9η Μαΐου 1945 - Ημέρα νίκης των αντιφασιστών

9 Μαΐου 1945 / Η ημέρα που παραδόθηκαν οι ναζί

Η 9η Μάη είναι η ημέρα της Αντιφασιστικής Νίκης, η ημέρα που ηττήθηκε ο ναζισμός και η Ευρώπη βγήκε στο φως της ειρήνης από το αιματηρότερο σκοτάδι που έχει γνωρίσει η ανθρωπότητα.

Τα μεσάνυχτα της 8ης προς 9ης Μάη του 1945 γράφτηκε η τελευταία πράξη αυτής της φρίκης, με την τελική πράξη της άνευ όρων συνθηκολόγησης της ναζιστικής Γερμανίας.

Η σχετική τελετή έλαβε χώρα σε ένα προάστιο του Βερολίνου, το Κάρλσχορστ, στο κτίριο όπου στεγαζόταν η τραπεζαρία της σχολής μηχανικού του στρατού.

Εκ μέρους της γερμανικής πλευράς τη συνθηκολόγηση υπέγραψαν ο στρατάρχης, Βίλχελμ Κάιτελ, επικεφαλής της ανώτατης διοίκησης της Βέρμαχτ, ο συνταγματάρχης Στουμπφ, εκπρόσωπος της Λουτβάφε (η πολεμική αεροπορία) και ο ναύαρχος φον Φρίντεμπουργκ, εκ μέρους του στόλου.

Να μην επιτρέψουμε την νέα ωμή πρόκληση του Γερμανικού κράτους να παραχαράξει την Ιστορία της Εθνικής μας Αντίστασης

Του Θανάση Πετράκου 

Για μία ακόμη φορά το γερμανικό κράτος συνεχίζει, κυνικά, να προκαλεί. Επιδιώκει  να διαπράξει ιεροσυλία ακόμη και με τα φωτογραφικά ιστορικά ντοκουμέντα του τουφεκισμού από τους Γερμανούς Ναζί των διακοσίων πατριωτών κομμουνιστών στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής. 

Πιο συγκεκριμένα, το ίδρυμα Friedrich Ebert στην Αθήνα οργανώνει εκδήλωση στις 30 Απριλίου στις 5μμ  με θέμα «Η Καισαριανή και οι φωτογραφίες των 200: Από τις φωτογραφίες των θυτών σε εθνικό μνημείο». Η εκδήλωση θα λάβει χώρα, 30 Απριλίου 2026, 5:00μμ - 7:00μμ στο ξενοδοχείο Elektra Palace Ναυάρχου Νικοδήμου 18-20 στην αίθουσα «Balroom”, με την παρουσία μάλιστα του Andreas Kindl, Πρέσβη της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας στην Αθήνα.

Η πρόκληση και η ασέβεια και η ιεροσυλία είναι ακόμη πιο  μεγάλη διότι επιλέγουν  να πραγματοποιηθεί η εκδήλωση τους την παραμονή της Πρωτομαγιάς, την παραμονή της επετείου της εκτέλεσης των 200 αγωνιστών στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής από τους Γερμανούς Ναζί κατακτητές.  

Για αυτό είναι υποχρέωση μας να αντιδράσουμε να καταγγείλουμε την πρόκληση και την ασέβεια και  να μην επιτρέψουμε να πραγματοποιηθεί η ιεροσυλία αυτή.

Με την ανακοίνωσή τους, γίνονται φανεροί οι πραγματικοί στόχοι της εκδήλωσης: Το γερμανικό κράτος ομολογεί, χωρίς αιδώ, ότι αναζητά «μία νέα προσέγγιση της γερμανικής κατοχής στην Ελλάδα» (!!!) και αποκαλύπτουν την αγωνία τους, για το «τι σημαίνουν οι εικόνες για τις ελληνογερμανικές σχέσεις και την προσπάθεια διαμόρφωσης μιας κοινής κουλτούρας μνήμης» (!!!) 

Οφείλουμε να τους πούμε καθαρά:

Ιστορικές αβλεψίες

Του Γιώργου Μαργαρίτη 

(Το παρόν σημείωμα προτάθηκε σε γνωστή εφημερίδα και απορρίφθηκε. Το αναρτώ λοιπόν στον παρόντα δημόσιο διάλογο)  

Η "προσαρμογή" της ιστορίας του τελευταίου παγκόσμιου πολέμου στην χώρα μας στην κατεύθυνση της βελτίωσης της εικόνας της γερμανικής κατοχής έχει κάποιο νόημα όταν προέρχεται από την Γερμανική Πρεσβεία ή άλλους γερμανικούς οργανισμούς που εύλογα επιζητούν την άμβλυνση των εντυπώσεων για την απάνθρωπη γερμανική κατοχική πολιτική. Αδυνατώ να κατανοήσω όμως τους λόγους για τους οποίους εγχώριοι ιστορικοί επιδίδονται πεισματικά στην ίδια αυτή προσπάθεια.  

Ανθολογώ επιλεκτικά από συνέντευξη  σε γνωστό ενημερωτικό ιστότοπο.

. 

«....οι Γερμανοί κατακτητές, ιδιαίτερα τον τελευταίο χρόνο της κατοχής, πήραν το «πάνω χέρι» της Αθήνας τα τάγματα των SS».

Την περίοδο αυτή «έχουμε την εκτόξευση των ομαδικών εκτελέσεων, του αριθμού των εκτελεσμένων, γιατί τα SS δεν εφάρμοζαν τις τακτικές των γερμανικών στρατοδικείων. Δηλαδή για να καταδικαστεί κάποιος σε θάνατο έπρεπε να περάσει από κάποιο γερμανικό στρατοδικείο που έδινε έστω κάποιες ελάχιστες εγγυήσεις, ότι κάποιος θα μπορούσε να υπερασπιστεί τον εαυτό του».

Τα SS αντιθέτως, όπως τονίζει, εφάρμοζαν την τακτική των αντιποίνων. «Για οποιαδήποτε αντιστασιακή ενέργεια, έπαιρναν από τη μεγάλη δεξαμενή κρατουμένων που είχαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Χαϊδαρίου, που ήταν υπό τη διοίκηση των SS και τους μετέφεραν προς εκτέλεση στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής»....". 

Τα παραπάνω έρχονται σε ευθεία σύγκρουση με τα γεγονότα. Δεν γνωρίζουμε αν πρόκειται για αβλεψία ή για κάτι άλλο. Πάντως με τον τρόπο που δίνονται  μεταθέτουν τις ευθύνες των γερμανικών εγκλημάτων στα Ες Ες και απαλλάσουν της ευθύνης τον τακτικό γερμανικό στρατό και, ως εκ τούτου το γερμανικό κράτος. Στην πραγματικότητα οι μαζικές εκτελέσεις είναι -με την εξαίρεση του Διστόμου- έργο του τακτικού στρατού (Βέρμαχτ) και όχι τμημάτων των Ες Ες.   

Οι 200 της Καισαριανής: Νικώντας το θάνατο μ΄ ένα μόνο βλέμμα! Βασιλική Λάζου

 

Οι φωτογραφίες των 200 πατριωτών, λίγο πριν την εκτέλεση τους από τους Γερμανούς στην Καισαριανή, προκάλεσαν συγκίνηση σ’ όλη την Ελλάδα. Ανατριχίλα προκάλεσαν τα σχόλια μιας θλιβερής αλλά θορυβώδους μειοψηφίας που έσπευσαν είτε να αμφισβητήσουν, είτε να χλευάσουν και να απαξιώσουν τη θυσία των 200, μόνο και μόνο επειδή στη συντριπτική τους πλειοψηφία ήταν κομμουνιστές!

Ποιος ήταν ο φωτογράφος των εκτελέσεων της Καισαριανής: Οι ιδιαιτερότητες της συλλογής του

Του Μιχάλη Γελασάκη

Η ταυτότητα, η διαδρομή και τα κίνητρα του γερμανού υπολοχαγού Χέρμαν Χένερ

Δύσκολα δεν θα είδε κάποιος αυτές τις μέρες το πρόσωπο του θανάτου στο Χαϊδάρι και στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, μπροστά από τον φωτογραφικό φακό. Υπάρχει όμως και το αντίστοιχο πρόσωπο πίσω από αυτόν.

Ο άνθρωπος που είχε την ιδέα, την ψυχραιμία, την ψυχρότητα ή την εντολή να καταγράψει με τον φακό του το σκηνικό των εκτελέσεων και τα πρόσωπα των μελλοθανάτων. Εκείνος που κρατούσε επί χρόνια το άλμπουμ του ως προσωπικό κειμήλιο, μέχρι να αλλάξει χέρια και να φτάσει ως αντικείμενο δημοπρασίας στη δημοσιότητα.

Από φόβο, από ντροπή, από την αίσθηση ότι κρατάει στα χέρια του κάτι καλλιτεχνικό, από την ηδονή που προκαλούσε στους Ναζί ο θάνατος; Ποιος ξέρει; Πάντως, μέχρι πριν από μία εβδομάδα θεωρούσαμε την ύπαρξη φωτογράφου την ώρα της εκτέλεσης μόνο κινηματογραφικό εύρημα στην τελευταία ταινία του Παντελή Βούλγαρη.

Το να είσαι ο φωτογράφος αυτής της διαδικασίας, από τη στιγμή κιόλας της μεταγωγής, είναι σαν να πατάς τη σκανδάλη πρώτος. Νωρίτερα από τους παρατεταγμένους στρατιώτες. Ο τρόπος δε που το έκανε ο συγκεκριμένος φανερώνει κάποιον που ηδονίζεται καταγράφοντας ή θεωρεί πως κάνει κάποιου είδους τέχνη… Δεν ήταν από κάπου μακριά που τράβηξε μια γρήγορη εικόνα.

Ηθελε να φαίνονται τα πρόσωπα εκείνων που σε λίγη ώρα, ο καθένας με τον τρόπο του, θα στέκονταν απέναντι στις σφαίρες. Να τους καταγράψει από τη στιγμή που «στ’ ανοιχτά του κόσμου τα καμιόνια θα ξεφορτώνουν στην Καισαριανή». Ενδεχομένως να τους έχει καταγράψει και νεκρούς. Ηθελε να τους έχει σε πρώτο και δεύτερο πλάνο. Να έχει προοπτική… Σαν φωτογραφική άσκηση.

Ηθελε να κοιτάξουν τον φακό, να τραβήξει μια καλή πόζα… Με τους συνυπεύθυνους να φαίνονται επιβλητικοί μέσα στα κάδρα του. Πόση διαστροφή μπορεί να κρύβεται σε μια ιστορία που επιστρέφει;

Άκου ναζιστάκο...

Από Κυκλοθυμικό

Άκου Ναζιστάκο:

Στις 5 Δεκέμβρη του 1943 οι ναζιστικές δυνάμεις ξεκινάνε από την Πάτρα με κατεύθυνση τα Καλάβρυτα. Στο διάβα τους σκοτώνουν 143 άντρες και παιδιά. Στις 9 του μήνα βρίσκονται στον προορισμό τους. Προσπαθούν να πείσουν τους ντόπιους να μην ανησυχούν κι ότι εκεί βρίσκονται μόνο για τους αντάρτες. Ξεκίνησαν καίγοντας σπίτια ανταρτών. Το πρωί της 13ης Δεκεμβρίου, όμως, οι ντόπιοι κατάλαβαν ότι το σχέδιο ήταν τελικά άλλο. Ο ναζιστικός στρατός κλειδώνει γυναίκες και παιδιά έως 13 χρονών στο σχολείο της μικρής πόλης. Όλοι οι υπόλοιποι μεταφέρονται στην «Ράχη του Καππή», έναν λόφο έξω από τα Καλάβρυτα. Μια φωτοβολίδα φεύγει, το σήμα έχει πέσει. Με θέα τα σπίτια και τα χωράφια τους έως 700 άνθρωποι εκτελούνται. Όλοι άμαχοι, οι περισσότεροι νέοι κι έφηβοι. Θα προσπαθήσουν να κάψουν ζωντανούς τις γυναίκες, τους αρρώστους και τα μωρά στο σχολείο. Σώζονται τελευταία στιγμή. Μαζί με τα Καλάβρυτα κάηκαν άλλα 50 χωριά, 1000 σπίτια, έκαναν πλιάτσικο σε 2000 ζώα.

635 άνθρωποι, περίπου όσοι κι οι δολοφονημένοι άμαχοι, θα ψήφιζαν Χρυσή Αυγή στα Καλάβρυτα στις εκλογές του 2012.

Άκου Ναζιστάκο:

Στις 10 Ιουνίου του 1944 μετά από ένα ξέσκισμα του ΕΛΑΣ σε έναν λόχο των SS, οι Ναζιστές διψάνε για εκδίκηση. Ήττα στο πεδίο της μάχης, σφαγή σε αμάχους για απάντηση. Δεν ήταν καν αντεκδίκηση, ήταν σφαγή. Τυφλή. Μπαίνουν στο Δίστομο κι αρχίζουν να σκοτώνουν όποιον βρουν, ακόμα και βρέφη. Σφάζουν εγκύους, βγάζουν τα αγέννητα μωρά από τις σφαγμένες κοιλιές και τα σφάζουν κι αυτά, βιάζουν, δολοφονούν όποιον βρουν μπροστά τους, καίνε τα πάντα, κρεμάνε κόσμο στα δέντρα. Δε σταματάνε μόνο στο Δίστομο, μέχρι να φτάσουν Λειβαδιά σκοτώνουν όποιον τύχει στο δρόμο τους. Μιλάνε για 600 νεκρούς τουλάχιστον. Μόνο στο Δίστομο σφάχτηκαν 111 γυναίκες και 53 παιδιά. Ένα μήνα πριν το ίδιο Σύνταγμα είχε σφάξει 273 αμάχους στην Κλεισούρα.

«Κοπέλες απ’ το Δίστομο φέρτε νερό και ξίδι.»

Ζιαντ Μαντούχ: Γιατί δεν φεύγω από τη Γάζα. Συνέντευξη στον Δημήτρη Κωνσταντακόπουλο (video)

Ο Παλαιστίνιος ποιητής και πανεπιστημιακός Ζιαντ Μεντούχ μιλάει στον Δημ. Κωνσταντακόπουλο.

«Πιστέψτε με, η αποφασιστικότητά μου, το κουράγιο μου, η αντοχή μου, η υπομονή μου και η αισιοδοξία μου δεν μπορούν να ξεπεράσουν την απόλυτη αγωνία μου… Δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι είμαι ακόμα ζωντανός, γιατί βλέπω τον θάνατο χίλιες φορές κάθε μέρα και, αν και δεν φοβάμαι τον θάνατο, ανησυχώ για το μέλλον μας. Η θετική όψη σε όλα αυτά που με κάνει περήφανο είναι ότι δεν νοιώθω μίσος. Παρακαλώ δεχτείτε την έκφραση της φιλίας των Παλαιστινίων από τη Γάζα που δεν είναι πια Γάζα και από τον Ζιάντ που δεν είναι πια ο Ζιάντ.»

Αυτά τα λόγια, μεταξύ άλλων, έγραφε πέρυσι σε ένα μήνυμά του https://www.defenddemocracy.press/hea… προς τους Ευρωπαίους φίλους από τη Γάζα ο Παλαιστίνος κάτοικος της μαρτυρικής πόλης Ζιάντ Μεντούχ, που, ευτυχώς, παραμένει ζωντανός και αποφασισμένος να μείνει στη γη του, ζωντανός ή πεθαμένος. Γιατί, μας λέει, αν έφευγα θα συμμετείχα στη δεύτερη Νάκμπα (την «Καταστροφή» των Παλαιστινίων, την αρχική εκτόπισή τους το 1948, με την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, ώστε να γίνουν πλειοψηφία οι Εβραίοι κάτοικοι https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9D%… ).

Χαρά στους λαούς που διαθέτουν διανοούμενους και πνευματικούς ηγέτες σαν τον Ζιαντ. Το μέλλον τούς ανήκει ότι και να συμβεί μέχρι να έρθει.

Τον αναζητήσαμε στη Γάζα, εκεί που ο Χριστός ξανασταυρώνεται, για να δώσουμε απευθείας, αδιαμεσολάβητα, σε αυτό τον λαό τη φωνή που κέρδισε με το ποτάμι του αίματός του και τον ανείπωτο πόνο του, να μας πει πως ζει, τι νοιώθει και τι σκέφτεται. ‘Οποια άποψη και αν έχει κανείς για το παλαιστινιακό ζήτημα, αν κι εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα μόνο τυφλοί και κουφοί, άνθρωποι χωρίς αξιοπρέπεια, μπορεί να μη βλέπουν ότι η υποτιθέμενη «αντιτρομοκρατική επιχείρηση» του Ισραήλ έχει μετατραπεί σε γενοκτονία, είναι απαραίτητο κανείς να ακούει και να βλέπει τους πραγματικούς ανθρώπους, αυτό δηλαδή ακριβώς που δεν κάνουν τα ελληνικά και διεθνή μέσα όχι ενημέρωσης αλλά παραπληροφόρησης. 

Νέο έγκλημα πολέμου στη λωρίδα της Γάζας: «ΤΕΛΙΚΗ ΛΥΣΗ» των σιωναζιστών;

Τα σιωνιστικά καθάρματα ολοκληρώνουν το τελικό σχέδιό τους —σαν την «τελική λύση» των Ναζί– για την εθνοκάθαρση και εκκένωση της Λωρίδας της Γάζας. Γιατί περί σχεδίου πρόκειται έτσι ώστε να ξεμπερδεύουν μια για πάντα με τον «ενοχλητικό» γι’ αυτούς θύλακα που αποτελούσε πηγή αντίστασης του πολύπαθου και γενναίου Παλαιστινιακού λαού, σε αντίθεση με τη συμβιβασμένη αλλά και προδοτική ηγεσία της Παλαιστινιακής Αρχής του Μαχμούτ Αμπάς στη Δυτική Όχθη. Μόλις χτες ο εγκληματίας πολέμου Νετανιάχου δήλωσε ότι ο στόχος είναι η ολοκληρωτική κατάληψη της Λωρίδας της Γάζας.

Το σχέδιο αυτό, κατά πάσα πιθανότητα, υπάρχει εδώ και πολλά χρόνια, για τον σταδιακό στραγγαλισμό των Παλαιστινίων της Γάζας, στην οποία σύσσωμες οι Οργανώσεις της Αντίστασης συνεχίζουν αυτή τη στιγμή να δίνουν τον ύστατο αλλά άνισο αγώνα εναντίον των Σιωναζιστών, οι οποίοι τελικά δεν ξέρουμε αν διδάχτηκαν από τους Ναζί ή τους δίδαξαν στο έγκλημα…

Οι Σιωνιστές, υπό την ηγεσία του Νετανιάχου, ο οποίος τα παίζει όλα για όλα για να σώσει το τομάρι του, προχωρούν σε νέα μεγαλύτερα εγκλήματα σε συνέχεια των στυγερών εγκλημάτων κατά αμάχων, που εκτελούν εδώ και έναν χρόνο με πρόσχημα και αφορμή την επίθεση της Χαμάς. Ήδη μετράμε ξανά εκατοντάδες νεκρούς, χτυπήσανε το τελευταίο νοσοκομείο, αποκλείσανε τις περιοχές για φαγητό και βοήθεια, έτσι ώστε κινδυνεύουν 15.000 μωρά με θάνατο.

Στεφάν Φιλίπποβιτς : Το παντοτινό σύμβολο του αντιφασισμού

Σύντομο ιστορικό της εκτέλεσης του Κροάτη κομμουνιστή και παρτιζάνου Στεφάν Φιλίπποβιτς το 1942 από τους Ναζί και η διάσημη ύστατη πράξη περιφρόνησης των εκτελεστών του.

Κάποτε εκτέθηκε στο κτίριο των Ηνωμένων Εθνών στο East River (1) μία φωτογραφία τραβηγμένη το 1942 στην Σέρβικη πόλη Βάλιεβο που απεικόνιζε τον Κροάτη παρτιζάνο Στεφάν Φιλίπποβιτς μπροστά από τη ναζιστική αγχόνη. Λίγα δευτερόλεπτα πριν απαγχονιστεί από τους κατακτητές και τους συνεργάτες τους ο καταδικασμένος σε θάνατο άντρας, σήκωσε τα χέρια του και φώναξε "Θάνατος στο φασισμό ! Ελευθερία στο λαό". Αυτή η στιγμή έμελλε να ηχήσει στην αιωνιότητα.

Ο Στεφάν Φιλίπποβιτς εκτελέστηκε στις 22 Μαΐου 1942, δέκα λεπτά πριν την προγραμματισμένη ώρα εκτέλεσής του. Τη στιγμή που οι Ναζί τον σέρνανε στους κεντρικούς δρόμους του Βάλιεβο ο Φιλίπποβιτς φώναζε δυνατά : "Ζήτω οι απελευθερωτές του λαού ! Κάτω οι φασίστες και οι συνεργάτες τους ! Ζήτω ο κομμουνισμός!". Με τη θηλιά να σφίγγει το λαιμό του και τα χέρια υψωμένα ο Φιλίπποβιτς βροντοφώναξε τα τελευταία του λόγια στο πλήθος ολόγυρα που με βία είχαν συγκεντρώσει οι Ναζί: "Τι περιμένετε ; Γιατί το επιτρέπετε αυτό ; Αρπάξτε αυτά τα σκουριασμένα ντουφέκια και ελευθερώστε τη χώρα σας από αυτά τα καθάρματα ! Ζήτω ο απελευθερωτικός στρατός και οι σύμμαχοί μας !". Ένας Γερμανός στρατιώτης χτύπησε με το κοντάκι του όπλου του στο πρόσωπο τον Φιλίπποβιτς ώστε να τον κάνει να σιωπήσει. Ο Φιλίπποβιτς τότε στην προσπάθειά του να τον κλωτσήσει έχασε την ισορροπία με αποτέλεσμα το σκαμνί στο οποίο στεκόταν να πέσει σφίγγοντας τη θηλειά γύρω απ΄τον λαιμό του. Έκτοτε, στην κατεχόμενη Σερβία, ποτέ δεν ξανάδωσαν οι κατακτητές το δικαίωμα των τελευταίων λόγων σε καταδικασμένους σε θάνατο.

Δυστυχώς συνεμορφώθη προς τας υποδείξεις του Δ΄ Ράιχ

Του Θανάση Πετράκου

Στη φετινή επέτειο των 80 χρόνων από τη Μεγάλη Αντιφασιστική Νίκη της 8ης και 9ης Μαΐου του 1945, εκδηλώθηκε με μεγάλη ένταση μια ποιοτικά αναβαθμισμένη επιχείρηση από την γκρίζα ηγεσία της Ε.Ε. τις κυβερνήσεις των ΗΠΑ, των χωρών του ΝΑΤΟ και τα συστημικά ΜΜΕ  να διαστρεβλώσουν την ιστορία και να αποκρύψουν την αλήθεια ότι ήταν καταλυτικός ο ρόλος της Σοβιετικής Ένωσης και του Κόκκινου στρατού στην ήττα του Φασισμού και του Ναζισμού.

Βέβαια η επιχείρηση  υποβάθμισης του ρόλου της  Σοβιετικής Ένωσης στην ήττα του Ναζισμού και διαστρέβλωσης της ιστορικής αλήθειας έχει ξεκινήσει από τη δεκαετία του ‘80 με προεξάρχουσα στο ρόλο της διαστρέβλωσης της ιστορικής μνήμης  την Ε.Ε. η οποία από το 1985 ακόμα προσπάθησε να διαγράψει την 9η Μάη ως μέρα της Αντιφασιστικής Νίκης, καθιερώνοντας στη θέση της τη λεγόμενη  «Ημέρα της Ευρώπης».

Όμως στη φετινή επέτειο είδαμε με πιο μεγάλη ένταση την επιχείρηση διαστρέβλωσης της ιστορικής αλήθειας και εξοργιστικές απαγορεύσεις που αποτελούν ουσιαστικά ιστορική ύβρι.

Η ηγεσία της Ε.Ε. εξέδωσε απαγόρευση στους εκλεγμένους ηγέτες των κρατών μελών αλλά και των υπό ένταξη χωρών να μην πάνε στη Μόσχα για τους γιορτασμούς των 80 χρόνων από τη Μεγάλη Αντιφασιστική Νίκη. Στην παράνομη αυτή απαγόρευση όπως είναι γνωστό δεν υπάκουσαν οι ηγέτες της Σλοβακίας και της Σερβίας οι οποίοι πήγαν στη Μόσχα.

To νέο κύμα της αντι-Ρωσικής Παράνοιας, οι ψυχοπαθείς του αντι-Ρωσισμού και η Αμερικανοποιημένη «Αριστερά»

Του Ηλία Παπαναστασίου 

 Διαβάζουμε σε δημοσιεύματα ελληνικών ιστοσελίδων πως    

«TO KAΘEΣTΩΣ TOY KIEBOY ΑΠΕΙΛΕΙ ΝΑ ΠΛΗΞΕΙ ΤΗΝ ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ ΣΤΗΝ ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΛΑΤΕΙΑ

Την Τρίτη ο ληγμένος πρόεδρος του καθεστώτος του Κιέβου εξέφρασε την πρόθεση να πλήξει   την παρέλαση της νίκης στη Μόσχα που προγραμματίζεται για την επόμενη Παρασκευή. Μετά την ανακοίνωση μονομερούς εκεχειρίας από τη Ρωσία για τις 9 Μαΐου, ο ληγμένος παρατήρησε: «Ανησυχούν τώρα ότι η παρέλασή τους βρίσκεται σε κίνδυνο και δικαίως».

Η Ζαχάροβα αντέδρασε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης την Τετάρτη, ρωτώντας τι είδους εκεχειρία μπορεί να προσφέρει το Κίεβο, δεδομένου ότι η κυβέρνηση Ζελένσκι «κυριολεκτικά σχεδιάζει τρομοκρατικές επιθέσεις στον αέρα [δηλαδή δημόσια]». Πρόσθεσε ότι το να καυχιέται κανείς για τέτοιες προθέσεις «είναι ακριβώς αυτό που συνηθίζουν οι τυπικοί τρομοκράτες».   

Εάν αυτές οι απειλές των Ουκρανών και των Ευρωπαίων Ηγετών δεν είναι κλασικό δείγμα και ψυχοπάθειας και ψυχωτικού, σχεδόν σχιζοφρενούς αντι/Ρωσισμού, τότε τι ακριβώς είναι;  

Εάν οι ευθείες απειλές εναντίον όσων ηγετών του πλανήτη παραστούν στην Ρωσική Πρωτεύουσα για την Εορτή των 80 ετών από την Αντι/Φασιστική νίκη εναντίον των Ναζί, ειδικότερα εκ μέρους της πυροβολημένης Κάλλας, εκπροσώπου της Ευρωπαϊκής Ένωσης για θέματα Εξωτερικής πολιτικής, εάν λοιπόν οι απειλές αυτές δεν αποτελούν απτό δείγμα βαριάς μορφής ψυχοπάθειας εκ μέρους της Ελίτ των Παγκοσμιοποιητών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τότε δεν γνωρίζουμε πώς αλλιώς θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν. Όταν απειλείς με πυραυλικό χτύπημα την Κόκκινη Πλατεία εν ώρα παρέλασης, γνωρίζεις πολύ καλά πως οι Ρώσοι θα απαντήσουν με πυρηνικό χτύπημα όπως σαφέστατα προειδοποίησε ο Ρώσος Αντιπρόεδρος Μεντβέντεφ. Πυρηνικά αντίποινα της Ρωσίας που θα συνοδευτούν σίγουρα από ανάλογα πυρηνικά χτυπήματα της Κίνας, εφόσον στην παρέλαση θα παραστεί και ο Κινέζος Προέδρος Σι Τσι Πινγκ. Όποιος λοιπόν θέλει να χτυπήσει την πόρτα του Γ’ Παγκοσμίου Πυρηνικού Πολέμου που θα οδηγήσει σε Πυρηνικό Ολοκαύτωμα, ας γνωρίζει πως όποιος χτυπήσει πρώτος την Κόκκινη Πλατεία και την Μόσχα θα εξαφανιστεί από τον χάρτη. Τελεία και παύλα.   

Ιερός Πόλεμος (Sacred War/Священная война)

 

Ο «Ιερός Πόλεμος» (Священная война) γράφτηκε το 1941 λίγο μετά την έναρξη της επίθεσης των Ναζί κατά της Ε.Σ.Σ.Δ. Οι στίχοι γράφτηκαν από τον Vasily Lebedev-Kumach. Τη μουσική σύνθεσε ο Alexander Vasilyevich Alexandrov, ιδρυτής της χορωδίας του Κόκκινου Στρατού, που φέρει επίσης το επώνυμό του, και συνθέτης του εθνικού ύμνου της Σοβιετικής Ένωσης, του οποίου η μελωδία διατηρείται και στον αντίστοιχο της Ρώσικης Ομοσπονδίας. Είναι συνήθως το εναρκτήριο και συγχρόνως το πιο αντιπροσωπευτικό εμβατήριο της παρέλασης της 9ης Μάιου, της Ημέρας της Αντιφασιστικής Νίκης των Λαών, που εορτάζεται με κάθε επισημότητα στη Ρωσία και σε άλλες πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες.

Ορισμένες σκέψεις 80 χρόνια μετά την 9η Μαΐου 1945

Του Ρούντι Ρινάλντι

Σε λίγες μέρες θα γιορταστεί στη Μόσχα η 80ή επέτειος από τη νίκη των λαών επί του ναζιφασισμού στην Ευρώπη. Στις 9 Μαΐου 1945 υπογράφουν οι Γερμανοί στρατάρχες την πλήρη συνθηκολόγησή τους στο Βερολίνο, που έχει κατακτηθεί από τα σοβιετικά στρατεύματα. Ο πόλεμος σε άλλα μέτωπα (Ειρηνικός, Ιαπωνία) θα κρατήσει έως τον Αύγουστο του 1945. Έτσι θα έληγε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος (1939-1945), που συγκλόνισε ολόκληρη την ανθρωπότητα και άνοιξε μια νέα σελίδα στην παγκόσμια ιστορία. Το κύριο βάρος της προσπάθειας αντιμετώπισης και κατανίκησης του ναζιφασισμού στην Ευρώπη θα πέσει στις πλάτες της ΕΣΣΔ και των αντιστασιακών κινημάτων σε μια σειρά από χώρες που είχαν κατακτηθεί από τον Άξονα.

Δεν σήκωσε κάθε μέλος της αντιχιτλερικής συμμαχίας (Αγγλία, ΗΠΑ και ΕΣΣΔ) το ίδιο βάρος στη θανατηφόρα αυτή μάχη, και αυτό είναι γνωστό. Οι συνολικές απώλειες σε ανθρώπινες ζωές υπολογίζονται σε περίπου 75-85 εκατομμύρια. Η Σοβιετική Ένωση είχε απώλειες 27 εκατ., η Κίνα 10-15 εκατ., η Γερμανία 7 εκατ., η Πολωνία 6 εκατ., η Ιαπωνία 2,5-3,5 εκατ., η Γιουγκοσλαβία 1,7 εκατ., η Ελλάδα 600-800.000 (περίπου το 10% του τότε πληθυσμού), η Γαλλία 500.000, η Αγγλία 450.000, οι ΗΠΑ 420.000. Από τα 75-85 εκατ. νεκρών, στρατιωτικοί ήταν τα 21-25 εκατ., άμαχοι 29-30 εκατ., νεκροί από λιμό και ασθένειες 19-25 εκατ., Ολοκαύτωμα Εβραίων 6 εκατ. και άλλοι (τσιγγάνοι, κομμουνιστές, ομοφυλόφιλοι κ.λπ.) 5-6 εκατ.

Παραχάραξη, βολικές ταυτίσεις και αντιρωσική υστερία

Πολύ σύντομα περάσαμε στον «ψυχρό πόλεμο». Οι δύο Δυτικοί εταίροι της αντιχιτλερικής συμμαχίας στράφηκαν πολύ επιθετικά ενάντια στην ΕΣΣΔ και το σοσιαλιστικό συνασπισμό που αναδείχθηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Σχετικά σύντομα μπήκαν οι βάσεις μιας παραχάραξης της ιστορίας και δημιουργήθηκαν ισχυρές βάσεις ιστορικού αναθεωρητισμού που συσκότιζαν τα αίτια, τις ευθύνες, το ρόλο κάθε δύναμης πριν, κατά και μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτό πήρε τεράστιες διαστάσεις μετά την πτώση του ανατολικού συνασπισμού (1989-1992).

Η επιστροφή της ανθρώπινης σκόνης

Του Άντον Μιχαήλοβιτς

Παρότι την τελευταία τετραετία “το τείχος της Δημοκρατίας” προσπάθησε να αποδείξει στην κοινωνία ότι δεν κλονίζεται – και ορισμένοι το ‘χαψαν – η πραγματικότητα των τεσσάρων τελευταίων ετών έσκασε σα χαστούκι στα μούτρα ορισμένων που έριχναν τον ύπνο του δικαίου και περίμεναν “να λογαριαστούν μετά” με αυτούς που εκδίδουν και χρεώνουν τον λογαριασμό. Οι δίκες της Χρυσής Αυγής απο ‘κει που ήταν μια προσπάθεια διάλυσης της κρίσης ηγεμονίας στην δεξιά πολυκατοικία από τη ΝΔ  για κάποιο λόγο παρουσιάστηκαν ως “η νίκη της δημοκρατίας έναντι του φασισμού”, σπέρνοντας έναν εφησυχασμό απέναντι στο φασιστικό κίνδυνο.Την ίδια ώρα όμως, ο φασισμός επιστρέφει και αυτή την φορά δίχως σβάστικα – αλλά με όλα τα υπόλοιπα.

Ταξική πάλη μόνο για εκλογές;

Δεν χρειάζεται να σχολιαστεί ιδιαίτερα ο τίτλος. Είναι γνωστές άλλωστε οι πολιτικές δυνάμεις και διάφοροι άλλοι τυχάρπαστοι – διαδικτυακές περσόνες, η πολιτική δράση και κινητοποίηση των οποίων περιορίζεται στο δίμηνο προ εκλογών και κατόπιν στην κειμενογραφία – φλυαρία. Δυστυχώς όμως, δεν μπορεί να βγει μία ολοκληρωμένη ανάλυση για την άνοδο του φασισμού δίχως αναφορά στην ευθύνη της αριστεράςΣημ.

Οι εκλογές του ‘19 χαρακτηρίστηκαν από 2 μεγάλα σοκ: το πρώτο σοκ ήταν η τεράστια αποχή στους δήμους με χαμηλό κατά κεφαλήν εισόδημα1, δηλαδή στους ίδιους δήμους όπου πρώτη δύναμη το ‘15 ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ, ένα αριστερό ρεφορμιστικό κόμμα που υποσχόταν ρήξη και κάποια αλλαγή προς το καλύτερο. Το δεύτερο σοκ ήταν λίγο πιο θετικό και αναφερόμαστε φυσικά στην έξοδο της Χρυσής Αυγής από την βουλή η οποία θα σήμανε απώλεια βουλευτικού ασύλου και εκκίνηση των δικών και φυσικά απώλεια μεγαλοχρηματοδότησης από τα κρατικά ταμεία, δίχως αυτό να σημαίνει ότι η ΧΑ δεν θα μπορεί να συνεχίσει υπόγεια να χρηματοδοτεί τα παραμάγαζά της (ΣΑΡΙΣΣΑ κλπ) και διάφορες άλλες φασιστικές γκρούπες του δρόμου όπου οι αρχηγίσκοι τους έχουν ως όνειρο να γίνουν Μιχαλολιάκοι στη θέση του Μιχαλολιάκου. Αλλά για αυτούς πιο αναλυτικά θα μιλήσουμε παρακάτω.

Hajo Meyer: Ο επιζών του Άουσβιτς που συνέκρινε το Ισραήλ με τους ναζί

“Ο τρόπος του Ισραήλ μου θυμίζει όσα άκουγα από τους ναζί ως εβραιόπουλο στη Γερμανία”. Η διαχρονικότητα των λόγων του Hajo Meyer και η “επαναφορά” του στα social media.

Του Χρήστου Δεμέτη

Τις τελευταίες ώρες οι δηλώσεις του Hajo Meyer κάνουν εκ νέου τον γύρο των social media και δη του X (πρώην Twitter), με εκείνους που καλούν σε ειρήνη στη Γάζα και σε παύση των εχθροπραξιών να τον επικαλούνται.

Ο Hajo Meyer (1924-2014) ήταν επιζών του Ολοκαυτώματος και πολιτικός ακτιβιστής. Στη ζωή του εργάστηκε ως φυσικός και ως κατασκευαστής βιολιών. Στα τελευταία του χρόνια, ο Meyer πολιτικοποιήθηκε περαιτέρω ενώ ανέλαβε διευθυντής στην οργάνωση A Different Jewish Voice, η οποία ιδρύθηκε τον Μάιο του 2001 για να προωθήσει τη δημόσια συζήτηση σχετικά με το Ισραήλ, υποστηρίζοντας τις ειρηνευτικές δραστηριότητες στην ίδια περιοχή. Ο Meyer έγραψε το Het einde van het Jodendom το 2003, ένα βιβλίο που κατηγορεί το Ισραήλ για εργαλειοποίηση του Ολοκαυτώματος, ώστε να “αιτιολογήσει” τα εγκλήματα κατά των Παλαιστινίων. Στο βιβλίο αυτό χρησιμοποίησε για πρώτη φορά φράσεις όπως η “ισραηλινή Βέρμαχτ” και τα “εβραϊκά SS” που προκάλεσαν αντιδράσεις.

Σε διαλέξεις και συνεντεύξεις του υποστήριξε σθεναρά, από το 2000 και μετά, πως “αυτό που συμβαίνει στους Παλαιστίνιους κάθε μέρα υπό την κατοχή του Ισραήλ είναι σχεδόν ταυτόσημο με αυτό που έγινε με τους Γερμανούς Εβραίους πριν την “Τελική Λύση” του Χίτλερ”, ενώ υποστήριξε πως το Ισραήλ είναι η κύρια αιτία της επανεμφάνισης του αντισημιτισμού, μεταπολεμικά. Ακόμη, ο Meyer ήταν μέλος του Διεθνούς Εβραϊκού Αντισιωνιστικού Δικτύου, ένα δίκτυο αντισιωνιστών Εβραίων που έχουν δεσμευτεί να “εναντιωθούν στον Σιωνισμό και στο Κράτος του Ισραήλ”.

Διαδρομές των Ναζί μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο...

Ο ναζισμός σηκώνει κεφάλι. Οι εκπρόσωποι του ιμπεριαλισμού προσπαθούν με κάθε ευκαιρία να τον ξεπλύνουν, να σβήσουν τις μνήμες των λαών, να ξαναγράψουν την ιστορία όπως τους βολεύει για τα σύγχρονα αιματηρά τους σχέδια στην Ουκρανία, την Παλαιστίνη, την Αφρική και σε όποιο σημείο του πλανήτη οι λαοί τολμούν να αμφισβητούν την ηγεμονία τους.

Υπερήλικας Ουκρανός Εθελοντής των SS χειροκροτείται από το κοινοβούλιο του Καναδά και γίνεται γραμματόσημο στην Ουκρανία. «Δεν διέπρατταν όλα τα μέλη των SS σφαγές», γράφει το Politico. Στην Ουκρανία αγάλματα του Μπαντέρα παίρνουν τη θέση μνημείων της Αντιφασιστικής Νίκης.

Ας διαλέξει ο καθένας μας στρατόπεδο

Σε επίπεδο συμβολισμού η κίνηση της Κυβέρνησης της Singular Logic να φέρει τον Ναζί Ουκρανό αχυράνθρωπο αντί τα Ρωσικά πυροσβεστικά για να σβήσουν τις φωτιές, δείχνει για άλλη μία φορά και τις πραγματικές προθέσεις της και το τι υπηρετεί.

Ας διαλέξει ο καθένας μας στρατόπεδο

Μισθοφόροι του Τάγματος Αζόφ οι νεοναζί χούλιγκαν της Ντιναμό Ζάγκρεμπ

Στο φως της δημοσιότητας η διασύνδεση των εγκληματιών με την ουκρανική στρατιωτική ομάδα

Του Βασίλη Γαλούπη

Το να εντάσσουμε τους Bad Blue Boys της Ντιναμό Ζάγκρεμπ στη γενική κατηγορία των χούλιγκαν είναι υπερβολικά απλοϊκό όσο κι επικίνδυνο. Υποβαθμίζει ξεκάθαρα τόσο το επίπεδο οργάνωσής τους όσο και το γεγονός ότι η εγκληματική βία τους είναι κυρίως πολιτική.

Σπάνια οι ομάδες των χούλιγκαν είναι ιδεολογικά τόσο ομοιογενείς όπως είναι οι BBB. Κατά τη διάρκεια του πολέμου με τη Σερβία το 1990 μετατράπηκαν σε στρατιωτική μονάδα, όπως έχει γράψει ο βρετανικός «The Guardian».

Στις 27 Φεβρουαρίου 2022, αμέσως μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, τα κροατικά ΜΜΕ επιβεβαίωσαν ότι μια πρώτη ομάδα Κροατών εθελοντών αναχώρησε από το Σπλιτ, το Ζαντάρ και το Οσιγιεκ για το Κίεβο και το Χάρκοβο. «Ανάμεσα στους δεκάδες μισθοφόρους ήταν και χούλιγκαν της Ντιναμό Ζάγκρεμπ, των Bad Blue Boys» έγραφαν.

Ο Ντένις Σέλερ, ο πρώην ηγέτης των Bad Blue Boys, ο οποίος πολέμησε στην Ουκρανία για έξι χρόνια στο Τάγμα Αζόφ, προσκαλούσε τον Φεβρουάριο 2022 βετεράνους με στρατιωτική εμπειρία να πάνε στην Ουκρανία. «Η υπηρεσία διαρκεί μέχρι το τέλος της σύγκρουσης. Για όλες τις πληροφορίες, επικοινωνήστε με τις πρεσβείες της Ουκρανίας στην Ευρώπη. Εγώ θα ηγηθώ του γκρουπ που θα πάει στον πόλεμο» έλεγε ο Σέλερ.

Την ιστορία τη γράφουμε εμείς και στο τέλος χάνουν οι ναζί!

Της Αργυρώ Γιαννουδάκη

O αθλητισμός έχει τη δική του ιστορία κατά του φασισμού, με νίκες ή πράξεις αντίστασης άκρως επιδραστικές και πάντα ειρηνικές. Χθες, ο Κώστας Γαλανόπουλος, προέβη σε μία κίνηση με υψηλό συμβολισμό, ανάλογη με αυτή των Τζον Κάρλος και Τόμι Σμιθ. 

Ο Τζέσι Όουενς στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936 αρκέστηκε στο να πάρει 4 χρυσά μετάλλια για να καταρρίψει κάθε αφήγημα περί ανωτερότητας της Άρειας φυλής. Στις 6 Αυγούστου το 1942, στο ιστορικό ποδοσφαιρικό «Ματς του θανάτου» οι ναζί ηττήθηκαν από την ομάδα που αποτελούσαν οι κρατουμένοι, ποδοσφαιριστές της Ντιναμό Κιέβου και της Λοκομοτίφ, τους οποίους εκτέλεσαν αμέσως μετά, αλλά έγιναν σύμβολα αντίστασης. Στις 21 Aπριλίου 1963, ο Γρηγόρης Λαμπράκης ηγήθηκε στην πρώτη Mαραθώνια Πορεία Eιρήνης, δολοφονήθηκε ένα μήνα μετά, αλλά παραμένει έως σήμερα μία από τις εμβληματικότερες μορφές κατά του φασισμού. Ακολούθησαν πριν από λίγα χρόνια οι αντιδράσεις των μαύρων αθλητών με αφορμή το Black Lives Matter, όμως η χθεσινή κίνηση του Κώστα Γαλανόπουλου μας ταξίδεψε στις 16 Οκτωβρίου του 1968, στο Μεξικό. 

Τότε που οι δύο Αφροαμερικανοί σπριντερ,  κατέκτησαν το χρυσό και χάλκινο ολυμπιακό μετάλλιο, αντίστοιχα στο αγώνισμα των 200 μέτρων. Λίγους μήνες μετά τη δολοφονίας του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ οι δύο αθλητές θέλουν να εκφράσουν την συμπαράσταση τους στην καταπιεσμένη κοινότητα των μαύρων, των οποίων τα δικαιώματα καταπατούνται καθημερινά και να «φωνάξουν» τόσο δυνατά ώστε να ακουστούν σε όλον τον κόσμο, που έχει στραμμένο το βλέμμα του στο κορυφαίο αθλητικό γεγονός.