Η ολική Δεξιά του 55%, η συντριβή της συνολικής Αριστεράς και η πολιτική ορθότητα που πεθαίνει

Του Ηλία Παπαναστασίου

Η αναμενόμενη εκλογική νίκη του Κυριάκου Μητσοτάκη και την δεύτερη Κυριακή μας οδηγεί σε ορισμένα συμπεράσματα. Συμπεράσματα και για την ΝΔ αλλά κυρίως για την Αριστερά. Συνολικά η Νέα Δημοκρατία και τα υπόλοιπα δεξιά κόμματα συγκεντρώνουν ένα ποσοστό που πλησιάζει το 55%, πρωτοφανές μετά μια τετραετία με τεράστια προβλήματα,  εξαιτίας των οποίων η ΝΔ θα έπρεπε να υποστεί μια μεγάλη φθορά. Συνέβη το αντίθετο, γεγονός που προσπαθήσαμε να αναλύσουμε με τα τελευταία άρθρα μας. Συνοπτικά, επιγραμματικά αναφέρουμε τα κυριότερα σημεία:

 

(α) Η άριστα οργανωμένη προπαγάνδα της ΝΔ είχε μια απεύθυνση σε έναν λαό μη συγκροτημένο κοινωνικά και ταξικά, χυλώδη από άποψη πολιτικής παιδείας και ευεπίφορο στους μύθους και στα εκλογικά και πολιτικά τεχνάσματα. Ο ελληνικός λαός αυτοκατατάχτηκε – ομολογουμένως με μεγάλη υπερηφάνεια– στις τάξεις της Μεγάλης του Γένους Σχολής, της Μεσαίας Τάξης. Ή της αυτοαποκαλούμενης σαν τέτοιας. Δεχόμενος λοιπόν τα έξυπνα μηνύματα του «Φιλελεύθερου Αντι/φορολογισμού» του Μητσοτάκη αλλά «τρώγοντας» σαν πρωινό – καθημερινά, επί τέσσερα χρόνια– τηλεοπτική προπαγάνδα για την «Φορολογική λαίλαπα του ΣΥΡΙΖΑ» και ο οποίος (υποτίθεται) συνειδητά κατέστρεφε την Μεσαία Τάξη, δεν χρειαζόταν και μεγάλη προσπάθεια για να πειστεί κάποιος για το που θα πρέπει να στραφεί εκλογικά.

 

(β) Τα 50–55 δις των δανεικών από τις αγορές κυρίως, τα οποία δόθηκαν ως βοηθήματα σε τεράστια στρώματα του ελληνικού λαού, όχι μόνο τον αποκοίμισαν αλλά –όπως αποδείχτηκε– τον «ενθουσίασαν» κιόλας! Λησμόνησε την ακρίβεια που συνεχίζει να καλπάζει, το ηλεκτρικό ρεύμα που δυσκολεύεται να πληρώσει,  το ενοίκιο που έγινε επιεικώς δυσβάστακτο, η δε στρατηγική του Μητσοτάκη πέτυχε 100% σε έναν λαό υπνωτισμένο από την «ταχύτητα αποφάσεων» του ίδιου και επαρκέστατα αποβλακωμένο από την Τηλεοπτική προπαγάνδα «ισοπεδωτικού τύπου» των 10 μεγάλων Καναλιών (Δημόσιων και Ιδιωτικών) και των περισσότερων μικρών και επαρχιακών. Δεν χρειάζεται να αναφέρουμε Ραδιοφωνικούς σταθμούς και εφημερίδες. Ο Μητσοτάκης «βρήκε και τα έκανε» εκμαυλίζοντας την συνείδηση και το αξιακό σύστημα της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, εξαϋλώνοντας τον εγκέφαλό του και υποσχόμενος τα πάντα με πειστικότατο τρόπο σε έναν λαό που «πιστεύει πως ανήκει κάπου αλλού από εκεί που πραγματικά ανήκει» και μάλιστα σε ποσοστό 52%!  Εφόσον ο ντελιβεράς, η σερβιτόρα, ο περιπτεράς και ο λογιστικός πιστεύουν πως ανήκουν στην «Μεσαία Τάξη», το πρόβλημα λύνεται αυτόματα.

Σκέψεις της ΚΟΕ για το νέο πολιτικό σκηνικό

Μετά και τη δεύτερη εκλογική αναμέτρηση, διαμορφώνεται ένα νέο πολιτικό σκηνικό, τα βασικά χαρακτηριστικά του οποίου είχαν προσδιοριστεί σε μεγάλο βαθμό από τις κάλπες της 21ης Μαΐου. [Η ΚΟΕ είχε περιγράψει ορισμένα από αυτά, με την ανακοίνωσή της με τίτλο «Αυτό που συνέβη κι αυτό που λείπει», αλλά και με ομιλία στην εκδήλωση της εφημερίδας Δρόμος με θέμα «Εκλογές 2023: Νέο πολιτικό τοπίο και βαθύτερες ανάγκες»]

Στις εκλογές της 25ης Ιουνίου επιβεβαιώθηκαν ακόμα περισσότερο οι τάσεις και τα στοιχεία που συνθέτουν το νέο πολιτικό τοπίο με τρεις διαφορές που πρέπει να τονίσουμε: Πρώτο, το εύρος της αποχής (ψήφισαν περίπου 700.000 λιγότεροι από ότι πριν 1 μήνα). Δεύτερο, την ακόμα μεγαλύτερη πτώση της Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ, Μερα25 και μικρότερα κόμματα). Τρίτο, την είσοδο στη Βουλή του κόμματος Σπαρτιάτες, το οποίο δεν είχε εμφανιστεί στις πρώτες εκλογές. Ακόμα, καταγράφηκε το «παράδοξο» να προκύπτει με απλή αναλογική 5κομματική Βουλή και με ενισχυμένη αναλογική 8κομματική, αφού κατόρθωσαν να εισέλθουν και άλλα δύο κόμματα (Νίκη και Πλεύση Ελευθερίας) που είχαν ήδη από τις προηγούμενες εκλογές πλησιάσει το 3%.

Η ανισορροπία που προέκυψε στο πολιτικό σύστημα με τον συσχετισμό που ανέδειξαν οι πρώτες κάλπες ανάμεσα στα δύο πρώτα κόμματα (40%-20%), αλλά και η δυσαρμονία ανάμεσα στο πολιτικό σύστημα και την κοινωνία, οδήγησαν σε μια τάση-προσπάθεια να μην αποκτήσει η Ν.Δ. ακόμα μεγαλύτερη ισχύ εντός του πολιτικού συστήματος και γίνει ανεξέλεγκτη και την προτίμηση μεγάλου μέρους των εκλογέων προς τα μικρότερα κόμματα και την αποχή.

Αλλά ας στρέψουμε την προσοχή μας σε ορισμένα ποιοτικά στοιχεία που σχετίζονται με το νέο πολιτικό σκηνικό. Όσα ακολουθούν δεν έχουν τόσο τη δομή μιας κλασικής ανακοίνωσης, αλλά περισσότερο αποτελούν σημεία «ζύμωσης» και μιας προσπάθειας γενικότερου προσανατολισμού.

Για τις μετατοπίσεις στο εκλογικό αποτέλεσμα

Του Κώστα Κουτσουρέλη 

Μια από τις αυταπάτες του Διαφωτισμού ήταν πάντα ότι διαχωρίζοντας την Εκκλησία από το Κράτος, μπορεί να κρατήσει κανείς τη θρησκεία μακριά από την πολιτική. Μια ματιά σε κράτη από την απαρχή τους αμιγώς κοσμικά, τις ΗΠΑ ή την Τουρκία  λ.χ., δείχνει το μέγεθος της πλάνης. 

Ο προτεσταντικός ριζοσπαστισμός στις ΗΠΑ, η εθνική ορθοδοξία του Πούτιν, ο πολιτικός ισλαμισμός σε όλες του τις εκδοχές, ο ινδουϊσμός του Μόντι, ο ζηλωτικός ιουδαϊσμός του Νετανιάχου είναι οι αποδείξεις. 

Μια δεύτερη αυταπάτη του Διαφωτισμού είναι ότι η θρησκεία έχει να κάνει με την πίστη, ότι μπορεί κανείς να αρκείται στα του οίκου του στο μέτρο που του δίνεται η ελευθερία να το κάνει. Η θρησκεία όμως μόνο δευτεροτριτευόντως έχει να κάνει με την πίστη και τα θεολογικά δόγματα. Η θρησκεία προσδίδει ταυτότητα, πυξίδα, προσανατολισμό, κοινωνικοποιεί, διαπλάθει συλλογικότητες, είναι δίχτυ κοινοτικής ασφάλειας και μέριμνας. Αυτή είναι η κύρια λειτουργία της, όχι η λατρεία σ' ένα εν υψίστοις Ανώτατο Ον.

Η νεωτερικότητα όλα αυτά προσπάθησε να τα αναπληρώσει, και το πέτυχε για ένα διάστημα, με την οικονομική ανάπτυξη και το κράτος προνοίας. Από τη στιγμή που και το ένα και το δεύτερο στόμωσαν, ήταν επόμενο ότι κάτι άλλο θα επιχειρούσε να πάρει τη θέση τους. 

Τελικά, ποιο είναι το μήνυμα αυτών των εκλογών;

Του Δημήτρη Καζάκη 

Η Νέα Δημοκρατία του Μητσοτάκη μπόρεσε τελικά να κερδίσει αυτοδυναμία με 158 έδρες. Όσες είχε και στο προηγούμενο κοινοβούλιο. Μόνο που τις κέρδισε με μια πολύ σημαντική μείωση ψήφων. Με 2.251.618 ψήφους τον Ιούλιο του 2019, η ΝΔ είχε ποσοστό 39,85% και 158 έδρες. Ενώ σ’ αυτές τις εκλογές με πάνω από 138 χιλιάδες λιγότερες ψήφους, η ΝΔ κατέκτησε ποσοστό 40,55% και 158 έδρες.

 Η διαφορά αυτή δεν οφείλεται μόνο στον εκλογικό νόμο, αλλά και στην αυξημένη αποχή. Στις εκλογές αυτές σε σχέση με τις αντίστοιχες της 21ης Μαΐου, συμμετείχαν στην εκλογική διαδικασία πάνω από 794 χιλιάδες λιγότεροι ψηφοφόροι. Δηλαδή, το 7,67% του εκλογικού σώματος, όπως αυτό εμφανίζεται στις εκλογές της 25ης Ιουνίου.

Πρόκειται για ένα σημαντικό ποσοστό ψηφοφόρων που πήγαν να ψηφίσουν στις εκλογές της 21ης Μαΐου, αλλά δεν προσήλθαν στις κάλπες της Κυριακής. Η αποχή ήταν αυτή που έκρινε τελικά τα αποτελέσματα, αλλά και την αυτοδυναμία.

Στις εκλογές της 25ης Ιουνίου, όλοι έχασαν ψήφους με εξαίρεση τη Νίκη. Το κόμμα Σπαρτιάτες κατόρθωσε να εισέλθει στο κοινοβούλιο με τις ψήφους της Χρυσής Αυγής του Ιουνίου 2019 αυξημένους κατά 76 χιλιάδες, που τους άντλησε κατά κύριο λόγο από τον συρφετό της εξωκοινοβουλευτικής ακροδεξιάς, η οποία γνώρισε πρωτοφανή συντριβή.

Χαρακτηριστικό της συντριβής αυτής είναι και το γεγονός ότι τα κόμματα που συνασπίστηκαν υπό την επιχειρηματική ομπρέλα του κ. Εμφιετζόγλου με τίτλο Πατριωτικός Συνασπισμός είχαν ως άθροισμα ψήφων στις εκλογές της 21ης Μαΐου άνω των 90 χιλιάδων. Ενώ στις εκλογές της 25ης Ιουνίου μπόρεσαν όλοι μαζί να συγκεντρώσουν μόλις και μετά βίας 26 χιλιάδες. Χωρίς να ξεχνάμε τις 48 χιλιάδες ορφανές ψήφους του ακροδεξιού σχήματος Κρανιδιώτη-Τζήμερου της 21ης Μαΐου.

Αυτή είναι η νέα κυβέρνηση - Όλα τα ονόματα

Ανακοινώθηκε επίσημα το νέο κυβερνητικό σχήμα

Στις 17.00 ακριβώς ανακοινώθηκε η σύνθεση της νέας κυβέρνησης, η οποία έχει αλλάξει άρδην από την προηγούμενη κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας.

Αναλυτικότερα:

Πρωθυπουργός: Κυριάκος Μητσοτάκης

Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών

Υπουργός: Κωστής Χατζηδάκης

Αναπληρωτής Υπουργός: Νίκος Παπαθανάσης

Υφυπουργός: Χάρης Θεοχάρης

Υφυπουργός: Θάνος Πετραλιάς

Υπουργείο Εξωτερικών

Υπουργός: Γιώργος Γεραπετρίτης

Υφυπουργός: Γιώργος Κώτσηρας

Υφυπουργός: Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου

Υφυπουργός: Κώστας Φραγκογιάννης

Υπουργείο Εθνικής Άμυνας

Υπουργός: Νίκος Δένδιας

Υφυπουργός: Γιάννης Κεφαλογιάννης

Υφυπουργός: Νίκος Χαρδαλιάς

Σπαρτιάτες: Πήραν 21,2% στις φυλακές Δομοκού όπου κρατείται ο Κασιδιάρης

 Στις φυλακές Δομοκού οι Σπαρτιάτες έλαβαν 21,2% με τον Η. Κασιδιάρη να κάνει λόγο για "ανεπανάληπτο θρίαμβο".

Οι ευχαριστίες του Προέδρου των Σπαρτιατών, Βασίλη Στίγκα, στο πρόσωπο του καταδικασμένου για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης, Ηλία Κασιδιάρη, εγείρουν πολλά ερωτήματα, τόσο για τις άμεσες, όσο και για τις έμμεσες σχέσεις του κόμματος με τον πρώην βουλευτή της Χρυσής Αυγής.

Ποιος έχει τελικά ταξική συνείδηση;

Εκλογικά αποτελέσματα σε Εκάλη - Κερατσίνι...

Η συμμετοχή των ψηφοφόρων καθώς και οι επιλογές τους δεν αφήνουν αναπάντητο το ερώτημα.

Εκτός αν τα κόμματα που φρονούν ό,τι εκπροσωπούν τα συμφέροντα των μη προνομιούχων δεν ανταποκρίνονται στις ευθύνες τους. 

Η εξήγηση του εκλογικού αποτελέσματος και της ήττας της κεντροαριστεράς

Σχόλιο του Βασίλη Ασημακόπουλου 

Όντας στο χώρο της λεγόμενης δημοκρατικής σοσιαλιστικής αριστερής ή κεντροαριστερής παράταξης, έχοντας συμμετάσχει τόσο στο ΠΑΣΟΚ, όσο και στον ΣΥΡΙΖΑ, κομματικά ανένταχτος από το 2015, ενεργός πολίτης και όχι ιδιώτης ή αδιάφορος παρατηρητής, δύο πρώτα  σχόλια, ένα για το ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και ένα για το ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής, μετά και τα χθεσινά εκλογικά αποτελέσματα

 

- Για τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ: Το κεντρικό ζήτημα στο χώρο αυτό είναι η θέση που έχει για το εθνικό φαινόμενο.  Μια θέση που έχει για τον χώρο αυτό και τα προδρομικά του σχήματα την αφετηρία του στα χρόνια της δεκαετίας του ’90, όταν εισήχθη στη πολιτική και διανοητική πραγματικότητα της χώρας η θεωρία του μοντερνισμού για το έθνος. 

Μια θεωρία που είχε παραχθεί στα αγγλοσαξονικά πανεπιστήμια την 20-30ετία που προηγήθηκε της εισαγωγής της στη χώρα και μάλιστα με όρους καθαρού ιδεολογικού μεταπρατισμού.

 

 Μια θεωρία και εσφαλμένη κατά τη γνώμη μου και ακατάλληλη για την ελληνική -και όχι μόνο-περίπτωση. Ουσιαστικά λειτουργεί ως μια εκδοχή εσωτερίκευσης πολιτισμικού-αποικισμού, ιμπεριαλισμού στη χώρα και στους πολιτικο-διανοητικούς χώρους που άκριτα την αποδέχονται. 

Είναι κομβικό στοιχείο αυτό, γιατί το εθνικό αποτελεί την κύρια αντίθεση στη χώρα, στο φαντασιακό των ανθρώπων της, στο παρελθόν, στο παρόν και μέλλον. Και είναι πρόβλημα δομικό για τον ΣΥΡΙΖΑ, γιατί αποτελεί θεμέλιο θεωρητικό-διανοητικό λίθο, όπου έχει χτιστεί όλο το οικοδόμημα. 

Μια εσφαλμένη και ακατάλληλη θεωρία με συνεχείς, διαρκείς, καθημερινές επιπτώσεις στην πολιτική πρακτική, με αρνητικές συνέπειες. Από το πώς διαβάζεται το Βυζάντιο, η Ελληνική Επανάσταση, η Μικρασιατική Καταστροφή, ο Ελευθέριος Βενιζέλος, η 28η Οκτωβρίου, το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο, ο Νίκος Πουλαντζάς, ο Νίκος Σβορώνος ή κατανοείται ο Γιάννης Μαρκόπουλος μέχρι το Κυπριακό, την ανάλυση για την Τουρκία, τη μονοδιάστατη θεώρηση για το μεταναστευτικό, το θρησκευτικό συναίσθημα των ανθρώπων, το Κυπριακό, το Αιγαίο, το Μακεδονικό, η Θράκη, τα ζητήματα εθνικής μνήμης (από τη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, μέχρι τη διεκδίκηση των γερμανικών οφειλών), η θέση-ρόλος της Ελλάδας στην Ευρώπη, το δημογραφικό, το ζήτημα της παραγωγής, το υπερταμείο. 

Είναι εξίσου λογικό με το δικό σου...

Νέα Δημοκρατία κλπ...

Εκλογές 2023, Exit poll: Μεγάλη νίκη και ισχυρή αυτοδυναμία της ΝΔ

Στο όριο της εισόδου στη Βουλή Ελληνική Λύση, Νίκη, Πλεύση Ελευθερίας και ΜέΡΑ25 - Πτώση για ΣΥΡΙΖΑ, σταθερό το ΠΑΣΟΚ, άνοδος για ΚΚΕ - Στη Βουλή οι «Σπαρτιάτες»

Σενάριο εδρών για εννιακομματική Βουλή

ΔΥΟ ΓΑΪΔΟΥΡΙΩΝ ΑΧΥΡΑ, ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ! ΣΑΝΟ, ΠΟΤέ!

Του Θανάση Ν. Παπαθανασίου

Αναπλ. Καθηγητής στην Ανώτατη Εκκλησιαστική Ακαδημία Αθήνας

Αρχισυντάκτης του περιοδικού «Σύναξη»

Ετούτες οι εκλογές (του 2023) έχουν σημαδευτεί από την θορυβώδη είσοδο της επίκλησης της χριστιανικής πίστης στο πολιτικό προσκήνιο. Μέσα στην πανευρωπαϊκή και παγκόσμια ενίσχυση φαιών και μαύρων κινημάτων, δεν αποτελεί διόλου έκπληξη το ότι η είσοδος αυτή δεν αφορά παρουσίες Θεολογίας της Απελευθέρωσης. Αφορά κόμματα διαποτισμένα από θρησκευτικό φονταμενταλισμό, του οποίου βασικά χαρακτηριστικά είναι τα εξής τρία: 1) Επιθετικός σταυροφορικός λόγος που ισχυρίζεται πως είναι μαρτυρία, 2) Δίψα για θεοκρατία, δηλαδή για νομική επιβολή των αξιωμάτων της εκκλησιαστικής κοινότητας εφ’ όλης της κοινωνίας, και 3) Αποθέωση της αυτοχθονίας, δηλαδή ανάδειξη της βιολογικο-εθνικής προέλευσης σε αποφασιστικό κριτήριο προσδιορισμού των ανθρώπων και της στάσης απέναντί τους. Και τα τρία χαρακτηριστικά κρώζουν υπέρ της Ορθοδοξίας, μα αποτελούν ριζικά αντιχριστιανικές πεποιθήσεις.

Το παρόν σημείωμα, ίσα που προκάμω να το γράψω, μέσα σε στιγμές πολύ δύσκολες για μένα. Το γράφω ως προσημείωση αναλυτικότερου κειμένου, που ίσως να καταφέρω να φτιάξω αργότερα. Μου είναι αδύνατο να αναλύσω εδώ αυτά τα τρία χαρακτηριστικά. Έχω γράψει κατ’ επανάληψη εδώ και χρόνια, και (συγχωρέστε με, αλλά) σε τυχόν ενδιαφερόμενους ευχαρίστως να θέσω υπόψη τους δημοσιευμένα κείμενά μου.

Μολονότι λοιπόν είναι επείγουσα και ζωτική ανάγκη η διαύγεια και η ετοιμότητα να μοιράζει κανείς δυο γαϊδουριών άχυρα, δεσπόζει η θολούρα και κάνει περίπατο η φαλκίδευση. Όχι μόνο από σαμάνους του εκκλησιαστικού χώρου, αλλά και από αριστερούς που απλώς ταυτίζουν το θρησκευτικό φαινόμενο με τις φονταμενταλιστικές διαστροφές του. Αμφότεροι βολεύονται προσφέροντας σανό για γίδια: στα πνευματικοπαίδια τους οι πρώτοι, στον αυτιστικό κύκλο τους οι δεύτεροι. Αμφότεροι, ανίκανοι και απρόθυμοι να μοιράσουν δυο γαϊδουριών άχυρα.

Ραγιάς και κατατονικός, χρεοκόπος και πελατοκεντρικός, δουλοπρεπής και δουλόφρων και τελικά αυτόχειρας ; Ή μήπως ανεξάρτητος και ελευθερόφρων σαν χώρα, σαν λαός, σαν πολίτης ;

Του Ηλία Παπαναστασίου

Στην τελευταία μας παρέμβαση, τονίσαμε τον ρόλο της προπαγάνδας στη διαμόρφωση ενός παθητικοποιημένου, οιονεί ανοϊκού και «α–πολιτικού πολίτη» που εξυπηρετεί το σύστημα, ταιριάζει «γάντι» στις απαιτήσεις της Παγκοσμιοποιημένης Ελίτ για πλήρη διανοητική και ψυχολογική υποταγή των μεγάλων, τεράστιων στρωμάτων του πληθυσμού στα κελεύσματά της και στην Γεωστρατηγική της ζοφερή προοπτική «αλλαγής του κόσμου» δηλαδή της προοπτικής του «Μετα–ανθρώπου» και της ερεβώδους πραγματοποίησής του ως σχεδίου. Τα άμεσα αποτελέσματα της «προπαγανδιστικής υλοποίησης» τα είδαμε στις εκλογές της 21/5/2023 με «βροντώδη τρόπο» και ηχηρά μηνύματα. Έπεται όμως συνέχεια – πιθανότατα– και με τις δεύτερες εκλογές της 25/6/2023, με τον αντικειμενικό και στρατηγικό στόχο της ελληνικής άρχουσας τάξης να υλοποιείται πλήρως μέσω ενός πλήρως αποχαυνωμένου εκλογικού ακροατηρίου και μιας πλήρως ελεγχόμενης μάζας πελατών του συστήματος και επαιτών των διαφόρων Pass. Την πρώτη Κυριακή ο στόχος επετεύχθη, γιατί όχι και την δεύτερη Κυριακή; Μήπως έχει αλλάξει κάτι προς το καλύτερο, μήπως έχει συνειδητοποιήσει ο ελληνικός λαός τι τον περιμένει, οικονομικά, κοινωνικά και εθνικά;

Όπως φαίνεται, μάλλον διαισθάνεται, «ασαφώς και αορίστως» τι τον περιμένει, όμως επειδή είναι ένας λαός που έχει συνηθίσει να ζει με μύθους και θαύματα, έχουμε δε την εντύπωση πως εκτιμά ιδιαίτερα τους θαυματοποιούς, τους μυθομανείς και τους μυθολάγνους. Η συναρπαστική περιπέτεια του Ρωμιού τους τελευταίους αιώνες με αποκορύφωμα τα τελευταία 100–110 χρόνια, δείχνουν την «ιδιόμορφη σχέση» του Νεοέλληνα με την Ιστορία, σχέση συναρπαστική άλλα και απογοητευτική έως αποκρουστική ακόμη και αηδιαστική. Περίοδοι στρατιωτικών θριάμβων (1912–13) αλλά και εθνικής συντριβής και αμετάκλητης καταστροφής (1919–22), θριαμβευτική «Έφοδος στον Ουρανό» (1941–44, ΕΑΜική Επανάσταση) και ανείπωτη συντριβή, αποκορύφωση της Αμερικανοδουλείας και της αποικιοποίησης (1949 και εντεύθεν με ελπιδοφόρες «Τάσεις διαλείμματος» την περίοδο 1981–85).

 

 

Μετά την διαμαρτυρία ενός έντονου «Μικροαστικού Κινηματισμού» του 2010–15, ήρθε ο «τέλειος, τεχνικά αψεγάδιαστος συμβιβασμός» που υποδουλώνει ολόκληρο έθνος και λαό έως το 2060 δημοσιονομικά και έως το 2115 ενυπόθηκα όσον αφορά την ακίνητη περιουσία (επίσημα, ανεπίσημα ακόμη περισσότερο), καθιστώντας τον ελληνικό λαό ένα «Φάντασμα του εαυτού του» χωρίς προοπτική και χωρίς την παραμικρή διαχειριστική ικανότητα της οικονομίας, κοινωνίας και περιουσίας του.

Singular Logic και άλλες εκτροπές

Δεν είναι δυστυχώς άλλωστε η μόνη παρατηρούμενη σοβαρή «αρρυθμία» του πολιτεύματος.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
20 Ιουνίου 2023

Ήδη πριν από τις προηγούμενες εκλογές ο Κυριάκος Βελόπουλος έθεσε θέμα πιθανής νόθευσης του αποτελέσματος εκφράζοντας σκεπτικισμό και για την ιδιωτική εταιρεία (Singular Logic) που έχει αναλάβει την καταμέτρηση. Ερώτηση στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή για το ίδιο θέμα έκανε και ο ευρωβουλευτής του κόμματός του. Αντίστοιχες επιφυλάξεις για την αξιοπιστία της καταμέτρησης έκανε και η Ζωή Κωνσταντοπούλου, που υποστήριξε μάλιστα ότι φαινόμενα νόθευσης του αποτελέσματος παρατηρήθηκαν και σε προηγούμενες εκλογές. Μια πληθώρα εξάλλου δημοσιευμάτων από πολλές και διάφορες πλευρές (κυρίως αλλά όχι μόνο στα social media) έκαναν επίσης λόγο για φόβους νόθευσης του εκλογικού αποτελέσματος, αλλά και αναφέρθηκαν στον ιδιοκτήτη της εταιρείας που κάνει την καταμέτρηση, έμπορο όπλων που έχει σχέσεις με την οικογένεια του κ. Μητσοτάκη (ενδεικτικά εδώ). Ερώτηση στην Κομισιόν για το ίδιο θέμα έκανε και ο εκλεγείς με τη ΝΔ και εν συνεχεία ανεξαρτοποιηθείς ευρωβουλευτής Γιώργος Κύρτσος, ενώ το πρώην στέλεχος της ΝΔ Νίκος Καραχάλιος άφησε υπαινιγμούς και για τη γνησιότητα της διαδικασίας εκλογής του νυν προέδρου της ΝΔ.

Από την πλευρά του, ο ΣΥΡΙΖΑ ανακοίνωσε πριν από τις εκλογές της 21ης Μαΐου ότι θα φτιάξει μηχανισμό ανεξάρτητης παρακολούθησης και καταμέτρησης των αποτελεσμάτων, αλλά οι πληροφορίες μας λένε ότι τέτοιος μηχανισμός δεν λειτούργησε, τουλάχιστο στο σύνολο της επικράτειας, ενώ συχνά το κόμμα αυτό δεν έστειλε καν εκλογικούς αντιπροσώπους σε πολλά τμήματα.

Το ζήτημα της Singural Logic δεν είναι τωρινό. Ήδη εδώ και πάνω από μία δεκαετία το έθεσε ο Κώστας Βαξεβάνης, χωρίς ποτέ να υπάρξει κάποια ικανοποιητική απάντηση από τις αρχές.

Προεκλογικά… στοιχήματα!

Κυριακή κοντή γιορτή. Ούτως ή άλλως, η 26η Ιουνίου, η επόμενη μέρα, θα είναι μια μέρα δύσκολων αποφάσεων για όλους...

 Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου *

Δεδομένου ότι η πρωτιά- και με διαφορά από τον επόμενο- της ΝΔ δεν αμφισβητείται, το ενδιαφέρον των εκλογών της 25ης Ιουνίου στρέφεται στα  ποσοστά των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Δεδομένου επίσης ότι δεν γνωρίζω τα εσώτερα των σχηματισμών που βρίσκονται στα Δεξιά της ΝΔ, αδυνατώ να περιγράψω την τελική “διάταξη” Βελόπουλου- “Νίκης”- Εμφιετζόγλου- και ίσως, “Σπαρτιατών” λόγω Κασιδιάρη.(το αφήνω στα χέρια ειδικότερων που ασχολούνται με αυτόν τον “Χώρο”). ¨Ετσι, Θα περιοριστώ σε αυτά που θεωρώ ότι γνωρίζω καλύτερα. Θα περιγράψω δηλαδή τι συμβαίνει σε αυτό που παλαιότερα λεγόταν “προοδευτικός Χώρος”. (Τον αναφέρω χάριν συντομίας- δεν ισχύει επί της ουσίας- από την στιγμή που ένα μεγάλο κομμάτι της Αριστεράς πέρασε ανοιχτά στον δικαιωματισμό και στον ατομισμό/ατομικές ελευθερίες, υιοθέτησε δηλαδή την ατζέντα της παγκοσμιοποίησης) Παρά το γεγονός ότι αυτός ο “προοδευτικός χώρος” κινείται ενάντια στην αναγκαία για επιβίωση κάθε Χώρας ΕΘΝΙΚΗΣ-ΛΑΪΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ.

Φαίνεται πως υπάρχει ένα ποσοστό ψηφοφόρων αριστερών και κεντροαριστερών σημαντικό-, πάνω από πέντε μονάδες-, και το οποίο μοιράζεται ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ, το ΚΚΕ, την Πλεύση Ελευθερίας και το ΜΕΡΑ25 του Βαρουφάκη. Το πώς τελικά θα κατανεμηθεί μεταξύ τους θα ορίσει και τα ποσοστά που θα λάβουν -αλλά και το αν θα μπει στη Βουλή κάποιος από την “Πλεύση Ελευθερίας” της Ζωής Κωνσταντοπούλου ή του “Μέρα 25” του Γιάνη Βαρουφάκη. Αν τη μερίδα του λέοντος την πάρει ο Τσίπρας τότε μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να κινηθεί ανοδικά κι΄από το 20% να βρεθεί στο 22%. Ανοδικά ενδέχεται να κινηθεί και το ΠΑΣΟΚ- ΚΙΝΑΛ- με μικρή βελτίωση πάντως, μικραίνοντας έτσι την απόσταση που το χωρίζει από το σημερινό κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ κινηθεί οριακά προς τα πάνω, η «επόμενη μέρα» θα έχει μικρότερες αναταράξεις για τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα προσωπικά, ποιό “διαχειρήσιμη”μετά την εκλογική συντριβή της 21ης Μαίου. Στο προαναφερθέν ποσοστό των ψηφοφόρων της “προοδευτικής Παράταξης”, στους ψηφοφόρους της Κεντροαριστεράς, απευθύνεται ο ΣΥΡΙΖΑ όταν δηλώνει ότι «πρέπει να ενισχύσουν τον ΣΥΡΙΖΑ και όχι τα μικρότερα κόμματα επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το μοναδικό, εναλλακτικό στη ΝΔ, κόμμα εξουσίας».

Εκλογές 2023. Το νέο πολιτικό και οι βαθύτερες ανάγκες

Εκδήλωση-συζήτηση 

Την Τετάρτη 14 Ιουνίου 2023, με αφορμή την εκλογική συγκυρία και τις τάσεις που καταγράφονται, συζητάμε  για το νέο πολιτικό τοπίο και τις βαθύτερες ανάγκες. 

Η πολιτική εκδήλωση θα γίνει στην ΕΣΗΕΑ, Ακαδημίας 60, 1ος όροφος, ώρα 18:30. Ομιλητές: Βασίλης Ασημακόπουλος, Ρούντι Ρινάλντι, Στάθης Σταυρόπουλος. 

Διοργανωτής : Εφημερίδα Δρόμος της Αριστεράς 

Αυτό είναι το πολιτικό κίνημα ΝΙΚΗ! Ο Δάσκαλος Δημήτρης Νατσιός απαντά σε όλα τα ερωτήματα

Ντόρα Μπακογιάννη προς κατοίκους ορεινής Ροδόπης: «Στηρίξτε μας για να σας στηρίξω»

Η «Νίκη», η ΝΔ και η πολιτική μυωπία

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Πριν από τις πρώτες εκλογές το Μαξίμου ευνόησε την εμφάνιση της «Νίκης» προφανώς γιατί νόμιζε ότι έτσι θα κόψει ψήφους από τον Βελόπουλο.

Οι εγκέφαλοι του κυβερνώντος κόμματος μοιάζουν οργανικά ανίκανοι να αντιληφθούν ότι ο «ριζοσπαστισμός» πλατιών κοινωνικών στρωμάτων υπάρχει για αντικειμενικούς λόγους, είτε όταν εκδηλώθηκε προς τα αριστερά πριν μερικά χρόνια, είτε όταν κατευθύνεται περισσότερο προς τα δεξιά όπως σήμερα. Και δεν μπορεί να μειωθεί με διάφορα «κόλπα», όσο οι πολιτικές που τον τροφοδοτούν παραμένουν αναλλοίωτες.

Δεν μπορούν να το αντιληφθούν γιατί δεν θέλουν να αντιληφθούν τα αποτελέσματα των πολιτικών τους, αλλά και γιατί, όπως και όλο το πολιτικό προσωπικό, έχουν (και θέλουν να έχουν) μηδαμινή επαφή με τους από κάτω, με τον όγκο της κοινωνίας, ζουν στον τεχνητό παράδεισο της μεγαλοαστικής και μέρους της μεσοαστικής τάξης της χώρας, η νοοτροπία της οποίας δεν έχει καμία σχέση με την α’ ή β’ ιδεολογία που τυχόν ευαγγελίζεται, αλλά καθορίζεται κυρίως από την τσέπη τους που ευημερεί, εν μέσω γενικής εθνικής διάλυσης. (Άλλωστε τι χρεία μαρτύρων έχουμε. Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός τα είπε όλα λέγοντας ότι γνωρίζει πως υπάρχουν και άνθρωποι που ζουν από τον μισθό τους!).

Ο ριζοσπαστισμός αυτός αντανακλά περισσότερο τη συσσωρευμένη, υπόκωφη οργή και απελπισία της κοινωνίας προς και από το κατεστημένο και τους συστημικούς εκφραστές του, και λιγότερο ιδεολογική προσχώρηση προς τις α’ ή β’ αριστερές ή δεξιές ιδέες, χωρίς φυσικά να πέσουμε στην ανάποδη παγίδα και να μηδενίσουμε εντελώς τη σημασία των διαφορών ριζοσπαστικής αριστεράς και άκρας δεξιάς. Αν εκφράζεται σήμερα περισσότερο προς τα δεξιά οφείλεται περισσότερο στις πολύ μεγάλες αποτυχίες της αριστεράς σε όλες τις εκδοχές της. Το ίδιο συνέβη και στο κλασικό άλλωστε παράδειγμα της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, στην προπολεμική Γερμανία, τηρουμένων ασφαλώς των αναλογιών.

Το εκλογικό bonus και η απατηλή Δημοκρατία

Του Νίκου Ιγγλέση

Οι έλληνες πολίτες θα προσέλθουν στις κάλπες την 25^η Ιουνίου για να αναδείξουν τη νέα Βουλή της χώρας από την οποία θα προέλθει η επόμενη κυβέρνηση. Μόνο που το παιχνίδι είναι εξ’ υπαρχής στημένο. Η ψήφος όσων προσέλθουν δε θα είναι ισότιμη. Κάποιων η ψήφος θα μετρήσει περισσότερο απ’ αυτήν κάποιων άλλων.

Οι νέες εκλογές θα διεξαχθούν μ’ ένα σύστημα ενισχυμένης αναλογικής που πριμοδοτεί το πρώτο κόμμα με ένα bonus που μπορεί να φθάσει μέχρι τις 50 έδρες. Αυτές οι έδρες αντιπροσωπεύουν το 16,7% των εγκύρων ψηφοδελτίων ή 986.000 ψηφοφόρους σύμφωνα με τη συμμετοχή στις προηγούμενες εκλογές της 21^ης Μαΐου.

Αυτοί οι, περίπου 1.000.000, εκλογείς θα ψηφίσουν διάφορα κόμματα, αλλά, οι βουλευτές που θα εκλεγούν δε θα προέρχονται από αυτά, αλλά μόνο από το πρώτο κόμμα. Συγκεκριμένα το πρώτο κόμμα, εφ’ όσον έχει τουλάχιστον 25% θα λάβει κατ’ αρχήν ένα bonus 20 εδρών και στη συνέχεια για κάθε επιπλέον 0,5% των ψήφων άλλη 1 έδρα. Αν υποθέσουμε ότι η Ν.Δ λάβει το ίδιο ποσοστό (40,79%) με αυτό των εκλογών της 21^ης Μαΐου, τότε θα πάρει συνολικό bonus 50 εδρών. Θα λάμβανε 51 αλλά δεν επιτρέπεται πάνω από 50. Πάλι καλά να λέμε.

Το bonus δίνεται μόνο σε αυτοτελή κόμματα και όχι σε συνασπισμούς κομμάτων. Έτσι αποτρέπεται η συνεργασία κομμάτων πριν από τις εκλογές, ενώ μετά από αυτές το δεύτερο με το τρίτο ή και το τέταρτο κόμμα δεν μπορούν να συνεργαστούν για το σχηματισμό κυβέρνησης γιατί δεν έχουν τις απαραίτητες έδρες, οι οποίες έχουν δοθεί με το bonus στο πρώτο.