Μακάρι, ο Κορωνοϊός να λειτουργούσε, ως μεταβατική περίοδος, κάτι σαν την Εβδομάδα των Παθών, δηλαδή, προκειμένου για την πνευματική ανάσταση-ανάταση των ανθρώπων, όπως κάποιοι πόνταραν επικοινωνιακά, βασιζόμενοι στην θρησκευτική αφετηρία μεγάλης μερίδας του κόσμου.
Όχι μόνο δεν θα αποτελέσει λοιμοκαθαρτήριο, αλλά θα προκαλέσει τεράστιο κοινωνικό κόστος, που ξεκινάει από το απότομο φρενάρισμα της οικονομικής μηχανής (χρεοκοπία επιχειρήσεων, απώλεια θέσεων εργασίας, μισθών και εισοδημάτων κ.τ.λ) και καταλήγει σε ηθικούς κινδύνους όπως η αύξηση κάθε μορφής βίας.
Τα μέτρα κοινωνικής αποστασιοποίησης - social distancing, ειδικά όταν συνδυάζονται με μέτρα επιθετικού περιορισμού – lock down, ενόψει ενός «φονικού» για την ανθρωπότητα ιού, διαμορφώνουν αναμφίβολα το μεγαλύτερο ψυχολογικό πείραμα, όλων των εποχών. Η δύναμη της συμμόρφωσης, η συναίνεση στο ευρύτερο κανόνα, λειτουργούν ως ψυχοαπορροφητικά ΣΟΚ απέναντι στον άνθρωπο, που από τη φύση του είναι φτιαγμένος, να φοβάται το θάνατο, την τιμωρία, ψυχική ή σωματική.
Πρέπει κανείς να επαναορίσει τον επιθετικό προσδιορισμό «φονικός», όταν η προθυμία των ατόμων να υπακούν το αγγελικό πρόσωπο του Ειδήμονα-Επιστήμονα, που συμβολίζει εξουσία και αυθεντία, δηλώνει ενεργητική συναίνεση στον εξαναγκασμό.
