Πριν τρεις εβδομάδες το Ίδρυμα Ρόζα Λούξεμπουργκ, το Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς και το δίκτυο transform! οργάνωσαν στην Αθήνα ένα διεθνές συνέδριο με θέμα «Η Αριστερά στην κυβέρνηση». Σε μία από τις πολύ ενδιαφέρουσες συζητήσεις που πραγματοποιήθηκαν συμμετείχε, μαζί με τον Γιάννη Δραγασάκη, τον Μάκη Κουζέλη και τον Σλοβένο Anej Korsika, και ο Καναδός καθηγητής πολιτικών επιστημών Λίο Πάνιτς. Η παρέμβασή του, που αναδείκνυε μια ειλικρινή αγωνία για την επιτυχή έκβαση των προσπαθειών του ΣΥΡΙΖΑ, συνδυασμένη με μια σεμνότητα κάπως ασυνήθιστη στους μαρξιστικούς πανεπιστημιακούς κύκλους, τράβηξε την προσοχή του ακροατηρίου – και τη δική μας. Δυο μέρες αργότερα, συναντηθήκαμε μαζί του και προσπαθήσαμε να εμβαθύνουμε στους προβληματισμούς που έθεσε. Αποσπάσματα αυτής της συζήτησης-συνέντευξης φιλοξενούμε σήμερα στο Δρόμο.
Μας έκανε εντύπωση ο τρόπος με τον οποίο μιλήσατε στο συνέδριο, επειδή και ο τρόπος έχει σημασία. Εκφραστήκατε με πραγματική έγνοια για το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ, τονίσατε τη σημασία του και την ανάγκη στήριξής του από τη διεθνή Αριστερά…
Είπα ότι έχω ξανάρθει παλιότερα στην Ελλάδα, αλλά τώρα νιώθω πιο ταπεινός παρά ποτέ. Διότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο μοναδικός αριστερός πολιτικός σχηματισμός που, εντός της παρούσας βαθιάς κρίσης, έφτασε στο σημείο να «βλέπει» κυβέρνηση. Άρα τι να κάνω; Να σας μιλήσω για θεωρητικά μοντέλα; Ή να εκφράσω μια τυπική αλληλεγγύη; Νιώθω ότι θα είμαι πιο χρήσιμος αν απευθύνω στον ΣΥΡΙΖΑ μερικές δύσκολες ερωτήσεις, γνωρίζοντας ότι οι απαντήσεις που θα δώσετε θα κρίνουν εν πολλοίς την τύχη όχι μόνο του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και της χώρας σας. Θα χρωματίσουν ακόμη και την προοπτική της ευρωπαϊκής και διεθνούς Αριστεράς. Διότι έχετε αναλάβει μια τεράστια ευθύνη! Που γίνεται βαρύτερη από το γεγονός ότι στην υπόλοιπη Ευρώπη η Αριστερά είναι 20 χρόνια πίσω – και δεν μιλάω καν για τη Βόρεια Αμερική…
Είπα ότι έχω ξανάρθει παλιότερα στην Ελλάδα, αλλά τώρα νιώθω πιο ταπεινός παρά ποτέ. Διότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο μοναδικός αριστερός πολιτικός σχηματισμός που, εντός της παρούσας βαθιάς κρίσης, έφτασε στο σημείο να «βλέπει» κυβέρνηση. Άρα τι να κάνω; Να σας μιλήσω για θεωρητικά μοντέλα; Ή να εκφράσω μια τυπική αλληλεγγύη; Νιώθω ότι θα είμαι πιο χρήσιμος αν απευθύνω στον ΣΥΡΙΖΑ μερικές δύσκολες ερωτήσεις, γνωρίζοντας ότι οι απαντήσεις που θα δώσετε θα κρίνουν εν πολλοίς την τύχη όχι μόνο του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και της χώρας σας. Θα χρωματίσουν ακόμη και την προοπτική της ευρωπαϊκής και διεθνούς Αριστεράς. Διότι έχετε αναλάβει μια τεράστια ευθύνη! Που γίνεται βαρύτερη από το γεγονός ότι στην υπόλοιπη Ευρώπη η Αριστερά είναι 20 χρόνια πίσω – και δεν μιλάω καν για τη Βόρεια Αμερική…
