Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Πριν από πενήντα χρόνια, οι Αμερικανοί, ιδίως μάλιστα ο υπουργός Εξωτερικών και ταυτόχρονα Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας Κίσινγκερ και το λόμπι που εκπροσωπούσε, γιατί ο Νίξον φαίνεται ότι μάλλον διαφωνούσε αλλά δεν είχε πλήρη ενημέρωση, όντας απασχολημένος και με το Γουότεργκεϊτ, δοκίμασαν να καταλύσουν την Κυπριακή Δημοκρατία, οργανώνοντας το χουντικό πραξικόπημα και την τουρκική εισβολή. Επρόκειτο για το «διπλό έγκλημα των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ», όπως το χαρακτήρισε ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Ανδρέας Παπανδρέου. Ο Μακάριος όμως επέζησε, το ίδιο και ο Λυσσαρίδης από τις εναντίον τους δολοφονικές απόπειρες και μαζί επεβίωσε και το κράτος τους, έστω και ακρωτηριασμένο.
Τριάντα χρόνια αργότερα, το 2004, οι Αμερικανοί, οι Βρετανοί και από πίσω τους οι Ισραηλινοί επεχείρησαν ξανά την κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, με πολιτικά όμως και όχι στρατιωτικά μέσα αυτή τη φορά, δια του σχεδίου Ανάν για τη λύση του Κυπριακού, που υποστηρίχθηκε μαζικά από τη μεγάλη πλειοψηφία της ελληνικής ελίτ (της κακιάς ώρας), μηδενικής αξιοπρέπειας και μηδενικής σοβαρότητας, την Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ. Οι Αμερικανοί και οι Ευρωπαίοι άσκησαν αφόρητες πιέσεις σε Αθήνα και Λευκωσία για να περάσει, προσέκρουσαν όμως στη σθεναρή αντίσταση του κυπριακού λαού και του προέδρου Τάσσου Παπαδόπουλου, που ανήκε, όπως και ο Μακάριος και ο Λυσσαρίδης, στη γενιά της παγκόσμιας ακτινοβολίας κυπριακής αντιαποικιακής επανάστασης, του 1955-59.
