολες λύσεις. Χρειάζεται να αναζητηθούν συνολικές απαντήσεις διεξόδου.

Το νεοαποικιακό θράσος του κ. Λιάκου

Του Δημήτρη Γκάζη

Το «φιλελεύθερο» και «προοδευτικό» newspeak θέλει η μετανάστευση να είναι ευλογία. Ο ξεριζωμός, οι περιφερειακές ανισότητες, η προσφυγιά, η αποικιοκρατία είναι έννοιες ξεπερασμένες σαν αναλυτικά εργαλεία και λειτουργούν μόνο ως θέαμα. Η κυρίαρχη πλέον αντίληψη είναι πως η μετακίνηση πληθυσμών είναι ένα φυσικό φαινόμενο, με το οποίο θα πρέπει να συμφιλιωθούμε. Στα πλαίσια αυτά κινήθηκε η πρόσφατη παρέμβαση του κ. Αντώνη Λιάκου, γνωστού διανοούμενου, υποστηριχτή της συγκεκριμένης αντίληψης, που με αφορμή τη στοχοποίηση των μεταναστών για τον θάνατο βρέφους προσφύγων, μίλησε για ακόμη μια φορά ξεκάθαρα τη γλώσσα της προοδευτικοφανούς ελίτ.

Αφού πρώτα επιτέθηκε στην ελληνική κοινωνία, την οποία γι’ ακόμη μια φορά κατηγόρησε για ξενοφοβικές νοοτροπίες, «για τις οποίες οι Έλληνες θα απολογούνται μετά από χρόνια, όπως οι Γερμανοί για τον ναζισμό» (!), –ξεχνώντας πως αυτή μόνη της σηκώνει το βάρος των μεταναστευτικών ροών, έχοντας «καταδικαστεί» από τους ευρωπαίους φίλους του κ. Λιάκου, να είναι το σύγχρονο «Έλις Άιλαντ» της Ευρώπης–, προχώρησε σε μια νέα ερμηνεία του μεταναστευτικού φαινομένου, αυτή της «θεωρίας των συγκοινωνούντων αγγείων». Έτσι η Ελλάδα και τα υπόλοιπα Βαλκάνια με πληθυσμούς που «καταρρέουν και γηράσκουν», την ίδια στιγμή που «βρίσκονται απέναντι σε ένα πέταλο χωρών, από Αφρική έως Τουρκία, στο οποίο υπάρχει πληθυσμιακή έκρηξη», έχουν ανάγκη τη μετακίνηση πληθυσμών. Ο κ. Λιάκος ζήλεψε την χρεοκοπημένη πολιτική της Γερμανίας, που το 2015, οργάνωσε την «υποδοχή» 1,5 εκατομμυρίου μεταναστών και προσφύγων, για να λύσει το πρόβλημα έλλειψης νεανικού εργατικού δυναμικού, και δηλώνει πως «η Ελλάδα έχει ανάγκη τουλάχιστον ένα εκατομμύριο πρόσφυγες για να αντιμετωπίσει την πληθυσμιακή κατάρρευση».

Η εθνική κυριαρχία όρος αντιμετώπισης του προσφυγικού/μεταναστευτικού

Του Δημήτρη Γκάζη

Οι μεταναστευτικές και προσφυγικές ροές εμπεδώνονται ως ένα ζωτικής σημασίας πρόβλημα για την ελληνική κοινωνία, ενώ οι ροές απ’ την Τουρκία συνεχίζονται, με τις αρχές, με εκπληκτική ωμότητα, να περιμένουν την κακοκαιρία του χειμώνα για να τις ανασχέσει. Χαρακτηριστικά είναι τα αποτελέσματα πρόσφατης έρευνας της Kappa Research, σύμφωνα με την οποία οι Έλληνες αξιολογούν ως κρίσιμα ζητήματα της χώρας, κατά 57% το προσφυγικό, και κατά 51% τα εθνικά θέματα, με τα οικονομικά ζητήματα (ανάπτυξη, ανισότητες, διαπλοκή) να ακολουθούν.

Χαρακτηριστικές είναι οι αντιδράσεις στα νησιά για το θέμα, με τις πρόσφατες κινητοποιήσεις να τρομάζουν την κυβέρνηση που μετράει το πολιτικό κόστος των επιλογών της. Τα ίδια τα επίσημα στοιχεία επιβεβαιώνουν την ανησυχία αυτή. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Ύπατης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών, 74.348 πρόσφυγες πέρασαν τα σύνορα της Ελλάδας το 2019, αριθμός ο οποίος είναι διπλάσιος σε σχέση με το 2018, μάλιστα σύμφωνα με την Ύπατη Αρμοστεία οι 59.457 πέρασαν στη χώρα μας δια μέσου θαλάσσης, φτάνοντας στα ήδη επιβαρυμένα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου.

Προσφυγικό: Συνεχίζεται το σχέδιο μόνιμου εγκλωβισμού

Του Δημήτρη Γκάζη

Συνεχίζεται η μετεγκατάσταση μεταναστών και προσφύγων από τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, σε δομές φιλοξενίας σε όλη τη ηπειρωτική χώρα. 367 τη Δευτέρα και 200 την Τρίτη, μετανάστες και πρόσφυγες, έφυγαν μόνο από τη Λέσβο με προορισμό τον Πειραιά. Παρ’ όλα αυτά νέες ροές έρχονται να διατηρήσουν στο κόκκινο τον πληθυσμό αιτούντων άσυλο στα νησιά του Αιγαίου. Στο μεταξύ, σύμφωνα με την τελευταία αποτύπωση για το προσφυγικό από το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη οι αιτούντες άσυλο που βρίσκονται στη Λέσβο είναι 17.029, με τους 15.000 να βρίσκονται στο ΚΥΤ Μόριας, δηλαδή περισσότεροι από το καλοκαίρι, οπότε και ξεκίνησε η διαδικασία μετεγκατάστασης. Το σχέδιο μόνιμου εγκλωβισμού των προσφύγων και μεταναστών στη χώρα μας, που σχεδιάζουν από κοινού η Ε.Ε., η Τουρκία και η ελληνική κυβέρνηση, με πρόσχημα την αποσυμφόρηση των νησιών, βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, δημιουργώντας τους όρους για την επόμενη κρίση.