H Ευρωπαϊκή Αγροτική Εξέγερση και οι Πόλεμοι των Αγροτών στην Ευρώπη του 16ου Αιώνα – Οι ομοιότητες που τρομάζουν

Του Ηλία Παπαναστασίου

Πολλά δημοσιεύματα των τελευταίων εβδομάδων αναφέρονται στην θυελλώδη Πανευρωπαϊκή Εξέγερση των Αγροτών και μάλιστα στις πλέον Δυναμικές –από αγροτο/οικονομική άποψη χώρες– όπως η Ολλανδία ή το Βέλγιο.

«Οι λανθασμένοι χειρισμοί των Ευρωπαίων ηγετών έχουν κατεβάσει τις δαπάνες του Κοινοτικού Προϋπολογισμού στον τομέα αυτόν περίπου στο 1/3, ενώ δύο δεκαετίες πριν υπερέβαινε τον μισό προϋπολογισμό ολόκληρης της Ένωσης. Οι αγρότες της Ε.Ε. αυτή τη στιγμή έχουν μειωθεί κατά 40%, ενώ η «αναγκαστική αγρανάπαυση» έχει ήδη οδηγήσει, όπως και στη χώρα μας, σε μεγάλη αύξηση των εδαφών σε μόνιμη αγρανάπαυση.

Στους λανθασμένους χειρισμούς της βιαστικής Πράσινης Συμφωνίας προστέθηκε και η λανθασμένη απουσία ευρωπαϊκής διπλωματίας (δηλαδή, υπεράσπιση των ευρωπαϊκών συμφερόντων) στη δυτική αντίθεση με τη Ρωσία στον πόλεμο στην Ουκρανία. Η απόλυτη ευθυγράμμιση της ανύπαρκτης ευρωπαϊκής διπλωματίας με την Ουάσινγκτον (που τρίβει τα χέρια της) οδήγησε σε εκτίναξη των τιμών ενέργειας (ένα βασικό και ενιαίο αίτημα των αγροτών), («Antinews»– Κύρα Αδάμ, 17/2/2024). Αλλά και ο σωστότατος στις επισημάνσεις Γ. Χαρβαλιάς αναφέρει: 

 «Εκείνη την εποχή, οι ελληνικές κυβερνήσεις έδιναν σκληρές μάχες σε ευρωπαϊκό επίπεδο για να κατοχυρώσουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερα μερίδια στις ελληνικές αγροτικές επιδοτήσεις. Το 1984, για παράδειγμα, ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν δίστασε να απειλήσει με βέτο φράζοντας την είσοδο στην Ισπανία και την Πορτογαλία, για να εξασφαλίσει τα Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα που, μεταξύ άλλων, αποσκοπούσαν στη στήριξη της πρωτογενούς παραγωγής. Ο Παπανδρέου προκάλεσε την οργή πανίσχυρων Ευρωπαίων ηγετών, όπως η Μάργκαρετ Θάτσερ, ο Χέλμουτ Κολ και ο Φελίπε Γκονζάλεθ, αλλά τελικά κατοχύρωσε τα ελληνικά συμφέροντα.

Γ. Κοντογιώργης, Το φαινόμενο της «Ακροδεξιάς» στην Ευρώπη και το πραγματικό πολιτικό πρόβλημα

"Ολόκληρη η Ευρώπη ενώνεται κατά της Ρωσίας"

Η επίσημη εφημερίδα των Ναζί, η Völkischer Beobachter, τον Ιούνιο του 1941 είχε τίτλο: "Ολόκληρη η Ευρώπη ενώνεται κατά της Ρωσίας".

Πώς φτάσαμε στον πόλεμο της Ουκρανίας

Μπορούμε να επιβιώσουμε χωρίς ανάπτυξη;

Του Γιώργου Αλοίμονου

Μεγάλο στοίχημα η μείωση του πολλαπλασιαστή της ανισότητας

Από τις αρχές της δεκαετίας του1970 ειδικοί είχαν κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου για την ασυμβατότητα της ανάπτυξης με τις αντοχές του πλανήτη. Δεν ήταν η οικολογία το πρώτο τους μέλημα, απλώς η προοπτική γενικότερης κατάρρευσης της οικονομίας και του ευρύτερου χώρου όπου αυτή λειτουργεί.

Η μελέτη είχε τον τίτλο «Οι περιορισμοί της ανάπτυξης» και αναπτύχθηκε από ειδικούς του «Κλαμπ της Ρώμης» το 1972. Με αυτήν, σχεδόν 50 χρόνια πριν, οι ειδικοί είπαν: «Είτε πατάτε το φρένο στην έξαλλη ανάπτυξη χωρίς σχεδιασμό είτε θα καταβαραθρωθούμε». Δηλαδή «αλλάζουμε ή βουλιάζουμε». Ως κοινωνία, ως οικονομία, ως πλανήτης.

Η μελέτη δέχτηκε σφοδρή κριτική τότε, αλλά κάποιοι είδαν την αλήθεια που έκρυβε. Ήταν μια άσκηση μέλλοντος με τα στοιχεία του παρόντος. Μάλιστα ένας γεωλόγος, όπως αναφέρει το grist.com, καταθέτοντας ενώπιον του Κογκρέσου δήλωσε: «Όποιος πιστεύει στην αέναη ανάπτυξη είναι είτε διαταραγμένος είτε οικονομολόγος».

Ο Ματθαίος πάει για κούρεμα

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Μας κλείσανε με καπουτσίνο και φίλτρου, μας βγάζουν με φρέντο και φραπέ. Μπήκαμε με ισοθερμικά και φούτερ, θα βγούμε με κοντομάνικα κι αμάνικα. Φυλακιστήκαμε στους 8 βαθμούς, αποφυλακιζόμαστε στους 28. Μπήκαμε με ανάπτυξη, έστω και ισχνή, θα βγούμε με υφεσάρα. Μπήκαμε ανήσυχοι, θα βγούμε εξαγριωμένοι. Πήγαμε για μαλλί, θα βγούμε κουρεμένοι...

Αυτό το τελευταίο εξελίσσεται σε ενδιαφέρουσα κυριολεξία. Ως γνωστόν, η D day της Covid19-εποχής, η Δευτέρα 4η Μαΐου (στις περισσότερες χώρες της Γιουρολάνδης) ξεκινά με απόβαση σε κουρεία και κομμωτήρια. Αξιοπρόσεκτος συμβολισμός για την εποχή της εικόνας και τις προτεραιότητές της. Αλλά στην εποχή της πανδημίας μάλλον εκτρέπεται σε κάτι όχι τόσο ανάλαφρο κι ευχάριστο όσο μια περιποίηση κεφαλής και των επ' αυτής τριχών (αν έχουμε, όσοι έχουμε, όσες έχουμε, διότι οι καραφλοί ή οι εν χρω κεκαρμένοι έχουν ξενοιάσει από τέτοιες ανησυχίες). Δεν μιλάμε για βάψιμο, κόψιμο, χτένισμα. Μιλάμε για βαθύ, σκληρό κούρεμα. Κούρεμα κοινωνικο - οικονομικό.

“Αντίο και δεν θα μας ξαναδείτε. Αγαπάμε την Ευρώπη, μισούμε την ΕΕ!”

Η έξοδος της Μεγάλης Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι χωρίς αμφιβολία το κορυφαίο πολιτικό γεγονός της χρονιάς στην Ευρώπη, ένα ιστορικό γεγονός τεράστιας σημασίας, αφού η ΕΕ, ένας κατ’ ουσία ολοκληρωτικός θεσμός, δέχεται ένα σοβαρό και ισχυρό πλήγμα από τη βούληση του Βρετανικού λαού και ποτέ πια στο μέλλον η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θα’ ναι η ίδια.

Οι Βρετανοί υποδέχθηκαν το ιστορικό BREXIT με ξέφρενους πανηγυρισμούς απ’ άκρη σ’ άκρη όλης της χώρας, επευφημώντας τον νέο πρωθυπουργό που τον ψηφίσανε για να εφαρμόσει επιτέλους την λαϊκή ετυμηγορία για αποδέσμευση –ανεξαρτησία από την ΕΕ και αυτός βέβαια τίμησε την ψήφο των Βρετανών υλοποιώντας άμεσα την υπόσχεσή του για άμεση έξοδο στις 31 Ιανουαρίου του 2020. Σε μια σεμνή τελετή στο Λονδίνο αλλά και σε κάθε πόλη της Βρετανίας, ο λαός τραγουδώντας το Βρετανικό εθνικό ύμνο, πανηγύρισε και ανέπνευσε τον καθαρό αέρα της Ελευθερίας και της Εθνικής Ανεξαρτησίας. Εδώ με χαρά παραθέτουμε το βίντεο του εορτασμού επανάκτησης της Εθνικής κυριαρχίας της Βρετανίας.

Η Ευρώπη ψυχορραγεί

Του Απόστολου Αποστολόπουλου

Το ΝΑΤΟ «έχει πάθει εγκεφαλικό» δήλωσε εν ψυχρώ προ ημερών ο Μακρόν, ενώ λίγο πριν είχε καρφώσει Γερμανία και ΗΠΑ απορρίπτοντας την ένταξη στην Ε.Ε. στα Σκόπια και στην Αλβανία. Οι Τάιμς της Ν. Υόρκης έγραψαν ότι η Μέρκελ επέπληξε σκληρά τον Μακρόν. «Κουράστηκα να μαζεύω τα κομμάτια σου», διέρρευσε η Μέρκελ ότι είπε στον Μακρόν, ενώ ο γερμανικός Τύπος κάρφωσε τον Μακρόν ως φιλοαμερικανό. Αλλά τότε η Γερμανία τι είναι; Όταν ο κ. Χ. Μάας, υπουργός Εξωτερικών, δηλώνει με έκδηλη ικανοποίηση ότι η συμμαχία με τις ΗΠΑ είναι η «ασφάλεια ζωής της Ευρώπης και θέλουμε να παραμείνει έτσι». Ο Μακρόν σε συνέντευξή του στον Βρετανικό Εκόνομιστ είχε δηλώσει, σε μια ντεγκωλική αποστροφή, ότι μια χώρα χωρίς εθνική κυριαρχία δεν έχει Δημοκρατία.

Και υπογράμμισε ότι Ε.Ε. και ΝΑΤΟ πρέπει να συνομιλήσουν με τη Μόσχα. Ωραία λόγια λίγο πριν από τη συνάντηση Πούτιν-Μακρόν στις 9 του μηνός. Αλλά με λίγη ουσία. Η Γερμανία κυριαρχεί και ο Μακρόν ζητάει λίγο μεζέ. Αυτά για την ώρα. Αργότερα, αν επιβεβαιωθεί ότι η Ε.Ε. μετά το Βrexit, οδεύει προς διάλυση, και αν η Γερμανία –που επανεξοπλίζεται– απειλήσει για τρίτη φορά την παγκόσμια ειρήνη, τότε η Γαλλία μπορεί, ίσως, να αποκτήσει ρόλο στο διεθνές παιχνίδι, προσεγγίζοντας τη Μόσχα. Οπότε η Γερμανία θα βρεθεί μεταξύ δύο πυρηνικών Δυνάμεων.

Όταν τα μορμολύκεια των Τραπεζιτών πιάνουν στο στόμα τους την Ιστορία

«Σβήνοντας την Ιστορία, σβήνουμε τις ηθικές αρχές των λαών». 

Μα Τζια, Κινεζικής καταγωγής Άγγλος συγγραφέας. 

Δεν πρόλαβαν οι ηγέτες Γαλλίας, Ολλανδίας και Δανίας, προεξάρχοντος του Γάλλου Προέδρου Εμ. Μακρόν, να θέσουν «βέτο» στην έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων Σκοπίων και Τιράνων με τις Βρυξέλλες και επιστρατεύθηκαν οι «μπαμπούλες»: Ζαν-Κλωντ Γιουνκέρ και Ντόναλντ Τουσκ. 

Οι απόκοσμες αυτές φιγούρες, οι ελεεινές αυτές «θεσμικές» μαριονέτες, οι απειλητικές αυτές φάτσες, έσπευσαν να καταδικάσουν και να κρούσουν κώδωνες κινδύνων. 

«Πρόκειται για βαρύ ιστορικό λάθος» απεφάνθησαν οι «σοφοί». 

Προσέξτε το μέγεθος της αλητείας, το ύψος του θράσους και το επίπεδο του κυνισμού. 

Με αντιδημοκρατικές-αντισυνταγματικές διαδικασίες και στα δύο κράτη (Ελλάδα και Βαρδαρία), με εκβιασμούς, εξαγορές και αποστασίες, επιτυγχάνεται κίβδηλη, ανθελληνική και αντιλαϊκή «συμφωνία», που εκχωρεί Μακεδονική ταυτότητα σε Σλάβους απατεώνες παραχαράσσοντας Ιστορία αιώνων και οι Ευρωπαίοι συμμορίτες αυτοανακηρύσσονται προστάτες της Ιστορίας! 

Ο ναζισμός του 4ου Ράιχ της Ευρώπης των τραπεζιτών...

Της Μαριάννας Τσήπα

Αλήθεια ποιος είναι ρατσιστής σ' αυτή την χρηματοδοτούμενη με δικά μας χρήματα ναζιστική γκεμπαιλίστικη πολιτική;

"Ευρωπαϊκών Πολιτισμών" ο τίτλος και τα πρόσωπα που απεικονίζονται, υποτίθεται ότι εκπροσωπούν, είναι χαρακτηριστικά δείγματα των λαών της Ευρώπης...

Πόσοι Ευρωπαϊκοί λαοί έχουν χαρακτηριστικό τους το χρώμα, είναι έγχρωμοι;

Ας δούμε στην αφίσα της ναζιστικής προπαγάνδας τα πρόσωπα κι ως μαθητές Δημοτικού ας προσδιορίσουμε για το κάθε πρόσωπο την αντίστοιχη ευρωπαϊκή χώρα...

Ποιοι είναι οι εικονιζόμενοι έγχρωμοι, ποιους ευρωπαίκούς λαούς θέλουν να υποδηλώσουν;

Ποιο είναι οι έγχρωμοι στην Ευρώπη;

Είναι οι μεταφερόμενοι δούλοι-σκλάβοι της αποικιοκρατικής περιόδου των δολοφόνων ιμπεριαλιστικών χωρών της Ευρώπης, κατά κύριο λόγο...

Σήμερα οι νέοι δούλοι-σκλάβοι που βιαίως μεταφέρουν στην Ευρώπη οι νεοαποικιοκράτες ιμπεριαλιστές, οι τραπεζίτες με το πρόσχημα της "μετανάστευσης" ως αναγκαιότητα... "φιλανθρωπική", "υπογεννητικότητας"...

Μεταφέρουν φθηνά εργατικά κι επιστημονικά χέρια... για το κεφάλαιο και με δικά μας χρήματα προπαγάνδίζουν, μας κάνουν πλύση εγκεφάλου περί "Ευρωπαϊκών Πολιτισμών" με μια αφίσα με έγχρωμους από κάθε πλευρά του πλανήτη...

Αν μιλήσεις είσαι ακροδεξιός φασίστας, σου λένε οι νενναζί της Ευρωπαϊκής Ένωσης...

Η μεγάλη απαξίωση της Ευρωπαϊκής Αριστεράς στις Ευρωεκλογές του Μαΐου 2019

Του Κώστα Μελά

Οι ευρωεκλογές του Μαΐου 2019 χαρακτηρίστηκαν από τις μεγάλες απώλειες των Σοσιαλδημοκρατών, των Συντηρητικών και των Αριστερών κομμάτων.

 Κυρίως, όμως, δείχνουν τη μεγάλη απαξίωση της Αριστεράς στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι και στις προβληματικές που αναπτύσσονται σε αυτόν. Η απαξίωση αυτή δεν οφείλεται μόνο στις αποτυχημένες προεκλογικές εκστρατείες αρκετών κρατών μελών της ΕΕ, στα προβληματικά μηνύματα, τις λανθασμένες στοχεύσεις, τους εσωτερικούς πολέμους, την κατάτμηση των αριστερών κομμάτων, τάσεων, κινημάτων, φορέων. Η απώλεια εκατοντάδων χιλιάδων ψηφοφόρων έχει βαθύτερες αιτίες και αποτελεί την έκφραση μιας μακροχρόνιας αποτυχίας.

Φαίνεται ότι μέχρι σήμερα, δεν έχουν γίνει κατανοητά τα αίτια και τις μακροπρόθεσμες συνέπειες της αποτυχίας του κρατικού σοσιαλισμού της Ανατολικής Ευρώπης για την Αριστερά όλης της Ευρώπης. Δεν είναι μόνο οι κομμουνιστές και οι σοσιαλιστές της Ανατολικής Ευρώπης που απέτυχαν να δημιουργήσουν μια εναλλακτική κοινωνία απέναντι στην καπιταλιστική, αφού ούτε η ιστορική Αριστερά της Δυτικής Ευρώπης μπόρεσε να αντλήσει ουσιαστικά συμπεράσματα ή να εμποδίσει την ντε φάκτο κατάρρευσή της στις μεγαλύτερες οικονομίες της Δυτικής Ευρώπης, με πειστικές εναλλακτικές προτάσεις. Με αποτέλεσμα, η Αριστερά συνολικά, σπάνια να είναι σε θέση να αρθρώσει προοδευτικά μηνύματα ή, για να το πούμε καλύτερα, ευρωπαϊκά οράματα με αριστερή προοπτική. Μέχρι στιγμής μοιάζει, τόσο πολιτικά όσο και πολιτισμικά , με απολίθωμα του περασμένου αιώνα.

Γενικά, η Αριστερά δεν κατάφερε να προτείνει ένα συνεκτικό σχέδιο  για το όραμά της για μια άλλη Ευρώπη, ή για να ξεκαθαρίσει τη σχέση της με την ΕΕ. Ποιος πρέπει να είναι ο ρόλος της ΕΕ εν όψει των παγκόσμιων προβλημάτων, όπως η κλιματική καταστροφή, η υπερθέρμανση του πλανήτη, οι παγκόσμιες μεταναστευτικές ροές και η βιώσιμη παγκόσμια ανάπτυξη; Πώς συνεχίζει η Αριστερά να αντιμετωπίζει την παγκοσμιοποίηση; Προς ποια κατεύθυνση θα πρέπει να αναπτυχθούν οι σχέσεις μεταξύ ΕΕ και κρατών μελών, μεταξύ περιφερειών και δήμων, μεταξύ της Ευρώπης και του ενιαίου κόσμου στον οποίο ζούμε; Πρόκειται για κεφαλαιώδη ζητήματα που όλα συγκλίνουν στην αναγκαιότητα ανεύρεσης ενός εναλλακτικού οικονομικού υποδείγματος από αυτό που σήμερα εφαρμόζεται. Ενός οικονομικού υποδείγματος που πρωταρχικά να εφάπτεται με τη νέα πραγματικότητα να την λαμβάνει υπόψη του διατηρώντας τη βασική θέαση της αριστερής προοπτικής. Το σωστό διάβασμα της πραγματικότητας σημαίνει αναζήτηση του ειδοποιού στοιχείου της συγκεκριμένης ιστορικής εποχής και της ιδιόμορφης αιτιότητας που το διέπει. 

Η διάσταση αγγλοσαξωνικού Βορρά και ευρωπαϊκού Νότου

Του Γιώργου Κοντογιώργη

Το σημερινό κράτος είναι πολιτικά κυρίαρχο (ενσαρκώνει το όλον του πολιτικού συστήματος) αφενός έναντι των άλλων κρατών και αφετέρου έναντι της κοινωνίας. Σήμερα, με την κοσμοσυστημική διακτίνωση της επικοινωνίας και της οικονομίας, αυτός χρησιμοποιεί την πολιτική (ως δύναμη που απαντάται στο διακρατικό πεδίο), θα οικειοποιηθεί αντιστοίχως την εσωτερική πολιτική κυριαρχία του κράτους, επί της κοινωνίας.

Αντίβαρο στην εξέλιξη αυτή δύναται να υπάρξει μόνο με την ανάκτηση της μερικής έστω πολιτικής αρμοδιότητας (μέρους της πολιτικής κυριαρχίας του κράτους) από την κοινωνία των πολιτών. Πράγμα που μπορεί να γίνει μόνο με την θεσμική είσοδο της κοινωνίας των πολιτών στην Πολιτεία. Το γεγονός αυτό, προϋποθέτει την αποκοπή της ιδιότητας του εντολέα από την πολιτική εξουσία και την απόδοσή της στον φυσικό της φορέα, την κοινωνία των πολιτών.

Το γεγονός αυτό υποδηλώνει την μεταβολή της Πολιτείας, δηλαδή τη μετάβαση από την μοναρχευομένη ολιγαρχία στην αντιπροσωπευτική Πολιτεία, ώστε να αποκατασταθεί η ισορροπία μεταξύ κοινωνίας και οικονομίας. Πρέπει να αναπροσανατολιστεί ο σκοπός της πολιτικής στο συμφέρον της κοινωνίας. Η μετάβαση της κοινωνίας στο μέλλον, ως διακύβευμα, δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί, στη φάση αυτή, ούτε με την υπέρβαση του κράτους-έθνους και τη συγκρότηση ενός κοσμοκράτους, ούτε και με τις παραδοσιακές πολιτικές πρακτικές.

Ο Φασισμός και η ακροδεξιά στην Ευρώπη, τότε και τώρα

Συνέντευξη με τον Λάμπρο Φλιτούρη

Η χρήση της λέξης φασισμός σήμερα, θα λέγαμε πως γίνεται κάπως αλόγιστα. Φασίστας μπορεί να είναι σήμερα, κάποιος που συμπεριφέρεται αυταρχικά, κάποιος που διαφωνεί με την δική μας άποψη, ή κάποιος που μας διαγράφει στο facebook.  Θα μπορούσαμε να δώσουμε επιστημονικά έναν ορισμό στον όρο «φασισμός»;

Στον όρο «φασισμός» φυσικά μπορούμε να δώσουμε έναν ορισμό επιστημονικά με βάση την ιστορία, την πολιτική επιστήμη ή την κοινωνιολογία. Ο φασισμός, αν θέλουμε να το πάρουμε ιστορικά, διακρίνεται στον ιστορικό φασισμό, στο πολιτικό αυτό σύστημα που εδραιώθηκε στην Ιταλία ανάμεσα στο 1922 και στο 1943 ή το 1945 με μία προέκταση, αν συνυπολογίσουμε και τα τελευταία χρόνια της Δημοκρατίας του Σαλό. Δεν σημαίνει πως η χρήση που κάνουμε σήμερα των λέξεων «φασισμός» και «φασίστας» ανταποκρίνεται στην ιστορική εμπειρία του φασισμού. Φασίστας, ο οπαδός δηλαδή του φασιστικού κόμματος και των αυταρχικών, ολοκληρωτικών καθεστώτων που αναδύθηκαν στην Ευρώπη του μεσοπολέμου, ήταν κατά βάση ένα πρόσωπο το οποίο φέρει ίσως χαρακτηριστικά όμοια με  αυτά που αποδίδουμε σε κάποιον που σήμερα τον χαρακτηρίζουμε ως φασίστα.

Άλλη Ευρώπη ή καμιά Ευρώπη

Του Απόστολου Αποστολόπουλου

Την ώρα που οι κατεστημένες, συστημικές πολιτικές δυνάμεις καταρρέουν σε Ε.Ε. και ΗΠΑ, ο Μακρόν θεώρησε ότι είναι ευκαιρία να μιλήσει για ανεξάρτητη Ευρώπη βασισμένη σε αυτόνομη ευρωπαϊκή στρατιωτική δύναμη. Αυτός ο άνθρωπος όλο κατεβάζει ιδέες, υποτίθεται μεγαλειώδεις, αλλά μάλλον χάνει την επαφή με την πραγματικότητα. Οι λεγόμενοι ειδικοί (πτυχία, υψηλές θέσεις και υψηλότερες αμοιβές) αποδίδουν την αποτυχία στην ατολμία του έναντι του Βερολίνου. Ο λόγος είναι βαθύτερος: Η Γαλλία είναι μια αδύναμη μικρομεσαία χώρα στη διεθνή σκακιέρα και ο λόγος της βαραίνει όσο η δύναμή της. Οι Γερμανοί δεν θέλουν να μοιραστούν την εξουσία τους με τη Γαλλία ενώ ταυτόχρονα φοβούνται τους Αμερικάνους. Το Βερολίνο είναι εύκολο να κάνει το παλληκάρι στην Ελλάδα, πολύ πιο δύσκολο στην Ιταλία και άκρως επώδυνο στις ΗΠΑ.

Η Γαλλία είναι πολύ αδύναμη, αλλά η Γερμανία είναι πολύ απειλητική ως επικεφαλής του στρατού της ανεξάρτητης Ευρώπης. Να φύγουν οι Αμερικάνοι για να έρθουν οι Γερμανοί; Γιατί; Ο μόνος που είχε όραμα ήταν ο Ντε Γκωλ, και το εννοούσε: Αντίπαλος της τευτονικής αγριότητας και εναντίον των ΗΠΑ και του αγγλοσαξωνικού άξονα, των αδιάλλακτων πουριτανών. Αλλά ο Ντε Γκωλ έχει πεθάνει μαζί με το όνειρό του για μια Ευρώπη «από τον Ατλαντικό ως τα Ουράλια». Συνοπτικά, η κατάρρευση των συστημικών δυνάμεων συμπαρασύρει και το οικοδόμημα που κατασκεύασαν, τη σημερινή Ε.Ε. Με την Ιταλία ή με άλλο γεγονός να είναι η τυχαία αφορμή.

Η άλωση της Ευρώπης

Του Βασίλη Βιλιάρδου

Η αμετανόητη πρωσική κυβέρνηση ευρίσκεται πια πολύ κοντά στη δημιουργία ενός τέταρτου Ράιχ, με οικονομικά όπλα αυτή τη φορά – εφαρμόζοντας την πολιτική του μερκαντιλισμού από το ξεκίνημα της Ευρωζώνης, με πρώτα μεγάλα θύματα τα κράτη του ευρωπαϊκού Νότου.

«Είναι ολοφάνερο πως η ευρωπαϊκή κρίση χρέους προκλήθηκε από τη Γερμανία, με την έννοια πως ο μεγάλος ασθενής, όπως αναμφίβολα ήταν η χώρα πριν το 2005, θεραπεύθηκε πίνοντας το αίμα των εταίρων του – οι οποίοι ουσιαστικά πλήρωσαν σαν ανόητοι το υπέρογκο κόστος της ένωσης των δύο Γερμανιών. 

Δεν έφτανε δηλαδή η διαγραφή του 50% των χρεών της Γερμανίας το 1953 από τους υπολοίπους παρά το ότι αιματοκύλισε τον πλανήτη δύο φορές, ούτε η βοήθεια των Η.Π.Α. να επαναπατρισθούν τα κλεμμένα των ναζί, ούτε η άρνηση της να εξοφλήσει τις πολεμικές επανορθώσεις ως όφειλε μετά την ένωση της – αφού κατάφερε επί πλέον με ύπουλο τρόπο να πληρώσουν όλοι οι εταίροι της το κόστος της ένωσης της«.

Ανάλυση

Σύμφωνα  με την ΕΛΣΤΑΤ (πηγή), η συνολική αξία των ελληνικών εισαγωγών το 2017 ανήλθε στο ποσόν των 50,258 δις € έναντι 44,187 δις € το 2016 – έχοντας αυξηθεί κατά 13,7%. Το ίδιο έτος η συνολική αξία των εξαγωγών ήταν 28,832 δις € έναντι 25,463 δις € το 2016, έχοντας αυξηθεί κατά 13,3% (χωρίς τα πετρελαιοειδή 7,1%). Ως εκ τούτου, το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου το 2017 εκτινάχθηκε στα 21,426 δις € από 18,723 δις € το 2016, παρουσιάζοντας ποσοστιαία αύξηση ύψους 14,4% – γεγονός που σημαίνει ότι, το 2017 εισάγαμε εμπορεύματα αξίας 21,4 δις € περισσότερα από όσα εξάγαμε, ή σχεδόν 3 δις € πιο πολλά από το 2016 (οπότε η αποψίλωση του παραγωγικού μας ιστού συνεχίσθηκε).

Ολοκαύτωμα: τραύμα και στίγμα

ΜΟΤΙΟΝΤΕΑΜ/ΦΑΝΗ ΤΡΥΨΑΝΗ

Του Θανάση Βασιλείου

Πρέπει να διαβάζουμε την Ιστορία προς τα πίσω; Μετά το Αουσβιτς δεν μπορεί πλέον να γράψει κανείς ποιήματα, είχε πει ο Αντόρνο∙ μετά τα κρεματόρια, μόνο η Ιστορία βοηθάει. Η Ευρώπη, το μεγαλύτερο επίτευγμα, είχε υποθηκευτεί: την ένωσαν τα σύμβολα του τρομερού παρελθόντος της.

«Αν οι Ευρωπαίοι διατηρήσουν ζωντανό αυτόν τον δεσμό, αν το παρελθόν της Ευρώπης θέλει να παρέχει ηθικό σκοπό στο παρόν, τότε αυτό το παρελθόν θα πρέπει να διδάσκεται από την αρχή… Η “Ευρωπαϊκή Ενωση” μπορεί να είναι μια απάντηση στην Ιστορία, αλλά δεν θα γίνει ποτέ υποκατάστατό της». Ετσι έκλεινε το μνημειώδες έργο του «Η Ευρώπη μετά τον Πόλεμο» (εκδ. Αλεξάνδρεια) ο ιστορικός Τόνι Τζαντ.

Τα εργοστάσια θανάτου, όπου σε λίγες ώρες εξολοθρεύονταν χιλιάδες άνδρες, γυναίκες, παιδιά, είναι κάτι που κανείς δεν πρέπει να ξεχάσει. Η 27η Ιανουαρίου επιλέχθηκε ως Διεθνής Ημέρα Μνήμης των Θυμάτων του Ολοκαυτώματος: την ημέρα εκείνη του 1945, τα σοβιετικά στρατεύματα απελευθέρωσαν το μεγαλύτερο στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Πολωνία, το Αουσβιτς-Μπίρκεναου.

Πως η Γερμανία εξόντωσε την μισή Ευρώπη σε μόλις 15 χρόνια με τη ΄Συνθήκη σταθερότητας’ και το σκληρό ΕΥΡΩ

Του Κωνσταντίνου Βέργου

Η ‘κατάκτηση της Ευρώπης’ από την Γερμανία επετεύχθη σε τρία στάδια. Στο πρώτο στάδιο, η Γερμανία επέτυχε την ενοποίηση της Δυτικής με Ανατολική γερμανία, κάνοντας καραμπόλα εκμετάλλευσης. Αφενός εκλεισε Ανατολικογερμανικές παραγωγικές εταιρίες και φτωχοποίησε 15 εκατομμύρια εργατικό δυναμικο, της Ανατολικής πλευράς (οι μισθοί των δυο περιοχών ακόμη και τωρα δεν εχουν εξισωθεί) ρίχνοντας το δικό της κόστος, και διευρυνοντας την αγορά της σε βαρος αλλων γερμανων!

Ανάπτυξη με απλήρωτες υποχρεώσεις πάνω απο 1 τρις!

Δεύτερον  η Γερμανία αθέτησε την πληρωμή των πολεμικών της υποχρεώσεων προς τρίτες χώρες που αποφασίστηκαν στην ‘Potsdam Conference’  που εγινε τον Αυγουστο του 1945, ενώ αντίθετα οι άλλες χώρες  που έχασαν τον πόλεμο, όπως για παράδειγμα η Βουλγαρία και Ιταλία πλήρωσαν τις πολεμικές αποζημιώσεις που οφείλαν. Εκτιμάται ότι μόνο προς την Ελλάδα οι αποζημιώσεις που η Γερμανία αθέτησε να πληρώσει ανέρχονται περίπου σε 300 δις ΕΥΡΩ, δηλαδή 150% του Ελληνικού ΑΕΠ. Οι υποχρεώσεις αυτές έπρεπε να γίνουν άμεσα πληρωτέες από τη Γερμανία προς Ελλάδα και άλλες χώρες με την ενοποίηση (1990). Να σημειώσουμε εδώ ότι η Γερμανία δεν είχε πληρώσει ούτε τις πολεμικές αποζημιώσεις  που όφειλε από τον …πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, τις οποίες η πτωχή πλην τίμια Ελλάς ‘κούρεψε’ κατά 50% από την Δυτική Γερμανία το 1952, ώστε να προικοδοτήσει τους χρεοκοπημένους Γερμανούς! Το μεγάλο κόλπο όμως της Γερμανίας ήταν το ΕΥΡΩ και η συνθήκη Νομισματικής Σταθερότητας!

Βραβείο ντροπής στον Τσίπρα από τους δικηγόρους του Παρισιού. Ντροπή τους!

Του Γιώργου Παπαδόπουλου-Τετράδη

Δεν ξέρω τι άκρες έχει ο ΣΥΡΙΖΑ με τους δικηγόρους του Παρισιού, αλλά ξέρω ότι ο Δικηγορικός Σύλλογος της Πόλης του Φωτός επιβεβαιώνει εκείνους που λένε «μην κατηγορείτε τους Έλληνες επαγγελματίες γιατί δεν ξέρετε πόσο αξιολογότεροι είναι από πολλούς ξένους». Η βράβευση του κ Τσίπρα από το συγκεκριμένο σωματείο για «Δέσμευση στο Ευρωπαϊκό ιδεώδες» μπορεί να εκληφθεί μόνο σαν βρισιά και περιφρόνηση στον ελληνικό λαό και στην έννοια τους ιδεώδους. Και σαν επιβράβευση του πολιτικού αμοραλισμού, της δειλίας και της πολιτικής ανηθικότητας. Οι δικηγόροι του Παρισιού θα έπρεπε να ντρέπονται!

Ντροπή, γιατί θα άξιζε τον κόπο να ξέρουν οι δικηγόροι του Παρισιού, ότι επαγγελματικά σωματεία στην Ελλάδα βράβευαν πρωθυπουργούς κυρίως επί χούντας! Και ότι τα επαγγελματικά σωματεία στην Ελλάδα έχουν τρυπήσει σόλες παπουτσιών να πορεύονται τα τελευταία χρόνια για να υπερασπιστούν τα υποτιθέμενα ευρωπαϊκά ιδεώδη στις εργασιακές σχέσεις και στα κοινωνικά δικαιώματα. Τα οποία οι κυβερνήσεις, με προεξάρχουσα αυτή του κ Τσίπρα, έχουν καταπατήσει και κουρελιάσει για να μη χάσουν τις καρεκλίτσες τους.

Ντροπή, γιατί οι δικηγόροι του Παρισιού θα όφειλαν να ξέρουν ότι ο κ Τσίπρας, σαν ορκισμένος κομμουνιστής και μάλιστα αριστεριστής, δεν έχει κανένα ευρωπαϊκό ιδεώδες εκτός από της ιδεολογίας του. Επιπλέον, θα όφειλαν να ξέρουν, ότι ο συγκεκριμένος πολιτικός έχει αποδείξει στην πράξη ότι δεν έχει κανένα ιδεώδες εκτός από της διατήρησης της εξουσίας. Εκτός αν αυτό βραβεύουν.

Μέρες Ιεράς Συμμαχίας στην Ευρώπη

Του Ρούντι Ρινάλντι

Η περίπτωση της Καταλονίας επιβεβαιώνει τον αντιδημοκρατικό κατήφορο της γερμανικής Ε.Ε. 

Ετούτο το διάστημα οι αριστερές δυνάμεις νοσταλγικά θέλουν να θυμούνται μεγάλες και ένδοξες μέρες, και ιδιαίτερα τη Ρωσική Επανάσταση. Και τιμούν επετείους με τρία βασικά χαρακτηριστικά: 1) απουσία καίριων και κρίσιμων συμπερασμάτων, 2) αμηχανία και απουσία πρότασης για το σήμερα, με βαθιά ανεπάρκεια κατανόησης, 3) δηλώσεις του τύπου ακόμα κι αν χάσαμε θα νικήσουμε, θα έρθει κάποτε ο τρίτος γύρος, θα επαναληφθεί ο Οκτώβρης…

Κι όμως, τούτες τις μέρες είναι και μια άλλη επέτειος, λιγότερο γνωστή. Στις 1 Νοέμβρη του 1814 συνερχόταν το συνέδριο της Βιέννης, όπου οι μοναρχικές δυναστικές αντιδραστικές δυνάμεις της Ευρώπης δημιουργούσαν την Ιερά Συμμαχία για να καταπνίξουν το κύμα δημοκρατισμού και επαναστάσεων που είχε συνταράξει έως τότε τον ευρωπαϊκό χώρο. Μόλις είχαν τελειώσει οι ναπολεόντειοι πόλεμοι και μια περίοδος παλινόρθωσης του παλιού καθεστώτος είχε μπει στην ημερήσια διάταξη. Αυστρία, Ρωσία, Αγγλία, καθώς και η ηττημένη Γαλλία, μαζί με όλες τις μοναρχικές δυνάμεις, σχεδίασαν τον χάρτη της Ευρώπης και καταδίωξαν κάθε προοδευτική δημοκρατική φωνή στην Ευρώπη. Πρωταγωνιστικό ρόλο είχαν ο υπουργός Εξωτερικών της Βρετανίας κόμης Κάσλρι, ο καγκελάριος της Αυστρίας πρίγκιπας Μέτερνιχ, ο οποίος και προήδρευσε του συνεδρίου, και ο υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας Ταλεϊράνδος.

Προς σύγκρουση με τη Γερμανία;

Του Γιώργου Δελαστίκ

Πληθαίνουν οι ενδείξεις – ενδείξεις, όχι αποδείξεις – ότι ο νέος Πρόεδρος των ΗΠΑ εξελέγη για να προσωποποιήσει την αναμέτρηση με το Βερολίνο. Να ηγηθεί δηλαδή ο Ντόναλντ Τραμπ ενός συνασπισμού ανάλογου με εκείνον, ο οποίος υπήρχε κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, επιχειρώντας να αποτρέψει τη συγκρότηση του Τέταρτου Ράιχ, οικονομικού αυτή τη φορά, της Γερμανίας. Αυτό που υπήρχε και είναι ακόμη υποψία, ενδέχεται να αποδειχθεί πολιτική πραγματικότητα. Θα δούμε τι θα γίνει σύντομα.

«Η ΕΕ είναι κατά βάση το όχημα για να υλοποιήσει τους σκοπούς της η Γερμανία», δήλωσε ο Αμερικανός Πρόεδρος Τραμπ σε συνέντευξη που έδωσε στους Τάιμς του Λονδίνου και τη γερμανική Μπιλντ. «Όλα δείχνουν ότι ο Τραμπ ποντάρει ανοιχτά στη διάλυση της ΕΕ», έγραφε προχτές στο κύριο άρθρο της η Αυγή και συνέχιζε γράφοντας ότι ο Πρόεδρος της ευρωομάδας, ο Ολλανδός Γερούν Ντάισελμπλουμ, είχε σπεύσει μια μέρα νωρίτερα «η ΕΕ είναι πλέον μόνη της». Αναφερόμενη μάλιστα στα όσα είπε ο Τραμπ για τη Γερμανία, η Αυγή υπογράμμιζε: «Στη σημερινή φάση, καμία δήλωση δεν θα μπορούσε να είναι πιο ταξική. Από καιρό οι χώρες του ευρωπαϊκού Νότου αισθάνονται να συνθλίβονται από την υπαγόρευση της λιτότητας από το Βερολίνο»! Το ενδιαφέρον κύριο άρθρο της Αυγής καταλήγει γράφοντας ότι το Βερολίνο θα έπρεπε «να εισακούσει όχι τους σοσιαλιστές, όχι την Αριστερά, όχι τους Πράσινους, αλλά τον βαθιά συντηρητικό υποψήφιο πρόεδρο της Γαλλίας Φρανσουά Φιγιόν, που ζητεί μεταξύ άλλων την ομοσπονδοποίηση του χρέους στην Ευρώπη ως εργαλείο για τη διάσωση του ευρώ – και της ΕΕ». Δεν λέει όμως μόνο η Αυγή ότι η υπό συγκρότηση νέα κυβέρνηση τω ΗΠΑ δεν συμπαθεί καθόλου το ευρώ και θα ήθελε να το δει να καταποντίζεται.