Τσίπρας: «Τι άλλο πρέπει να συμβεί για να μιλάει κανείς για καθεστώς;»

Για παιδαγωγικούς λόγους...

Ανατριχιαστική παραδοχή Γεραπετρίτη: «Τα SMS έχουν παιδαγωγική λειτουργία και συμβολισμό» (video - ηχητικό)

Νερό στο μύλο, όχι μόνο των αρνητών, αλλά και των λογικών, ανθρώπινων αντιδράσεων μιας κοινωνίας που ζει επί ένα περίπου χρόνο, υπό περιορισμό, έριξε σήμερα άλλο ένα στέλεχος της κυβέρνησης, ο υπουργός Επικρατείας και στενός συνεργάτης του πρωθυπουργού, Γιώργος Γεραπετρίτης.

Μετά από ένα φονικό, μακρόχρονο και καταστρεπτικό από όλες τις απόψεις λοκντάουν, θα περίμενε κανείς από τα στελέχη της κυβέρνησης να είναι πιο προσεκτικά στις δηλώσεις τους. Εκτός βέβαια και αν η στρατηγική είναι -όπως έχει αποδειχθεί πολλές φορές- να προκαλέσουν την οργή του κόσμου και να του επιρρίψουν τις ευθύνες για την έξαρση της πανδημίας.

«Ευσεβώς, θα μου επιτρέψετε να πω ότι διαφωνώ», είπε ο υπουργός Επικρατείας, όταν ο δημοσιογράφος της σημερινής (29/04) εκπομπής στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΙ, αναρωτήθηκε για τη χρησιμότητα διατήρησης των SMS.

Έχει κάψει εγκεφάλους τελικά ο μεταμοντέρνος "πράσινος" και λοιπών αποχρώσεων "κινηματισμός"!

Του Δημήτρη Πατέλη

Σε μια κοινωνία, όπου ακόμα και πανεπιστημιακοί υφίστανται απηνείς διώξεις εάν τολμούν να αρθρώσουν λόγο που εναντιώνεται στην καθεστωτική ιδεολογία και πρακτική, κάποιοι αδυνατούν να διακρίνουν πίσω από το "αθώο" περιτύλιγμα μιας εκστρατείας τις εκάστοτε επιδιώξεις/επενδυτικά προγράμματα του πολυεθνικού μονοπωλιακού κεφαλαίου με την "πράσινη ανάπτυξη". Έτσι, καταπίνουν αμάσητο το πρωτοφανές χειραγωγικό κατασκεύασμα-"φούσκα", με την επαίσχυντη εργαλειοποίηση/κακοποίηση του κοριτσιού Γκρέτα Τούνμπεργκ από γονείς και λοιπούς "κατασκευαστές" και την γιγάντια εκστρατεία από τα διεθνή ΜΜΕ, που έφτασε μέχρι και στο βήμα του ΟΗΕ!

Ο διχασμός του καθεστώτος

Του Απόστολου Αποστολόπουλου

Έχει περάσει η εποχή, μάλλον ανεπιστρεπτί, όπου ήσουν ότι δηλώσεις, όπως έλεγε ο Τσαρούχης, ένας αναρχοαυτόνομος αυτοπροσδιορισμός, δηλωτικός, σήμερα, αντικαθεστωτικού φρονήματος. Επειδή οι κρατούντες θέλουν να προσδιορίζουν αυτοί ποιος είσαι, κρίνοντας πράξεις και ιδέες κατά το γούστο τους. Ατρόμητοι ενώπιον του γελοίου οι κυβερνώντες και κομματικοί του ΣΥΡΙΖΑ κατηγόρησαν τους διαδηλωτές-ψηφοφόρους τους ότι είναι φασίστες.

Στη Γαλλία, πρώτοι, κατηγόρησαν τη Λεπέν, με το επιχείρημα «κινδυνεύει η Δημοκρατία». Στο  ευρωιερατείο  γενίκευσαν εναντίον κάθε αντιφρονούντα (Όρμπαν, Σαλβίνι) και στην Αθήνα  πιθήκισαν, ως συνήθως, τις  διδαχές εξ Ευρώπης. Ελλείψει κομμουνιστών έβγαλαν από τη ναφθαλίνη τον φασισμό.  Σύμφωνα με το  δόγμα των ελίτ, «είσαι αυτό που λέμε εμείς  ότι είσαι». Αλλιώς είσαι στιγματισμένος, ρυπαρός και απόβλητος.

Για όσο καιρό το καθεστώς εξασφάλιζε το  τυπικό «ψωμί και ελευθερία» μπορούσε να επιβάλλει την άποψή του χωρίς πρόβλημα. Η άνοδος των αντισυστημικών δυνάμεων στην Ευρώπη φανερώνει την αδυναμία του καθεστώτος να εξασφαλίσει αυτό που έχει υποσχεθεί: δημοκρατία, ευημερία και ασφάλεια. Η πτώχευση της δημοκρατίας, η εκτεταμένη διαφθορά, η περιφρόνηση της λαϊκής ψήφου, και η ανασφάλεια από την επιταχυνόμενη φτώχεια ταυτόχρονα με τη ραγδαία αύξηση της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης, είχαν συνέπειες. Ο κόσμος έπαψε να είναι υπάκουος. Το κρίσιμο είναι ότι όλο και περισσότεροι έπαψαν να φοβούνται το σκιάχτρο του φασισμού που οι ελίτ κουνάνε εμπρός του. Βλέπει ο κόσμος ότι αυτοί που φωνάζουν «λύκος στο μαντρί» είναι αυτοί που ουρλιάζουν  μέρα μεσημέρι με προληπτικές συλλήψεις στην Ελλάδα μην τυχόν και ενοχληθούν οι κυβερνώντες ή με την ασυγκράτητη βία των «δυνάμεων της Τάξης» εναντίον των διαδηλωτών στο Παρίσι.

Αριστερά: μεταξύ διαμαρτυρίας και καθεστωτισμού

Του Γιώργου Κοντογιώργη

Το ζήτημα της Αριστεράς συνδέθηκε ιστορικά με μια εκδοχή της προόδου η οποία προέκρινε την επιτάχυνση της ενσωμάτωσης των σε ανθρωποκεντρική υστέρηση κοινωνικών στρωμάτων (ιδίως των δυνάμεων της εργασίας) ή και κοινωνιών (όπως η ρωσική) στη νέα εποχή. Σε θεωρητικό επίπεδο, το πρόταγμα της Αριστεράς, το πρόταγμα του σοσιαλισμού, αξιολογήθηκε ως μέτρο, και μάλιστα ως η αρχετυπική εκδοχή της μετάβασης της ανθρωπότητας σε μια μετακαπιταλιστική φάση, που άγγιζε ουσιαστικά το ιδεώδες της ανθρώπινης κατάστασης.

Η Αριστερά, έως σήμερα, δεν έπαψε να προβάλλει τον ιστορικό της προορισμό ως την ειμαρμένη που προόρισται να φέρει την ανθρωπότητα στην μετακαπιταλιστική εποχή, και όχι ως έναν εναλλακτικό δρόμο για τη μετάβαση από τη δεσποτεία στον πρώιμο ανθρωποκεντρισμό. Το γεγονός αυτό αποτελεί μια κρίσιμη παράμετρο για την κατανόηση της Αριστεράς στις ημέρες μας, η οποία επιπλέον αναδεικνύει το έλλειμμα γνωσιολογίας και προτάγματος που τη διατρέχει.

Το συνέδριο πίσω από τις λέξεις…

Ο ΣΥΡΙΖΑ, το κράτος και η επόμενη μέρα

Τα νέα χαρακτηριστικά που επικυρώνονται

Του Γιώργου Παπαϊωάννου

Το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί κανείς να το αντιμετωπίσει σαν να συμβαίνει το 2012 ή το 2008. Το κυβερνητικό κόμμα προχωρά αυτές τις μέρες σε μια διαδικασία που έχει τη σημασία της, μιας και έρχεται να επικυρώσει μια σειρά χαρακτηριστικά που αποκτήθηκαν τα τελευταία χρόνια, αναπτύχθηκαν το τελευταίο διάστημα σε εκθετικό βαθμό και ζητούν σήμερα την οριστική τους κατοχύρωση.

Η διαδικασία πλήρους συστημικής προσαρμογής του ΣΥΡΙΖΑ έχει τις ρίζες της στο διάστημα μετά τις διπλές εκλογές του 2012, κατοχυρώνεται ως κατεύθυνση το 2014, εν όψει της πολυπόθητης «διακυβέρνησης» και ολοκληρώνεται με την υπογραφή του τρίτου Μνημονίου το καλοκαίρι του 2015. Η μετάλλαξη, όμως, δεν σταματά εκεί. Μετά τη μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε μνημονιακό κόμμα, το ξεκαθάρισμα με εσωτερικές αντιπολιτεύσεις και συνιστώσες και τις εκλογές του Σεπτεμβρίου, το κόμμα υπόκειται σε νέες κατεργασίες, ώστε να αποκτήσει μια διαφορετική φυσιογνωμία. Αυτά τα νέα χαρακτηριστικά έρχεται να κατοχυρώσει το συνέδριο.

Σε πλήρη εξέλιξη η επιχείρηση «Καθεστώς ΣΥΡΙΖΑ»

Του Ρούντι Ρινάλντι

Στην τρέχουσα πολιτική ορολογία η έννοια καθεστώς υποδηλώνει αφενός την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων (οικονομική κοινωνική πολιτιστική) δηλαδή το σύστημα, τον τρόπο οργάνωσης μιας κοινωνίας και αφετέρου τον ειδικό τύπο διακυβέρνησή το καθιερωμένο σύστημα θεσμών, μεθόδων, μηχανισμών ελέγχου και χειρισμού, αξιών και αντιλήψεων. Τα δύο αυτά επίπεδα της έννοιας καθεστώτος πρέπει να τα εξετάσουμε και στην περίπτωση της άσκησης διακυβέρνησής του ΣΥΡΙΖΑ, που διανύει το δεύτερο χρόνο στην εξουσία, να δούμε τις τάσεις, τους ρυθμούς και τα συνεπαγόμενα ζητήματα μιας στάσης απέναντι του.

Μισοαποικιακό μνημονιακό καθεστώς που υπηρετείται από το σύνολο του πολιτικού συστήματος

Στη χώρα μας από το 2010 έχουμε εισέλθει σε μια ειδική καθεστωτική φάση που υποβαθμίζει και διαλύει τον τόπο μέσα από την γενική εκποίηση και φτωχοποίηση. Μάλιστα, από την πρώτη φάση της επιχειρούμενης διάλυσης που κτύπησε κυρίως εργαζόμενους συνταξιούχους και μεσαία αστική τάξη, περνάμε σε μια δεύτερη φάση όπου η εκκαθάριση αφορά ακόμα και τις ελίτ της μεγαλοαστικής τάξης, ιδιαίτερα όσους είχαν σχέση με παραγωγικές δραστηριότητες.

Μα, γιατί δεν χαίρεστε;

Του Κατρτέσιου

Τα καθεστώτα στην προσπάθειά τους ν’ αντέξουν φτιάχνουν παραμύθια. Κατασκευάζουν «πραγματικότητες». Στήνουν γιορτές. Πάνω απ’ όλα όμως παίζουν με τις λέξεις. Πρέπει κάπως να παραπλανήσουν. Ακόμη καλύτερα, να υπνωτίσουν. Να ξεγελάσουν. Να κρύψουν την αλήθεια κάτω από το χαλί που υφαίνουν με λέξεις.

Αξιοποίηση! 

«Τα λιμάνια δεν πωλούνται, αλλά αξιοποιούνται».
«Τα αεροδρόμια δεν πωλούνται, αλλά αξιοποιούνται».
«Οι δημόσιοι οργανισμοί δεν πωλούνται, αλλά αξιοποιούνται».
«Η χώρα δεν πωλείται, αλλά αξιοποιείται».
«Το υπερ – Ταμείο δεν είναι πωλητής, αλλά μάνατζερ αξιοποίησης».

Με την ίδια λογική, τα ανήλικα που έφερναν από την πρώην ανατολική Ευρώπη δεν τα πουλούσαν για σκλάβες του σεξ, αλλά τα αξιοποιούσαν. Τι να το κάνει το κορμί της μια 15χρονη ρωσιδούλα; Άντε να το μάθει να χορεύει, να χαίρεται τη θάλασσα, να νιώθει τον αέρα, να κάνει έρωτα, να γεννήσει, να αγαπηθεί. Τζάμπα θα πήγαινε. Μηδέν κέρδος. 

Μανιφέστο Μηλιού κατά της κυβερνητικής πολιτικής

Της Αγγελικής Λάζου

Μανιφέστο Μηλιού κατά της Κυβερνητικής Πολιτικής και των ανθρώπων του Προέδρου. Αφήνει να εννοηθεί ότι η απόφαση για την υπογραφή νέου μνημονίο και υποταγής στο κεφάλαιο και στις αγορές είχε παρθεί από το 2013. Επιρρίπτει ευθύνες για τη βίαιη ωρίμανση του ΣΥΡΙΖΑ στο Γιάννη Δραγασάκη και στο περιβάλλον του Μαξίμου και περιγράφει την αμηχανία που προκάλεσε στο Κυβερνητικό Περιβάλλον το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος.  

Πως ένας κινηματικός πολιτικός φορέας μετατράπηκε σε ένα απόλυτο συστημικό κόμμα που εξυπηρετεί την ελίτ και μέσα από ποιες διαδικασίες καταγράφει στο 27σέλιδο κείμενο του  στο περιοδικό «ΘΕΣΕΙΣ» ο πρώην υπεύθυνος οικονομικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο στόχος του καθεστώτος

Το editorial του Δρόμου που κυκλοφορεί 

Πριν από ένα μήνα περίπου, γράφαμε ότι σε συνεδρίαση του Κυβερνητικού Συμβουλίου Κοινωνικής Πολιτικής, ο αντιπρόεδρος της Kυβέρνησης είχε αποκαλύψει στους συμμετέχοντες ότι παράλληλο πρόγραμμα δεν υπάρχει, σημειώνοντας ότι αυτό που μπορεί να κάνει η κυβέρνηση είναι παράλληλα με τα μνημονιακά μέτρα να παρουσιάζει και μια πρωτοβουλία επικοινωνιακού χαρακτήρα για να διασκεδάζει τις εντυπώσεις.

Σχεδόν ταυτόχρονα με την κατεπείγουσα ψήφιση των δεύτερων προαπαιτούμενων, κατατέθηκε στη Βουλή και το νομοσχέδιο που εντάσσεται στο περίφημο «παράλληλο πρόγραμμα». Ένα νομοσχέδιο επικοινωνιακής διαχείρισης και κυρίως «εξοπλισμού» των κυβερνητικών βουλευτών που εκούσια έχουν αναλάβει το θλιβερό καθήκον να λένε καθημερινά τα σύκα-σύκα και τη σκάφη… σύκα, όπως πολύ εύστοχα έλεγε πριν από πολλά χρόνια ο Χάρρυ Κλυνν.

Γιατί το ΚΚΕ είναι μέρος του βαθέος συστήματος

Του Χάρη Ναξάκη

Σε πρόσφατη ανακοίνωσή του ο Ιατρικός Σύλλογος Αρτας θεωρεί ότι η λειτουργία του Κοινωνικού Ιατρείου-Φαρμακείου Αρτας είναι παράνομη, τονίζοντας ανάμεσα σε άλλα ότι «θα πρέπει ιδιαίτερα να προσεχθούν τα έννομα συμφέροντα των γιατρών μελών του Ιατρικού Συλλόγου από τον αθέμιτο ανταγωνισμό τέτοιων πολυϊατρείων». Αθέμιτος λοιπόν ανταγωνισμός είναι η κοινωνική αλληλεγγύη γιατί αποσπά τους ανασφάλιστους και άπορους πελάτες από τα ιδιωτικά ιατρεία. Αθέμιτο ανταγωνισμό στα γαλήνια θεμέλια της αγοράς και στην αρπακτικότητα των ιδιωτικών συμφερόντων συνιστούν οι χιλιάδες συνεργατικές, αλληλέγγυες και αμεσοδημοκρατικές κοινωνικές δομές που έχουν δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια στη μνημονιακή Ελλάδα. Για τους φιλελεύθερους, τους τζιχαντιστές της αγοράς, οι αλληλέγγυες-συνεργατικές δομές δημιουργούν στρεβλώσεις στην αγορά, στον υγιή ανταγωνισμό (βλέπε στην τσέπη τους) και γι’ αυτό είναι παράνομες. Και το συνεργατικό εγχείρημα της «Εφημερίδας των Συντακτών» παράνομο είναι. Είναι όμως νόμιμη η φιλανθρωπία των μεγαλόσχημων, φανερή ή κρυπτόμενη πίσω από μη κυβερνητικές οργανώσεις, γιατί δεν διαταράσσει τη λειτουργία της αγοράς, και συν τοις άλλοις, βαπτιζόμενη ως εταιρική κοινωνική ευθύνη, αποτελεί το τέλειο άλλοθι κοινωνικής ευαισθησίας για τους αμετανόητα εγωιστές και ιδιοτελείς παίκτες της αγοράς.

Ανοιχτή επιστολή προς τους συναγωνιστές του ΣΥΡΙΖΑ.

Του Γιώργου Παπανικολάου

Το καθεστώς έχασε την κυβέρνησή του. Διατηρεί όμως ακέραια όλα τα άλλα στηρίγματά του

Ο ελληνικός λαός ενάντια στο μνημονιακό καθεστώς και την παγκόσμια συμμορία των κερδοσκόπων, κατάφερε να νικήσει την τρομοκρατία, τους εκβιασμούς τους και την αλητεία τους και ν αναδείξει αντιμνημονιακή κυβέρνηση!! Τι ξεφτίλα για το παγκόσμιο σύστημα! Ένας μικρός και εξαθλιωμένος λαός, που αιώνες τώρα τον πετσοκόβουν κάθε τόσο και προσπαθούν να τον ευνουχίσουν πνευματικά και να του στερήσουν τη δημιουργικότητά του, κατάφερε να τους γελοιοποιήσει! Που έχει ξαναγίνει κάτι τέτοιο; Ένας μικρός λαός, μπήκε στο μάτι και παρενοχλεί το παγκόσμιο τέρας! Φανταστείτε. Είναι σαν να είμαστε στην πρώτη κατοχή και ο λαός αξιοποιώντας κάποιες αδυναμίες του γερμανικού στρατού, καταφέρνει να τοποθετήσει στο επιτελείο της κομαντατούρ, έλληνες πατριώτες!! Τι ξεφτίλα γι αυτόν τον στρατό!

Το καθεστώς έχασε την κυβέρνησή του. Διατηρεί όμως ακέραια όλα τα άλλα στηρίγματά του:

1. Τον μηχανισμό του χρέους, που είναι η θηλιά που άρχισε κιόλας να χρησιμοποιεί το προβληματικό και προβληματισμένο καθεστώς, για να εξουθενώσει και να πνίξει τη νέα κυβέρνηση.

Είναι καθεστώς κατοχής;

Του Νίκου Καραβέλου

Είναι η χώρα μας υπό καθεστώς κατοχής; Στο ερώτημα θα απαντούσε αρνητικά, οργίλος, ο υπουργός επί των Εξωτερικών κ. Ευάγγελος Βενιζέλος, πρώτος ύπατος, απειλώντας τους πάντες με διεσταλμένες τις κόρες των οφθαλμών του. Επίσης και οι ανθύπατοι της θλιβερής κυβέρνησης του Μνημονίου και των παράνομων συμβάσεων δανεισμού της Ελλάδας.

Ομοίως αρνητικά, δυστυχώς, θα απαντούσαν και ορισμένοι κατέχοντες την αλήθεια «κληρονομικώ δικαιώματι» και «εξ αποκαλύψεως» αντιπρόσωποι της Αριστεράς, ισχυριζόμενοι ότι δεν πρόκειται περί κατοχής, αλλά περί ακόμα μιας καπιταλιστικής επίθεσης εις βάρος των δικαιωμάτων του λαού, όπως συμβαίνει πάντα, με επιχείρημα ότι το Μνημόνιο επιβλήθηκε χωρίς τη χρήση ξένων στρατευμάτων.

Είναι, όμως, αυτό που συμβαίνει στη χώρα μας κατοχή;

Κατοχή είναι η φυσική εξουσίαση μιας χώρας από τρίτους με σκοπό να την κατακτήσουν. Στερώντας της τους πόρους, τα μέσα παραγωγής, το δυναμικό της, τα περιουσιακά της στοιχεία και τη διακυβέρνησή της. Αυτό μπορεί να συμβεί με τη χρήση των όπλων (Ιράκ κ.λπ.) ή με τη χρήση του οικονομικού εκβιασμού. Είτε με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Επομένως, στο ανωτέρω ερώτημα, οι μεν απαντούν αρνητικά, γιατί αλλιώς πρέπει να αυτοκληθούν δωσίλογοι, οι δε, γιατί αν απαντούσαν θετικά, τότε έπρεπε να είχαν λάβει την πρωτοβουλία δημιουργίας ενός μεγάλου παλλαϊκού μετώπου αντίστασης, κάτι που μέχρι σήμερα έχουν κατά τρόπο περίεργο αποφύγει, αναμασώντας παλαιότερα επιχειρήματα. Σαν να μη συνέβη τίποτε το έκτακτο που διαφοροποιεί «ποιοτικά» και «ποσοτικά» την κατάσταση.

Γίνεται η κρίση καθεστώς;

Φωτογραφία: Παναγιώτης Τζάμαρος/Fos Photos

Γίνεται η κρίση καθεστώς; «Ναι. Γίνεται» απαντά στο tvxs.gr ο Δημήτρης Χριστόπουλος, Αντιπρόεδρος Διεθνούς Ομοσπονδίας Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, σημειώνοντας ότι «η πορεία στην οποία έχει μπει η χώρα μετά το πρώτο Μνημόνιο είναι μια πορεία μετάλλαξης, μετάβασης προς κάτι άλλο που ήρθε για να εδραιωθεί».

Γίνεται καθεστώς η κρίση στην Ελλάδα;

Ναι. Γίνεται. Στην αρχή ο κόσμος έλεγε «πώς (και πότε) θα περάσει τούτο δω» ενώ τώρα παλεύει να στήσει ατομικά και συλλογικά βιοτικά σχέδια με «τούτο δω». Δεν γνωρίζω κανένα εχέφρονα άνθρωπο να νομίσει ότι μπορεί να ξαναγυρίσουμε εκεί που είμαστε. Μόνο το ΚΚΕ νομίζει ότι μπορεί να επανέρθουμε στον υπαρκτό σοσιαλισμό που τόσο νοσταλγεί. Όχι μόνο διότι το ‘προ κρίσης’ δεν ήταν καθεστώς να οικειοποιηθεί κανείς για δικό του – λόγω των πολλών στραβών του -  αλλά κυρίως διότι πλέον η πορεία στην οποία έχει μπει η χώρα μετά το πρώτο Μνημόνιο είναι μια πορεία μετάλλαξης, μετάβασης προς κάτι άλλο το οποίο ήρθε για να εδραιωθεί. Υπονοώ δηλαδή κάτι που μπορεί να φαίνεται παράδοξο. Ότι πλέον καλύτερα να μη συζητάμε για κρίση, αλλά για μια μετάβαση σε ένα νέο. Το να μιλάμε για «κρίση» είναι σαν να βλέπουμε μόνο τη βοή των πρώτων φάσεων της αναδιάρθρωσης, της περίφημης «δημοσιονομικής προσαρμογής» και όχι αυτό που αναδύεται όταν κατακάθεται η σκόνη των Μνημονίων. Υπό την έννοια αυτή, η «κρίση χρέους» ήταν περισσότερο η θρυαλλίδα αυτής της μετάβασης. Δεν είμαστε εδώ που είμαστε λόγω του χρέους, αλλά δια τους χρέους: στ’όνομά του. Επομένως ακόμη κι όταν η «κρίση» παρέλθει, η νέα πολιτειακή και οικονομική συγκυρία στην οποία θα εισέλθει η χώρα δεν θα έχει τα χαρακτηριστικά του προ κρίσης καθεστώτος αλλά ενός αδιάγνωστα νέου.