Όταν η όλη σου η σκέψη είναι να μετράς θερμίδες, ώστε το σώμα σου να μοιάζει στο πρότυπο που σου επέβαλαν, τότε πιθανώς σε έχουν κάνει να το αντιλαμβάνεσαι σαν ένα παθητικό σκεύος, το οποίο έχει χρέος να είναι ελκυστικό για να προσεγγίσει τον ιδανικό predator.
Γράφουν: Κωνσταντίνα Κατσανά – Πάνος Χριστοδούλου
Τι ακριβώς είναι το σώμα μας; Είναι ένα άθροισμα απλών βιοχημικών διεργασιών; Είμαστε μόνοι μας σε αυτό; Η εικόνα που έχουμε για αυτό είναι η εικόνα σε έναν απλό καθρέπτη, ή μια εικόνα μέσα από ένα παραμορφωμένο είδωλο, έναν καθρέπτη στον οποίο κάποιος ρίχνει συνεχώς νερό; Και αν ναι, ποιος και γιατί να το ρίχνει;
Από πάντα το σώμα ήταν όχι μόνο η κατοικία του εκάστοτε ανθρώπου, αλλά και ένα υλικό στη διαμόρφωση της κοινωνίας. Επομένως, η ίδια η κοινωνία του προσέδιδε χαρακτηριστικά, ιδιότητες και ταμπέλες. Ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια με την επέλαση της εμπορευματοποίησης των πάντων, και το σώμα και η εικόνα που επικρατεί για αυτό έχουν καταστεί εμπορεύματα.
Σε αυτό το πλαίσιο διαμορφώθηκε και η βιομηχανία της δίαιτας (με κερδοφορία 70 με 80 δις δολάρια το χρόνο στις ΗΠΑ):
δημιούργησε ανασφάλειες εκεί που δεν υπάρχουν,
κατασκεύασε μη ρεαλιστικά πρότυπα που ένα ελάχιστο ποσοστό του πληθυσμού μπορεί να ανταποκριθεί σε αυτά χωρίς παρεμβάσεις,
εξύψωσε το αδύνατο σώμα σαν να είναι ‘ιδανικό’/αρετή.
Ο κόσμος δεν αγοράζει απλώς το αδύνατο σώμα, αλλά τη φαντασίωση που έχει χτιστεί γύρω από αυτό μέσα από τη χρόνια πλύση εγκεφάλου λόγω συστηματικής έκθεσης σε πολύ καλά στημένο μάρκετινγκ. Και ύστερα, το συντηρούμε κι εμείς οι ίδιοι εν αγνοία μας και κάπως έτσι διαιωνίζεται. Η φαντασίωση του τι θα κερδίσεις αποκτώντας ένα πιο αδύνατο σώμα περιλαμβάνει μια πιο «επιτυχημένη» ζωή, να φαίνεται ότι έχεις αυτοέλεγχο, πράγματα που ουδεμία σχέση δεν έχουν με το αδύνατο σώμα.
