Ο Αντώνης Λιβάνης, που
έφυγε πριν από λίγες μέρες πλήρης ημερών, έζησε μια ζωή έντονα πολιτική,
πρωτογενώς, στις πηγές της. Έχοντας συμμετάσχει στα χρόνια της εφηβείας του στο
παλλαϊκό κίνημα της Εθνικής Αντίστασης στα χρόνια της Κατοχής, τη δεκαετία του
’60 συνδέθηκε με τον Ανδρέα Παπανδρέου, από την αφετηριακή πρωταγωνιστική
εμφάνιση του τελευταίου στην πολιτική ζωή του τόπου, στις εκλογές του 1964, ως
Διευθυντής του Πολιτικού του Γραφείου.
Η δεκαετία του ’60 είναι κρίσιμη για τη
μορφοποίηση ανταγωνιστικών πολιτικών ρευμάτων, με την ενεργητική παρουσία του
λαϊκού παράγοντα. Οι δύο βασικές διαιρετικές τομές του 20ου αιώνα είναι ο
βενιζελισμός-αντιβενιζελισμός και στη δεκαετία του 1940 ΕΑΜική Αριστερά-"εθνικόφρονες".
Αυτή η δεύτερη διαιρετική τομή, συνδυάζεται αφ' ενός με την ανάδυση του εθνικού
και αντιιμπεριαλισμού αγώνα, λόγω Κυπριακού, τη δεκαετία του ’50, αφ' ετέρου
την πάλη απέναντι στο κράτος της μετεμφυλιακής Δεξιάς.
Όλα αυτά --σε μια κοινωνία που ραγδαία
μετασχηματίζεται και "αστικοποιείται"-- μέσα από την εμπειρία του
Ανένδοτου, του 1-1-4 και των Ιουλιανών συγχωνεύονται στην αντιδεξιά πολιτική
κουλτούρα. Αυτή μορφοποιείται ως μαχητικό πολιτικό ρεύμα στην προδικτατορική
Κεντροαριστερά, υπερβαίνοντας καταστατικά τη γραμμή του διμέτωπου αγώνα.
Οργανωτικά η Κεντροαριστερά μορφοποιείται κυρίως μέσα από τους
"Δημοκρατικούς Συνδέσμους", τον Όμιλο "Αλέξανδρος
Παπαναστασίου" και τη ριζοσπαστική εξέλιξη της Νεολαίας της Ένωσης
Κέντρου, της ΕΔΗΝ.
