Υπόθεση Τριαντόπουλου: Η καταδολίευση μιας δημοκρατικής ιδέας

Του Γιώργου Κοντογιώργη

Η υπαγωγή του πολιτικού προσωπικού στη Δικαιοσύνη αποτέλεσε ουσιώδες μέρος μιας συνολικής πρότασης για τη μεταβολή πολιτείας που είχα επεξεργασθεί από τη δεκαετία του 1980 και αποβλέπει στη μετάβαση από την εκλόγιμη μοναρχία στην έστω κατά προσομοίωση αντιπροσώπευση. Στο πλαίσιο της πρότασης αυτής εμπεριείχετο και η πρακτική κατάργηση των εξεταστικών/ανακριτικών και άλλων επιτροπών που αποβλέπουν στην μη υπαγωγή του πολιτικού προσωπικού στη Δικαιοσύνη.

Σε μεταβατικό στάδιο η πρότασή μου προέκρινε την παραίτηση της Βουλής από τη δικαστική της αρμοδιότητα που παραβιάζει καταφανώς τις ίδιες τις θεμελιώδεις αρχές του Συντάγματος – τη νομική ισότητα όλων των πολιτών ενώπιον της Δικαιοσύνης και τη διάκριση των εξουσιών – και τη διαβίβαση της δικογραφίας κατ’ ευθείαν στη δικαστική αρχή, προκειμένου να ασχοληθεί με την όποια παραβατικότητα των φορέων της πολιτικής.

Πρότεινα δηλαδή όταν ο φάκελος του ανακριτή έφθανε στη Βουλή να παραπέμπεται κατ’ ευθείαν στο αρμόδιο δικαστήριο για την εκδίκαση της υπόθεσης. Κάποιοι υποκρινόμενοι ότι υπεραμύνονται του Συντάγματος της εκλόγιμης μοναρχίας παρακάμπτουν το γεγονός ότι η κομματοκρατία παραβιάζει συλλήβδην όλες στις διατάξεις του.

Από τότε πέρασαν πολλές δεκαετίες, επανέφερα πολλές φορές τη πρόταση δημοσίως, ουδείς όμως εκ των πολιτικών ή των συνταγματολόγων την υιοθέτησε. Και κανείς δεν την εισηγήθηκε κατά τις αλλεπάλληλες αναθεωρήσεις του Συντάγματος. Μάλιστα όσο η διαφθορά και η διαπλοκή γιγαντώνονταν στη διάρκεια της Μεταπολίτευσης, τόσο οι παρακοιμώμενοι της εξουσίας συνταγματολόγοι συνέδραμαν την πολιτική τάξη να θωρακίσει έτι περαιτέρω την ασυλία της.

«Ο κόσμος ζητά μια πατρίδα που θα αποφασίζει μόνη της για τον λαό της»-Γιώργος Μαργαρίτης

Οι φωτιές και ο Άγιος Χαράλαμπος

Του Γεράσιμου Δεληβοριά

Πριν από τριάντα χρόνια, ο καθηγητής Νίκος Μάργαρης έλεγε πως για τις δασικές πυρκαγιές ευθύνεται κυρίως το υπόστρωμα από ξερά χόρτα, κλαδιά και πευκοβελόνες. Με ένα καλό καθάρισμα η πυρκαγιά είναι δύσκολο να επεκταθεί γιατί δεν βρίσκει υλικό εύκολης ανάφλεξης και επομένως μπορεί ευκολότερα και γρηγορότερα να κατασβεσθεί. Έφερνε μάλιστα σαν παράδειγμα την εποχή όπου μεγάλες ομάδες ανθρώπων βιοπορίζονταν από τα δάση, όπως οι ρητινοσυλλέκτες, οι ξυλοκόποι κλπ. Οι άνθρωποι αυτοί, επειδή η ζωή τους εξαρτιόταν από το δάσος, φρόντιζαν να το συντηρούν, αλλά και να το επιβλέπουν, ώστε να αποτρέψουν ή να περιορίσουν την πυρκαγιά όταν εκδηλωνόταν.

 Από τότε που γράφτηκαν αυτά τα σοφά λόγια η κατάσταση άλλαξε ριζικά.  Οι επιστημονικές και τεχνικές βελτιώσεις στον τομέα της οινοποιϊας έβγαλαν σε αχρηστία το ρετσίνι και φυσικά τους ρητινοσυλλέκτες. Η φθηνή σκανδιναβική, αμερικανική και τροπική ξυλεία περιόρισε έως εξαφανίσεως και τους έλληνες υλοτόμους. Έτσι τα δάση βρέθηκαν κάτω από την προστασία του Κράτος.

 Κράτος στην ελλάδα είναι τα κόμματα. Και τα κόμματα σύμφωνα με τον Παναγιώτη Κονδύλη είναι «οργανισμοί με τα  δικά τους αυτοτελή συμφέροντα και με πρωταρχικό τους μέλημα την κατάληψη του κράτους και το μοίρασμα των ανώτερων κρατικών θέσεων στα μάλλον ανυπόμονα στελέχη τους».

Προεκλογικά… στοιχήματα!

Κυριακή κοντή γιορτή. Ούτως ή άλλως, η 26η Ιουνίου, η επόμενη μέρα, θα είναι μια μέρα δύσκολων αποφάσεων για όλους...

 Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου *

Δεδομένου ότι η πρωτιά- και με διαφορά από τον επόμενο- της ΝΔ δεν αμφισβητείται, το ενδιαφέρον των εκλογών της 25ης Ιουνίου στρέφεται στα  ποσοστά των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Δεδομένου επίσης ότι δεν γνωρίζω τα εσώτερα των σχηματισμών που βρίσκονται στα Δεξιά της ΝΔ, αδυνατώ να περιγράψω την τελική “διάταξη” Βελόπουλου- “Νίκης”- Εμφιετζόγλου- και ίσως, “Σπαρτιατών” λόγω Κασιδιάρη.(το αφήνω στα χέρια ειδικότερων που ασχολούνται με αυτόν τον “Χώρο”). ¨Ετσι, Θα περιοριστώ σε αυτά που θεωρώ ότι γνωρίζω καλύτερα. Θα περιγράψω δηλαδή τι συμβαίνει σε αυτό που παλαιότερα λεγόταν “προοδευτικός Χώρος”. (Τον αναφέρω χάριν συντομίας- δεν ισχύει επί της ουσίας- από την στιγμή που ένα μεγάλο κομμάτι της Αριστεράς πέρασε ανοιχτά στον δικαιωματισμό και στον ατομισμό/ατομικές ελευθερίες, υιοθέτησε δηλαδή την ατζέντα της παγκοσμιοποίησης) Παρά το γεγονός ότι αυτός ο “προοδευτικός χώρος” κινείται ενάντια στην αναγκαία για επιβίωση κάθε Χώρας ΕΘΝΙΚΗΣ-ΛΑΪΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ.

Φαίνεται πως υπάρχει ένα ποσοστό ψηφοφόρων αριστερών και κεντροαριστερών σημαντικό-, πάνω από πέντε μονάδες-, και το οποίο μοιράζεται ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ, το ΚΚΕ, την Πλεύση Ελευθερίας και το ΜΕΡΑ25 του Βαρουφάκη. Το πώς τελικά θα κατανεμηθεί μεταξύ τους θα ορίσει και τα ποσοστά που θα λάβουν -αλλά και το αν θα μπει στη Βουλή κάποιος από την “Πλεύση Ελευθερίας” της Ζωής Κωνσταντοπούλου ή του “Μέρα 25” του Γιάνη Βαρουφάκη. Αν τη μερίδα του λέοντος την πάρει ο Τσίπρας τότε μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να κινηθεί ανοδικά κι΄από το 20% να βρεθεί στο 22%. Ανοδικά ενδέχεται να κινηθεί και το ΠΑΣΟΚ- ΚΙΝΑΛ- με μικρή βελτίωση πάντως, μικραίνοντας έτσι την απόσταση που το χωρίζει από το σημερινό κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ κινηθεί οριακά προς τα πάνω, η «επόμενη μέρα» θα έχει μικρότερες αναταράξεις για τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα προσωπικά, ποιό “διαχειρήσιμη”μετά την εκλογική συντριβή της 21ης Μαίου. Στο προαναφερθέν ποσοστό των ψηφοφόρων της “προοδευτικής Παράταξης”, στους ψηφοφόρους της Κεντροαριστεράς, απευθύνεται ο ΣΥΡΙΖΑ όταν δηλώνει ότι «πρέπει να ενισχύσουν τον ΣΥΡΙΖΑ και όχι τα μικρότερα κόμματα επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το μοναδικό, εναλλακτικό στη ΝΔ, κόμμα εξουσίας».

Athens Pride 2023! Μία κυβέρνηση "εθνικής ενότητας & ομοψυχίας" είναι εφικτή!

Σχολιάζει ο Νίκος Κλειτσίκας

Athens Pride 2023! Το γενικό πρόσταγμα είχε ο Πρωθυπουργός Τζώρτζ Τσούνης..

Athens Pride 2023: «Γονείς άνευ όρων»!

Athens Pride 2023: Το "Φεστιβάλ Υπερηφάνειας" στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία και φέτος! Πέρασε σημαντικά μηνύματα σ' όλο τον ελληνικό λαό για μια νέα Ελλάδα! Το σημαντικότερο όλων είναι πως το Athens Pride 2023 σηματοδότησε την ΕΝΟΤΗΤΑ του ελληνικού πολιτικού συστήματος!

Τα ελληνικά πολιτικά κόμματα μπόρεσαν να βρουν μια "κοινή γλώσσα", που δίνει ελπίδες για μια ενιαία ενωτική κυβέρνηση, μιας κι εκτός από τα δικαιώματα τρανσεξουαλισμού, τους ενώνουν: τα θεϊκά πειραματικά €μVolia, η αντιμετώπιση του Ρωσικού ιμπεριαλισμού, ο κίνδυνος της κλιματικής αλλαγής, η πράσινη ανάπτυξη, η Ευρωπαϊκή Ένωση, το ΝΑΤΟ και φυσικά η "πατρίδα της ελευθερίας" ΗΠΑ!

Η "Ελλάδα της Νέας Εποχής" ελπίδα για τα παιδιά μας!

Εκλογές 2023: Τα κόμματα και οι συνασπισμοί που δήλωσαν συμμετοχή

Τριάντα οχτώ κόμματα, δέκα συνασπισμοί κομμάτων και δύο μεμονωμένοι υποψήφιοι υπέβαλαν φακέλους για τις επικείμενες βουλευτικές εκλογές της 21ης Μαΐου.

Μεταξύ των κομμάτων περιλαμβάνονται αυτά του Ηλία Κασιδιάρη «Έλληνες», στο οποίο φέρεται να έχει τα «ηνία» ο Δημήτρης Χατζηλιάδης, απόστρατος ταξίαρχος και πρώην καθηγητής της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων και το «ΕΑΝ» του πρώην Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αναστάσιου (Τάσου) Κανελλόπουλου.

Αξίζει να σημειωθεί πως το Α1 Ποινικό Τμήμα του Αρείου Πάγου θα προχωρήσει στην ανακήρυξη των κομμάτων και των συνδυασμών κομμάτων το βράδυ της ερχόμενης Τρίτης, 2 Μαΐου 2023.

Οι αρεοπαγίτες θα ανακοινώσουν ποια κόμματα και συνασπισμοί κομμάτων, κ.λπ. από τα 50 που έχουν καταθέσει συμμετοχή στις εκλογές έχουν τις νόμιμες προϋποθέσεις να συμμετάσχουν και ποια δεν τηρούν το γράμμα του νόμου.

Προεκλογικά διλήμματα, εκβιασμοί, αντιφάσεις και δημοσκοπήσεις

Του Γεράσιμου Δεληβοριά

Το Νοέμβριο του 1974, το δίλημμα – εκβιασμός είχε τεθεί εντελώς ωμά: «Καραμανλής ή τανκς». Το μήνυμα ήταν σαφές. Οι απομένοντες χουντικοί στον στρατό θα ανεχόντουσαν κυβέρνηση Καραμανλή (για ποιόν λόγο άραγε;  Γνώριζαν από τότε για το «στιγμιαίο» αδίκημα τους και για τα «ισόβια» που έμειναν ισόβια μονάχα γι' αυτούς που τα επέλεξαν, ενώ οι υπόλοιποι βγήκαν με «προβλήματα υγείας»;).

 Σε άλλες συνθήκες το σύνθημα θα είχε λειτουργήσει αποτρεπτικά λόγω του αστείου σκεπτικού του. Στην ελληνική κοινωνία του 1974 όμως λειτούργησε πραγματικά υπέρ του Καραμανλή εξασφαλίζοντας του έναν εκλογικό θρίαμβο και παντοδυναμία στην Βουλή.

 Σήμερα αντίθετα, το δίλημμα – εκβιασμός είναι πιο ραφιναρισμένο. «Μηδενίζοντας το σύνολο του πολιτικού κόσμου, οδηγούμαστε σε αυταρχικές λύσεις». Αυταρχικές λύσεις, δηλαδή τανκς. Η ίδια λογική με το 1974. Μόνο που τώρα δεν επικεντρώνεται σε ένα πρόσωπο ή σε ένα κόμμα. Τώρα είναι «το σύνολο του πολιτικού κόσμου» όλα τα κόμματα δηλαδή (τα κόμματα του «συνταγματικού τόξου» φυσικά). Κι αν κάποιος ζητήσει εξηγήσεις, τον παραπέμπουν στις ταραχές του 2011-2012 και την άνοδο των νεοναζιστών.

 Μόνο που ξεχνάνε πως την περίοδο 2010-2012, ολόκληρος ο «πολιτικός κόσμος» έμεινε παράλυτος, ανίκανος να δώσει λύσεις σε προβλήματα που ο ίδιος είχε δημιουργήσει, αδυνατώντας να ελέγξει καταστάσεις, να επιβληθεί, να κυβερνήσει. Οι ταραχές ήταν το αποτέλεσμα αυτής της πανεθνικής κρίσης, της αδυναμίας του «πολιτικού κόσμου» να συνεχίσει να διοικεί με τον παλιό τρόπο και της άρνησης της κοινωνίας να συνεχίσει να διοικείται με τον παλιό τρόπο. Αυτή η κρίση, η πανεθνική, ήταν που φούσκωσε προσωρινά την Χρυσή Αυγή που δεν είχε δείξει ακόμη ολοκληρωτικά το εγκληματικό της πρόσωπο κι όχι ο «μηδενισμός» του πολιτικού κόσμου. Εξ άλλου όπως είπαμε, δεν χρειαζόταν κανένας μηδενισμός. Ο πολιτικός κόσμος είχε χρεοκοπήσει από μόνος του και χρειαστήκανε μερικά χρόνια ακόμη για να ορθοποδήσει ξανά.

"Μέτρον άριστον"

Του Γιώργου Ηλ. Τσιτσιμπή

Χάθηκε το μέτρο! Είναι η οδυνηρή διαπίστωση των εφιαλτικών ημερών που ζει η ανθρωπότητα. Γιατί εφιάλτης δεν είναι μόνο το τώρα αλλά και το από δω και πέρα. Τίποτα πλέον δεν είναι και δεν θα είναι ίδιο. Συνεπώς, καλωσορίσαμε στον νέο κόσμο!

Φυσικά, η 24η Φεβρουαρίου 2022, δεν είναι η γενέθλια ημερομηνία, αφού έχουν υπάρξει ανάλογα ή παρόμοια γεγονότα και στο παρελθόν. Είναι όμως μια ημερομηνία ορόσημο, αφού οι συσσωρευμένες τραυματικές εμπειρίες του παρελθόντος αντί να αποτρέψουν το κακό, του επιτρέψανε να καρποφορήσει ή μάλλον να κακοφορμίσει.

Τα διεθνή

Δεν θα πάρουμε θέση υπέρ του ενός ή του άλλου μια και, κατά την γνώμη μας, ακόμα και όποιο δίκιο είχαν οι μεν, το χάσανε με την εισβολή. Εν αντιθέσει με την κυβέρνησή μας που στέλνοντας όπλα στην Ουκρανία, μάλλον δεν έδειξε και την πιο σώφρονα «ευαισθησία».

Το μείζον είναι ότι η δύναμη επιβάλλει Δίκαιο! Είναι γνωστό από την Αθηναϊκή συμμαχία ακόμα. Το είδαμε στην Κύπρο, στο Ιράκ, στη Γιουγκοσλαβία, για να αναφέρουμε τα πιο εμβληματικά γεγονότα στα οποία η ισχύς της μιας πλευράς επέβαλε τα τετελεσμένα. Κι όμως επίσημα δεν αναφέρεται τίποτα! Έφτασε η Τουρκία να καταγγέλλει την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, όταν η ίδια χρεώνεται και την εισβολή και την μακροχρόνια κατοχή της Κύπρου. Το Διεθνές Δίκαιο κατάντησε μια στερεοτυπική αυταπάτη. Δεν βλέπουν ότι ακόμα κι αυτοί που το επικαλούνται δεν το σέβονται; Η αμετροέπεια έδωσε την θέση της στην αμετροέργεια. Τα ανεξέλεγκτα λόγια γίνανε ανεξέλεγκτα έργα, γι’ αυτό και ο αναθεωρητισμός είναι καταδικαστέος απ’ όπου κι αν προέρχεται.

Το παράδοξο της “άμεσης εκλογής” αρχηγού κόμματος από το λαό κι όχι από το κόμμα του... κατασκευάστηκε στα “εργαστήρια” πέραν του Ατλαντικού!

Του Νίκου Κλειτσίκα

«Δεν είναι απαραίτητο να είμαστε πολλοί.
Τριάντα χιλιάδες μέλη του Ρωσικού ΚΚ ήταν... αρκετά για να οδηγήσουν την επανάσταση στη νίκη, επειδή αυτό το κόμμα ήταν ομοιογενές, ήξερε τι ήθελε»
Αντόνιο Γκράμσι, 27 Νοέμβρη 1920, εφημερίδα "L'Avanti"

Όταν ο Τζων Ντιούι, ίσως ο σημαντικότερος προοδευτικός διανοούμενος των ΗΠΑ, υποστήριζε το 1927 ότι «οι ασθένειες της δημοκρατίας μπορούν να θεραπευτούν μόνον με περισσότερη δημοκρατία», θα έμενε έκθαμβος από το πως οι ελίτ, το κεφάλαιο θα εφεύρε την λεγόμενη “άμεση εκλογή από το λαό” αρχηγών πολιτικών κομμάτων και μάλιστα με προοδευτικό, αριστερό παρελθόν και πορεία.
Έχουμε το παράδοξο της “άμεσης εκλογής ηγέτη” ενός πολιτικού κόμματος με δική του ιδεολογία κι οργανωτική δομή από το φάσμα ψηφοφόρων όλων των κομμάτων, αριστερών και δεξιών κι όχι από την οργάνωση του κόμματος, τα μέλη και τα στελέχη που έχουν στρατευτεί ιδεολογικά σ' αυτό το κόμμα.
Έχουμε το παράδοξο, ακόμη και στις συνθήκες αστικής δημοκρατίας, να εκλέγονται οι αρχηγοί κομμάτων με διαφορετικό πρόγραμμα από το ίδιο “εκλογικό” σώμα και να έχουν πλέον θεατρικό ρόλο άσκησης πολιτικής: πρωθυπουργός ενός κόμματος κι αρχηγοί κομμάτων αντιπολίτευσης.
Το παράδοξο με την εκλογή αρχηγού κόμματος από το λαό συνίσταται στη νίκη του κεφαλαίου με σαφή άμεση παρέμβαση στη φύση ενός κόμματος. Δηλαδή, το κόμμα πλανάται και η ασθένεια θεωρείται λανθασμένα ως θεραπεία.

“Μεγάλα πορτοφόλια”, κόμματα και διανοούμενοι στην Ελλάδα της παρακμής

Του Απόστολου Αποστολόπουλου

Όσοι ελπίζουν στις μονομαχίες στη Βουλή για να αρχίσει η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ, να νεκραναστηθεί το ΚΙΝΑΛ-ΠΑΣΟΚ και να επέλθει η πτώση της ΝΔ και του Μητσοτάκη είναι μακριά νυχτωμένοι. Κι όταν ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης φτάνει στο σημείο να δηλώσει με περισσή αυτοπεποίθηση «είμαι ο αυριανός πρωθυπουργός»(!) (το άκουσα άναυδος στην τηλεόραση) είναι βέβαιο ότι η απελπισία έχει φτάσει στο αποκορύφωμά της.

Κάτι που επιβεβαίωσε και τουλάχιστον μια δημοσκόπηση της επόμενης μέρας όπου καταγράφεται, υποτίθεται, πλειοψηφική δυσαρέσκεια, γενικώς, του κοινού για την κυβέρνηση, αλλά ταυτόχρονα οι ερωτώμενοι στηρίζουν με σαφή πλειοψηφία κάθε κυβερνητικό μέτρο. Συνοψίζοντας, αυτοί που πάνε στις κάλπες αδιαφορούν για τις σαχλαμαρίτσες των δημοσκοπήσεων (το αποτέλεσμά τους είναι “ό,τι θέλει ο πελάτης”, είχε πει προ καιρού γνωστός δημοσκόπος, σαρκάζοντας τη δουλειά του).

Ο καθένας κάνει αβαρίες για το ψωμί του αλλά αυτό τελικά καθρεφτίζεται στη γενική εικόνα του δημόσιου βίου και ειδικότερα στη χαμηλή εκτίμηση που έχει ο κόσμος για τα ΜΜΕ (εξαίρεση το ραδιόφωνο) και τους εργαζόμενους σ’ αυτά, πάντα σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις. Όλα τα παραπάνω, όμως, δεν είναι παρά, χαριτωμένες ή άνοστες, λεπτομέρειες ίσα-ίσα για να μην πλήττουμε.

Το Oruc Reis αλωνίζει στην ελληνική υφαλοκρηπίδα...

...κι ο Δένδιας παρακαλεί γονατιστός ένα συμβούλιο εξωτερικών του 4ου Ράιχ για να παρακαλέσει την Τουρκία σε διάλογο!

Δυο τακτικές του Προοδευτικού Κινήματος και η τακτική του Λούμπεν ΣΥΡΙΖΑ

Του Ηλία Παπαναστασίου

 Έχουμε γράψει επανειλημμένα για το είδος της αντιπολίτευσης των Λούμπεν ΣΥΡΙΖΑΙΩΝ. Αντιπολίτευση του Facebook, της επιφάνειας, του κουτσομπολιού και της χυδαίας Λούμπεν μικροαστικής νοοτροπίας.Έχουμε γράψει άπειρες φορές για την ηθική απαξία και τον αμοραλιστικό ξεπεσμό των Λούμπεν ΣΥΡΙΖΑΙΩΝ,
την Μουσολινική και Φασιστική νοοτροπία τους κατηγορώντας όλους τους υπόλοιπους σαν «νεοφιλελεύθερους» και «εθνίκια» αλλά και την απίστευτη πείνα και απληστία που χαρακτηρίζει την ψυχοσύνθεση τους.

Πριν χρόνια, ο Θύμιος Παπανικολάου, σε μια σειρά εξαιρετικών του άρθρων περιέγραψε το δράμα της λεγόμενης αριστερής διανόησης και την ψυχοσύνθεση του μικροαστού, εξαθλιωμένου ψυχολογικά, μηδενιστή ψευτοδιανοούμενου. Αυτού που αποτελεί την επιτομή της «αριστερής» παρακμής και την κορύφωση του ιδεολογικού λουμπενισμού.

Γνωρίζουμε πως αυτά που περιγράφουμε θα συνεχιστούν επαυξημένα, επαναλαμβανόμενα /επιταχυνόμενα και στο μέλλον από τον ΣΥΡΙΖΑ που υποστηρίζει μια χυδαία και ανάξια λόγου «αντιπολίτευση» κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των Λούμπεν στρωμάτων που εκπροσωπεί.

Επίσης γνωρίζουμε πως εκπορεύεται από τα ηγετικά κλιμάκια του Λούμπεν ΣΥΡΙΖΑ και ειδικότερα από τον μαιτρ της Πολιτικής Απάτης, τον Αλέξη Τσίπρα, τον ηγέτη των Λούμπεν, όντας πολιτικός Λούμπεν ο ίδιος. Αντιπολίτευση της κακιάς ώρας που η μόνη φιλοδοξία της συνοψίζεται στο ρητό «Να γίνουμε Χαλίφηδες στην θέση του Χαλίφη». Όχι όμως να καταργήσουμε τον Χαλίφη.

Πολιτικά και κομματικά σκουπίδια σε διαδικασία ανακύκλωσης

Του Περικλή Δανόπουλου 

Ένα από τα πλέον άλυτα μυστήρια για εμένα, είναι τούτο:

Τόσα κόμματα από την αρχή της μεταπολίτευσης υπήρξαν και τα περισσότερα διαλύθηκαν, μαράζωσαν , φυλλορροούν ή απλά υπάρχουν ως πολιτικές τσόντες. 

Εξαίρεση το ΚΚΕ και η ΝΔ. Αν προσπεράσουμε το ΚΚΕ που είναι κόμμα μιας σταθερής ιδεολογίας, είτε συμφωνείς είτε διαφωνείς μαζί του, το να βρίσκεται η ΝΔ σταθερά και μόνιμα στον αφρό, είτε ως κυβέρνηση είτε ως αξιωματική αντιπολίτευση, πρέπει να απασχολεί την επιστήμη της ψυχοπαθολογίας.

Σε μια χώρα όπου πάντα η δεξιά, είχε ισχυρές βάσεις στον λαό, θα ήταν ενδεχομένως αιτιολογημένο το φαινόμενο. Ταυτόχρονα όμως, αυτή η δεξιά, μεγάλωσε στην μεταπολεμική περίοδο, όπου η χώρα πέρασε φτώχεια και ανέχεια και αυτή η επιλογή δεν έμοιαζε δικαιολογημένη.

Τα χρέη των πολιτικών κομμάτων στην Ευρώπη.

Να σε ρωτήσει κανένας ξένος "πόσους έχετε βάλει φυλακή;" και εσύ να λες "τους κάναμε κυβέρνηση, ξανά".

Η "διαχειριστική υποτέλεια" – Μετα-Δεξιά και μετα-Αριστερά

Του Λαοκράτη Βάσση

Η ανάγνωση του πολιτιστικού μας προβλήματος μόνο εύκολη δεν είναι, ιδίως αν σκεφτόμαστε πως η βαθύτερη ρίζα του για το Νεότερο Ελληνισμό βρίσκεται στον οξύτατο αντιθετικό επαμφοτερισμό ανάμεσα σε "Ανατολή" και "Δύση", ο οποίος, υπό τις μεταμορφώσεις του, εξακολουθεί να μας ταλανίζει. Μπορούμε, όμως, να την επιχειρήσουμε αν έχουμε οδηγό, μαζί με το αναχωνεμένο στη ζώσα παράδοσή μας αξιακό διατακτικό τής μεγάλης ακολουθίας των αιώνων του ελληνικού πολιτισμού, τους πνευματικούς νομοθέτες της νεοελληνικής ταυτοτικής μας υπόστασης: απ’ τον Ρήγα, τον Σολωμό και τον Κάλβο ως τον Σικελιανό, τον Σεφέρη, τον Ελύτη και τον Ρίτσο, με ενδιάμεσους τον Μακρυγιάννη, τον Βαλαωρίτη, τον Παλαμά, τον Παπαδιαμάντη, τον Καβάφη και τον Καζαντζάκη.

Έναν οδηγό που δεν θελήσαμε να έχουμε στην αρχή και κατά τη διάρκεια της Μεταπολίτευσης. Τότε μετεωριστήκαμε αμήχανα ανάμεσα στις άτολμες απόπειρες διορθώσεων --υπό την ανατέλλουσα (ως οιονεί νέα εθνική ιδέα) ευρωπαϊκή προοπτική-- της έτσι κι αλλιώς ελλειμματικής εθνικής ιδεολογίας μας και στον προοδευτικοφανή εθνοαποδομητισμό. Βυθιζόμενοι όλο και περισσότερο στη δίνη της πολιτιστικής κρίσης, όπου και οι βαθύτερες ρίζες της χρεοκοπίας μας.

Η μεταπολιτευτική Δεξιά, δέσμια του πολιτικού συντηρητισμού της και των συνδρόμων ενοχής της, δεν μπορούσε να ανοίξει τον πολιτιστικό της ορίζοντα και να ορίσει συντεταγμένες πολιτιστικής στρατηγικής. Συντεταγμένες που να αντιστοιχούν στο πνεύμα της φωτισμένης αστικής διανόησης, του επιπέδου, πολύ ενδεικτικά, ενός Σεφέρη, ενός Ελύτη ή ενός Θεοτοκά.

Τροπολογώντας την κανονικότητα

Του Γεράσιμου Δεληβοριά

Ο Πατριάρχης των Παπανδρέου, γνωστός με το παρατσούκλι «παπατζής» στους Έλληνες της γενιάς του ’40, είχε πει πως «αν θέλεις να μην λύσεις ποτέ ένα πρόβλημα, συστήνεις μια επιτροπή (που θα το διερευνά εις τον αιώνα)».

 Υπάρχει όμως και ένας άλλος τρόπος, που ο Γεώργιος Παπανδρέου δεν ανέφερε ποτέ, γιατί βρίσκεται στον πυρήνα λειτουργίας του κομματικοκρατικού πολιτικού μας συστήματος και δεν είναι άλλος απο την ΤΡΟΠΟΛΟΓΙΑ.

 Εάν η σύσταση μιας επιτροπής είναι ο τρόπος του «στρίβειν δια του αρραβώνος», η ψήφιση μιας τροπολογίας είναι ο τρόπος του «στρίβειν μέσω γάμου». Όμως η κομματοκρατία δεν φοβάται τον γάμο, είναι από την φύση της πολυγαμική και το κυριότερο, ξέρει πως κάθε γάμος (νόμος) που κάνει δεν έχει και τόση σημασία. Οι γάμοι της (νόμοι)  έτσι κι αλλιώς είναι εικονικοί, δεν πρόκειται να τηρηθούν. Κι όταν θα έχουν πέσει σε αχρηστία, μια καινούργια τροπολογία θα  δώσει παράταση ζωής στο φαύλο κομματικοκρατικό καθεστώς.

Σκάνδαλο πολυϊδιοκτησίας...

Όταν οι διανοητές γίνονται έρμαια των κομμάτων και των ηγεμόνων

Του Νικολάου Π. Παππά, πολιτικού επιστήμονος

Πρόσφατα βρέθηκα σε μια παρουσίαση βιβλίου για το έργο του κοινωνιολόγου Νίκου Πουλαντζά, ένα βιβλίο στο οποίο έχουν απομαγνητοφωνηθεί μαθήματα του μεγάλου Έλληνα στοχαστή στην τότε Πάντειο σχολή. Ακούγοντας τον καθηγητή Γιώργο Κοντογιώργη, ο οποίος είχε στην κατοχή του το σχετικό ηχητικό υλικό, και τον Σωτήρη Αμάραντο, ο οποίος έκανε την απομαγνητοφώνηση των παραδόσεων, καταλαβαίνει κανείς ότι τα κομματικά όργανα (ποιου κόμματος δεν χρειάζεται να πούμε) τα οποία εκμεταλλεύονται σήμερα το όνομά του έχουν αλλοιώσει την ουσία των λεγομένων του και έχουν κρατήσει τον Νίκο Πουλαντζά που τους… συμφέρει, χωρίς αναφορές στην κριτική του στον μαρξισμό και την ελληνική αριστερά.

Ο Πουλαντζάς δεν είναι η μόνη τέτοια περίπτωση. Πολλοί Έλληνες στοχαστές έχουν πέσει θύματα εκμετάλλευσης από τα ελλαδικά κόμματα (και σίγουρα δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο) κατά καιρούς, με ένα άλλο παράδειγμα που μπορεί κανείς να σκεφτεί να είναι ο Ίων Δραγούμης, αυτή τη φορά από την άλλη πλευρά του ιδεολογικού φάσματος.

Συνταγματική Αναθεώρηση - Η απουσία μιας ιθαγενούς πολιτικής θεωρίας

Του Βασίλη Ασημακόπουλου

«Το ξάπλωμα και η επικράτηση της Ορθοδοξίας στις χώρες και τους λαούς της Ανατολικής και Νοτιοανατολικής Ευρώπης, καθώς και τη Μικρασία και τη Μέση Ανατολή ανταποκρίνεται ιστορικά στην αντίδραση που προκαλούσαν οι τάσεις για πνευματική, πολιτική και οικονομική επέκταση και επιβολή του Δυτικού Ρωμαϊκού Κράτους και του καθολικισμού-παπισμού. Η Ορθόδοξη Ανατολική Εκκλησία και η χριστιανική θρησκεία γενικότερα, όπως την εκφράζει η Εκκλησία αυτή, παίξαν όχι μόνο στη Ρωσία μα και στα Βαλκάνια προοδευτικό ρόλο, τόσο σαν παράγοντας που διευκόλυνε και επετάχυνε την εθνική διαμόρφωση, συσπείρωση και ανάπτυξη, παρέχοντάς της ενιαία ιδεολογικά πλαίσια, όσο σα στοιχείο που στα χρόνια του εξανδραποδισμού και της σκλαβιάς κάτω απ’ την οθωμανική τυραννία συνέτεινε σημαντικά και ουσιαστικά στον εθνικοαπελευθερωτικό τότε αγώνα...» Νίκος Ζαχαριάδης, Η Ορθοδοξία, Ριζοσπάστης, 9-9-1945

Η Συνταγματική Αναθεώρηση, είναι μια διαδικασία στην οποία εγγράφεται η συγκυρία/παρόν, η διαχρονία/παρελθόν και η πρόβλεψη/μέλλον. Τα κόμματα που αναλαμβάνουν την πρωτοβουλία και σε κάθε περίπτωση συμμετέχουν στη διαδικασία συνταγματικής αναθεώρησης κρίνονται στη βάση συγκεκριμένων χαρακτηριστικών: Των προτάσεων που κάνουν, των ιεραρχήσεών τους, του πως αντιλαμβάνονται τη χώρα, την ιστορία της, τα προβλήματα της, τις κύριες και δευτερεύουσες αντιθέσεις. Επίσης, σε αυτά προστίθενται η ιδεολογικο-πολιτική οπτική τους, αλλά και τα κοινωνικά συμφέροντα που εκπροσωπούν.

Βασίλειο διαπλοκής με τις ευλογίες της Εκκλησίας η Κύπρος

Του Κώστα Βενιζέλου

Τι έμεινε να ξεζουμίσουν από αυτή τη χώρα, από αυτό το κράτος; Τα παίρνουν όλα και φεύγουν και οι εντός και οι εκτός. Υπάρχει μια καθεστηκυία τάξη, πολιτική, οικονομική που δεν ενδιαφέρεται ούτε για την εικόνα της χώρας, ούτε και για την απαξίωση των πολιτών. Ενδιαφέρεται για το ταμείο της. Η Κύπρος δεν είναι η μόνη χώρα της Ευρώπης,η οποία έχει υιοθετήσει πρόγραμμα παραχώρησης υπηκοοτήτων σε πολίτες τρίτων χωρών.

Έχει ακουστεί για άλλη χώρα οτιδήποτε δυσφημιστικό; Για την Κύπρο ακούγονται πολλά γιατί γίνονται πολλά. Και ας μην αρχίσουν οι θεωρίες της συνωμοσίας ότι «μας κυνηγούν οι εχθροί», γιατί σχεδόν όλοι στην κοινωνία γνωρίζουν τις πραγματικότητες.Όλοι, λίγο-πολύ, είτε ξέρουν είτε υποψιάζονται το πάρτι που γινόταν.

Και θα συνεχιστεί από άλλες… επάλξεις ένα άλλο πάρτι, όταν στείλουν τα αζήτητα το πρόγραμμα των διαβατηρίων. Θα στηθεί μια άλλη βιομηχανία με τους ίδιους "βιομηχάνους". Η κουλτούρα μιας μερίδας προνομιούχων είναι η ίδια για όλα τα ζητήματα, επειδή απλά στηρίζονται στην ίδια λογική και προσέγγιση. Και στα οικονομικά, όπου παρατεταμένο είναι το πάρτι της λεηλασίας και της αρπαγής.