Ο Χριστοδουλίδης κέρδισε τα δυο μεγάλα κόμματα – Όσμωση ΔΗΣΥ-ΑΚΕΛ

Του Κώστα Βενιζέλου

Η νίκη του Νίκου Χριστοδουλίδη στις προεδρικές εκλογές, διαμορφώνει ένα νέο σκηνικό στην Κύπρο. Στην εκλογική αναμέτρηση ο Νίκος Χριστοδουλίδης κατάφερε να κερδίσει και τα δυο μεγάλα κόμματα, ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ. Έθεσε εκτός δεύτερου γύρου τον υποψήφιο του ΔΗΣΥ και κέρδισε αυτόν του ΑΚΕΛ, στην τελική αναμέτρηση. Η δυναμική της υποψηφιότητας Χριστοδουλίδη διατηρήθηκε μέχρι τέλους και έδειξε πως η κοινωνία έχει “δραπετεύσει” από τα κομματικά στεγανά και επιλέγει με άλλα κριτήρια.

Όταν ένας υποψήφιος, που ξεκινά αρχικά μια μοναχική πορεία (στη συνέχεια στηρίχθηκε από κόμματα), έχει να αντιμετωπίσει δυο πανίσχυρους μηχανισμούς και καταφέρνει να κερδίσει τις εκλογές, τότε σαφώς και η αξιολόγηση του αποτελέσματος θα πρέπει να γίνει με βάση αυτά νέα δεδομένα. Η ανάγνωση του αποτελέσματος, δείχνει πως η νίκη Χριστοδουλίδη θα επιφέρει διαφοροποιήσεις στο πολιτικό σκηνικό, ενώ την ίδια ώρα ανεβάζει τον πήχη για τον ίδιο, καθώς οι προσδοκίες των πολιτών είναι μεγάλες.

Τι σημαίνει, λοιπόν, το χθεσινό αποτέλεσμα σε σχέση με την επόμενη ημέρα των πολιτικών δυνάμεων, αλλά και του τόπου; Πρώτον, μεταξύ πρώτου και δευτέρου γύρου των προεδρικών εκλογών, προκύπτουν μια σειρά από γεγονότα, που χρήζουν ανάλυσης. Στελέχη του Δημοκρατικού Συναγερμού, παρουσιάσθηκαν να στηρίζουν εμπράκτως τον Ανδρέα Μαυρογιάννη. Αυτό παραπέμπει σε μια λογική της ανάγκης διατήρησης των δυο μεγάλων πόλων, μέσα από υπόγειες συνεννοήσεις.

Κυπριακές εκλογές: Ο πρώτος, ο θριαμβευτής και ο ηττημένος

Μια πρώτη πιο αναλυτική ανάγνωση αποτελεσμάτων – Τα σενάρια για την 2η Κυριακή

Μπορεί ο Νίκος Χριστοδουλίδης να πήρε την πρωτιά του α’ γύρου, ωστόσο η έκπληξη των εκλογών είναι η πρόκριση του Ανδρέα Μαυρογιάννη με τον τρόπο που επιτεύχθηκε. Όμως όπως φαίνεται για τον κ. Μαυρογιάννη η επόμενη μέρα και η προσπάθεια επικράτησης έναντι του Νίκου Χριστοδουλίδη την 2η Κυριακή, μπορεί να αποδειχθεί ακόμα πιο δύσκολη απ' ότι η μάχη που έδωσε για να περάσει στον β' γύρο. Μεγάλος χαμένος της πρώτης Κυριακής είναι ο Αβέρωφ Νεοφύτου ο οποίος καλείται να διαχειριστεί μια ιστορική ήττα για το κόμμα της κεντροδεξιάς.

Η επόμενη μέρα για τον Χριστοδουλίδη

Για τον Νίκο Χριστοδουλίδη, ο πρώτος και κύριος στόχος που ήταν η πρόκριση στον β’ γύρο από την 1η θέση, έχει επιτευχθεί. Ωστόσο αν η διαφορά από τον δεύτερο ήταν μεγαλύτερη, η δυναμική και η «σιγουριά» με την οποία θα πήγαινε στην 2η Κυριακή θα ήταν σαφώς μεγαλύτερη.

Αυτό στο οποίο φαίνεται πως έχει ήδη το επιτελείο Χριστοδουλίδη βάλει ως κορυφαίο στόχο ενόψει της β’ Κυριακής, είναι να κερδίσει την στήριξη του συνόλου των δυνάμεων που για ιστορικούς, πολιτικούς και ιδεολογικούς λόγους δύσκολα μπορεί να συγκυβερνήσουν με το ΑΚΕΛ. Και σαφώς στην προσπάθεια αυτή, η στήριξη του ΔΗΣΥ σε επίπεδο ηγεσίας αλλά κυρίως σε επίπεδο ψηφοφόρων, είναι προτεραιότητα.

Με το βλέμμα στις Προεδρικές Εκλογές: Ό,τι καλύτερο για την Κύπρο και το ελληνικό έθνος!

Του Πέτρου Ι. Μηλιαράκη*

Όποιος ισχυρισθεί ότι οι Βουλευτικές ή Προεδρικές Εκλογές της Κυπριακής Δημοκρατίας, ειδικώς για την Ελλάδα, δεν αφορούν ζήτημα ιδιαιτέρου ενδιαφέροντος, ευρίσκεται εκτός πραγματικότητας.

Ασφαλώς ουδείς μπορεί να επέμβει στα «εσωτερικά» της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ωστόσο, όπως προαναφέρθηκε, ιδιαιτέρως για την Ελλάδα το ζήτημα των πολιτικών εξελίξεων στην Κύπρο είναι πάντοτε κρίσιμο.

Οι Προεδρικές εκλογές της περασμένης Κυριακής ανέδειξαν (δυστυχώς) ένα «μεγάλο νικητή»: την ΑΠΟΧΗ! Μεγάλη μερίδα του εκλογικού σώματος αποφάσισε να μην προσέλθει στις κάλπες. Η μη προσέλευση αυτή οφείλεται στην απογοήτευση του εκλογικού σώματος για τα όσα λαμβάνουν  χώρα στην εσωτερική πολιτική ζωή καθώς και στη διαχείριση των κρίσιμων εθνικών θεμάτων. Ωστόσο, πρέπει πάντοτε να επισημειώνεται ότι η αποχή των πολιτών ειδικώς σε κρίσιμες εκλογικές αναμετρήσεις, αφορά εξέλιξη εξαιρετικώς επικίνδυνη για όσους πιστεύουν και αγωνίζονται για την επικράτηση της δημοκρατικής αρχής και της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας ως του μόνου υγιούς πολιτεύματος στο σύγχρονο πολιτισμό.

Αναστασιάδης και Μαλάς επιμένουν σε αδιέξοδη πολιτική στο Κυπριακό: Μόνο διζωνική θέλουν!

Του Μιχάλη Ιγνατίου

Ευρισκόμενος στο «Νησί των Αγίων», την Κύπρο, υπέκυψα στον πειρασμό και παρακολούθησα και την περίφημη τηλεμαχία μεταξύ των υποψηφίων Προέδρων της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά και τις αντιπαραθέσεις εκπροσώπων τους σε τηλεοπτικά πάνελ και ραδιοφωνικές εκπομπές.
Η αλήθεια είναι ότι εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, οι υποψήφιοι και οι εκπρόσωποί τους φέρθηκαν …ευρωπαϊκά, με σεβασμό για τον αντίπαλο. Και αυτό πρέπει να ειπωθεί.

• Σε αυτά τα πολλά που άκουσα, μου έκανε εντύπωση η επιμονή των εκπροσώπων των δύο συστημικών κομμάτων, του ΔΗΣΥ και του ΑΚΕΛ, στην αποτυχημένη συνταγή της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας. Είναι όντως τραγικοί όταν υποστηρίζουν αυτό το αναχρονιστικό σύστημα, που στην ουσία είναι μία κρυφή συνομοσπονδία, ένα μοντέλο διευθέτησης που απέτυχε οικτρά όπου δοκιμάστηκε.

Αυτό είναι το πρώτο γεγονός που με εντυπωσίασε αρνητικά, σε σημείο που αναρωτήθηκα που ζουν αυτοί οι άνθρωποι; Δεν διαβάζουν; Δεν ακούνε; Δεν βλέπουν; Προφανώς η απάντηση και στα τρία ερωτήματα είναι αρνητική.

• Το δεύτερο γεγονός είναι αυτή η βεβαιότητα τους, ως να είναι εκπρόσωποι υπερδυνάμεων, ότι έχουν τον τρόπο να πείσουν την Τουρκία και τον ισλαμιστή ηγέτη της, Ταγίπ Ερντογάν να επιλύσουν το Κυπριακό επειδή η λύση είναι προς όφελος της Τουρκίας.

Θέλετε να κλαιν τα μωρά σας; Ψηφίστε ΔΗΣΑΚΕΛ

ΤΟ ΑΔΕΙΟ ΜΑΣ ΠΡΟΣΩΠΟ Η ΚΥΠΡΟΣ ΤΟ ΠΛΗΡΩΝΕΙ

Της Σύνταξης

Τα όνειρά σου μην τα λες
γιατί μια μέρα κρύα
μπορεί και οι φροϋδιστές
να ’ρθουν στην εξουσία.

Οι εκλογές δεν είναι αναγκαίες πια. Έχουν παρέλθει εκείνες οι μέρες που μιλούσαν για γιορτή της δημοκρατίας και άλλες καλλωπιστικές φράσεις και έχουν έρθει οι μέρες της μετριότητας και του υποβιβασμού της αξιοπρέπειας και των ηθών. Ο ένας τρώει τον άλλον χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα και χωρίς οποιοδήποτε επίπεδο πολιτικής αντιπαράθεσης.

Οι εκλογές δεν είναι απαραίτητες. Παρ’ όλα αυτά, η ΕΝΩΣΙΣ ψηφίζει. Δεν μπορεί, καλώς ή κακώς, να κρατηθεί μακριά από αυτό το πανηγύρι και θα αναγκαστεί να ψηφίσει εναντίον του ΔΗΣΑΚΕΛ. Αναγνωρίζουμε, λοιπόν, το γεγονός ότι ο Αναστασιάδης δεν πρέπει να επανεκλεγεί. Αν συμβεί αυτό, τότε στο Κυπριακό δεν θα μας σώσει ούτε η Τουρκία ούτε ο Ακιντζί ούτε κανένα Μπαρμπαρός. Άλλωστε, ο Αναστασιάδης απέδειξε πριν δεκατρία χρόνια πως δεν λαμβάνει υπ’ όψιν καμιάν αδιαλλαξία.

Μνημονιακή Συμπαράταξη: ΠΑΣΟΚ όλου του κόσμου ενωθείτε

Στους έξι έφτασαν μέχρι στιγμής οι υποψήφιοι για τη θέση του επικεφαλής της Μνημονιακής Συμπαράταξης

Πέσ’ το «ΠΑΣΟΚ» ρε παιδί μου να καταλαβαίνει κι ο κόσμος

Του Γιώργου Παπαδόπουλου-Τετράδη

Με έξι υποψήφιους αρχηγούς μέχρι στιγμής, που δεν ξέρουν ακόμα σε τι ακριβώς θα αρχηγεύουν, τα διαλυμένα κομμάτια του ΠΑΣΟΚ και κάποια υπολείμματα της Δημοκρατικής Αριστεράς ξεκινούν να συστήσουν «φορέα της Κεντροαριστεράς», στήνοντας σκηνικό αποτυχίας. Αγνοούν ότι ο λαός έχει ανάγκη από ξεκάθαρες παρουσίες και καθαρές λύσεις. Όχι από θολούρα.

Μερικά πράγματα θα επισημάνω:

Πρώτον, η αναγγελία εκλογής αρχηγού και η προθυμία υποψηφίων για τη θέση χωρίς προηγουμένως να έχει ξεκαθαριστεί αν ο εκλεγμένος θα αρχηγεύει σε ενιαίο κόμμα, συνασπισμό κομμάτων ή ομάδων μαρτυράει επιπολαιότητα και αρπακόλα εκ μέρους και των υποκινητών του εγχειρήματος και των υποψήφιων. Αυτό ούτε ωφελεί το λαό ούτε και τον προσελκύει.

Δεύτερον, Σχεδόν όλοι οι συμμετέχοντες στο εγχείρημα προέρχονται από το ίδιο κόμμα, το ΠΑΣΟΚ. Είτε του Ανδρέα, είτε του Σημίτη, είτε του Γιώργου. Η επιμονή τους να θέλουν να αρνούνται τη μήτρα τους και να επιμένουν ο καθένας στα προσωπικά του βήματα μαρτυράει και μια άρνηση να συμμετάσχουν σ ένα εγχείρημα που θα ωφελεί το λαό, βάζοντας τον εαυτό τους στη δεύτερη μοίρα υπηρέτη ενός κοινού στόχου. Δεν είναι αυτό που έχει ανάγκη ο λαός και θα το δείξει κι όλας.

Στα προτεκτοράτα υπάρχουν μόνο αδιέξοδα

Συνέδριο ΔΗΣΥ

Ανάρτηση από: Γκόρτσος

Ο Ακιντζί μίλησε με τα επιχειρήματα ΑΚΕΛ-ΔΗΣΥ

Του Κωστάκη Αντωνίου

Όταν έχουμε τέτοιους ηγέτες, τι να τους κάμουμε τους εχθρούς;

 

Eίναι τραγικό, αλλά αποτελεί  πραγματικότητα: Ο Μουσταφά Ακιντζί στήριξε όλα τα επιχειρήματά του για την ανάγκη συνέχισης των τουρκικών εγγυήσεων, στις ιστορικές ανακρίβειες και στις αντικυπριακές θέσεις  ΔΗΣΥ-ΑΚΕΛ.

Συγκεκριμένα, στην ομιλία του στην εναρκτήρια συνάντηση της πενταμερούς, ο κατοχικός ηγέτης  ανέφερε ότι οι ανησυχίες των Τουρκοκυπρίων πηγάζουν:

1. Από τα όσα υπέστησαν οι Τουρκοκύπριοι από τους Ελληνοκυπρίους, την περίοδο 1963-1974.

2. Από τις επιθέσεις που υφίστανται οι Τουρκοκύπριοι στις επισκέψεις τους στον "νότο".

3. Από την απόφαση της Βουλής για το ενωτικό δημοψήφισμα.

“Πυρ ομαδόν” από τον ενδιάμεσο χώρο εναντίον Αναστασιάδη: Στηρίζει ο ΔΗΣΥ, …χαίρεται το ΑΚΕΛ

Ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης και ο κατοχικός ηγέτης Μουσταφά Ακιντζί παρακάθισαν σε δείπνο εργασίας με τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες την Κυριακή 4 Ιουνίου στη Νέα Υόρκη. Φωτογραφία ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΝΑΓΟΣ

Βολές εναντίον του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκου Αναστασιάδη εξαπέλυσαν το ΔΗΚΟ, η ΕΔΕΚ, η Αλληλεγγύη και Οικολόγοι. Μιλούν για «ήττα, αποτυχία και υπαναχώρηση». 

Το ΔΗΚΟ κατηγορεί τον Πρόεδρο Αναστασιάδη ότι «συμμορφώθηκε πλήρως με τους όρους και τις αξιώσεις της τουρκικής πλευράς και εγκατέλειψε όλες τις προϋποθέσεις, που ο ίδιος έθεσε για σύγκληση νέας διάσκεψης στη Γενεύη». 

Επίσης, τον κατηγορεί ότι εκχώρησε στον Έσπεν ‘Αιντε την εξουσία να ετοιμάσει το έγγραφο για την πτυχή της ασφάλειας, καταργώντας την Κυπριακής ιδιοκτησίας διαδικασία. 

Το ΔΗΚΟ υποστηρίζει επίσης ότι ο Πρόεδρος δεσμεύει την Ελληνοκυπριακή πλευρά και την Ελλάδα, αποδεχόμενος ότι το έγγραφο που θα ετοιμάσει ο ‘Αιντε για την ασφάλεια θα καθοδηγήσει τη συζήτηση. 

Η ΕΔΕΚ κατηγορεί τον Πρόεδρο Αναστασιάδη ότι έχει αναιρέσει σχεδόν το σύνολο των προϋποθέσεων που έθεσε για τη σύγκληση νέας διάσκεψης στη Γενεύη.

Ο τρίτος δρόμος του «ενδιάμεσου χώρου»

Της Σύνταξης

ΑΝ ο «ενδιάμεσος χώρος» ήταν η πανάκεια ή η λύτρωση για τον κυπριακό Ελληνισμό, αυτό θα ήταν ήδη αντιληπτό και δεν θα μαραζώναμε για την κατάντια της πολιτείας μας. Αυτά όμως έχει η ζωή. Πέντε πουλάκια κάθονταν σε δύο, μάλλον, άξονες.

Πρώτον, ο «ενδιάμεσος χώρος» είναι ανίκανος να φέρει την ολοκληρωτική αλλαγή. Και τούτο όχι μόνο γιατί διατηρεί ισχυρούς δεσμούς με το παλιό και όλα εκείνα που πρέπει να διαγραφούν, αλλά γιατί δεν νιώθει ούτε τη λαϊκή απειλή ούτε την ανάγκη για την απαιτούμενη «αναθεώρηση» ή την κάποια τέλος πάντων «επανάσταση».

Δεύτερον, είναι επάναγκες να καταλάβει η κοινωνία (εμείς δηλαδή) πως εκτός από το ότι «η ελευθερία είναι υπευθυνότητα», κανένας άνθρωπος δεν σώθηκε παρακολουθώντας τις εξελίξεις μακρόθεν. Γιατί αφενός η απαξίωση της πολιτικής δεν ζημιώνει μόνο τους «πολιτικούς» και αφετέρου η τηλεόραση και το διαδίκτυο δεν αρκούν ούτως ώστε να έρθει η απαιτούμενη ανατροπή.

Άντρος - Αναστασιάδης και η παλαιόθεν συνταγή

Του Λάζαρο Μαύρου

ΧΘΕΣ ΣΕ δύο εφημερίδες, στον «Φιλελεύθερο» και στην «Αλήθεια» δημοσιεύτηκαν δύο συνεντεύξεις του Γ.Γρ. του ΑΚΕΛ κ. Άντρου Κυπριανού, στους δημοσιογράφους Α. Πιμπίσιη και Γ. Χρυσάνθου αντιστοίχως. Ίσως να είναι, αν δεν διέλαθε της μνήμης, οι πιο… φιλο-Αναστασιαδικές συνεντεύξεις που δόθηκαν ποτέ από εν ενεργεία ηγέτη του ΑΚΕΛ. Λόγω σύμπλευσης τής επί του Κυπριακού πολιτικής τους, ο κ. Άντρος εξήγησε ότι «αυτός είναι ο πραγματικός πατριωτισμός». Καυχώμενος ότι στην ηγεσία του ΑΚΕΛ σκέφτονται «τις επόμενες γενιές και όχι τις εκλογές»…

ΣΕ ΑΜΦΟΤΕΡΕΣ τις συνεντεύξεις του ο Γ.Γρ. επιμένει στον παλαιόθεν δοκιμασθέντα, κατ’ επανάληψιν ατυχήσαντα, ευσεβοποθισμό:

- ΟΤΙ στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων αναμένει από την Τουρκία (και την ηγεσία των Τ/κ) να εγκαταλείψει τις θέσεις που διατυπώνει δημοσίως για το Κυπριακό: «Δεν πρέπει ποτέ να κρίνουμε τα δεδομένα με βάση τις δημόσιες δηλώσεις […] στο τραπέζι θα φανούν οι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ προθέσεις της τουρκικής πλευράς», είπε.

- ΠΙΣΤΕΥΕΙ επίσης ότι: (α) «Οι πάντες» στο ΣΑ του ΟΗΕ και στην ΕΕ «θα θεωρήσουν ότι αυτές οι απαιτήσεις της Τουρκίας [στο θέμα «ασφάλεια»] είναι απαράδεκτες και δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτές. (β) «Να είμαστε βέβαιοι ότι η Τουρκία θα στριμωχθεί και δεν πρόκειται να βγει κερδισμένη, εάν επιμένει σε θέσεις που είναι απαράδεκτες και αναχρονιστικές»…

Ει δε τζι' αν ου

Του Λάζαρου Μαύρου

ΕΞΑΝΙΣΤΑΝΤΑΙ λυσσωδώς… φρικιώντες και πάλιν αγγρισμένοι δημοσίως. Ούτε ν’ ακούσουν δεν μπορούν, όποιον τολμήσει να τους πει πως χειρότερη από τη «μη λύση» είν’ η «δική τους λύση». Φρίττουσιν οι ηγεσίες των ΔηΣυ & ΑΚΕΛ, μαζί με τον κ. Αναστασιάδη και τα καθημερινά τους όργανα «επικοινωνιακής» προπαγάνδας. Αλλ’ όμως είναι και μια ιστορία που όλοι - και οι ίδιοι - την ξέρουν:

ΑΦ’ ΟΤΟΥ πέθαν’ ο Μακάριος το 1977, αυτοί οι δύο εναλλάξ ανέβαζαν τους εκάστοτε προέδρους στην Εξουσία. Με ψήφους ΑΚΕΛ: (1) Σπύρος, (2) Βασιλείου, (3) Τάσσος και (4) Χριστόφιας. Με ψήφους ΔηΣυ: Δύο φορές (1) Κληρίδης και τώρα (2) Αναστασιάδης. Σκορ, τέσσερα - δύο! Διάρκειες: Είκοσι έξι χρόνια πρόεδροι ψήφω ΑΚΕΛ, δέκατέσσερα χρόνια του ΔηΣυ: Σαράντα χρόνια, 1977-2017, αυτοί, ΑΚΕΛ & ΔηΣυ κυβερνούσαν, συγκυβερνούσαν, πλειοψηφούσαν, νομοθετούσαν και κυβερνούν, με όποιον ψήφιζαν.

- ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ τους σαράντα χρόνους, διαρκώς, κατόρθωναν και κατορθώνουν την παράταση της ανυπόφορης κι απεχθούς «μη λύσης». Χωρίς να πετύχουν μια «λύση» καλύτερη από τη «μη λύση» Απολαμβάνοντας, συν τω χρόνω και προπάντων, την Εξουσία και τα λάφυρά της. Υπερήφανοι έκτοτε και νυν για τη… διαχρονική πολιτική και τη συνέπειά τους σε «αρχές»… «Αρχές»… απομύζησης τής εν καταστάσει «μη λύσης» Εξουσίας…

Τα θαυμαστά έργα των κυπριακών κομμάτων

Του Άριστου Μιχαηλίδη 

Η αλήθεια είναι ότι από την ώρα της εκλογής του νέου Προέδρου της Βουλής, περίμενα να ακούσω ξανά εκείνο το μεγαλειώδες: Στο ΔΗΚΟ ανήκει κι αυτή η μεγάλη νίκη. Διότι είναι από το ΔΗΚΟ που ξεκίνησε η διαδικασία, όταν ανακοίνωσε πριν ξημερώσει η επομένη των εκλογών, την υποψηφιότητα του προέδρου άλλου κόμματος. Κι έτσι με το ξημέρωμα άρχισαν κι οι υπόλοιποι να ανακοινώνουν άλλες υποψηφιότητες ως απάντηση στη βιασύνη του ΔΗΚΟ. Ακόμα και η ΕΔΕΚ χρειάστηκε χρόνο για να υιοθετήσει την απόφαση του ΔΗΚΟ για την υποψηφιότητα του δικού της προέδρου. Αλλά, στην πραγματικότητα, αυτή η νίκη ανήκει απευθείας στο Προεδρικό. Όχι τόσο στον Αβέρωφ Νεοφύτου, που χτες χρειάστηκε να μεταφέρει όλο το πολιτικό του γραφείο στον Πρόεδρο Αναστασιάδη για να πεισθεί προφανώς ότι ο Δημήτρης Συλλούρης είναι μια βολική επιλογή υπό τας περιστάσεις. Διότι, κυρίως, επιτυγχάνεται αυτό για το οποίο υπήρχε μεγάλη ανησυχία στο Προεδρικό και στο κυβερνών κόμμα. Ότι ο λεγόμενος ενδιάμεσος χώρος θα μπορούσε να οργανωθεί σε μέτωπο και να αποκτήσει ξαφνικά, μέσα στην πολυδιάσπασή του, πλειοψηφία 20 εδρών, ώστε να εκλέγει Πρόεδρο Βουλής ή να ελέγχει την έγκριση ή την απόρριψη νομοσχεδίων ή και να παρεμβαίνει στο Κυπριακό, έστω και χωρίς συνταγματικότητα. Αφαιρώντας από το πιθανό μέτωπο τις τρεις κοινοβουλευτικές ψήφους της Αλληλεγγύης, οι 18 ψήφοι του ΔΗΣΥ γίνονται πλειοψηφία. Γι’ αυτή την εξέλιξη, και χωρίς βεβαίως να κρίνουμε την ικανότητα ή την επάρκεια του Δημήτρη Συλλούρη ή του Μαρίνου Σιζόπουλου, μεγάλη ευθύνη έχει για μια ακόμα φορά το ΔΗΚΟ. Διότι έσπευσε να ανακοινώσει την υποψηφιότητα Σιζόπουλου, χωρίς διαβούλευση με τους υπόλοιπους, αναγκάζοντάς τους είτε να ακολουθήσουν τη δική του απόφαση, είτε να κάνουν αυτό που έκανε ο Δ. Συλλούρης, ο οποίος πλάσαρε τη δική του υποψηφιότητα, διεκδικώντας στήριξη από οπουδήποτε. Και του έκατσε η μπίλια, αφού ο ΔΗΣΥ, που θα προτιμούσε να ψηφίσει Άντρο Κυπριανού (για φαντάσου!), τελικά δεν είχε άλλη επιλογή αφού το ΑΚΕΛ απέρριψε συνεργασία μαζί του ή, για να το πούμε ακριβέστερα: τον έφτυσε κυριολεκτικά.

Στο …δρόμο της Βοσνίας η Κύπρος με τη φιλοτουρκική λύση διζωνικής ομοσπονδίας

Turkey's President Recep Tayyip Erdogan (R) and United Nations (UN) Secretary-General Ban Ki-moon (L) shake hands after atending a joint news conference at the end of the World Humanitarian Summit at Dolmabahce Palace in Istanbul, Turkey. EPA, SEDAT SUNA

Του Χρήστου Αλεξάνδρου

Αν παρ’ ελπίδα η προπαγάνδα είναι τέτοιας έντασης ώστε οι Έλληνες Κύπριοι αποφασίσουν την αποδοχή του προτεινόμενου τερατουργήματος ως λύση του Κυπριακού, τότε θα βρεθούμε μεταξύ αναπόδραστων αδιεξόδων. Θα πρόκειται για ένα «σπιράλ» απομείωσης και καθίζησης της ίδιας της ύπαρξής τους, τόσο της φυσικής όσο και της εθνικής, μέχρι την τελική εξαφάνιση. 

Ο Ελληνοκύπριος γρήγορα θα διαπιστώσει ότι η νέα κατάσταση πραγμάτων δεν είχε καμία σχέση με όσα του έταζαν, ούτε ως προς τα δικαιώματά του, ούτε ως προς την ειρήνευση, και ούτε ασφαλώς ως προς τη πολυθρύλητη οικονομική ανάπτυξη και το «άνοιγμα δουλειών». 

Ως προς το τελευταίο η θέση που του προορίζεται είναι αυτή του γκαρσονιού, γενικότερα του υπαλλήλου κατώτερων καθηκόντων, σε μεγάλες τουρκικές εταιρείας τις οποίες με τίποτα δεν θα μπορούν να ανταγωνιστούν οι ελληνοκυπριακές λόγω κόστους. Για όλα όμως θα είναι μάλλον αργά αφού δεν θα υπάρχει προοπτική επιστροφής στην προτεραία κατάσταση και πιθανότατα ούτε δρόμος διαφυγής γενικότερα.

Για προεκλογική χρήση η έξοδος της Κύπρου από το Μνημόνιο

Με χαρές και πανηγύρια έκανε δεκτή η πολιτική ηγεσία της Κύπρου και της Τρόικας την ολοκλήρωση του προγράμματος δανεισμού της κυπριακής οικονομίας (αρχικού ύψους 9 δις. ευρώ εκ των οποίων το 30% δεν χρησιμοποιήθηκε), τρία ακριβώς χρόνια μετά το κούρεμα των αποταμιεύσεων χιλιάδων κυπρίων καταθετών.

Του Λεωνίδα Βατικιώτη 

Το ζητούμενο από τη μεριά της κυβέρνησης σχετίζεται με τις εκλογές του προσεχούς Μαΐου. Ο ΔΗΣΥ του προέδρου Ν. Αναστασιάδη δεν ήθελε με κανέναν τρόπο να απολογείται στην προεκλογική περίοδο για τις πληγές που άνοιξε στο σώμα της κυπριακής κοινωνίας το Μνημόνιο κι εξακολουθούν να πυορροούν. Κι αντί γι’ αυτό επέλεξε να κραδαίνει την «επιτυχή ολοκλήρωση» του προγράμματος, έστω κι αν μόνο κατ’ ευφημισμό μπορεί να αποκληθεί έτσι. Από τη σκοπιά των δανειστών τα επινίκια έρχονται να καλύψουν την οξύτατη και πέρα για πέρα βάσιμη κριτική ότι τα μέτρα που επέβαλλαν το μοναδικό που κατάφεραν ήταν να φτωχύνουν την κοινωνία και να επιδεινώσουν την κατάσταση της οικονομίας.

Υπόγειο χρήμα: Η παραδοχή η μόνη έντιμη διέξοδος για ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ

Του Κώστα Βενιζέλου

Είναι πρόδηλο πως κανένας μηχανισμός και κανένα κατεστημένο δεν αντέχει στο χρόνο χωρίς να έχει πίσω του ένα σύστημα συγκάλυψης. Να έχει, αυτό που λέγεται πάντα, πλάτες στα υψηλά δώματα της εξουσίας.

Στην Κύπρο για δεκαετίες, οι μηχανισμοί αυτοί λειτουργούσαν ατσαλάκωτοι. Δεν τους ενοχλούσαν, δρούσαν και ανακυκλώνονταν μέσα από τις διάφορες εξουσίες και εναλλαγές της διακυβέρνησης. Σε αυτό το πεδίο, ξεπερνιούνται και οι… ιδεολογικές διαφορές και οι αγκυλώσεις. Η εικόνα με τις υπόγειες χρηματοδοτήσεις μέσω της γνωστής focus, αλλά και μέσω άλλων διαδρομών, τα πάρτι με τις μίζες και η αλληλοκάλυψη μεταξύ κατεργάρηδων, ρίχνουν περισσότερο νερό στο ποτάμι της διαφθοράς και της διαπλοκής, αλλά ταυτόχρονα και της απαξίωσης. Κι αυτό ενισχύεται όσο οι πληροφορίες βαθμηδόν μετατρέπονται σε στοιχεία, σε επώνυμες καταγγελίες ενώ οι εμπλεκόμενοι επιμένουν να παραπλανούν και να μην προβαίνουν σε μια έντιμη παραδοχή.

Χωρίς αυταπάτες

Του Βάσου Φτωχόπουλου

Οι καιροί είναι δύσκολοι. Παρότι ηττημένοι, κουρασμένοι και εξαθλιωμένοι ψυχικά, οικονομικά και υπαρξιακά, είμαστε υποχρεωμένοι να επανέλθουμε στο πολιτικό προσκήνιο μιας και η ηγεσία μας, μαζί με όλον τον γνωστό ξένο και ντόπιο συρφετό, έπιασαν δουλειά για να τελειώσουν αυτό που δεν κατάφεραν το 2004, δηλαδή την ομοσπονδιοποίηση-τουρκοποίηση της Κύπρου.

Οι συνομιλίες που αρχίζουν μπορεί αυτή τη φορά να ευοδώσουν και να φέρουν το επιθυμητό αποτέλεσμα που εδώ και χρόνια επιδιώκει το ΔΗΣΑΚΕΛ και η Τουρκία. Σήμερα οι συνθήκες είναι πολύ πιο ιδανικές από ό,τι το 2004. Γι’ αυτό, λοιπόν, επιστρέφουμε με μια μικρή διαδικτυακή εφημερίδα άτακτη, άσεμνη και αντάρτικη. Θα κτυπάμε στο ψαχνό και μετά θα εξαφανιζόμαστε. Θα ανασυγκροτούμε τις δυνάμεις μας, για να μην αφήσουμε κανένα σε χλωρό κλαρί. Η εφημερίδα ΟΝΑΓΡΟΣ είναι γέννημα θρέμμα της αιματηρής ανάγκης να κρατηθούμε σε αυτόν τον τόπο, έστω κι αν αυτό σημαίνει πως το γαίμαν μας θα γινεί αυλάτζιν. Δεν θα είναι, όμως, μόνο το δικό μας αίμα που θα γίνει αυλάτζιν.

Κυπριακό: Τετελεσμένα και διάλογος κωφών

Του εξαιρετικού σκιτσογράφου Πίν

Του Άριστου Μιχαηλίδη

Μπορεί να μην έχουμε τη δυνατότητα να αντιμετωπίσουμε με στρατιωτικά μέσα τη νέα τουρκική εισβολή, που ξεκίνησε χθες στην κυπριακή ΑΟΖ, αλλά παρακολουθώντας τις δημόσιες παρεμβάσεις των ηγεσιών των δύο μεγάλων κομμάτων, αυτών δηλαδή που έχουν καθοριστικό λόγο στις αποφάσεις (σε αντίθεση με τα μικρά κόμματα, που ο λόγος τους δεν έχει την ίδια βαρύτητα σε επίπεδο αποφάσεων) δεν έχουμε καμιά αμφιβολία ότι ούτε με πολιτικά ή διπλωματικά μέσα έχουμε τη δυνατότητα. Οι σκέψεις και οι αναλύσεις τους είναι τόσο καθηλωμένες, που βάζουν σε κίνδυνο οποιοδήποτε μέτρο κι αν αποφασιστεί. Υπονομεύουν οι ίδιοι, συνειδητά ή ασυνείδητα, την προσπάθεια που λένε ότι θα κάνουν ή που κάνει μόνος του ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Εδώ και μια βδομάδα υποδεικνύουν δημοσίως στον Πρόεδρο ότι πρέπει να βρει τρόπο να επιστρέψει στις συνομιλίες. Αυτή είναι η μόνο σκέψη που μπορούν να κάνουν. Ακόμα κι όταν ο Πρόεδρος Αναστασιάδης δημοσίως τους εξηγεί: «Θα ήμουν ανάξιος της εντολής του λαού αν παρέμενα στις συνομιλίες υπό καθεστώς απειλών και αποδοχής δημιουργίας νέων τετελεσμένων. Αυτό που θέλω να διαμηνύσω προς κάθε κατεύθυνση είναι ότι δεν θα καμφθώ από νουθεσίες ή υποδείξεις για επάνοδο σε ένα διάλογο κωφών» (19/10/2014, ομιλία στην Πάχνα).