Προς σαπρόφυτα, μπας και επιτέλους καταλάβουν ...

Της Μαρίας Δεναξά 

Οι μοναρχίες του Κόλπου παρακολουθούσαν τη γενοκτονία στη Γάζα και άφησαν τον πληθυσμό της να εξολοθρευτεί, μετρώντας τα πετρελαιοδολάρια τους σαν να μη συμβαίνει τίποτα.

Σήμερα που το Ισραήλ έχει βάλει μπουρλότο στη Μέση Ανατολή και η οργή του Ιράν τις χτυπά για τη συνεργασία τους με το ζευγάρι της κολάσεως, συνειδητοποιούν ότι η απληστία και η αδιαφορία έχουν πάντα κόστος. 

Τα γεγονότα, έτσι όπως διαδραματίζονται, επαληθεύουν μια φράση που συχνά αποδίδεται στον Κίσινγκερ: «Μπορεί να είναι επικίνδυνο να είσαι εχθρός της Αμερικής, αλλά να είσαι φίλος της είναι μοιραίο».

                                              * * *

Προς σαπρόφυτα, μπας και επιτέλους καταλάβουν: Μετά από κάθε πόλεμο των ιμπεριαλιστών, σε κάθε χώρα που κατέστρεψαν, γεννήθηκαν πάνω στα αιματοβαμμένα ερείπια ισλαμιστικά κινήματα που γρήγορα έγιναν τρομοκρατικά.

Οι ΗΠΑ και η «διεθνής κοινότητα» το έχουν ανάγκη αυτό. Είναι το οικονομικό τους μοντέλο. 

Παράλληλα, κατέκτησαν την ανοχή του κόσμου χάρη στο αποτελεσματικό soft power της «μαζικής κουλτούρας» -τεχνολογία, οθόνες- με την οποία αποβλάκωσαν εκατομμύρια που τους θεωρούν σωτήρες.

Το ανθρώπινο είδος βρίσκεται σε τελική φάση εγκεφαλικής δυσλειτουργίας και παρακμής και απλώς παρακολουθεί τις σάπιες ηγεσίες του να σπέρνουν το θάνατο στις τέσσερις μεριές του πλανήτη.

Η Ευρωπαϊκή Διάσταση της Κρίσης των Πολιτικών Συστημάτων: Η Γαλλία και η Ελλάδα ως Παραδείγματα

Της Μαρίας Δεναξά

Η Ευρώπη, ως χώρος πολυπολιτισμικής συνύπαρξης και κοινών θεσμών, βιώνει τα τελευταία χρόνια μια βαθιά κρίση των πολιτικών συστημάτων της.
Αυτή η κρίση δεν περιορίζεται μόνο σε εθνικά σύνορα. Για εκείνους που οι ευρωπαϊκές χώρες αποτελούν το βασικό πεδίο αναφοράς τους -δηλαδή το πλαίσιο μέσα στο οποίο ζουν και εργάζονται- είναι εύκολο να διακρίνουν, από την Ελλάδα έως τη Γαλλία κι από τη Γερμανία και την Ιταλία μέχρι την Πορτογαλία, τη διογκούμενη δυσπιστία των πολιτών απέναντι στους πολιτικούς, απέναντι στους θεσμούς, αλλά και απέναντι στην ίδια την ικανότητα των δημοκρατιών μας να ανταποκριθούν στα ολοένα σοβαρότερα και αυξανόμενα προβλήματα των κοινωνιών.

Κι αυτό γιατί, τις τελευταίες δεκαετίες, δεν έχουμε να κάνουμε με κυβερνήσεις που υπηρετούν το κοινό συμφέρον. Υπηρετούν το δικό τους και σε πολλές περιπτώσεις ξένα συμφέροντα, υπό την καθοδήγηση των ταγών της παγκοσμιοποίησης και την εποπτεία των Βρυξελλών, που λειτουργούν ως θερμοκήπιο της διαπλοκής και της θεσμικής αυθαιρεσίας.
Παρά τις μεγάλες διακηρύξεις και τα μεγάλα λόγια της Ένωσης με τα οποία γαλουχηθήκαμε, στις μέρες μας οι μάσκες έχουν πέσει. Το ευρωπαϊκό διευθυντήριο, ένας λαβύρινθος γραφειοκρατίας και εξουσίας, διακρίνεται για τον αυταρχισμό και τη διαφθορά του και κανένας ηγέτης ευρωπαικής χώρας δεν φαίνεται πρόθυμος να αντιμετωπίσει ουσιαστικά αλλά ούτε και να αντισταθεί.

Η Γαλλία, που άλλοτε παρουσιαζόταν ως ισχυρή κεντρική δύναμη της Ένωσης, σήμερα δείχνει να ταλαντεύεται ανάμεσα στην ακροδεξιά και την αποσύνθεση του παραδοσιακού πολιτικού της ιστού, ο οποίος κάποτε ήταν σεβαστό παράδειγμα. Η Ελλάδα, από την άλλη, παρά τα δεινά της, δείχνει να μην μαθαίνει από τα λάθη της και συνεχίζει να κουβαλά τις πληγές και τις παθογένειες ενός πολιτικού συστήματος που ουδέποτε αναγεννήθηκε πραγματικά από την μεταπολίτευση έως σήμερα.

Η κρίση των πολιτικών συστημάτων στη Γαλλία, την Ελλάδα και ευρύτερα στην Ευρώπη, οξύνθηκε μετά την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 και ενισχύθηκε από μεταγενέστερα γεγονότα: τη μεταναστευτική κρίση, την πανδημία COVID-19, απο τις αυστηρές δημοσιονομικές απαιτήσεις, τον πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας. Αυτά τα γεγονότα λειτούργησαν ως η αφορμή και η δικαιολογία για μια πρωτοφανή «καταλήστευση» και φτωχοποίηση, με κάθε τρόπο, των κοινωνιών μας υλική, πνευματική, ηθική και, πάνω απ’ όλα, πολιτική.

Άρτος, θεάματα και κατασκευάσματα… Το παραμύθι «Γκρέτα Τουνμπεργκ»

Της Μαρίας Δεναξά

Στην εποχή όπου οι πολίτες δεν πρέπει να έχουν γνώση, σκέψη και άποψη, στην εποχή όπου η ενημέρωση γίνεται ελεγχόμενη και οι πολίτες αντιμετωπίζονται σαν μια αγέλη που πρέπει να ακολουθεί μια και μόνο  κατεύθυνση, στην εποχή όπου οι λέξεις από τη συστηματική διαστρέβλωση έχουν χάσει το νόημα τους… εμφανίζονται από το πουθενά, ολοένα και συχνότερα, από Μηχανής Θεοί – επικοινωνιακά κατασκευάσματα. Με τη βοήθεια των ΜΜΕ, καταφέρνουν η υποτιθέμενη δράση τους ή το υποτιθέμενο έργο τους, που στην ουσία είναι φούμαρα, να μονοπωλούν την επικαιρότητα. Μια τακτική, που συνίσταται στο να αποσπά την προσοχή της κοινής γνώμης από αποτυχημένες αντιλαϊκές πολιτικές, συρρίκνωση κοινωνικών κεκτημένων, αδικαιολόγητους πολέμους και αιματοχυσίες όπως σε Υεμένη, Ιράκ, Αφγανιστάν, Συρία, Λιβύη κ. αλλού, ανυπολόγιστες οικολογικές καταστροφές, όπως είναι η εντατική καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος του Αμαζονίου, εργασιακή εκμετάλλευση κ. άλλα εξίσου σημαντικά και σοβαρά ζητήματα.

Τι σημαίνει χρεοκοπία; Δείτε την καταστροφή του Ντιτρόιτ, θα καταλάβετε

Της Μαρίας Δεναξά

Στις 18 Ιουλίου, το Ντιτρόιτ έγινε η μεγαλύτερη πόλη στην ιστορία των ΗΠΑ που κήρυξε πτώχευση. Η αίτηση υπαγωγής σε καθεστώς προστασίας από τους πιστωτές είναι η τελευταία πράξη ενός αργού θανάτου που ξεκίνησε δεκαετίες πριν με την κατάρρευση της αυτοκινητοβιομηχανίας, η οποία παρέσυρε την άλλοτε κραταιά πρωτεύουσα της παγκόσμιας βιομηχανίας, που είχε συνδέσει την τύχη της με τις τρεις κορυφαίες επιχειρήσεις -τη Ford, την Chrysler και την General Motors.

Με το συσσωρευμένο χρέος να έχει εκτοξευθεί στο δυσθεώρητο ύψος των 18,5 δισ δολαρίων περίπου (14 δισ ευρώ) για 700,000 κατοίκους, ο κυβερνήτης του Μίσιγκαν Ρικ Σνάιντερ δεν είχε άλλη επιλογή από το να ακολουθήσει τις συμβουλές του διαχειριστή της κατάστασης έκτακτης ανάγκης, Κέβιν Όρ, που είχε αναλάβει τον περασμένο Μάρτιο να διαπραγματευτεί με τους πιστωτές μια εθελοντική αναδιάρθρωση του χρέους.