Ο «στενός κορσές» για τον οποίο δεν κάνει λόγο κανένα κόμμα

Το editorial του Δρόμου της Αριστεράς που κυκλοφορεί

Σε μια προεκλογική περίοδο δίνουν και παίρνουν υποσχέσεις και συνθήματα για καλυτέρευση του επιπέδου ζωής, μείωση της ακρίβειας, πάταξη της διαφθοράς. Τα επιτελεία (και οι διαφημιστικές εταιρείες) ψάχνουν «μέτρα ανακούφισης», προγράμματα που «θα αλλάξουν την καθημερινότητα και την Ελλάδα», κινήσεις εντυπωσιασμού.

Αυτό που αφαιρούν από την «εικόνα» των επόμενων μηνών είναι η πραγματική κίνηση της οικονομίας (καταρχήν σε πανευρωπαϊκό επίπεδο), οι δεσμεύσεις και οι έλεγχοι που ασκούνται επί της ελληνικής οικονομίας, αλλά και αυτή καθαυτή η πορεία της. Η ευρωπαϊκή οικονομία έχει εισέλθει σε φάση στασιμοπληθωρισμού: πληθωρισμός 3%, ανάπτυξη κάτω από 1%. Οι προϋπολογισμοί πιέζονται από την ενεργειακή κρίση και τις αυξημένες στρατιωτικές δαπάνες. Οι αυξήσεις σε ενέργεια και μεταφορές επηρεάζουν όλη την εφοδιαστική αλυσίδα, με αποτέλεσμα οι τιμές των τροφίμων και των υπηρεσιών να παραμένουν υψηλές.

Σε ολόκληρη την Ευρώπη γίνεται λόγος για άνοδο των «αμυντικών δαπανών» και προετοιμασία για πόλεμο. Ο όρος «πολεμική οικονομία» στην Ευρώπη μεταφράζεται κυρίως στη ραγδαία στροφή των κρατικών πόρων προς τους εξοπλισμούς, γεγονός που οδηγεί στον οικονομικό «στραγγαλισμό» των κοινωνικών δαπανών. Η ακρίβεια και οι τιμές θα καλπάζουν λόγω των γεωπολιτικών συγκρούσεων, των πολέμων, και του εκτινασσόμενου κόστους των μεταφορών.

Η Ελλάδα, χώρα εξαρτημένη και χρεωμένη, έχει ήδη τον πιο υψηλό πληθωρισμό (5,2%) και θεωρείται μία από τις ακριβότερες της Ευρώπης. Πολλά βασικά είδη πωλούνται στη χώρα μας ακριβότερα από ό,τι σε πολλές άλλες χώρες της Ε.Ε., ενώ πολλά είδη ευρωπαϊκών επιχειρήσεων πωλούνται στη Βουλγαρία 30% φθηνότερα από την Ελλάδα. Επιπλέον, απαγορεύεται στην Ελλάδα να αγοράσει τα ίδια προϊόντα σε χαμηλότερη τιμή από τη Βουλγαρία (παρόλο που είναι μέλος της Ε.Ε., άρα θα έπρεπε να είναι ελεύθερη η διακίνηση εμπορευμάτων και το εμπόριο).

Βομβαρδισμός του μυαλού, «πρόβλημα λαού»…

Το editorial του Δρόμου της Αριστεράς που κυκλοφορεί

Το πιο εντυπωσιακό όσων συμβαίνουν είναι ο επιβαλλόμενος αποπροσανατολισμός και η παρεπόμενη αδυναμία ιεράρχησης και διάκρισης ανάμεσα σε δευτερεύοντα, επιφανειακά, κατασκευασμένα σημεία/εικόνες/στιγμιότυπα, και σε ουσιαστικά, πρωτεύοντα, καθοριστικά, προετοιμαζόμενα και άκρως επικίνδυνα.

Τώρα μάλιστα που έχουμε εισέλθει σε προεκλογική περίοδο, όλα τα τύμπανα βαράνε μαζί ώστε να αποσπαστεί η προσοχή από τα μείζονα και ουσιαστικά, και να στραφεί στις ειδικές στοχεύσεις, στα κουτσομπολιά, στις μεταγραφές, στα ποσοστά κ.ο.κ. Θα δοκιμαστούν έντονα η σοβαρότητα, η κριτική σκέψη, η αναγκαία ιεράρχηση. Το πιθανότερο είναι να αλλοιωθούν οι ανάγκες και η τεράστια κοινωνική δυσαρέσκεια, και να λειτουργήσει ξανά η εκλογική διαδικασία ως εκτονωτικός μηχανισμός μέσω αυταπατών και ψεύτικων υποσχέσεων.

Να αναφέρουμε εντελώς ενδεικτικά ορισμένα μόνο από τα μείζονα που ηθελημένα τα κρατούν σε δεύτερο πλάνο:Ο πόλεμος σιγά-σιγά μεταφέρεται στη Μεσόγειο και στις ελληνικές θάλασσες. Η υπόθεση του ουκρανικού ντρόουν στη Λευκάδα δεν είναι δευτερεύουσας σημασίας. Η «Καθημερινή» είχε άρθρο με τίτλο «Αθήνα προς Κίεβο: Μαζέψτε όλα τα drones». Δηλαδή καθαρή ομολογία ότι κυκλοφορούν κι άλλα (πόσα;) στις ακτές μας, έτοιμα να κτυπήσουν διερχόμενους ρωσικούς στόχους…
Ο νόμος που ετοιμάζει η επεκτατική Τουρκία, με τα όρια της «Γαλάζιας Πατρίδας», σημαίνει ότι πλέον θεσμοθετείται το σκηνικό όποιου επεισοδίου θα σχεδιάσει η Άγκυρα σε βάρος της κυριαρχίας της χώρας. Νομοθετεί επί ελληνικής επικράτειας και επιβάλλει την κλοπή της κυριαρχίας της Ελλάδας. Το πολιτικό σύστημα σφυρίζει αδιάφορα, αφού «πρέπει να προσαρμοστούμε γιατί η Τουρκία έχει τη στήριξη μεγάλων συμμάχων, τι να κάνουμε; πόλεμο;». Όντως, η Τουρκία έχει πλάτες: Γερμανία και Ε.Ε. τη στηρίζουν. Η Φον Ντερ Λάιεν δήλωσε ευθαρσώς ότι «είναι συγκλίνοντα τα συμφέροντα Ε.Ε. και Τουρκίας». Σε κίνηση κατευνασμού, η Αθήνα απέσυρε τους Πάτριοτ από Κάρπαθο και Διδυμότειχο. Να δούμε τι άλλο μας έρχεται, διότι αυτό που θα νομοθετήσει η Τουρκία είναι σκληρότερο από το casus belli του 1995, χειρότερο από το γκριζάρισμα των Ιμίων και από το επεισόδιο στην Κάσο. Ίσως να συγκρίνεται με την τουρκική εισβολή στην Κύπρο και κατοχή του 40% του εδάφους της, που όλοι σήμερα ουσιαστικά αποδέχονται σαν τετελεσμένο. Οι κόμποι φτάνουν στο χτένι.

Τι ωραία που στροβιλιζόμεθα…

Το editorial του Δρόμου της Αριστεράς που κυκλοφορεί

Στη μηχανική των ρευστών έχουμε στροβιλισμό όταν η ροή δεν είναι πλέον ομαλή, οπότε δημιουργούνται δίνες και τοπικές επιταχύνσεις, όταν ακόμα και μικρές διαταραχές προκαλούν μεγάλες και απρόβλεπτες επιπτώσεις, όταν έχει χαθεί η σταθερότητα της ροής, με αποτέλεσμα ακανόνιστες μεταβολές και απρόβλεπτες συμπεριφορές του όλου συστήματος. Μεταφορικά μιλώντας τώρα, ο στροβιλισμός είναι το χαρακτηριστικό της παρούσας περιόδου.

Το 2026 δεν ξεκίνησε «καλά»: είχαμε ταυτόχρονες γεωπολιτικές εντάσεις σε Βενεζουέλα, Γροιλανδία, Ιράν κ.λπ., οικονομική αβεβαιότητα με έντονες διακυμάνσεις (π.χ. φρενήρης αγορά χρυσού), πολιτικές ανακατατάξεις και αστάθεια σε συμμαχίες (ΗΠΑ-ευρωπαϊκές χώρες, Ε.Ε.-Mercosur), αρχεία Επστάιν, κλιματικά γεγονότα που επηρεάζουν οικονομίες και κοινωνίες, τεχνολογικές επιταχύνσεις (AI, κυβερνοασφάλεια) και ανταγωνισμούς που αλλάζουν όλες τις ισορροπίες.

Οι πόλεμοι συνεχίζονται, όπως και οι πολεμικές προετοιμασίες. Στο Άμπου Ντάμπι συνομιλούν Ουκρανοί, Αμερικανοί και Ρώσοι∙ στο Ομάν συναντιούνται Ιρανοί και Αμερικανοί∙ στην Κίνα γίνονται εκκαθαρίσεις στην κορυφή των ενόπλων δυνάμεων. Η «γυμνή μετάβαση» περνά σε διεθνές επίπεδο μια φάση έντονου στροβιλισμού, όπου παρατηρείται μια έντονη και χαοτική κίνηση.

Στην Ελλάδα επίσης παρατηρούνται έντονα χαρακτηριστικά στροβιλισμού: πολιτική κόπωση χωρίς ξεκάθαρη εναλλακτική, κοινωνική ένταση χωρίς σαφές σημείο έκφρασης και εκδήλωσης, οικονομική στασιμότητα με βούλιαγμα στην ακρίβεια και τη φοροληστεία, έντονη δυσπιστία προς θεσμούς και πολιτικό σύστημα, σκάνδαλα ολκής σε όλο το φάσμα της δημόσιας ζωής, αίσθηση ότι «κάτι πρέπει να αλλάξει», αλλά δεν είναι σαφές προς τα πού.

Γροιλανδία – Mercosur – Ιράν: Στην τροχιά της «γυμνής μετάβασης»

To editorial του Δρόμου της Αριστεράς που κυκλοφορεί

χουμε μπει σε περίοδο ακραίας επιθετικότητας των ΗΠΑ υπό τον Τραμπ. Σε περίοδο αρπαγής και λεηλασίας, απαγωγών και επεμβάσεων, προσαρτήσεων, συντονισμένων επιθέσεων ενάντια σε κυρίαρχα κράτη και περιοχές του πλανήτη. Σε περίοδο όπου οι διαστάσεις των κοσμοκρατορικών σχεδίων και οι γραμμές σύγκρουσης δεν μετριάζονται, πολλαπλασιάζονται. Πρόκειται γι’ αυτό που έχουμε αποκαλέσει «γυμνή μετάβαση», μάλλον προς τη δυστοπία. Η αβεβαιότητα γίνεται κεντρικό χαρακτηριστικό. Κάθε δύναμη κοιτάζει μόνο την ισχύ και τα δικά της συμφέροντα. Ανατινάζονται διεθνείς κανόνες και αλλάζουν οι συσχετισμοί. Επαναχαράζεται ο κόσμος ολόκληρος. Έχουμε περιφραγμένες ζώνες παγκοσμιοποίησης, όπως παλιότερα τους «ζωτικούς χώρους» που υπερασπίζονταν ή διεκδικούσαν αμυνόμενες ή ανερχόμενες δυνάμεις. Η κρίση είναι πολυοργανική, έχει παγκόσμιες διαστάσεις, εμπλέκει όλες τις περιοχές και σφαίρες κοινωνικής δραστηριότητας σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Η «γυμνή μετάβαση» οδηγεί σε αβέβαιη σύγκρουση, σε νέα τεράστια μέτωπα και ανεξέλεγκτες κλιμακώσεις. Η διαδικασία αυτή συντελείται χωρίς καμία συναίνεση από λαούς, κοινωνίες, χώρες (μικρές και μεσαίες). Γι’ αυτό είναι ακραία γυμνή. Βασιλεύει ο κυνισμός, ο πραγματισμός, η ανοικτή λεηλασία, η μεταδιδόμενη γενοκτονία, η αγοραία προσάρτηση, η εμπορευματοποίηση και ρευστοποίηση χωρών, ποταμών, σπάνιων γαιών, και η τροφοδοσία της ενεργοβόρας και διψασμένης για νερό Τεχνητής Νοημοσύνης. Η μόνη λύση στον κόσμο της «γυμνής μετάβασης», της παγκόσμιας ανατίναξης εφοδιαστικών αλυσίδων και αλυσίδων παραγωγής αξίας, με τις νέες περιφράξεις που δημιουργούνται στα παγκόσμια στρατόπεδα που συγκρούονται, είναι ο πόλεμος, η οικονομία πολέμου, ο φασισμός νέου τύπου, η δημοκρατορία, ο στραγγαλισμός χωρών και ηπείρων, η δημιουργία «ζωτικών χώρων» γύρω από κάθε δύναμη

Γροιλανδία – Mercosur – Ιράν, αλλά και Βενεζουέλα, εισήλθαν ορμητικά στην καθημερινότητα, χωρίς να λείπουν πολλά ακόμη καυτά σημεία του πλανήτη. Διαφορετικές περιπτώσεις, αλλά όλες πάνω στον ίδιο καμβά ενός παρακμάζοντος δυτικού μοντέλου:

Η χρονιά που αφήνουμε πίσω μας

To editorial του Δρόμου της Αριστεράς που κυκλοφορεί

Το 2025 είχε πολλά καινούργια στοιχεία, τόσο διεθνώς όσο και στο εσωτερικό της χώρας. Το γενικό πλαίσιο παραμένει μια «γυμνή μετάβαση», που τροφοδοτείται από την πολυκρίση η οποία διαπερνά το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα, και χαρακτηρίζεται από γενικευμένο κυνισμό, έλλειψη συναίνεσης και απουσία ισχυρών ρευμάτων υποστήριξης της «μετάβασης».

Οι επιλογές είναι απλές: κλασικές αλλά και φουτουριστικές. Ας εξηγηθούμε: δημοκρατορία στο εσωτερικό των χωρών, αχαλίνωτος ανταγωνισμός ανάμεσα σε ομάδες (εθνικές και υπερεθνικές), προσφυγή στον «πατέρα των πάντων», τον πόλεμο και την πολεμική οικονομία. Το «φουτουριστικό» στοιχείο της πραγματικότητας είναι η προβολή του νέου «αυτόματου» που θα μας οδηγήσει στο «καλύτερο» μέλλον. Ποιο είναι αυτό; Μα φυσικά η θεά Τεχνητή Νοημοσύνη και ο μάγος Αλγόριθμος.

Σε αυτό το πλαίσιο φτάνουμε και στο τελευταίο στάδιο της πολιτικής κρίσης: τον απόλυτο περσοναλισμό. Η «περσόνα» αποκτά τα πρωτεία απέναντι στο συλλογικό, απέναντι στην κοινωνία. Έτσι, το 2025 έχουμε τον Τραμπ και τον τραμπισμό, καθώς και πολλές υβριδικές πατέντες προσωποκεντρικών μορφωμάτων και μεταμφιέσεων. Με μια διαφορά: ο Τραμπ συνδέεται με κέντρα εξουσίας, είναι επικεφαλής μιας υπερδύναμης (έστω σε υποχώρηση) και σχεδιάζει την ισχυροποίησή της, ενώ τα κακέκτυπα του μικροτραμπισμού απλώς επιζητούν μια θέση στο πολιτικό σκηνικό. Περσόνες «ειδικοί», περσόνες πολιτικοί, περσόνες «μαϊντανοί», περσόνες υποψήφιοι. Το συλλογικό και οι διαδικασίες θεωρούνται «αναχρονισμός». Ο «ηγέτης» και γύρω του κάποιοι συμβουλάτορες-επικοινωνιολόγοι και άνθρωποι-κλειδιά για επισύνδεση με τους μηχανισμούς…

Χρονιά, λοιπόν, τραμπισμού, κυνισμού, πολέμου, γενοκτονίας, διάδοσης της Τεχνητής Νοημοσύνης και αναδιαρθρώσεων. Χρονιά ανταγωνισμού και διαπάλης για «οικόπεδα» πάσης φύσεως, και κρίσης σε όλους τους τομείς. Και ο σύγχρονος άνθρωπος, σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη, σε ποια κατάσταση βρίσκεται;

Μπλόκα: Η Ελλάδα μπροστά στον καθρέφτη… Από Σύνταξη -6 Δεκεμβρίου, 2025

Το editorial του Δρόμου της Αριστεράς που κυκλοφορεί

Ένα μεγάλο κύμα διαμαρτυρίας και οργής απλώνεται σε ολόκληρη τη χώρα. Μια σημαντική παραγωγική ομάδα (κοινωνικό στρώμα, τάξη κ.λπ.) αποκτά ορατότητα μέσα από τον αγώνα στα μπλόκα. Όχι, δεν είναι οι συνηθισμένες διαμαρτυρίες που γίνονταν κάθε χρόνο για συγκεκριμένα οικονομικά αιτήματα που είχαν μια αρχή και ένα τέλος πάνω-κάτω προδιαγεγραμμένα. Τότε που κάθε υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης δήλωνε πως «οι πόρτες του γραφείου είναι πάντα ανοικτές για διάλογο», και κάποια στιγμή «λύνονταν» τα μπλόκα…

Τώρα αναβλύζει οργή. Είναι αγώνας για επιβίωση μιας ολόκληρης κοινωνικής παραγωγικής κατηγορίας. Είναι κραυγή απόγνωσης ολόκληρης της περιφέρειας που βουλιάζει. Είναι θυμός επειδή, όπως λένε, «θερίζουμε σιτάρι και σέρνουν Φεράρι». Επειδή το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ δείχνει ένα σύστημα βουτηγμένο στη διαφθορά. Επειδή βγαίνει εύκολα το συμπέρασμα ότι ο αγροτικός κόσμος και η περιφέρεια είναι υπό διωγμό. Δεν έχουν θέση στην «Ελλάδα-κόμβο». Επειδή οι ελίτ, τα «τζάκια», πολιτικά και οικονομικά, αδιαφορούν για την καταστροφή της αγροτικής οικονομίας, εφαρμόζοντας όλες τις ντιρεκτίβες/ποσοστώσεις/αλλαγές στις καλλιέργειες που επέβαλλε η Ε.Ε. επί δεκαετίες.

Υπάρχει και ένα άλλο ποιοτικό στοιχείο: Οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι έχουν τη συμπαράσταση του ελληνικού λαού στον αγώνα τους. Επειδή όλοι αντιλαμβάνονται πως χώρα που δεν παράγει, δεν μπορεί να σταθεί∙ πως δεν στέκεται χώρα που δεν νοιάζεται για τη διατροφική της αυτάρκεια (ιδιαίτερα στην περίπτωση της Ελλάδας θα μπορούσαμε να έχουμε διατροφική αυτάρκεια, αν φυσικά στηρίζονταν ο πρωτογενής τομέας κεντρικά, αντί να αφεθεί να διαλύεται). Ακόμα και συμβολικά π.χ. οι ταξιτζήδες που είναι σε κινητοποίηση στάθηκαν στο πλευρό των αγροτών.

Ρεντίκολο και ρεντίκολα

Το editorial του Δρόμου της Αριστεράς που κυκλοφορεί

Στην πρόσφατη συζήτηση στη Βουλή για την ελληνική εξωτερική πολιτική, ο κ. Μητσοτάκης ανέφερε πως «φροντίζω αυτή η χώρα να μην είναι πια το ρεντίκολο της Ευρώπης», συμπληρώνοντας «όπως ήταν επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ». Ο ίδιος, γνήσιο τέκνο μιας επιθετικής εκδοχής των «μενουμευρωπαίων», μετά από 6 χρόνια αυτοδύναμης διακυβέρνησης της χώρας –και με διαλυμένη, ανύπαρκτη αντιπολίτευση– δεν μπορεί αντιληφθεί (ή δεν τον νοιάζει πραγματικά) το πόσο έχει γίνει η χώρα σούργελο και πόσο διαλυμένη είναι. Δηλαδή πόσο υποβαθμίστηκε, πόσο διαλύθηκε εσωτερικά, και πόσο ανυπόληπτη έχει καταστεί στο εξωτερικό.

Με τον όρο «ρεντίκολο» χαρακτηρίζεται κάποιος ή κάτι που γίνεται αντικείμενο κοροϊδίας, γελοιοποίησης ή περιφρόνησης. Η λέξη προέρχεται από το ιταλικό «ridicolo», που σημαίνει γελοίος, αστείος. Χρησιμοποιείται όταν ένας πολιτικός, κόμμα ή θεσμός έχει χάσει την αξιοπιστία και το κύρος του στα μάτια του κοινού, με αποτέλεσμα να γίνεται αντικείμενο ειρωνείας ή περιφρόνησης· δεν σημαίνει απλώς ότι έκανε ένα λάθος, αλλά ότι εκτέθηκε τόσο πολύ, ώστε κανείς δεν τον παίρνει πια στα σοβαρά. Υπονοεί έλλειψη σοβαρότητας, κύρους και αξιοπιστίας.

Ο τρόπος που ο κ. Μητσοτάκης επιζητούσε να λάβει ένα χαμόγελο ή μια χειραψία από τον Τραμπ (θα το θυμάστε), αλλά και η βαθιά υπόκλιση του κ. Γεραπετρίτη στον Ερντογάν, δείχνουν ορισμένα πράγματα (για όποιον θέλει να δει). Το καθεστώς της εξάρτησης, της υποτέλειας, του μεταπρατισμού φοράει πανάκριβα κουστούμια και τουαλέτες, επιδεικνύει χωρίς ντροπή τη χλιδή και εξυμνεί τον πλούτο (ως μέγιστο αγαθό) την ίδια στιγμή που –από τη φύση του– επιδεικνύει την πιο ραγιάδικη, την πιο εξευτελιστική στάση απέναντι στους ισχυρούς πάτρωνες. Και ταυτόχρονα παρουσιάζεται ως η επιτομή της σοβαρότητας και τεχνοκρατίας, απέναντι σε «λαϊκισμό», «τεμπελιά» και «ανευθυνότητα».

ΟΗΕ (Νέα Υόρκη) – Οβάλ Γραφείο (Ουάσινγκτον), έτος 2025…

Το editorial του Δρόμου της Αριστεράς που κυκλοφορεί

Ξεκινάμε από τις «επιτυχίες» της ελληνικής κυβέρνησης, και προσωπικά του Μητσοτάκη: Κατόρθωσε να συναντήσει τον κ. Χριστοδουλίδη (πρόεδρο Κύπρου), τον πατριάρχη Βαρθολομαίο, τον «κύριο» Τζολάνι (πρώην τζιχαντιστή και νυν «πρόεδρο» της Συρίας), ενώ πήγε και σε μια συνεστίαση της ομογένειας. Βαρυσήμαντα επιτεύγματα. Ούτε ένα βλέμμα από τον Τραμπ (ούτε καν σε δείπνο που διαφήμιζαν), και ούτε μια συνάντηση «ολίγων λεπτών» με τον Σουλτάνο στο σεράι «Σπίτι της Τουρκίας». C’est la vie κύριε Μητσοτάκη (συ είπας). Αλλά «έχασε η Βενετιά βελόνι» (για να μην πούμε για την φοράδα στο αλώνι) με αυτές τις «επιτυχίες»…

Υπήρξαν πολύ σημαντικά γεγονότα τις τελευταίες μέρες, και στον ΟΗΕ και στο Οβάλ Γραφείο. Παρά την ισοπέδωση της Γάζας, συμβαίνει ένα παράδοξο: Το Παλαιστινιακό βρίσκεται στο επίκεντρο της διεθνούς σκηνής περισσότερο και πιο έντονα από ποτέ. 156 χώρες ήδη αναγνωρίζουν το κράτος της Παλαιστίνης (όχι, η Ελλάδα δεν συγκαταλέγεται σ’ αυτές), μεταξύ των οποίων και στενοί σύμμαχοι των ΗΠΑ και μέλη του ΝΑΤΟ όπως η Γαλλία, η Αγγλία, ο Καναδάς, η Αυστραλία. Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ απείχαν από τη σχετική συζήτηση και τις αποφάσεις του ΟΗΕ.

Πρόκειται για ένα σημάδι έντονο της μετα-αμερικανικής εποχής που έχει ήδη ξεκινήσει. Αλλάζουν οι συσχετισμοί. Αλλά όχι ομαλά. Η επιθετικότητα του Τραμπ και ο αχαλίνωτος ισραηλινός τραμπουκισμός επιχειρούν να αντιστρέψουν αυτή τη φθίνουσα πορεία. Ο Τραμπ έβρισε τον ΟΗΕ, βρίζει την Ευρώπη, κατηγορεί όποιους αναγνωρίζουν το κράτος της Παλαιστίνης σαν φίλους της Χαμάς. Χάνεται η ψυχραιμία, προετοιμάζεται η κλιμάκωση της επιθετικότητας. Τώρα δια στόματος Τραμπ η Ουκρανία μπορεί να διεκδικήσει ξανά όλα της τα εδάφη (άρα να συνεχιστεί ο πόλεμος – που δεν έπρεπε να γίνει, όπως έλεγε μέχρι πρότινος ο ίδιος), και μπορούν οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ να καταρρίπτουν ρώσικα αεροσκάφη αν αυτά παραβιάζουν τον εναέριο χώρο Δυτικών χωρών. Τόσο απλά.

Κόλαση επί γης. Η γενοκτονία συνεχίζεται σε απευθείας μετάδοση

Το editorial του Δρόμου της Αριστεράς που κυκλοφορεί

Άρχισε και είναι σε εξέλιξη η καταστροφή της πόλης της Γάζας από τον σιωνιστικό στρατό. Σε πλήρη συνεννόηση με τις ΗΠΑ, εφαρμόζεται το σχέδιο «αδειάσματος», εξόντωσης των Παλαιστινίων, μετατροπής της Γάζας σε «Ριβιέρα», ξεκληρίζοντας ό,τι ζωντανό υπάρχει, καταστρέφοντας κάθε υποδομή για να είναι αδύνατον να επιζήσει όποιος «μένει πίσω».

Αυτή η διαρκής γενοκτονία (ο όρος θεωρείται υπερβολικός από τον κ. Μητσοτάκη…) είναι μια πράξη συστηματικού, ολοκληρωτικού πολέμου εξόντωσης και εθνοκάθαρσης: θάνατος, φωτιά, αίμα, δολοφονίες αμάχων, γιατρών, δημοσιογράφων, παιδιών, καταστροφή σχολείων, νοσοκομείων, μουσείων. Μια επίδειξη δύναμης και ισχύος, μια προσπάθεια να κερδηθεί χρόνος για ένα φασιστικό κράτος. Μια θηριωδία μέσα στον συνολικό καμβά της Δύσης, που εξαπολύει πολέμους για να σταματήσει ή να επιβραδύνει την ιστορική αποδρομή της.

Η επιλογή του πολέμου έχει γίνει, και θα είναι το κύριο πεδίο της αναμέτρησης με τις δυνάμεις του παγκόσμιου Νότου, που αμφισβητούν τη Δυτική ηγεμονία και κυριαρχία. Το ναζισιωνιστικό Ισραήλ είναι το μακρύ χέρι αυτής της ιμπεριαλιστικής Δύσης σε μια ταραγμένη περιοχή, και συμβολικά δείχνει πώς μια μειοψηφία (τοπική στη Μέση Ανατολή, όπως και η Δύση συνολικά σε σχέση με την παγκόσμια πλειοψηφία) θα επιτεθεί σε όποιον αμφισβητήσει την κυριαρχία της.

Η ζωντανή μετάδοση της γενοκτονίας του Παλαιστινιακού λαού προετοιμάζει το έδαφος και στέλνει μηνύματα για το τι ξημερώνει για όλους όσοι θέλουν Ελευθερία και Πατρίδα σε όλο τον κόσμο, για όλους που θέλουν να αναπνεύσουν ελεύθερα και αξιοπρεπώς από τον δυτικό παραλογισμό ενός καπιταλισμού που τρέφεται με σάρκες, αίμα, εκμετάλλευση, ανελευθερία, σήψη, καταστροφή.

Η ζωντανή μετάδοση της γενοκτονίας δείχνει το πόσο αξίζει η ζωή των «κατώτερων φυλών», των ιθαγενών όπου γης, απέναντι στην «ανώτερη ράτσα» των Δυτικών καπιταλιστών. Δείχνει πώς η παγκόσμια κοινή γνώμη πρέπει να ξεχάσει ό,τι ήξερε για διεθνές δίκαιο, για εθνική κυριαρχία των χωρών, για ανθρώπινα δικαιώματα, για κανόνες πολέμου κ.λπ.

Σχέδιο: «Λιγότερη Ελλάδα»

Το editorial του Δρόμου της Αριστεράς που κυκλοφορεί

Τι είναι μια Ελλάδα με ρημαγμένο σιδηρόδρομο; Τι είναι μια Ελλάδα με δημόσια περιουσία υποθηκευμένη για 99 χρόνια; Τι είναι μια Ελλάδα με αγροτοκτηνοτροφική παραγωγή στον αναπνευστήρα των επιδοτήσεων; Τι είναι μια Ελλάδα με κομμένο τον ομφάλιο λώρο που τη συνέδεε διαχρονικά με τις ελληνικές και ορθόδοξες κοινότητες στη Μ. Ανατολή; Τι είναι μια Ελλάδα εγκλωβισμένη στα 6 ν.μ. χωρικών υδάτων, που χρειάζεται άδεια από την Τουρκία για οποιαδήποτε ενέργεια στο Αιγαίο; Τι είναι μια Ελλάδα με ανατιναγμένες εργασιακές σχέσεις, με ωράρια-λάστιχο στις γαλέρες της «βαριάς μας βιομηχανίας» και με τσαλαπατημένη την αξιοπρέπεια των ανθρώπων του μόχθου; Τι είναι μια Ελλάδα με ένα μεγάλο μέρος της νέας γενιάς στο εξωτερικό και ένα άλλο μεγάλο μέρος στον τόπο του, αλλά υπό διαρκή ασφυξία;

Δεν είναι ρητορικές οι ερωτήσεις. Ας αναλογιστούμε τι σημαίνει για όλους μας, εθνικά και κοινωνικά, συλλογικά και ατομικά, αυτή η συνθήκη απώλειας της ίδιας μας της χώρας. Δεν είναι οι «χρόνιες παθογένειες» που οδήγησαν σε αυτήν την κατάσταση. Το σχέδιο «Λιγότερη Ελλάδα» δοκιμάζεται (με όρους νεοαποικιακού πειράματος) και επιβάλλεται με επιτυχία εδώ και χρόνια. Ήταν 8 Φεβρουαρίου του 2005 όταν, κατά την ορκωμοσία ως ΠτΔ του Κ. Παπούλια, η τότε πρόεδρος της Βουλής Άννα Ψαρούδα-Μπενάκη είχε αναφέρει και τα παρακάτω:

«Αναλαμβάνετε, κύριε Πρόεδρε, την Προεδρία της Ελληνικής Δημοκρατίας για μια 5ετία όπου θα σημειωθούν σημαντικά γεγονότα και εξελίξεις. Η Ευρωπαϊκή ενοποίηση θα προωθηθεί με την ψήφιση ενδεχομένως και της Συνταγματικής Συνθήκης, τα εθνικά σύνορα κι ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας θα περιοριστούν(!) χάριν της ειρήνης και της ευημερίας στη διευρυμένη Ευρώπη, τα δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη θα υποστούν μεταβολές, καθώς θα μπορούν να προστατεύονται αλλά ίσως και να παραβιάζονται(!) από αρχές και εξουσίες πέραν των γνωστών και καθιερωμένων, και πάντως η δημοκρατία θα συναντήσει προκλήσεις και θα δοκιμασθεί από ενδεχόμενες νέες μορφές διακυβέρνησης».

Η μεγάλη (και συνένοχη) σιωπή των «ειδικών» *

Το editorial του Δρόμου της Αριστεράς που κυκλοφορεί

Ζούμε μέσα σε μια εκκωφαντική σιωπή. Τη σιωπή των επιστημόνων, των συλλόγων τους, των επιμελητηρίων, των τμημάτων των Πανεπιστημίων. Τη σιωπή των διανοούμενων, των ακαδημιών. Μόνο μια μειοψηφία (όπως σε κάθε εποχή σκλαβιάς και φίμωσης) βρίσκει το θάρρος να σηκώσει ανάστημα και να υπερασπιστεί την Αλήθεια. Αυτό συμβαίνει κατά κόρον στις μέρες μας για το συστημικό έγκλημα των Τεμπών. Αλλά όχι μόνο. Η σιωπή αγκαλιάζει όλες τις πτυχές της κοινωνικής ζωής στην Ελλάδα. Δεν μιλούν καθόλου για το πώς διαλύεται μια ολόκληρη χώρα, πώς αποσυντίθεται μια κοινωνία, πώς διασκορπίζονται αξίες και νοήματα.

Η σιωπή όλων αυτών ζητά την ερμηνεία της: Είναι μια εξαγορασμένη ουδετερότητα. Είναι σφράγισμα στομάτων από φόβο ή σκοπιμότητα. «Ας μην ανακατευόμαστε, ας κοιτάμε την δουλειά μας, ας έχουμε καλές σχέσεις με την εξουσία, να εξασφαλίζουμε προγράμματα και χορηγούς, να προωθούμε την καριέρα μας». Αν ανοίξουμε το στόμα μας, αν πούμε αυτά που ξέρουμε, μας έφαγε μαύρο σκοτάδι. Οπότε σιωπή, «ουδετερότητα», ασάφεια. «Καριέρα», «καλές σχέσεις» και δημοσιοσχεσιτισμός. Δεν υπάρχει η Ιερά Εξέταση, αλλά υπάρχουν οι «κόφτες» και το κυνηγητό για όσους τολμήσουν να υπηρετήσουν την Αλήθεια.

Σε άλλες εποχές, ο Γαλιλαίος υποχρεώθηκε μπροστά στην Ιερά Εξέταση να αποκηρύξει τις επιστημονικές ανακαλύψεις του. Ο μύθος λέει ότι ψιθύρισε: «Κι όμως, η Γη κινείται». Έζησε τα υπόλοιπα χρόνια απομονωμένος, υπό διαρκή έλεγχο, αλλά μπόρεσε να κρύψει το έργο του και να το διοχετεύσει στο εξωτερικό με έναν από τους μαθητές του. Ο Μπρεχτ, που έγραψε κι αυτός σε σκοτεινούς καιρούς, στο εξαιρετικό θεατρικό έργο του «Ο βίος του Γαλιλαίου» θα περιγράψει τη διαπάλη και τα ζητήματα συνείδησης που διέτρεχαν τους σκαπανείς της Αλήθειας. Ένας μαθητής του θα πει (στο έργο πάντα): «Αλίμονο στη χώρα που δεν έχει ήρωες». Και ο Γαλιλαίος θα απαντήσει: «Αλίμονο στη χώρα που χρειάζεται ήρωες». Όταν μετά από καιρό συναντηθεί με τον μαθητή του και του δώσει το έργο που κρατούσε κρυμμένο, ο μαθητής θα πει: «Και εμείς νομίζαμε ότι είχατε αυτομολήσει!». Η απάντηση του Γαλιλαίου: «Αυτό ήταν επόμενο. Σου δίδαξα επιστήμη, κι απαρνήθηκα την αλήθεια». Και η συνέχεια:

15 χρόνια μνημόνια: Το μέγα ψέμα της εξόδου από αυτά

Το editorial του Δρόμου της Αριστεράς που κυκλοφορεί

Συμπληρώθηκαν ήδη 15 χρόνια από τη στιγμή που ο Γ. Παπανδρέου ανήγγειλε, από το ακριτικό Καστελλόριζο, την είσοδο της Ελλάδας στο καθεστώς των μνημονίων, της επιτήρησης, του πλήρους ελέγχου της οικονομικής (και πολιτικής) ζωής της χώρας από την τρόικα των Δανειστών. 

Ήταν η ανοικτή ομολογία μιας Χρεοκοπίας που σερνόταν από το 2008, και προϊόν μεθοδεύσεων προκειμένου να πατήσει το πόδι του στην Ευρώπη το ΔΝΤ και να εφαρμόσει νέα τιμωρητικά «εργαλεία» η Γερμανική Ε.Ε. με στόχο το ξεφόρτωμα της κρίσης προς τον Ευρωπαϊκό Νότο. 

Η Ελλάδα για πολλά χρόνια θα ήταν ένα ζωντανό πειραματόζωο εφαρμογής ενός προγράμματος καταλήστευσης του πλούτου μιας χώρας, εφιαλτικής υποβάθμισης των συνθηκών διαβίωσης του πληθυσμού, βίαιης ανακατανομής εισοδημάτων, καθώς και επιτήρησης της οικονομίας και όλων των παραγωγικών δυνατοτήτων της για πολλές δεκαετίες. 

Η είσοδος στα μνημόνια σήμαινε μια νέα καθεστωτική φάση, που καταργούσε κάθε έννοια λαϊκής και εθνικής κυριαρχίας και μετέτρεπε τη χώρα ολόκληρη σε ένα νέο είδος αποικίας – άλλοι τη χαρακτηρίζουν μετανεωτερική, άλλοι οργανική, άλλοι αποικία χρέους, άλλοι μισο-αποικία νέου τύπου. Δεν έχει τόση σημασία το πώς χαρακτηρίζεται: η έμφαση δίνεται στον υποβιβασμό μιας χώρας σε στάτους αποικίας.

Το πολιτικό-κομματικό σύστημα της χώρας αλλά και οι οικονομικές ελίτ προσαρμόστηκαν στο νέο καθεστώς, το υπηρέτησαν χωρίς αναστολές και κόντρα στη λαϊκή θέληση (αντιμνημονιακό κίνημα, Πλατείες, δημοψήφισμα 2015 κ.λπ.). Πλάσαραν τα μνημόνια σαν σωσίβια για τη διάσωση της Ελλάδας. Η προσαρμογή τους αυτή δεν έγινε χωρίς να επωφεληθούν από τη γενική λεηλασία που επέβαλαν τα 3 μνημόνια και όλοι οι εφαρμοστικοί τους νόμοι. Υπηρέτες για άλλη μια φορά του γενικού καθεστώτος εξάρτησης και υποτέλειας, αλλά με μια μεγάλη διαφορά: 

Ο Δρόμος ως εγχείρημα ή επειδή έχουμε ανάγκη από εγχειρήματα

Το Σάββατο 5/4 έγινε στην Νομική Σχολή της Αθήνας μια πετυχημένη γιορτή για τα 15 χρόνια κυκλοφορίας της εφημερίδας Δρόμος. Στην ομιλία μου [που βρίσκεται στο πρώτο σχόλιο] επιχείρησα να αναφερθώ στις ιδιαιτερότητες του Δρόμου ως ανοικτού εγχειρήματος, σε κεντρικές επιλογές του σε όλη την διαδρομή του καθώς και στα χαρακτηριστικά της συγκυρίας.

15 χρόνια βαδίζουμε μαζί

Προστασία, προστάτες, «ασπίδες» και… ΚΚΚΑΣΟΡ

Το editorial του Δρόμου της Αριστεράς που κυκλοφορεί

Τις τελευταίες μέρες γινόμαστε μάρτυρες μιας νέας μορφής επίκλησης «προστασίας» από τον ελληνικό πολιτικό, οικονομικό και θρησκευτικό κόσμο, που απευθύνεται στις ΗΠΑ και στη Δύση γενικότερα. Μια εκδήλωση στον Λευκό Οίκο για την 25η Μαρτίου έφτασε για υπάρξουν ουρανομήκεις δηλώσεις για «ασπίδα των ΗΠΑ» προς την Ελλάδα, ή και για «ασπίδα της Chevron για την ελληνική ΑΟΖ»… Στην εκδήλωση αυτή πρωταγωνίστησε ο αρχιεπίσκοπος Αμερικής Ελπιδοφόρος, που υπηρετεί τις ΗΠΑ (πρώτα υπό Μπάιντεν, τώρα υπό Τραμπ) αλλά και τον Ερντογάν (βλ. εγκαίνια του Τουρκικού Σπιτιού στη Νέα Υόρκη).

Ο Ελπιδοφόρος, απευθυνόμενος στον Τραμπ, το τερμάτισε: «Είμαστε εδώ για να γιορτάσουμε την πρώτη δημοκρατία στον κόσμο, την Ελλάδα, και τη μεγαλύτερη δημοκρατία στον κόσμο, τις ΗΠΑ… Μου θυμίζετε τον μεγάλο Ρωμαίο Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο, ο οποίος ίδρυσε και έχτισε την υπέροχη πόλη της Κωνσταντινούπολης»! Η δε υποψήφια νέα πρέσβειρα των ΗΠΑ στην Αθήνα κα Γκίλφοϊλ μας καθησύχασε εντελώς: «Υπό τον Πρόεδρο Τραμπ πρέπει να κοιμάστε καλά το βράδυ και να ξυπνάτε το πρωί αισιόδοξοι»…

Την ίδια στιγμή η επίσημη Ελλάδα καταδικάζει μετά βδελυγμίας το σύνθημα «Η Κύπρος είναι ελληνική»: αυτό ενοχλεί, όχι η συνέχειά του. Η συνέχεια απλώς θορυβεί, μήπως και δυσανασχετήσει η Τουρκία, μήπως και δεν δείξουμε πως θα σεβαστούμε όλες τις τουρκικές επεκτατικές (υποϊμπεριαλιστικές) απαιτήσεις. Άλλωστε δεν ξέρουμε τι μπορεί να δηλώσει ο κ. Τραμπ γι’ αυτό σε λίγο καιρό. Η ίδια η κα Μπακογιάννη λέει ότι κάθε πρωί φοβάται ακόμα και μια δήλωση του κ. Τραμπ, ιδιαίτερα για Αιγαίο και Κύπρο!

Την ίδια στιγμή (πώς όλα γίνονται την ίδια στιγμή; κι όμως, γίνονται) η Ελλάδα δηλώνει πρόθυμη να είναι παρούσα υπό την «ασπίδα» της Ε.Ε., που στρατιωτικοποιείται γρήγορα και θέλει να εντείνει τον πόλεμο στην Ουκρανία. Τον Απρίλη αναμένεται να «φιλοξενήσουμε» το γαλλικό αεροπλανοφόρο στον Πειραιά, ενώ θα συνεχιστούν οι συνομιλίες για γαλλικά οπλικά συστήματα. Πάντως οι Ευρωπαίοι «φίλοι» και «σύμμαχοι» φρόντισαν να καταργήσουν το δικαίωμα βέτο για την πώληση όπλων προς μη μέλη της Ε.Ε. (διάβαζε Τουρκία)…

Το πρόσφατο κοουτσάρισμα μιας ομάδας που υποβιβάζεται

Το editorial του Δρόμου της Αριστεράς που κυκλοφορεί

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, απομονωμένη μέσα στην κοινωνία (το 80% θεωρεί ότι υπάρχει εσκεμμένη συγκάλυψη) και με την πλάτη στον τοίχο, οδηγείται σε μια απέλπιδα προσπάθεια να διαφύγει. Οι οδηγίες είναι σαφείς: η ομάδα κρούσης (Βορίδης, Γεωργιάδης, Αγαπηδάκη κ.λπ.) θα πρέπει να εντείνει τις κραυγές και τις επιθέσεις απέναντι σε όσους καταγγέλλουν το έγκλημα των Τεμπών. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός θα ανεβάσει τους τόνους, φωνάζοντας στη Θεσσαλονίκη ότι πρέπει να μπει τέρμα πια στην κατάσταση αυτή. 

Τα φιλοκυβερνητικά δημοσιογραφικά εξαπτέρυγα πήραν non paper που τονίζουν τις λέξεις «αποσταθεροποίηση», «χάος», «σχέδιο ανωμαλίας και ανατροπής της κυβέρνησης», και προβλέπουν: «έρχεται μεγάλο κακό στις 28 Φεβρουαρίου», «θα επιχειρηθεί να καταλυθεί η δημοκρατία», «θα γίνουν τέτοια επεισόδια σ’ αυτές τις συγκεντρώσεις (για τα οποία φυσικά θα κατηγορηθεί η κυβέρνηση) που θα ανοίξει νέος φοβερός κύκλος αντιπαράθεσης και μίσους», «έχει ανοίξει ο κύκλος της παράνοιας», «πάμε ντουγρού για πολιτική κρίση, για ακυβερνησία και για πολιτική ανωμαλία».

Δεν θέλει πολύ μυαλό για να καταλάβει κανείς ότι υπάρχουν σχεδιασμοί για όξυνση της κατάστασης, για μεθοδευμένη μεγάλη επίθεση προς το λαό και την κοινωνία. Η «χαρά» της προβοκάτσιας είναι στην ημερήσια διάταξη. Στην ουσία αυτά που απευθύνουν προς τον «αντισυστημισμό» και την κοινωνία που συσπειρώνεται γύρω από τις μεγάλες μαζικές κινητοποιήσεις, τα ετοιμάζουν οι ίδιοι. Το Μαξίμου και οι σχεδιαστές θέλουν να αποδείξουν ότι υπάρχουν κέντρα που ετοιμάζουν μια «πορτοκαλί επανάσταση» ενάντια στον στυλοβάτη της χώρας κ. Μητσοτάκη. Ύστατο καταφύγιο; Πιθανόν, αλλά επικίνδυνο. Πρέπει να καταγγελθεί μαζικά ο σχεδιασμός αυτός, και να προστατευτεί το μεγάλο μαζικό κοινωνικό κίνημα από τέτοιες μεθοδεύσεις.

Παρουσίαση του τόμου των πρακτικών του συνεδρίου Το υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας στην τροχιά του 21ου αιώνα

 Σας περιμένουμε...

👉Παρουσίαση του τόμου των πρακτικών του συνεδρίου "Το υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας στην τροχιά του 21ου αιώνα"

Τετάρτη 5 Φεβρουαρίου - 19:00 - ΕΣΗΕΑ (Ακαδημίας 20)

Θα μιλήσουν οι:

🔺Γιώργος Τασιόπουλος

εκπαιδευτικός

🔺Μαρία Καραμανώφ

ε.τ. αντιπρόεδρος του ΣτΕ & πρόεδρος του Επιμελητηρίου Περιβάλλοντος & Βιωσιμότητας

🔺Ρούντι Ρινάλντι

εκδότης της εφημερίδας Δρόμος

Έπεσε η Συρία…

Το editoriaal του Δρόμου της Αριστεράς που κυκλοφορεί

Η είδηση ήταν «βαριά». Μέσα σε λίγες μέρες μια κρατική οντότητα, η Συρία, κατέρρευσε και πέρασε στα χέρια δυνάμεων οπισθοδρομικών, αντιδραστικών, φιλοϊμπεριαλιστικών. Η απότομη, ραγδαία κατάρρευση ήταν σοκαριστική και έχει τεράστιο βάρος, αφού αλλάζει τον συσχετισμό δυνάμεων στην πολύπαθη περιοχή της Μέσης Ανατολής. Σοκαριστικό ήταν και το πώς εγκαταλείφθηκε από συμμάχους – γεγονός αποκαλυπτικό για τη μεταβλητή γεωμετρία συμμαχιών και αντιπαραθέσεων στην περιοχή αυτή.

Το αισθητήριο των απλών ανθρώπων κατανοεί αμέσως: Ισραήλ, Τουρκία και ΗΠΑ μεθόδευσαν αυτήν την «αιφνιδιαστική» κίνηση, αμέσως μετά την εκεχειρία στα πεδία του Λιβάνου. Δηλαδή ο πόλεμος συνεχίζεται, ο διαμοιρασμός είναι σε εξέλιξη. Οι «καλοί» τζιχαντιστές (οποία υποκρισία της Δύσης!) «απελευθερώνουν» τη Συρία, διαμοιράζουν τα ιμάτιά της (κοινώς επιδίδονται σε εκτεταμένο κατσαπλιαδισμό), ενώ ανενόχλητο το Ισραήλ μέσα σε 48 ώρες καταστρέφει όλες τις στρατιωτικές υποδομές της (αεροδρόμια, λιμάνια, αεροσκάφη, πλοία, πολεμοφόδια κ.ο.κ.). Η Τουρκία έχει αναλάβει την ολόπλευρη στήριξη των τζιχαντιστικών ομάδων και διευρύνει την επεκτατική της δύναμη, προβάλλοντας τον εαυτό της ως κύρια δύναμη της «ανοικοδόμησης της νέας Συρίας».

Το αισθητήριο των απλών ανθρώπων απορεί: Τι και πώς συζητήθηκε, και κυρίως τι αποφασίστηκε κατά τη συνάντηση Τουρκίας-Ιράν-Ρωσίας; Διότι αυτή η συνάντηση έλαβε χώρα λίγο πριν επέλθει η πτώση της Συρίας. Μένει να εκτιμηθεί το μέγεθος της σημασίας της πτώσης, επειδή είναι ένα κομβικό σημείο στον ευρύτερο γεωπολιτικό συσχετισμό και την πορεία των εν εξελίξει πολέμων. Έρχεται λίγο πριν αναλάβει ο «ειρηνοποιός» (τάχα) Τραμπ· έρχεται αφού ουκρανικά drones και Ουκρανοί εκπαιδευτές είχαν τελειώσει την «αναβάθμιση» των τζιχαντιστών, σε πλήρη συνεργασία Δύσης-Τουρκίας· έρχεται ως αποτέλεσμα προσπαθειών ελέγχου της κλιμάκωσης των πολέμων και παζαριών για ευρύτερους γεωπολιτικούς αναδασμούς.

Τα «Όχι» των λαών και η σημασία τους

Το editorial του Δρόμου της Αριστεράς που κυκλοφορεί

Συμπληρώνονται 82 χρόνια από την ημέρα που ο ελληνικός λαός είπε ένα στεντόρειο «Όχι» στον ιταλικό φασισμό, ο οποίος κήρυξε τον πόλεμο στην Ελλάδα. Είχαν προηγηθεί πολλά σημάδια για την επικείμενη επίθεση ενάντια στη χώρα μας από τις δυνάμεις του Άξονα. Ο τορπιλισμός της Έλλης στο λιμάνι της Τήνου τον Δεκαπενταύγουστο του 1940 ήταν το πιο ηχηρό από αυτά.

«Υπάρχει τριγύρω μου ένα ανώνυμο θαύμα, που κανείς πριν δεν το υποψιαζόταν». Με αυτά τα λόγια περιγράφει ο Σεφέρης αυτό που συνέβαινε εκείνες τις μέρες, σε αντίθεση με τον επίσημο τότε κόσμο: «Ο κόσμος ο δικός μας, δεν έχει αλλάξει: παλιές συνήθειες, παλιοί τρόποι… Ένας κόσμος χαλασμένος…».

Το παλλαϊκό «Όχι» γέννησε νέες αντιστασιακές σελίδες του ελληνικού έθνους – εκτός από μια μειοψηφία που συνεργάστηκε με τους κατακτητές και φυσικά με τη «συνέχειά» τους μετά το τέλος του πολέμου. Γέννησε το ΕΑΜ, τον ΕΛΑΣ, γέννησε ένα από τα μεγαλύτερα αντιστασιακά κινήματα τόσο στις πόλεις όσο και στην ύπαιθρο της χώρας.

Γράφει πάλι ο Σεφέρης, που δεν ανήκε σε αυτό το κίνημα: «Ζούμε μεγάλες ώρες. Ο ελληνικός λαός είναι στις μεγάλες του ώρες – τις αψηλές. Και φυσικά είναι σπουδαίος. Ξεχνάει κανείς πόσο χαμηλά πέφτουμε κάποτε.[…] Όλος ο κόσμος κοιτάζει την Ελλάδα, αυτή τη μικρή γωνιά, αυτό τον ξερό βραχότοπο. Ας αφήσουμε τους νεκροθάφτες».

Ο πόλεμος είναι μια πραγματικότητα

Το editorial του δρόμου της Αριστεράς που κυκλοφορεί

Με κομμένη την ανάσα η ανθρωπότητα παρακολουθεί να απλώνεται ο «λεκές» του πολέμου, γεμάτος εκατόμβες, συντρίμμια, απόγνωση, τρόμο. Η Μέση Ανατολή: μια ακόμα μεγάλη εστία με απρόσμενες συνέπειες.

Ο πόλεμος είναι μια πραγματικότητα, όχι μια δυνατότητα ή πιθανότητα. Δεν είναι αποτέλεσμα αφηνιάσματος φανατικών «και των δύο πλευρών». Είναι επιλογή, είναι λογική, είναι υπολογισμένη κατάσταση, είναι μέσον για επίτευξη στρατηγικών στόχων. Η «Διεθνής του πολέμου» (ΗΠΑ, Κομισιόν της Ε.Ε., Ισραήλ) κλιμακώνει την επιθετικότητα για να ανακοπεί η συνεχιζόμενη πτωτική τους πορεία, να αντιμετωπιστεί η μεγάλη κρίση της οικονομίας τους, να διασωθεί η παγκοσμιοποίηση, να εμποδιστούν με κάθε τρόπο τα ανερχόμενα κέντρα (Κίνα, Ρωσία, Ινδία) και οι σύμμαχοί τους να αποκτήσουν μεγαλύτερη ισχύ και επιρροή. Για να το πετύχει αυτή η «Διεθνής», έχει ήδη ανάψει δύο μεγάλες πυρκαγιές: Μία στην Ευρώπη με τον πόλεμο στην Ουκρανία, που είναι πόλεμος του ΝΑΤΟ ενάντια στη Ρωσία. Και μία στη Μέση Ανατολή, που είναι πόλεμος ΗΠΑ-Ισραήλ (μαζί με τη συλλογική Δύση) ενάντια στην Παλαιστίνη, τη Συρία, τον Λίβανο, την Υεμένη, και κυρίως στο Ιράν. Όποιος μιλά για πόλεμο Ισραήλ-Χαμάς έχει μείνει πίσω (προπαγανδιστικά) έναν χρόνο.

Παρόλο που η πληροφόρηση και τα στοιχεία για ένα σοβαρό «διάβασμα» του συσχετισμού και της έκβασης μαχών, αναμετρήσεων, επεισοδίων, είναι ελλιπέστατα και πολύ φιλτραρισμένα από τα δυτικά δίκτυα, και οι δύο εν εξελίξει πόλεμοι μοιάζουν πολύ με προθάλαμο προς μια σύγκρουση μεγάλων, παγκόσμιων διαστάσεων. Ενίοτε φαίνεται να προσπαθούν να ελέγξουν όλες οι πλευρές τον βαθμό κλιμάκωσης, αλλά η κλιμάκωση είναι η κύρια τάση και λογική συνέπεια των πραγμάτων. Ο έλεγχος της κλιμάκωσης και των «απαντήσεων» που δίνει κάθε πλευρά όταν δέχεται ένα κτύπημα, δεν μπορεί να οδηγήσει σε κατάσταση αποκλιμάκωσης και ειρήνευσης. Οι αποφάσεις έχουν παρθεί. Η προετοιμασία για πόλεμο είναι κεντρική τάση σε όλες τις μεγάλες δυνάμεις, σε όλα τα κέντρα, σε όλους τους εμπλεκόμενους, έμμεσα ή άμεσα. Η Ευρώπη ντύνεται στο χακί, η βιομηχανία φουλάρει στις στρατιωτικές δαπάνες, τα στρατεύματα, τα νέα όπλα, οι βάσεις, ο ηλεκτρονικός πόλεμος, όλα είναι σε κατάσταση συναγερμού.