Δεν νομίζω ότι υπάρχει αμφιβολία οτι ο λαϊκισμός στην ελληνική κοινωνία έχει αρχίσει να αποτελεί το κυρίαρχο στοιχείο του δημόσιου λόγου. Σχετικά με τον ορισμό του όρου ‘’λαϊκισμός’’ υπάρχουν πολλές και διαφορετικές απόψεις στην πολιτική επιστήμη.
Θα μείνω όμως σ’ ‘ένα οικονομικό ορισμό που έδωσε ο Καθ. R. Dornbusch (1992: The Macroeconomics of Populism). Ορίζει λοιπόν τον ‘’οικονομικό λαϊκισμό’’ ως την ατεκμηρίωτη και αδικαιολόγητη υπόσχεση για ανάπτυξη και αναδιανομή του εισοδήματος χρησιμοποιώντας σύμβολα, υπεραπλουστεύσεις και εχθρούς. Περιγράφει με άλλα λόγια ο καθ. R. Dornbusch ότι ακριβώς έγινε με τα μνημόνια στην ελλ.κοινωνία.
Στην αρχή ήρθαν και μας υποσχέθηκαν γρήγορη ανάπτυξη ( το 2012 θα επανερχόταν η οικονομία σε θετικούς ρυθμούς) και επάνοδο στις αγορές. Χωρίς κάποια επιστημονική τεκμηρίωση υποχρέωσαν την ελληνική κοινωνία να ακολουθήσει έναν οδικό χάρτη που δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα.
Χρησιμοποίησαν οικονομικές υπεραπλουστεύσεις όπως ο ‘’καλός νοικοκύρης καλύπτει τα ελλείμματα’’ υποκαθιστώντας την οικονομική πολιτική με την ηθική. Και το χειρότερο δημιούργησαν εσωτερικούς εχθρούς ισοπεδώνοντας παράλληλα οποιαδήποτε αντίθετη άποψη. Στην συζήτηση για οτιδήποτε εναλλακτικό υπήρχε ο φόβος της δραχμής. Η εμμονή σε λανθασμένες λύσεις και η απογοήτευση απο την συνεχή διάψευση των προσδοκιών είχε σαν αποτέλεσμα την γιγάντωση και ενός άλλου φαινομένου αυτού της ριζοσπαστικοποίησης της ελληνικής κοινωνίας.
