Το Δήθεν Κράτος

Του Απόστολου Διαμαντή

Ο χώρος του Δικαίου είναι συστατικός του σύγχρονου κράτους. Δυστυχώς, στην ελληνική περίπτωση δοκιμάζεται ένα νέο μοντέλο «κράτους», όπου καταργούνται θεμελιώδεις κανόνες του κράτους δικαίου.

Ο νόμος περί ευθύνης υπουργών που ακόμα ισχύει, με τις ειδικές διατάξεις παραγραφής και τις ειδικές διαδικασίες παραπομπής των κατηγορουμένων, αναγνωρίζει δύο είδη πολιτών: τα μέλη της βουλής και της κυβέρνησης από τη μία και όλους τους άλλους από την άλλη. Είναι τόσο σκανδαλώδης αυτή η ειδική νομοθεσία για το πολιτικό προσωπικό, που έχει οδηγήσει σε πλήρη απαξίωση την νομοθετική και την εκτελεστική εξουσία. Ο λαός τείνει πλέον να απορρίπτει ακόμη και το ίδιο το κοινοβουλευτικό καθεστώς.

Και δικαίως.
Τι σόι κοινοβουλευτικό καθεστώς είναι αυτό που ενώ οι ποινικές ευθύνες είναι οφθαλμοφανείς, η Βουλή απαλλάσσει τους κατηγορουμένους λόγω παραγραφής; Και γιατί να φτάσουμε στην παραγραφή; Τι έκαναν τόσα χρόνια οι ανακριτές και οι κυβερνήσεις; Τίποτα. Εις υγείαν του κορόϊδου.

Παρουσίαση του «Πέραν της Αριστεράς και της Δεξιάς: Η Υπέρβαση» στον Υμηττό (9 Ιανουαρίου 2017)

Ο Φιλοπρόοδος Όμιλος Υμηττού (ΦΟΥ) και το Άρδην παρουσιάζουν την Δευτέρα 9 Ιανουαρίου 2017 στις 19.00  το νέο βιβλίο του Γιώργου Καραμπελιά: 

Πέραν της Αριστεράς και της Δεξιάς, η Υπέρβαση

Όχι στην τουρκοποίηση της Κύπρου

Του Απόστολου Διαμαντή  

Το ναυάγιο των συνομιλιών για το Κυπριακό ήταν αναμενόμενο. Παρά τις προσπάθειες του ΔΗΣΥ και του ΑΚΕΛ να εμφανίσουν ως περίπου τετελεσμένο γεγονός τη συμφωνία, ώστε να μανιπουλάρουν ανάλογα την κοινή γνώμη σε Κύπρο και Ελλάδα, εν τούτοις η σκληρή πραγματικότητα επέβαλε τη λογική της.

Δεν πρέπει να διέλαθε της κυβερνητικής προσοχής πως η ΚΕ του ΚΚΕ- το μόνο κόμμα, μαζί με το Άρδην, που έχει ολοκληρωμένη θέση για το κυπριακό- από τον Οκτώβριο είχε επισημάνει πως “οι προσδοκίες για δίκαιη και βιώσιμη λύση, που καλλιεργούνται από την κυπριακή και την ελληνική κυβέρνηση, δεν πηγάζουν από πραγματικά στοιχεία: Η ίδια η κοινή ανακοίνωση Αναστασιάδη – Ερογλου (Φλεβάρης 2014) και η βασική θέση για τα Δύο Συνιστώντα Κράτη κινούνται στην κατεύθυνση συνομοσπονδιακής, διχοτομικής λύσης”.

Για την κυβέρνηση Συριζα, αλλά και για τους ΑΝΕΛ, δεν υπήρχε καμία πολιτική δυνατότητα να πάνε πέρα από αυτή τη θέση, και να υποκύψουν σε φιλοτουρκικές μερίδες ή σε εξωτερικούς εκβιασμούς. Ο μεν Συριζα θα φορτωνόταν- πέραν του μνημονίου και του προσφυγικού- και ταπείνωση στο Κυπριακό, ο δε Καμμένος θα διέλυε ουσιαστικά το κόμμα του.

ΑΡΔΗΝ: Το νέο κόμμα!

Του Απόστολου Διαμαντή 

Έγινε χθες βράδυ η παρουσίαση της Πολιτικής Διακήρυξης του κινήματος Άρδην, από τον επικεφαλής του Γιώργο Καραμπελιά. Το Άρδην, προχωρεί στην οργάνωση πανελλαδικής συνδιάσκεψης τον Νοέμβριο και στοχεύει στην κάθοδό του στις επόμενες βουλευτικές εκλογές, με στόχο την παρέμβασή του στην κεντρική πολιτική σκηνή, καθώς, όπω αναφέρεται στην Διακήρυξη “η Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία, η “μεταπολίτευση”, έχει εξαντληθεί οριστικά. Αφού έδωσε ό,τι θετικό είχε έως το 1989, ολοκλήρωσε τη μεταβολή της χώρας σε παρασιτική απόφυση της Δύσης και έρμαιο του τουρκικού νεο-οθωμανισμού, ενώ απειλεί, μέσα από την παρακμή, να οδηγήσει σε οριστική έκλειψη έναν ιστορικό λαό”.

Ο εθνομηδενισμός της κ. Αναγνωστοπούλου

Του Απόστολου Διαμαντή 

Η κα Αναγνωστοπούλου ασκεί εκτελεστική εξουσία. Που σημαίνει ότι εφαρμόζει τους νόμους που ψηφίζει η Βουλή και φυσικά τηρεί πιστά το Σύνταγμα της χώρας, χωρίς να εξαρτά τις αποφάσεις της από τις προσωπικές της απόψεις.

Το Συνταγμα, ως γνωστόν, είναι καταστατικός χάρτης, δηλαδή η βούληση του λαού δια των αντιπροσώπων του, η οποία υπερτερεί κάθε άλλης εξουσίας. Τι λέει το Σύνταγμα; Στο άρθρο 16 λέει: “Η παιδεία…έχει σκοπό…την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης των ελλήνων”.

Η κα Αναγνωστοπούλου όμως, σε συνέντευξή της στην Καθημερινή, δήλωσε ρητά πως “…πρέπει να πάψει να μπαίνει σε καλούπια εθνόμετρου η έρευνα και η άποψη των επιστημόνων για την Ιστορία και όπως αυτή διδάσκεται στο σχολείο”.Πρόκειται για ευθεία αμφισβήτηση θεμελιωδών διατάξεων του συντάγματος και φυσικά για άμεση προσβολή του λαού και της βούλησής του. Ποιος ανέθεσε στην κα Αναγνωστοπούλου να διοικεί με βάση τις προσωπικές της απόψεις; Δεν τοποθετήθηκε ως ιστορικός στο υπουργείο παιδείας, αλλά ως υπουργός. Το ποιες είναι οι προσωπικές της απόψεις δεν ενδιαφέρει. Αυτό που έχει σημασία, εν προκειμένω, είναι πως τα σχολικά βιβλία πρέπει να καλλιεργούν την εθνική συνείδηση. Υπουργείο διοικεί η κα Αναγνωστοπούλου, όχι εταιρεία μελετών.

Πολλά ήταν τα ψέματα, ας πούμε και μια αλήθεια…

Συνέντευξη του Γιώργου Καραμπελιά στον Απόστολο Διαμαντή από το tvxs.gr

Ο Γιώργος Καραμπελιάς εδώ και καιρό διαφωνούσε με την προκήρυξη των εκλογών και την προοπτική διακυβέρνησης της αριστεράς. Θεωρούσε πως δεν ήταν κατάλληλη η στιγμή. Σήμερα, ο εκδότης του Άρδην, της Ρήξης, των Εναλλακτικών Εκδόσεων και του Νέου Λόγιου Ερμή, μας εξηγεί αυτήν ακριβώς τη θέση του, στο φώς του επερχόμενου συμβιβασμού της ελληνικής αριστεράς με το κατεστημένο της ευρωζώνης.

Τελικώς πάμε για συμφωνία. Το πρώτο σχόλιο;

Εν τέλει η κυβέρνηση Σύριζα Ανέλ κατόρθωσε να εντάξει και το μεγαλύτερο μέρος των αντιμνημονιακών Ελλήνων στη στρατηγική του Μνημονίου!

Η σιωπή για το '21

Του Απόστολου Διαμαντή

Ένα μάλλον πρωτοφανές στοιχείο χαρακτηρίζει την πανεπιστημιακή μας εκπαίδευση σήμερα: η πλήρης σχεδόν σιωπή για το 1821 και η κατάργηση από όλα σχεδόν τα τμήματα Ιστορίας της διδασκαλίας αυτού του μαθήματος, που μέχρι πριν κάποια χρόνια ήταν φυσικά υποχρεωτικό. Είναι εντυπωσιακό το γεγονός, πως μετά την αποχώρηση του καθηγητή Βασίλη Σφυρόερα από το Πανεπιστήμιο Αθηνών, δεν εξελέγη  κανένας καθηγητής, εξειδικευμένος στην επανάσταση του 1821. Η θέση έμεινε- και μένει- κενή.

Μοιάζει απίστευτο, αλλά είναι γεγονός: σαν να ντρεπόμαστε για τον αγώνα της ανεξαρτησίας μας από τον τουρκικό ζυγό. Και έτσι το πρώτο εκπαιδευτικό ίδρυμα της χώρας αγνοεί το 21 και έχει μεταφέρει το μάθημα αυτό στον χώρο των επιλεγόμενων μαθημάτων, μαζί με άλλα πολλά.

Έξω από το ευρώ

Του Απόστολου Διαμαντή

 ιστορικού, διδάσκοντος στο Πανεπιστήμιο Αθηνών

Η Ελλάδα υφίσταται τώρα τις βαρύτατεςσυνέπειες μιας ιστορικά λανθασμένης επιλογής: της ένταξής της στο ευρώ. Οι συνέπειες είναι δύο. Η πτώχευση της χώρας και η υποβάθμιση του στρατηγικού της ρόλου σταΒαλκάνια και τη Μεσόγειο.

Η ένταξη στη ζώνη του ευρώ κυριολεκτικά αποδιάρθρωσε την παραγωγική μας βάση, εξαιτίας της χαμηλής ανταγωνιστικότητας. Ο πρωτογενής τομέας πέρασε στην εποχή τωνεπιδοτήσεων, ενώ ο δευτερογενής κυριολεκτικά εξαφανίστηκε. Ταυτόχρονα διαλύθηκε ο τομέας των εξαγωγών, ο οποίος εξαιτίας του σκληρού νομίσματος αδυνατούσε να ανταποκριθεί.

Κάτω η Πηνελόπη Δέλτα!

Του Απόστολου Διαμαντή 

Διαβάζοντας το άρθρο του Αντώνη Λιάκου για την Πηνελόπη Δέλτα δεν εξεπλάγην. Είναι οι ίδιοι ιστορικοί- Λιάκος, Ρεπούση, Καράβας, Καλύβας και λοιποί- οι οποίοι νυχθημερόν τα βάζουν με ό,τι έχει μετατραπεί σε εθνικό ιστορικό βίωμα, αγνοώντας φυσικά πως η ιστορία δεν είναι προϊόν του ιστορικού, αλλά των ίδιων των μαζών, των ορατών και μη ορατών διεργασιών, που λέει και ο Λε Γκοφ.

Η Ελιά του ΣΥΡΙΖΑ

Για την συνέντευξη του Αντώνη Λιάκου στην Αυγή

Του Απόστολου Διαμαντή

Μερικοί από τους βασικούς συντελεστές του ΟΠΕΚ, στον οποίο διετέλεσε επί σειρά ετών πρόεδρος ο Αντώνης Λιάκος

Διαβάζοντας τη συνέντευξη του ιστορικού Αντώνη Λιάκου στην Αυγή που αναδημοσίευσε το Tvxs διαπιστώνει κανείς την εμμονή τμήματος της κεντροαριστεράς να σκέφτεται ακόμη με τους όρους του αλήστου μνήμης σημιτικού εκσυγχρονισμού: «Πέτυχε ή απέτυχε ο εκσυγχρονισμός; Η σημερινή κρίση έχει τις αιτίες της στον εκσυγχρονισμό ή στην αποτυχία του;» αναρωτιέται ακόμη και σήμερα ο Α. Λιάκος.

Προφανώς εννοεί πως η Ελλάδα χρεοκόπησε επειδή απέτυχε να πραγματοποιήσει εκείνον τον εκσυγχρονισμό, για τον οποίο εξάλλου και ο ίδιος έδωσε πολιτικές μάχες και επιθυμεί να επιστρέψει ο ίδιος ο Σύριζα στην κοίτη του. Να γίνει δηλαδή ο Σύριζα ένας αριστερός κληρονόμος του σημιτισμού. Και για τον λόγο αυτό ο Λιάκος επικεντρώνει το πολιτικό του σχόλιο στους στόχους που πρέπει να έχει σήμερα η αριστερά, οι οποίοι κατά τη γνώμη του πρέπει πρωτίστως να απαντούν στον διαβόητο ακόμη εθνικισμό!

Περί ελληνικού έθνους

Του Απόστολου Διαμαντή 

Παρότι σύμπασα η οικουμένη, μορφωμένη και μη, συγκαταλέγει το ελληνικό έθνος στην κατηγορία των ιστορικών εθνών –από τον Χέγκελ, μέχρι τον Μαρξ και τον Χούσερλ – υπάρχει σήμερα μια μερίδα Ελλήνων διανοουμένων που λέει το πράγματι πρωτοφανές ότι ελληνικό έθνος δεν υπήρχε πριν το 1821, διότι μόνον η αστική εποχή έχει να παρουσιάσει αυτό το μόρφωμα. Το ελληνικό έθνος της αρχαιότητας και του μεσαίωνα λοιπόν είναι κατ’ αυτούς μια αντιεπιστημονική, εθνικιστική πλάνη!

Πρόκειται φυσικά για άποψη όχι μόνον αντιεπιστημονική, εφόσον κανείς σοβαρός επιστήμονας δεν την έχει υποστηρίξει ποτέ και πουθενά, αλλά μάλλον για άποψη που προέρχεται από το χώρο του πολιτικού φανατισμού. Διότι, στοιχειωδώς να ανοίξει κάποιος τα αρχαία κείμενα θα μπορούσε να δει τον όρο «έθνος» φαρδύ πλατύ, στα κείμενα του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη, του Ηρόδοτου, του Ομήρου κλπ.

Το τέλος της Ενωσης

Ο φιλοευρωπαίος Γάλλος Francois Heisbourg, πρόεδρος του Διεθνούς Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών της Γενεύης, δημοσίευσε το βιβλίο του «Το τέλος ενός ευρωπαϊκού ονείρου», στο οποίο αναφέρει ότι ο μόνος τρόπος να σωθεί η Ε.Ε. είναι να εγκαταλειφθεί το ευρώ.

Του Απόστολου Διαμαντή

Ολοι βλέπουν πλέον ότι το ενιαίο νόμισμα οδηγεί όχι μόνο στην ύφεση, αλλά στη διάλυση της ίδιας της ένωσης. Ο Heisbourg τονίζει ότι η έξοδος της Βρετανίας από την Ε.Ε. θα αποτελέσει την αρχή του τέλους, ενώ το σύνθημα δόθηκε από τους Γάλλους το 2005, οι οποίοι απέρριψαν το σχέδιο πολιτικής ένωσης.
Το πρόβλημα προκύπτει από μία θεμελιώδη αντίφαση: τα προβλήματα του ευρώ απαιτούν ισχυρή κεντρική διοίκηση. Επειδή η οικονομική κρίση δεν αντιμετωπίζεται δημοσιονομικά, αυτό σημαίνει ότι απαιτούνται πολιτικές αποφάσεις. Αυτό όμως είναι αδύνατον, διότι η Ε.Ε. δημιουργήθηκε ως ένωση ανεξάρτητων κρατών και όχι ως ενιαίος θεσμός. Επιπλέον, τα συμφέροντα των κρατών, τόσο μεταξύ Βορρά και Νότου όσο και μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας, είναι πλέον αλληλοσυγκρουόμενα.

Κρεμάστε τους παπάδες!

Του Απόστολου Διαμαντή

Παρατηρώ με απορία το μένος εναντίον των θρησκευτικών. Πρόκειται για έναν άγονο και ξεπερασμένο αντικληρικαλισμό, ξένο εντελώς τόσο με την ελληνική παράδοση και τις πεποιθήσεις του λαού -ο οποίος είναι ο μόνος αρμόδιος να αποφασίζει τι θα διδάσκεται στο σχολείο, πώς θα είναι το Σύνταγμά του και σε τι Θεό θα πιστεύει- όσο και με την ευρωπαϊκή πραγματικότητα. Όσοι ανακινούν με αυτόν τον φανατισμένο τρόπο το ζήτημα των θρησκευτικών δεν γνωρίζουν όχι μόνο το ίδιο το ζήτημα, αλλά ούτε καν την ευρωπαϊκή πολιτική ιστορία και πραγματικότητα.

Το μάθημα των θρησκευτικών που διδάσκεται στα ελληνικά σχολεία δεν είναι μάθημα κατήχησης, όπως λέει η κα Ρεπούση και ως βουλευτής θα όφειλε να το γνωρίζει. Πού την είδε την κατήχηση; Κατήχηση κάνουμε στο κατηχητικό. Στο σχολείο ο θεολόγος διδάσκει συνήθως εκκλησιαστική ιστορία -Οικουμενικές Σύνοδοι, Καινή Διαθήκη κ.λπ.- και στο Λύκειο ένα μείγμα θρησκειολογίας. Αυτό ακριβώς είναι και το πρόβλημα.