Γιατί δεν γίνεται μια θεματική εβδομάδα στα σχολεία για την ψυχή ή, έστω, για την αρμονία ψυχής και σώματος στον άνθρωπο; Ο δυτικός κόσμος του υλισμού φοβάται να δηλώσει καθαρά αυτό που πιστεύει. Γιατί όμως; Αφού είναι σίγουρος ότι η ύλη προηγείται και παράγει το πνεύμα, το οποίο δεν μπορεί να ζήσει χωριστά της.
Όλοι αποδέχονται το κυρίως περιεχόμενο της Θεματικής Εβδομάδας όπως ανακοινώθηκε από τον υπουργό παιδείας Κ. Γαβρόγλου. Αντιδράσεις υπάρχουν μόνον στο θέμα των «έμφυλων ταυτοτήτων» επειδή κι εκεί υπάρχουν αποδεκτές ενότητες, ανάμεικτες -όμως- με αυτές που ορίζουν τον άνθρωπο αποκλειστικά ως άθροισμα κυττάρων. Ένα υλικό συσσώρευμα που -ως τέτοιο- δικαιούται να ορίσει το φύλο του και να ενδίδει στις σαρκικές του επιθυμίες πριν το βασικό στάδιο της ψυχοπνευματικής του ολοκλήρωσης. Θα μπορούσε να εμφανιστεί ο πυρήνας της θεματικής εβδομάδας χωρίς υποκρισίες, χωρίς συγκάλυψη; Όχι, γιατί και παραβιάζει τον υπάρχοντα (δικό του) πολιτικό νόμο και θέλει να αγκαλιάσει την μεγαλύτερη δυνατή πλειοψηφία, προκειμένου να γίνει στο μέλλον πολιτικός νόμος. Αναγκαστικά λοιπόν, ανακατεύεται στο θεματικό «πλήθος» και ενδύεταιτον μανδύα του φορέα που θέλει να υποκαταστήσει πλήρως. Στον μανδύα αυτό υπάρχει η αγάπη και η ισότητα, υπάρχει όμως και το πάγιο δέλεαρ: «το δικαίωμα». Αυτό το δικαίωμα κρύβεται -όπως πάντα- κάτω από το αίτημα της ελευθερίας του σώματος από τον δυνάστη πνεύμα του. Για το «πάντα» βλ. στο παραπλανητικό για τους χριστιανούς σύνθημα liberté égalité fraternité που στόχευε στην ενσωμάτωσή τους και εκτροπή από τον δικό τους επαναστατικό στόχο με την αντίστροφη «ελευθερία» (της ψυχής από το σώμα).
