Η μαυρομάτα - το φυστίκι - το λεμόνι

Του Ντίνου Παπαντωνίου 

ΜΙΚΡΕΣ ΒΙΩΜΑΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Θα γράψω με απλά λόγια, για τρία σπουδαία προϊόντα: τη μαύρη κορινθιακή σταφίδα, το λεμόνι και το φιστίκι Αιγίνης. Τα δύο από αυτά το φιστίκι και το λεμόνι θα τα συνδέσω παραγωγικά και οικονομικά με τη γειτονική Ιταλία, μέσα από εμπειρίες, για να δούμε τι κάνουν αυτοί και τι δεν κάνουμε εμείς.

Η ΚΟΡΙΝΘΙΑΚΗ ΣΤΑΦΙΔΑ “Ο ΜΑΥΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣ”

Αυτή η ιστορία πάει πίσω δύο δεκαετίες. Προσωπικά καταναλώνω σταφίδα όλο τον χρόνο. Κάθε πρωί, εδώ και 20 χρόνια, για πολλούς μήνες, μια μικρή κάψουλα περίπου 20 γραμμαρίων. Γενικά, τη χρησιμοποιούμε σχεδόν σε όλα τα φαγητά μέσα στη χρονιά.

Στην προηγούμενη εργασία μου, σε τράπεζα, είχα για πολλά χρόνια την ευκαιρία να μιλάω με πολλούς παραγωγούς στην Κορινθία, την Αργολίδα και την Αιγιαλεία. Με τη γενέθλια γη μου, τη Νεμέα, είχα πολλές εμπειρίες με την κορινθιακή σταφίδα.

Όταν πήγαινα εκεί, επισκεπτόμουν έναν φούρνο. Υπήρχαν, αν θυμάμαι καλά, 5-6 φούρνοι το 2005-2006. Ζητούσα ένα σταφιδόψωμο. Τι πιο απλό, σε μια κατεξοχήν παραγωγική ζώνη κορινθιακής σταφίδας; Δεν έβρισκα σε κανέναν φούρνο. Στην ερώτηση “γιατί;”, η απάντηση ήταν πάντα η ίδια: “Δεν το ζητάει ο κόσμος”.

Σκέφτηκα τότε ότι ίσως την καταναλώνουν στο σπίτι ή φτιάχνουν,κέικ, γλυκά με σταφίδα. Στην τράπεζα συναντούσα πολλούς παραγωγούς και η κουβέντα, πέρα από τα τραπεζικά, πήγαινε συχνά στη σταφίδα. Είναι ένα προϊόν που στηρίζει οικονομικά οικογένειες, ως κύριο ή συμπληρωματικό εισόδημα δίπλα στα αμπέλια.

“Η Ελλάδα πεθαίνει”. Καταστρέφεται η παραγωγική βάση της χώρας

Του Θανάση Πετράκου

Τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ που δημοσιεύτηκαν πριν λίγες ημέρες για την περίοδο 2011- 2021 είναι απολύτως αποκαλυπτικά της καταστροφής του πρωτογενούς τομέα της χώρας. Τα στοιχεία αποκαλύπτουν ότι στην δεκαετία αυτή μειώθηκε ο πρωτογενής τομέας πάνω από 20% !!!. Συγκεκριμένα είχαμε μείωση των γεωργικών εκμεταλλεύσεων κατά 22% και των κτηνοτροφικών 20% ενώ στα αμπέλια είχαμε τρομακτική μείωση 41 % !!!.Το γιατί δεν είναι δύσκολο  να απαντηθεί. Οι αγρότες δεν μπορούν να επιβιώσουν λόγω της τρομακτικής αύξησης του κόστους παραγωγής, της  παντελούς στήριξης και προστασίας από το κράτος και της υποβάθμισης της ζωής στην ύπαιθρο η οποία στερείται  βασικές παροχές υγείας, παιδείας και πολιτισμού. Αυτά είναι τα αποτελέσματα  των μνημονιακών και νεοφιλελεύθερων πολιτικών τις οποίες αποτελείωσε η ακραία αντιαγροτική νεοφιλελεύθερη πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Αλήθεια τι έχουν να πουν μετά την απόλυτη αυτή καταστροφή όλες αυτές οι πολιτικές δυνάμεις που υπερηφανευόταν για την εφαρμογή των μνημονιακών  πολιτικών και φώναζαν “Βάστα Σόιμπλε ”, αλλά και αυτοί που έκαναν το «ΟΧΙ στα μνημόνια», «Ναι στο 3ο Μνημόνιο»;

Η μείωση του πρωτογενούς τομέα είναι προφανές, ότι μετατρέπει τη χώρα μας, σε χώρα χωρίς στοιχειώδη επάρκεια στα διατροφικά προϊόντα και την καθιστά, χώρα εισαγωγών ακόμη και στη διατροφή της. Μια χώρα όμως στην οποία μειώνεται η παραγωγική της βάση δεν έχει μέλλον. Εκτός και εάν γίνει, μια μεγάλη Ανατροπή των ασκούμενων πολιτικών. Εάν υλοποιηθεί μια σοβαρή παραγωγική ανασυγκρότηση, εάν η χώρα αποκτήσει εθνική πολιτική για τον Αγροτικό τομέα με στόχο την διατροφική επάρκεια της χώρας και την εύκολη πρόσβαση της κοινωνίας σε ποιοτικά, ασφαλή και φθηνά είδη διατροφής.

Πώς καταστρέψαμε την πρωτογενή μας παραγωγή και πώς θα αναστήσουμε το ελληνικό brand name

Του Δημήτρη Κουρέτα*

Το 1980 το ποσοστό της πρωτογενούς παραγωγής στο ΑΕΠ ήταν 25% και της μεταποίησης 15%. Το 1983 τα ποσοστά έγιναν 19% και 14% αντίστοιχα. Το 1987, 11% και 15% αντίστοιχα. Εκεί παρέμειναν μέχρι το 2000. Μετά σιγά-σιγά άλλαξαν και σήμερα είναι πρωτογενής 3% και μεταποίηση 6%. Δηλαδή, τη δεκαετία 1981-1990 σημειώθηκε ραγδαία πτώση του ΑΕΠ της γεωργίας με μέσο ετήσιο ρυθμό -7,8%, τάση που αναστράφηκε μερικά την περίοδο 1991-1999, οπότε σημειώθηκε μέση ετήσια αύξηση 2,6%. Συνολικά όμως, για τη 19ετία ‘80-’99, η μέση ετήσια μεταβολή του ΑΕΠ του πρωτογενούς τομέα κινήθηκε στα επίπεδα του -3,0%, καθορίζοντας την πτωτική τάση του τομέα.

Λένε πολλοί σήμερα: E και; Και τι έγινε;

Διαβάστε χαρακτηριστικά από μια ομιλία του υπουργού Γεωργίας Στέφανου Τζουμάκα στο ΙΣΤΑΜΕ το 1998: Έλεγε ο Τζουμάκας: «Φέτος ο προϋπολογισμός είναι 15 τρισεκατομμύρια. Απ' αυτά έχουμε τα δέκα. Τα δέκα θα τα διαθέσουμε ως εξής: τρία τρισεκατομμύρια για χρεολύσια από τα προη­γούμενα δάνεια του κράτους, τρία τρισεκατομμύρια για τόκους των δάνειων αυτών. Έξι, λοιπόν, τρις για χρεολύσια και τόκους, που δανείζονταν οι προηγούμενες κυβερνή­σεις και έδιναν μέσα από το κράτος ενισχύσεις. Τρία τρισεκατομμύρια θα πάνε για μισθούς και για συντάξεις στο Δημόσιο. Και θα μείνει ένα τρισεκατομμύριο για να κάνει πολιτική η κυβέρνηση στην παιδεία, στην εκπαί­δευση, στον πολιτισμό, στα δημόσια έργα, σε όλες τις άλλες δραστηριότητες, στην άμυνα. Σε ό,τι άλλο διαμορφώνεται στο ελληνικό κράτος. Και επειδή δεν μπορούμε με ένα τρισεκατομμύριο να κάνουμε πολιτική, θα δανει­στούμε άλλα πέντε τρισεκατομμύρια σε ομόλογα, σε συνάλλαγμα, για να μπορέσουμε να εκτελέσουμε τον προϋπολογισμό».