Μην αφήσετε την Κούβα να πεθάνει!

Έκκληση προς τους ηγέτες της Κίνας, της Ρωσίας, των BRICS και την παγκόσμια κοινή γνώμη

Η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών συνεχίζει την απάνθρωπη, εγκληματική και γκανγκστερική πολιτική του αποκλεισμού της Κούβας εμποδίζοντας τη χώρα αυτή να εισάγει το πετρέλαιο που της είναι απελπιστικά αναγκαίο. Το αποτέλεσμα είναι ελλείψεις στα πιο βασικά είδη και τις υποδομές, άνθρωποι που πεθαίνουν εξαιτίας της διακοπής ηλεκτρικού στα νοσοκομεία, τεράστιες δυσκολίες στους τομείς της περίθαλψης και της εκπαίδευσης, ακόμα και της αποκομιδής των σκουπιδιών και η σταδιακή αποσύνθεση της κουβανέζικης οικονομίας.

Ταυτόχρονα, η αμερικανική κυβέρνηση απειλεί με στρατιωτική επέμβαση στο νησί και κατασκευάζει παράλογα και γελοία «προσχήματα» για μια εισβολή, υποστηρίζοντας ότι η Κούβα εξοπλίζεται για να επιτεθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες!

Ο οικονομικός πόλεμος αποσκοπεί στο να συντρίψει την Κούβα και να προκαλέσει αλλαγή καθεστώτος, επαναφέροντάς την στην εποχή που χρησίμευε ως το πορνείο και το καζίνο της Αμερικής.

Μια κατάρρευση της Κούβας θα αποτελούσε μια τρομερή ήττα όλης της δημοκρατικής ανθρωπότητας. Θα ήταν μια «ανταμοιβή» για την καταστροφή του διεθνούς δικαίου από τις Ηνωμένες Πολιτείες και θα τρόμαζε κάθε κυβέρνηση στον κόσμο που θέλει το κράτος της να ασκεί κρατική κυριαρχία  – ακόμα και κυβερνήσεις υποτιθέμενων συμμάχων των ΗΠΑ, όπως ο Καναδάς και η Δανία.

Αλλά το ζήτημα δεν είναι μόνο αυτό. Η Ουάσιγκτων ανοιχτά δηλώνει ότι θέλει την απομάκρυνση από το νησί των ρωσικών και κινεζικών σταθμών έγκαιρης προειδοποίησης. Η διάλυσή τους, σε συνδυασμό με το νέο «Πόλεμο των Άστρων», το αντιπυραυλικό πρόγραμμα της Ουάσιγκτων, διευκολύνει σχέδια για ένα πρώτο πυρηνικό πλήγμα και βλάπτει σοβαρά την όποια στρατηγική σταθερότητα ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Ρωσία και την Κίνα.

«Η σκιά του Πενταγώνου στη Λατινική Αμερική»: Ένα βιβλίο για το πρώτο θύμα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού

 Ομιλία του Παναγιώτη Παπαδομανωλάκη, δημοσιογράφου στο TPP, στην παρουσίαση του βιβλίου του Ηλία Σκυλλάκου «Η σκιά του Πενταγώνου στη Λατινή Αμερική: Από τον Ψυχρό Πόλεμο στον Τραμπ».

Πηγή φωτογραφίας: larissanet.gr

Του Παναγιώτη Παπαδομανωλάκη*

Θα ξεκινήσω ευχαριστώντας τον Ηλία Σκυλλάκο για την τιμή που μου έκανε να με προσκαλέσει να συμμετέχω στην παρουσίαση του βιβλίου του «Η σκιά του Πενταγώνου στη Λατινική Αμερική: Από τον Ψυχρό Πόλεμο στον Τραμπ».

Μετά από τη γενοκτονία των ιθαγενών και τον εποικισμό της γης τους, η Λατινική Αμερική ήταν το πρώτο θύμα της εδαφικής επέκτασης του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Το Δόγμα Μονρόε υιοθετήθηκε για να αποκλείσει την παρέμβαση των ευρωπαϊκών αποικιακών δυνάμεων στην αμερικανική ήπειρο, καθώς αυτή θεωτουταν απειλή για την ασφάλεια των Ηνωμένων Πολιτειών. Στην πραγματικότητα, όμως, εγκαινίασε την παρέμβαση του αναδυόμενου αμερικανικού ιμπεριαλισμού στην περιοχή, την οποία χαρακτήρισε «πίσω αυλή» του.

Με την πάροδο των αιώνων, η λογική αυτή μετασχηματίζεται ανάλογα με τις προτεραιότητες του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, χωρίς ποτέ να εγκαταλείπεται. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, για παράδειγμα, οι παρεμβάσεις των Ηνωμένων Πολιτειών στη Λ. Αμερική καθορίζονται από τις προσπάθειες ανάσχεσης της ΕΣΣΔ και την καταστολή των κομμουνιστικών και αριστερών κινημάτων. Όπως επίσης και από τον στόχο ανατροπής της Κουβανικής Επανάστασης, της πρώτης σοσιαλιστικής επανάστασης στη Λ. Αμερική, που αναδείχθηκε από τον αντιδικτατορικό αγώνα κατά της φασιστικής φιλοϊμπεριαλιστικής χούντας του Μπατίστα.

Το βιβλίο ανατρέχει στις παρεμβάσεις του Πενταγώνου στη Λ. Αμερική, χωρίς να τις αποκόβει από το πλαίσιο που εξελίσσονται. Συγκεκριμένα, στο πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου γίνεται μια σύντομη αλλά περιεκτική ανασκόπηση της εξωτερικής πολιτικής της Ουάσιγκτον από τον Ψυχρό Πόλεμο μέχρι σήμερα. Η επιλογή αυτή νομίζω πως δεν είναι τυχαία, καθώς την ίδια περίοδο, δηλαδή μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, δρομολογείται και η πορεία επικράτησης του αμερικανικού ιμπεριαλισμού σε παγκόσμιο επίπεδο. Μια τάση που ήδη διαφαίνεται από τα τέλη του 19ου αιώνα, όπως σωστά αναφέρει ο συγγραφέας στο βιβλίο.

Το νέο τεύχος του περιοδικού “Σύναξη”: «Παγκόσμιος Νότος»

«Παγκόσμιος Νότος»

Το νέο τεύχος του περιοδικού “Σύναξη” μας (αρ. 177) 

Ακολουθεί  το ΠΡΟΛΟΓΙΚΟ και στη συνέχεια τα ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ.

[Το εξώφυλλο: έργο Γιάννη Αντωνόπουλου]

……………………………………………………………..............................................

Π Ρ Ο Λ Ο Γ Ι Κ Ο

Τόσοι και τόσοι τόποι και τρόποι

Στις διεθνείς συζητήσεις και σχέσεις, ως Παγκόσμιος Νότος προσδιορίζεται το τμήμα της υφηλίου το οποίο πολύς κόσμος ακόμα το ονομάζει Τρίτο Κόσμο. Πολύ χοντρικά, το τμήμα αυτό περιλαμβάνει την υποσαχάρια Αφρική, μέρη της Άπω Ανατολής και την Λατινική Αμερική. Αλλά, πολύ χοντρικά˙ καθόσον (όπως θα ψηλαφήσουμε στο παρόν αφιέρωμά μας) πρόκειται για μια πραγματικότητα πολύ σύνθετη και πολύ δυναμική, με κρίσιμο ρόλο στις παγκόσμιες ζυμώσεις.

Ο Παγκόσμιος Νότος έχει πολλές παραμέτρους, οι οποίες οφείλουν να ενδιαφέρουν εξόχως την θεολογία. Πρόκειται για χώρες και κοινωνίες που από τη μια έχουν ζυμωθεί με το άγος της αποικιοκρατίας, και από την άλλη είναι πεδίο θρησκευτικού αναβρασμού, με τον Χριστιανισμό να αναδεικνύεται σε πολύ ιδιαίτερη παρουσία. Μέσα σε μια τεράστια ποικιλία, το καρδιοχτύπι του Παγκόσμιου Νότου αφορά την αιμάτωση ολόκληρου του κόσμου, καθώς και την οικουμενική ψυχή του Ευαγγελίου. Αν λοιπόν το καρδιοχτύπι αυτό δεν φτάνει καν στα αυτιά ανθρώπων που κατά τα άλλα δηλώνουν ότι νοιάζονται, τότε οι άνθρωποι αυτοί θα πρέπει να προβληματιστούν σοβαρά για την ακοή τους ή για το στηθοσκόπιο που χρησιμοποιούν – δηλαδή για τα εννοιολογικά τους εργαλεία. Αυτό κοντολογίς αφορά είτε αναλυτές οι οποίοι καταπιάνονται με ζητήματα οικονομίας και πολιτικής του Παγκόσμιου Νότου μένοντας τυφλοί μπροστά στην θρησκευτική συνιστώσα, είτε μελετητές του θρησκευτικού που αγνοούν τα κοινωνικά συμφραζόμενά του.

Τα κείμενα που συνθέτουν το αφιέρωμά μας προσεγγίζουν τη σημερινή συγκυρία του Παγκόσμιου Νότου, αλλά και εμβληματικές στιγμές της μακράς ιστορικής πορείας του. Προσεγγίζουν τις ευρείες θρησκευτικές ανακατατάξεις, αλλά και ειδικότερα τα ζητούμενα που χρειάζεται να απασχολήσουν την Ορθόδοξη θεολογία και πράξη μέσω σεβαστικής σπουδής – και όχι υπό το κράτος του αυτοδοξασμού, ο οποίος εν τέλει οδηγεί σε απόσυρση από τον πραγματικό κόσμο. Και όλα αυτά διαποτίζονται από το ερώτημα αν η θεολογία μας έχει επίγνωση των ζητημάτων τα οποία θέτει η μετα-αποικιακή φάση του Παγκόσμιου Νότου, στην οποία φάση όμως δρα με νέους τρόπους η νεοαποικιοκρατία. Η ψηλάφηση αυτών των ζητημάτων δεν είναι κάτι παράλληλο προς (ή παραπέρα από) την θεολογία. Είναι καθαυτό το χρέος μιας θεολογίας η οποία έχει επίγνωση ότι η στάση απέναντι σε κάθε παράμετρο της ζωής είναι στάση πνευματική, στάση που βλασταίνει από καθαυτό το μυστήριο της πίστης. Και μάλιστα της πίστης σε Θεό ο οποίος δεν έκανε τσόφλι του ή αποικία του τα ανθρώπινα ουσιώδη, αλλά τα έκανε εαυτό του – σάρκα του! Πράγμα που οφείλει να είναι βασικό κριτήριο της ιεραποστολικής πράξης...

Το διεθνές δίκαιο μετά την εισβολή στη Βενεζουέλα και πριν την επίθεση στο Ιράν

Του Γιάννη Ραχιώτη 

[Παρέμβασή μου σε εκδήλωση αλληλεγύης για Βενεζουέλα & Κούβα που οργάνωσε η ΛΑΕ στο Πάντειο στις 24.1.2025]

Αξίζουν συγχαρητήρια στη ΛΑΕ που οργάνωσε αυτή την εκδήλωση. Σε μια εποχή που το ολόκληρο το κοινοβουλευτικό πολιτικό μας σύστημα έχει σκύψει το κεφάλι στην αμερικάνικη πρεσβεία, είναι σημαντικό που υπάρχει ένας πολιτικός φορέας  να επιστρέφει ένα ποσοστό της αλληλεγγύης που δέχθηκε ο ελληνικός λαός σε ανάλογες καταστάσεις. 

Η εισβολή των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα ήταν μια ωμή παραβίαση των πιο βασικών κανόνων του  διεθνούς δικαίου.  Η σύλληψη εν ενεργεία αρχηγού κράτους είναι η πιο βαριά προσβολή της κυριαρχίας του, της ίδιας του της κρατικής υπόστασης.

Ο στραγγαλισμός της Κούβας , η πρόκληση λιμού για να στραφεί ο λαός κατά της κυβέρνησής του, είναι έγκλημα πολέμου.

Αυτά δεν έχουν κανένα έρεισμα στο διεθνές δίκαιο. Δεν το επικαλέστηκαν ούτε καν σαν πρόσχημα, όπως έκαναν ακόμη και στη σφαγή της Γάζας. Αντίθετα δήλωσαν ότι  δεν τους ενδιαφέρει.  

Όταν λέμε διεθνές δίκαιο εννοούμε τον καταστατικό χάρτη (ΚΧ) και τις βασικές συνθήκες που υπογράφηκαν στο πλαίσιο του ΟΗΕ και διατύπωσαν μια σειρά κανόνες που σήμαιναν το τέλος της αποικιοκρατίας : Κυρίαρχη ισότητα μεταξύ των κρατών , δικαίωμα αυτοδιάθεσης των λαών ,μη επέμβαση στα εσωτερικά άλλου κράτος, απαγόρευση της βίας σαν μέσο επίλυσης διακρατικών διαφορών, απαραβίαστο των αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων.

Ηταν μια κατάκτηση του ανθρώπινου πολιτισμού. Τίποτα ανάλογο δεν υπήρχε στις διεθνείς σχέσεις μέχρι το 1946.  Μέχρι τότε σαν διεθνές δίκαιο εννοούσαν τις συμφωνίες μεταξύ των αποικιακών δυνάμεων . Ο ΚΧ δεν έγινε από  μεγαλοθυμία των Αμερικανών και των Βρετανών  . Ηταν το αποτέλεσμα της ισορροπίας που προέκυψε μετά το 2ο παγκόσμιο πόλεμο . Ηταν  27 εκατομμύρια  Σοβιετικών και 35 εκατομμύρια Κινέζων νεκρών που τον επέβαλαν .

Φυσικά είναι άλλο η θέσμιση άλλο η τήρηση . Ακόμη και η πρόσφατη ιστορία διδάσκει ότι η υπογραφή των Δυτικών σε διεθνείς συμφωνίες  δεν αξίζει ούτε το χαρτί που γράφεται. Ούτε οι διαβεβαιώσεις τους έχουν σημασία :

Για διάλογο με τη Βενεζουέλα  μιλούσαν το Δεκέμβρη που μας πέρασε . Υπήρξε μάλιστα και τηλεφωνική επικοινωνία  Τράμπ – Μαδούρο. Και μετά ακολούθησε η 3η Γενάρη.

Ο Χοσέ Μουχίκα ...

Αναμνήσεις από την USAID

Της Λαμπρινής Θωμά

Με τίτλο «Υποσκάπτοντας τη Βολιβία» (Undermining Bolivia), ο Μπέντζαμιν Ντανγκλ, βαθύς γνώστης της Λατινικής Αμερικής, έγραφε πριν από 17 χρόνια, το Φλεβάρη του 2008, για τους τρόπους με τους οποίους οι ΗΠΑ «εργάζονταν εναντίον της σοσιαλιστικής κυβέρνησης του Έβο Μοράλες».

Είχε ρωτήσει για αυτό και τον εκπρόσωπο Τύπου της πρεσβείας των ΗΠΑ στη Λα Παζ, τον Ερικ Ουάτνικ, για να εισπράξει την απάντηση: «Η συνεργασία μας στη Βολιβία είναι απολιτική, διαφανής και δίνεται άμεσα, ώστε να συνεισφέρει στην ανάπτυξη της χώρας. Δίνεται για να ωφεληθούν όσοι το χρειάζονται περισσότερο». Ο συγγραφέας και δημοσιογράφος θα σημείωνε τότε ότι για την κυβέρνηση Μπους «αυτοί που το χρειάζονταν περισσότερο ήταν οι πολιτικοί αντίπαλοι του Έβο».

Είχε ρωτήσει για αυτό και τον εκπρόσωπο Τύπου της πρεσβείας των ΗΠΑ στη Λα Παζ, τον Ερικ Ουάτνικ, για να εισπράξει την απάντηση: «Η συνεργασία μας στη Βολιβία είναι απολιτική, διαφανής και δίνεται άμεσα, ώστε να συνεισφέρει στην ανάπτυξη της χώρας. Δίνεται για να ωφεληθούν όσοι το χρειάζονται περισσότερο». Ο συγγραφέας και δημοσιογράφος θα σημείωνε τότε ότι για την κυβέρνηση Μπους «αυτοί που το χρειάζονταν περισσότερο ήταν οι πολιτικοί αντίπαλοι του Έβο».

Η οικονομική ενίσχυση των αντιδραστικών, ακροδεξιών και υπέρ της λευκής υπεροχής αντιπάλων του Έβο, που τους γνωρίσαμε σε όλο τους το μεγαλείο μετά το πραξικόπημα του 2019, υπό την ανεδιήγητης Ανιές, περνούσε μέσα από την Υπηρεσία των ΗΠΑ για τη Διεθνή Ανάπτυξη (U.S. Agency for International Development, USAID). Από τον Ιούλιο του 2002, όπως αποκάλυπτε αποχαρακτηρισμένο μήνυμα από την πρεσβεία των ΗΠΑ στη Βολιβία προς την Ουάσιγκτον, υπήρχε «συγκεκριμένο σχέδιο μεταρρύθμισης των πολιτικών κομμάτων, από την USAID, με βάση ήδη υπάρχοντα νόμο της Βολιβίας… ώστε, μακροπρόθεσμα, να συγκροτηθούν μετριοπαθή, υπέρ της δημοκρατίας πολιτικά κόμματα, ως αντίβαρο στο ριζοσπαστικό Κίνημα προς το Σοσιαλισμό [MAS, το κόμμα του Έβο] ή διαδοχά του σχήματα». Ο Έβο και το MAS δεν κυβερνούσαν ακόμη: θα εκλεγεί το 2005, με ένα συντριπτικό 54%. Όμως, σε πέντε περιφερειακές διοικήσεις, θα εκλεγούν δεξιοί και ακροδεξιοί: ήταν οι πέντε διοικήσεις στις οποίες είχε επικεντρωθεί η USAID. Την αμέσως επόμενη περίοδο, το χρήμα θα συνέχιζε να ρέει: 4,5 εκατομμύρια δολάρια της USAID πήγαν «στον στρατηγικό σχεδιασμό αποκέντρωσης περιφερειακών διοικήσεων», των συγκεκριμένων περιφερειακών διοικήσεων, χωρίς κανένα «πέρασμα» από την κυβέρνηση της Βολιβίας, την κυβέρνηση Μοράλες. Μόλις ένα χρόνο μετά ο Έβο θα σχολιάσει πως «ορισμένοι πρεσβευτές αφιερώνονται στην εσωτερική πολιτική, και όχι στη διπλωματία, στη χώρα μας. . . . Αυτό δεν λέγεται συνεργασία. Αυτό λέγεται συνωμοσία».

Το Φωτεινό Μονοπάτι του Περού

Τα κινήματα εθνικής κυριαρχίας σε άνοδο: από τη Γαλλία μέχρι τη Λατινική Αμερική

1.    Ενώ η Υπερεθνική Ελίτ (Υ/Ε) –δηλαδή η ελίτ των πολυεθνικών που κυβερνούν την οικονομική, πολιτική και πολιτιστική ζωή στη σημερινή παγκοσμιοποιημένη οικονομία της αγοράς– είχε καταστρώσει λεπτομερές σχέδιο για την εξόντωση των ανερχόμενων κινημάτων εθνικής κυριαρχίας στην Ευρώπη αλλά και γενικότερα, με στόχο την επιβολή της Νέας Διεθνούς Τάξης (ΝΔΤ) της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης μέσα από τον ολοκληρωτικό έλεγχο των πολιτικών και οικονομικών αλλά και των πολιτιστικών δομών (π.χ. στην Ευρώπη μέσα από την ΕΕ), τα λαϊκά κινήματα για την εθνική κυριαρχία «από κάτω» είχαν άλλες προτεραιότητες. Όχι μόνο στη Βρετανία με το Brexit αλλά και στην Ουγγαρία με τον Όρμπαν, και σήμερα ακόμη και σε διαφορές χώρες της Λατινικής Αμερικής που σηκώνουν κεφάλι απέναντι στο μονοπώλιο εξουσίας των πολυεθνικών, με τελευταία την προχθεσινή εκλογή αριστερού προέδρου, μετά από δεκαετίες, στην αμερικανοκρατούμενη Κολομβία, η οποία αποτελεί την 4^η σε μέγεθος οικονομία της Λ. Αμερικής. Όμως, το δεύτερο ίσως πιο σημαντικό κτύπημα κατά της πρωτοκαθεδρίας των πολυεθνικών και της ΝΔΤ που έχουν επιβάλλει… ήρθε από τη Γαλλία.

Κιντάνα: Πως η Λατινική Αμερική θα βιώσει τη δεύτερη φάση του Ψυχρού Πολέμου

«Η πολιτική των Βορειοαμερικάνων στη Λατινική Αμερική θα προκαλέσει ένα "κυνήγι μαγισσών στην περιοχή", στο οποίο η Ουάσινγκτον θα πει [πως κάποιοι] "Είτε είναι με τη Δύση, το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ, είτε είναι εναντίον μας". Σε αυτό το πλαίσιο, οι κυβερνήσεις που επιλέγουν την ουδετερότητα όσον αφορά αυτή τη σύγκρουση θα θεωρηθούν φιλο-Ρωσικές και θα υποβληθούν στον εκβιασμό, τον εκφοβισμό και τις πιέσεις των ΗΠΑ». Ο υπουργός προεδρίας του Έβο, Χουάν Ραμόν Κιντάνα, για το ΝΑΤΟ και το Ουκρανικό.

Ο Έβο Μοράλες παρακολουθεί την ομιλία

Ο πρώην υπουργός Προεδρίας της Βολιβίας, Χουάν Ραμόν Κιντάνα, μίλησε για το ΝΑΤΟ, αναλύοντας την τρέχουσα σύγκρουση [στην Ουκρανία] στις έξι Ομοσπονδίες του αγροτικού συνδικάτου Τροπικός της Κοτσαμπάμπα (Tropico de Cochabamba) και τα μέλη αγροτικής κοινότητας της Κοτσαμπάμπα, Lauca Ñ, μετά από αίτημα του Έβο Μοράλες. Η 75λεπτη ομιλία δόθηκε σε μια σειρά παρουσιάσεων με αφορμή την έκδοση ενός καινούριου βιβλίου, με τίτλο “Επιχείρηση Διάσωσης του Έβο” (Evo Operación Rescate) που έγραψε ο δημοσιογράφος, οικονομολόγος και Διευθυντής του Λατινοαμερικάνικου Στρατηγικού Κέντρου Γεωπολιτικής (CELAG), Αλφρέντο Σεράνο.

Ο Έβο, που ηγείται ως Πρόεδρος της ένωσης των έξι Ομοσπονδιών καθώς και του Κινήματος Προς το Σοσιαλισμό (Movimiento Al Socialismo, MAS) πρότεινε τη διεξαγωγή εσωτερικών εργαστηριακών σεμιναρίων σχετικά με την ιστορία του ΝΑΤΟ για την εμβάθυνση της κατανόησης εκ μέρους των αγροτών που, όπως και η υπόλοιπη Λατινική Αμερική, θα επηρεαστούν αναπόφευκτα από τη σύγκρουση [στην Ουκρανία]. 

Όσα κομίζουν οι εκλογές στη Χιλή

Της Λαμπρινής Θωμά

H ελπίδα που ανασαίνει στη Λατινική Αμερική τα τελευταία χρόνια, έχει τη ρίζα της σε έναν ακόμη αγώνα του λαού της Χιλής. Και οι εκλογές της 21ης Νοεμβρίου είναι όχι απλά σημαντικές, είναι ιστορικής σημασίας.

«Ψηφίζουμε μια διακυβέρνηση που θα μετουσιώσει την κοινωνία, βήμα βήμα, χωρίς να αφήνει κανέναν πίσω» Γκαμπριέλ Μπόριτς

Από το 2019 μέχρι σήμερα, ο λαός της Χιλής έχει απαιτήσει και πάρει την τύχη του στα χέρια του. Ψήφισε νέους και προοδευτικούς ανθρώπους για να συντάξουν το νέο σύνταγμα που θα αντικαταστήσει το νεοφιλελεύθερο σύνταγμα του Πινοτσέτ και των Chicago boys. Οι χιλιάνοι βρίσκονται σε διαρκή αγώνα για δωρεάν παιδεία και υγεία, και όσα κερδίζονται «βήμα βήμα», με το αίμα ενός λαού που έχει πληρώσει βαρύτατο φόρο στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. 

Από την άνοδο του Πινοτσέτ στην εξουσία, τις δολοφονίες, τις διώξεις, τις εξαφανίσεις, το πιο φρικτό πρόσωπο του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, μέχρι σήμερα, το σύνταγμα της χώρας έμεινε το ίδιο. O θάνατος του Αλλιέντε ήταν και δολοφονία της δημοκρατίας και φίμωση του λαού της Χιλής. Τα συμφέροντα των ΗΠΑ και των αμερικάνικων εταιριών στη χώρα παραμένουν τεράστια: το λίθιο κι ο χαλκός να είναι καλά, ο υπόγειος πλούτος της Χιλής. Μόνο το 2020 το διμερές εμπόριο άγγιξε τα 31,1 δισεκατομμύρια δολάρια. Οι πολύτιμες πρώτες ύλες της Χιλής, ειδικά μετά την νέα κυβέρνηση στη Βολιβία – που μοιράζεται τα μεγάλα αποθέματα-, είναι κρίσιμες για την οικονομία των ΗΠΑ. Ήδη στα οικονομικά φύλλα της Αμερικής τα σενάρια για το «μετά» την πιθανή εκλογή Μπόριτς στην προεδρία δίνουν και παίρνουν. Μια αριστερή κυβέρνηση στη Χιλή είναι ο εφιάλτης τους. 

Ο 35χρονος Γκαμπριέλ Μπόριτς, ο πιθανότερος αυριανός ηγέτης της Χιλής, είναι μία εξαιρετική περίπτωση στην ιστορία της χώρας. Ηγέτης του φοιτητικού εξεγερσιακού κινήματος του 2011, μέλος της (ως τότε) εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, εκλέγεται ανεξάρτητος βουλευτής από το 2014, ο μόνος στην ιστορία της χώρας. Σήμερα ηγείται του αριστερού συνασπισμού που κατεβαίνει ζητώντας «σοσιαλιστική, δημοκρατική, ελεύθερη και φεμινιστική Χιλή». Μια θέση που κατέλαβε ως υποψήφιος – έκπληξη: συγκέντρωσε περί το 60% των εσωκομματικών εκλογών, περνώντας μπροστά από τον εκλεκτό του Κομμουνιστικού Κόμματος, δήμαρχο της Ρικολέτα, Ντανιέλ Χαντουέ (Daniel Jadue), που οι δημοσκοπήσεις εμφάνιζαν πρώτο. 

Το σύνταγμα Πινοτσέτ στα σκουπίδια της Ιστορίας

Ο λαός αποφάσισε, με συντριπτική πλειοψηφία, ότι και θα εκλέξει όλους όσους θα αποτελέσουν τη συνταγματική επιτροπή, αλλά θα εγκρίνει δια ψήφου και το νέο σχέδιο Συντάγματος μετά την σύνταξη του. Ποιο ήταν το Σύνταγμα Πινοτσέτ και γιατί ψηφίστηκε το 1980.

Στα σκουπίδια της Ιστορίας έστειλε ο αγωνιζόμενος λαός της Χιλής το μέχρι σήμερα ισχύον Σύνταγμα της χώρας, το Σύνταγμα της δικτατορίας Πινοτσέτ, το οποίο είχε επιτρέψει το, ως σήμερα συνεχιζόμενο, πανηγύρι των νεοφιλελεύθερων πολιτικών στη Λατινοαμερικάνικη χώρα. Το λαϊκό γλέντι που ξεκίνησε στους δρόμους της Χιλής, με την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, ήταν ολονύχτιο και μαζικότατο, παρά τα μέτρα για τον κορονοϊό.

Με πάνω από 90% της ψήφου καταμετρημένο, περίπου 80% του λαού της Χιλής αποφάσισε ότι οφείλει να υπάρξει νέο Σύνταγμα, το οποίο και θα προβλέπει μέτρα ώστε να δοθεί τέλος στις τεράστιες ανισότητες, να υπάρχει δυνατότητα κρατικοποιήσεων, κρατικής πρόνοιας, να μπορεί η χώρα να αποκτήσει πλήρη εργατικά δικαιώματα, δωρεάν παιδεία, δωρεάν υγεία. Ο λαός ψήφισε, επίσης, ότι οι συντάκτες του συντάγματος θα εκλεγούν από τη βάση και το σύνταγμα θα πρέπει και πάλι να εγκριθεί δια δημοψηφίσματος.

Η αλλαγή του Συντάγματος ήταν βασικό αίτημα της λαϊκής εξέγερσης που ξεκίνησε πριν ένα περίπου χρόνο στη Χιλή, και το δημοψήφισμα που διεξήχθη χτες ήταν αποτέλεσμα της οπισθοχώρησης της ακροδεξιάς κυβέρνησης του Σεμπαστιάν Πινιέρα στα αιτήματα του λαού, ο οποίος θεωρούσε και θεωρεί υπεύθυνο για τις κοινωνικές ανισότητες το ισχύον σύνταγμα της χώρας.

Σ' ευχαριστούμε Βολιβία του Έβο! Η Λατινική Αμερική στέλνει μήνυμα ελπίδας στους λαούς, που παλεύουν εναντίον του ιμπεριαλισμού!

Του Νίκου Κλειτσίκα

Οι Ινδιάνοι αποδείχτηκαν πολύ σκληροί για να πεθάνουν!
Η Βολιβία του Έβο έδειξε πως λαοί και πολιτικές ηγεσίες

που εμπνέονται από πατριωτισμό και στοχεύουν

την ευημερία των λαών τους, ΜΠΟΡΟΥΝ!

 

Ο Lucho Arce του "Κινήματος για το Σοσιαλισμό", το κόμμα του Έβο... είναι ο νέος Πρόεδρος της Βολιβίας!

 Áñez, το ομολόγησε δημόσια με ανάρτησή της στο προσωπικό της Ένα ηχηρό χαστούκι στους ιμπεριαλιστές, αλλά και στους αυτόκλητους "θεματοφύλακες" του σοσιαλισμού, τους παρά-νησυχούντες για το σοσιαλιστικό δρόμο που έχουν επιλέξει οι λαοί, που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή εναντίον του ιμπεριαλισμού. Δεν μπορούμε να μην θυμηθούμε, μεταξύ πολλών:

 

-Η τροτσκίστρια φεμινίστρια Μαρία Γκαλίντο, που για στο ευρωπαϊκό φεμινιστικό κίνημα και τα κινήματα ομοφυλοφίλων στην Ευρώπη αποτελεί σημείο αναφοράς κι είναι σύμβολο, γράφει στην εφημερίδα "Página 7":
«Στη Βολιβία δεν υπήρξε ποτέ στρατιωτικό πραξικόπημα, αλλά μια λαϊκή εξέγερση εναντίον ενός ομόφοβου Δικτάτορα, μισογύνη και ρατσιστή, του Έβο Μοράλες»: Η Λαϊκή Εξέγερση εναντίον του Ρατσιστικού Μισογυνικού δικτάτορα Έβο Μοράλες!

Όποιος δεν αγαπάει την πατρίδα του δεν μπορεί ν' ανταποκριθεί στο διεθνισμό...

Του Νίκου Κλειτσίκα  

Η οικογένεια αποτελεί τη βασική ενότητα της ζωής στην κοινωνία μας. 

Μόνον εάν η οικογενειακή ζωή είναι υγιής και ευτυχισμένη,

η κοινωνική ζωή στο σύνολό της θα κινείται από χαρά και ζωντάνια...

Κιμ Ιλ Σουνγκ (15 Απρίλη 1912 - 8 Ιούλη 1994)

Με την ευκαιρία της επετείου γέννησης του "Μεγάλου Ηγέτη" της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κορέας και τις σημερινές επιθέσεις εναντίον μια χώρας -που με τη συνεισφορά των ΜΜΕ και της δημοσιογραφικής αργυρώνητης δημοσιογραφίας τροφοδοτείται η διεθνής κοινή γνώμη-, παραμένει αναπάντητο το ερώτημα γιατί παραδοσιακά κομμουνιστικά κόμματα συμπλέουν σ' αυτή τη χυδαία προπαγάνδα μαζί με την παγκόσμια αντίδραση και φυσικά με την... κοσμοπολίτικη ευρωπαϊκή "αριστερά" του 4ου Ράιχ.

6 Νοέμβρη 2018... ο Μιγκέλ Ντίας-Κανέλ, ο νέος πρόεδρος της Κούβας αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων του επισκέπτεται τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας και τον πρόεδρο Κίμ...

Τι "σύμπτωση"... στα ίδια μονοπάτια, βήματα του Τσε και του Φιδέλ με τις επισκέψεις τους στη Λ. Δ. της Κορέας...

“Η Χιλή ξύπνησε” (video)

Η Pressenza δημιούργησε ένα μικρού μήκους ντοκιμαντέρ για τα γεγονότα στη Χιλή, το οποίο πλέον είναι διαθέσιμο στο YouTube.

 

Εκατομμύρια άνθρωποι στη Χιλή βρίσκονταν καθημερινά στους δρόμους από τις 18 Οκτωβρίου 2019 μέχρι και το ξέσπασμα της πανδημίας του κορωνοϊού, διεκδικώντας τη χαμένη τους αξιοπρέπεια από την εφαρμογή καπιταλιστικών και συντηρητικών πολιτικών για περισσότερο από 30 χρόνια.

 

Όλα δείχνουν ότι μόλις οι καραντίνες τελειώσουν, θα εξακολουθήσουν να διεκδικούν δικαιώματα και καλύτερες συνθήκες διαβίωσης για όλες και για όλους και αναγνώριση των δικαιωμάτων των ιθαγενών Μαπούτσε, γεμίζοντας ασφυκτικά τις κεντρικές λεωφόρους αλλά και τις πλατείες στις συνοικίες τους. Εκεί ξεκινούν όλες και όλοι μαζί να υφαίνουν ξανά τον κατεστραμμένο κοινωνικό ιστό. Οι κινητοποιήσεις τους είχαν διάρκεια, φρεσκάδα, φαντασία, συμβολισμό, δύναμη και ειδικά η περφόμανς των φεμινιστριών αναπαράχθηκε από κινήματα σε πολλές χώρες. Η βασική τους διεκδίκηση αφορά την αναθεώρηση του χιλιανού Συντάγματος «από τα κάτω». Το προγραμματισμένο δημοψήφισμα για αυτό το ζήτημα αναβλήθηκε ενόψει κορωνοϊού για τον Ιούνιο 2020.

Μαριονέτες...

Ο Έβο δεν είναι μόνος του!

Το τέλος των «προοδευτικών» κυβερνήσεων στην Λατινική Αμερική

Του Κώστα Μελά

Βρισκόμαστε ουσιαστικά στην τελική φάση της λεγόμενης «εποχής των προοδευτικών κυβερνήσεων» των χωρών της Λατινικής Αμερικής. Μια εποχή που αρχίζει, σχεδόν με τρόπο αναπάντεχο, με τη νέα χιλιετία μετά από μια τριακονταετία πολιτικοστρατιωτικών δικτατοριών που ταλάνισαν την περιοχή τις δεκαετίες 1950-60-70 και τη σταδιακή  επιστροφή σε ανολοκλήρωτες μορφές δημοκρατίας τις επόμενες δύο δεκαετίες. Οι προοδευτικές κυβερνήσεις, με τις εθνικές ιδιαιτερότητες σε κάθε χώρα άρχισαν να εγκαθιδρύονται στην εξουσία στις χώρες της Λατινικής Αμερικής: Βενεζουέλα (η πρώτη το 1999), Βραζιλία, Αργεντινή, Χιλή, Βολιβία, Ουρουγουάη, Ισημερινός, Παραγουάη, Νικαράγουα, Παναμάς, Γουατεμάλα, Ονδούρα και Σαλβαντόρ (τελευταία το 2014). Κάθε μια ξεχωριστά επιχείρησαν να φέρουν στο επίκεντρο της πολιτικής τους το σεβασμό στους δημοκρατικούς κανόνες, την ανάπτυξη των οικονομιών σε συνδυασμό τη στήριξη του κοινωνικού κράτους και των κοινωνικών δικαιωμάτων. Όλες μαζί επιχείρησαν με τη συνεργασία σε πολιτικό αλλά και σε οικονομικό επίπεδο ( αυξημένος ρόλος στη Mercosur)  να προχωρήσουν σε ολοκλήρωση των οικονομιών τους έτσι ώστε, ως σύνολο πλέον, να βρεθούν σε μια καλύτερη θέση στον παγκόσμιο καταμερισμό ισχύος.  

Ανέκδοτη στην Ελλάδα επιστολή... 50 χρόνια από τη δολοφονία του Τσε!

Σχολιάζει ο Νίκος Κλειτσίκας

«Η θύμηση του παρελθόντος μπορεί να είναι η απαρχή επικίνδυνων διαισθητικών γνώσεων

και η παγιωμένη κοινωνία δείχνει να φοβάται τα ανατρεπτικά περιεχόμενα της μνήμης»

 Χέρμπερτ Μαρκούζε

9 Οκτώβρη του 1967, πριν από 50 χρόνια, στην Λα Χιγκέρα, στο χωριουδάκι της Βολιβίας, η Cia με τη χούντα της χώρας δολοφονούν τον Comandante Ernesto CHE Guevara.

Πολλά έχουν γραφτεί κι ειπωθεί για Τσε.  Μια ανέκδοτη -στην Ελλάδα- επιστολή του  Italo Calvino, που γράφτηκε μόλις ο μεγάλος Ιταλός συγγραφέας έμαθε για το θάνατο του Τσε εκείνο τον Οκτώβρη και που αποσιωπήθηκε παγκοσμίως (στη "δημοκρατική" Ιταλία η επιστολή δημοσιεύτηκε μετά από 31 χρόνια, μόλις το 1998), είναι η δική μας "θύμηση του παρελθόντος" 50 χρόνια μετά για τους Ελεύθερους της Ελλάδας... Ελάχιστη συνεισφορά στη μνήμη του μεγάλου Επαναστάτη που εμπνέει ως σήμερα τα Εθνικοαπελευθερωτικά Κινήματα σ' ολόκληρο τον πλανήτη και τους λαούς που δίνουν τον αγώνα στην πρώτη γραμμή εναντίον του ιμπεριαλισμού.
Ο Italo Calvino*, ο πατριώτης ποιητής, συγγραφέας, διανοούμενος, από τους μεγαλύτερους του 20ου αιώνα, είχε γεννηθεί στην Κούβα και σε νεαρή ηλικία εγκαταστάθηκε με τους γονείς του στην Ιταλία. Συνάντησε τον Τσε στην Κούβα το 1964...

Η αυτοκρατορία αντεπιτίθεται: με καταστροφική και ανέντιμη νεο-αποικιοκρατία

Σχόλιο: Αναδημοσιεύουμε το παρακάτω σημαντικό ιστορικό άρθρο του γνωστού μας διεισδυτικού φιλελεύθερου αρθρογράφου Νειλ Κλαρκ (Neil Clark), ο οποίος έχει υιοθετήσει τη συστημική έννοια του Τάκη Φωτόπουλου και του ΜΕΚΕΑ για την Υπερεθνική Ελίτ και τη Νέα Διεθνή Τάξη της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, την οποία ακόμα και σήμερα ορισμένοι αρχι-βολεμένοι (οικονομικά ή κοινωνικά) «αναλυτές» και δημοσιολόγοι χαρακτηρίζουν ως «συνωμοσιολογία». Στο άρθρο αυτό μπορεί κανείς να ανατρέξει συνοπτικά σε μερικά μόνο από τα μαζικά εγκλήματα που έκαναν οι ελίτ της Δύσης και του συστήματος της οικονομίας της αγοράς και της ψευτο-«δημοκρατίας» που το συνοδεύει, τόσο πριν την άνοδο της παγκοσμιοποίησης όσο και μετά από αυτή, με αποκορύφωμα τη σημερινή μαζική εκστρατεία κατά του Βολιβιριανού καθεστώτος υπό τον Μαδούρο στη Βενεζουέλα. Φυσικά, το καθεστώς Μαδούρο/Τσάβες κλπ. έχει και αυτό τεράστιες ευθύνες για τη σημερινή κατάσταση στη Βενεζουέλα, στην οποία αργά ή γρήγορα ήταν δεδομένο ότι θα βρεθεί, αφού δεν έκανε ποτέ βήμα προς μια πραγματικά αυτοδύναμη οικονομία, όπως προτάσσει το ΜΕΚΕΑ, αλλά στήριξε την ανάπτυξη του και την ανακατανομή του πλούτου στο πετρέλαιο καθώς και σε ένα ελεύθερο νόμισμα στις διεθνείς συναλλαγές, με αποτέλεσμα να γίνει εύκολα βορά στις «Αγορές» και στις μυστικές υπηρεσίες της Δύσης που σήμερα αλώνουν τη χώρα (βλ. σχετικό παλιότερο άρθρο μας για τη Βενεζουέλα). Η έννοια της νεο-αποικιοκρατίας στην οποία αναφέρεται ο αρθρογράφος μπορεί κάλλιστα να αντικατασταθεί με την έννοια της παγκοσμιοποίησης και από τα καθεστώτα κοινοβουλευτικής Χούντας που εγκαθιστά η Υπερεθνική Ελίτ σε κάθε χώρα που είναι ενσωματωμένη στη Νέα Διεθνή Τάξη ενώ η «Αυτοκρατορία» συμβολίζει πλέον την ίδια την Υπερεθνική Ελίτ, δηλαδή το δίκτυο των ελίτ που εδράζονται κυρίως στην «Ομάδα των 7» και που στηρίζουν την ύπαρξη τους στις ανοιχτές και απελευθερωμένες αγορές και τα ανοιχτά σύνορα προς όφελος των πολυεθνικών και όσων ωφελούνται από αυτές.

Βολιβία: Ένα «πληβειακό κόμμα» προετοιμάζεται για τα δύσκολα

Σημαντικές αποφάσεις του 9ου συνεδρίου του MAS-IPSP στη Βολιβία

Το προηγούμενο Σάββατο ολοκληρώθηκε στο Μοντέρο της επαρχίας Σάντα Κρουζ της Βολιβίας το 9ο τακτικό συνέδριο του κόμματος που στηρίζει την προοδευτική κυβέρνηση της χώρας με πρόεδρο τον Έβο Μοράλες. Το MAS-IPSP (Κίνημα προς το Σοσιαλισμό – Πολιτικό Εργαλείο για την Κυριαρχία του Λαού) απέδειξε για άλλη μια φορά, σύμφωνα με τα λόγια του αντιπροέδρου της χώρας Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα ότι «είναι ένα πληβειακό και δημοκρατικό κόμμα, είναι ο ίδιος ο λαός σε κίνηση – με τα λάθη και τα όριά του, και ταυτόχρονα με την ικανότητα αυτοκριτικής και μόχθου για να ξεπεραστούν τα εμπόδια». Το συνέδριο μεταξύ άλλων αποφάσισε ότι το 2019 θα είναι εκ νέου υποψήφιος ο Έβο Μοράλες, και εξουσιοδότησε τα μέλη του στην εκτελεστική και νομοθετική εξουσία να προτείνουν τον ορθότερο τρόπο για να υλοποιηθεί αυτή η κατεύθυνση. Επίσης ενέκρινε την απόφαση του αντιπροέδρου Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα να μην είναι εκ νέου υποψήφιος – μια κίνηση που αρχικά προξένησε ανησυχία στη λαϊκή βάση και χαρά στο αντίπαλο στρατόπεδο (τα δεξιά ΜΜΕ έφτασαν να γράφουν ότι ο Λινέρα δεν πήγε καν στο συνέδριο, τη στιγμή που εκατομμύρια άνθρωποι τον έβλεπαν στις τηλεοπτικές τους οθόνες!).