Κυκλοφοριακό: Αφήνουν την Αθήνα να γίνει αβίωτη

Το έγκλημα που συντελείται σε βάρος της κοινωνίας δεν έχει να κάνει μόνο με την ακρίβεια, την υπερεργασία δίχως εργασιακά δικαιώματα με πενιχρές αμοιβές, τον περαιτέρω πλουτισμό των ολίγων, την φτωχοποίηση των πολλών, την υποβάθμιση της Υγείας, της Παιδείας και κάθε τομέα κοινωνικής πρόνοιας. Εχει να κάνει με την υποβάθμιση κάθε πτυχής της καθημερινής ζωής των πολιτών. Δεν είναι μόνο το άγχος για το πως θα βγει οικονομικά η επόμενη ημέρα, είναι και ο καθημερινός Γολγοθάς όλων των Ελλήνων, και πολύ περισσότερο των «συνωστισμένων» στην Αττική, του 50% των Ελλήνων που ζει στο 2,9% της έκτασης της χώρας, πως θα επιβιώσουν μέσα σε μια άκρως αφιλόξενη πρωτεύουσα.

Μια πόλη, που, ούτως ή άλλως αναπτύχθηκε στην άκρως προβληματική βάση από τη μετεμφυλιακή εποχή της «αντιπαροχής» του Κωνσταντίνου Καραμανλή, σήμερα έχει γίνει αβίωτη. Και πως να μην συμβεί αυτό, όταν στα σχεδόν πέντε εκατομμύρια κατοίκους του λεκανοπεδίου, προστίθενται κάθε χρόνο άλλα εννέα εκατομμύρια τουρίστες, με αυξητική τάση στα 10 εκατομμύρια! Κατ΄ αντιστοιχίαν, καμία πόλη δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα με τέτοιους αριθμούς. Ως εκ τούτου, άλλωστε, και οι τεράστιες αντιδράσεις που υπάρχουν σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις για τον υπερτουρισμό.

Ο Μπακογιάννης (ανιψιός του Κούλη) μπορεί να κάνει... μεγάλο περίπατο στο κέντρο της Αθήνας

Τελευταία ενημέρωση

15/10/2023 21:39

Ενσωμάτωση

100,00 (917 / 917 ΕΤ)99

Ποσοστό

Ψήφοι

Δούκας Χρυσόστομος (Χάρης)

ΑθήναΤΩΡΑ Χάρης Δούκας

55,96 

64.055

26

Μπακογιάννης Κωνσταντίνος

ΑΘΗΝΑ ΨΗΛΑ - Κώστας Μπακογιάννης

44,04 

50.403

8

Μεγάλη προσοχή στον Δήμο Αθηναίων

Αθήνα , μια ξένη πόλη

Του Γιώργου Τασιόπουλου

Μπορεί η πόλη στην εποχή μας να καταστρέφεται πότε με ευθύνη του κράτους και πότε για τις ανάγκες της "αγοράς" καθώς οι πολίτες της παραμερίζονται για χάρη της  κατανάλωσης, ξεχνώντας ότι ο λόγος ύπαρξης της πολιτικής και της οικονομίας είναι οι κοινωνίες.

Ας είναι η σημερινή μας ψήφος απαρχή της επίλυσης του προβλήματος: πώς θα εξαναγκάσουμε την πολιτική να βάλει ως σκοπό του πολιτεύεσθαι όχι μόνο το συμφέρον των αγορών, αλλά και το συμφέρον των κοινωνιών.

Η Αθήνα στην παρελθούσα δημοτική της διοίκηση πέρα από τα προαναφερθέντα ζητήματα ατύχησε, μάλλον δυστύχησε, στο πρόσωπο του δημάρχου της Κώστα Μπακογιάννη που απέδειξε την πλήρη ανικανότητά του, αλλά που έπρεπε να γίνει δήμαρχος της πρωτεύουσας, αφού αυτό επέβαλε η παράδοση της οικογενειακής δυναστείας και η αποδοχή από το λαό ενός παράδοξου εκλογικού συστήματος που ο Γιώργος Κοντογιώργης σωστά το ονομάζει "εκλόγιμη μοναρχία".

ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΜΗΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

Ο Γιάννης Τσιώμης στο πρόλογο του βιβλίου του, "Η Αθήνα ξένη στον εαυτό της", αποτυπώνει παραστατικά τις αιτίες της κρίσης της Αθήνας, ως μητροπολιτικής πρωτεύουσας καθώς επισημαίνει:

"...Όσο για την έννοια της πρωτεύουσας, φαίνεται και αυτή να παρακμάζει, αφού χωρίς εθνικό κράτος η πρωτεύουσα χάνει το νόημά της....

Ο συγγραφέας αναρωτιέται στη συνέχεια:
Το έθνος-κράτος είναι άραγε υπό εξαφάνιση, μία έννοια απογυμνωμένη από κάθε περιεχόμενο πέρα από το καθαρά συμβολικό, στον κόσμο των νέων γεωπολιτικών ισορροπιών και των παγκοσμιοποιημένων οικονομιών;

....Όσο για την πόλη, είναι ξεπερασμένη ακόμη και ως έννοια, όπως υποστηρίζουν οι κοινωνιολόγοι, γεωγράφοι, αρχιτέκτονες, πολεοδόμοι, φιλόσοφοι, τονίζοντας ότι, στον καιρό της παγκοσμιοποιημένης μητροπολιτικής συγκέντρωσης, της εξάπλωσης και της διάχυσης των ανθρώπινων οικισμών, ο όρος πόλη είναι παρωχημένος.

...Η συμπαγής, παγιωμένη πόλη - ας την αποκαλέσουμε "ιστορική", όχι λόγω αρχαιότητας, αλλά επειδή διαθέτει ευδιάκριτα όρια και αναγνωρισμένη "πολιτισμική κληρονομιά" - δεν μοιάζει τάχα με απολίθωμα, αμφιταλαντευόμενη επιπλέον ανάμεσα στο "παγκόσμιο" και το "τοπικό";..."

Αυτές οι περιοχές θα πλημμυρίσουν με βεβαιότητα όταν κάποια στιγμή υπερχειλίσουν ο Κηφισός και ο Ιλισός

Με ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο καθηγητής Πολεοδομίας του ΕΜΠ και δημοτικός σύμβουλος με τον ΣΥΡΙΖΑ στον Πειραιά, Νίκος Μπελαβίλας, επισημαίνει ποιες περιοχές της Αθήνας κινδυνεύουν να πλημμυρίσουν σε περίπτωση που μία νεροποντή, όπως αυτή που χτύπησε τη Θεσσαλία, συμβεί στην Αττική και υπερχειλίσουν ο Κηφισός και ο Ιλισσός.

«Ο χάρτης είναι εφιαλτικός. Αν γίνει το κακό, από το ΚΙΣ «Σταύρος Νιάρχος» ως τον Ρέντη και ως τον σταθμό μετρό στο λιμάνι του Πειραιά τα πάντα θα βρεθούν κάτω από το νερό. Η μισή Καλλιθέα, όλο το Μοσχάτο, όλο το Νέο Φάληρο, τα Καμίνια, η Παλιά Κοκκινιά και τμήμα του Ταύρου. Μαζί τους εκατοντάδες χιλιάδες κάτοικοι», σημειώνει και προσθέτει πως δεν πρόκειται για «σενάριο επιστημονικής φαντασίας».

Αναλυτικά η ανάρτηση

Αυτές είναι οι περιοχές που θα πλημμυρίσουν με βεβαιότητα όταν κάποια στιγμή υπερχειλίσουν ο Κηφισός και ο Ιλισσός. Σχεδόν τυχαία δεν συνέβη πέρυσι και πρόπερσι. Τότε είδαμε το νερό να έχει φθάσει στα όρια των γεφυρών και των πλευρικών στηθαίων. Δεν συνέβη τυχαία τώρα, καθώς ο τεράστιος όγκος των 650 mm βροχής έπεσαν στη Θεσσαλία και όχι στην Αττική. Η πρόβλεψη του χάρτη αφορά την πλημμύρα της πεντηκονταετίας (T=50) αλλά οι συντάκτες του προειδοποιούν ότι δεν έχουν ληφθεί υπόψη τα δεδομένα της κλιματικής κρίσης.

Σήμερα γνωρίζουμε ότι βρισκόμαστε μπροστά σε φαινόμενα που έχουν πυκνώσει. Οι πλημμύρες της πεντηκονταετίας όπως και οι άλλοτε σπάνιες μεγα-πυρκαγιές συμβαίνουν με συχνότητα 5-10 χρόνων αντί για 50 και 100 ετών. Ή όπως μάθαμε από το Coperincus το φετινό καλοκαίρι ήταν το χειρότερο της καταγεγραμμένης μετεωρολογικής ιστορίας. Επομένως την πλημμύρα που βλέπουμε ως αποτυπωμένη είναι σίγουρο ότι θα τη ζήσουμε.

Οι ξένοι αγοράζουν τα πάντα στο κέντρο της Αθήνας

Η Le Monde ομιλεί για ένα “επιταχυνόμενο και ανεξέλεγκτο εξευγενισμό” με στόχο τα Εξάρχεια

15 Ιουλίου 2023

Μέσα σε λίγα μόλις χρόνια, το κέντρο της ελληνικής πρωτεύουσας έχει γίνει η παιδική χαρά ξένων επενδυτών, που αγοράζουν ολόκληρα κτίρια για εποχιακές ενοικιάσεις.

Οι κάτοικοι της πόλης, δυσκολεύονται να αντισταθούν, σημειώνει η δημοσιογράφος Marina Rafenberg, σε εκτενέστατο ρεπορτάζ στην εφημερίδα Le Monde σχετικά με την «άλωση» της Αθήνας από ξένους επενδυτές, αλλά και την προσπάθεια «εξευγενισμού» των Εξαρχείων.

Παρουσιάζει μαρτυρίες κατοίκων της περιοχής των Εξαρχείων, που κάνουν λόγο για πιέσεις που έχουν δεχτεί, προκειμένου να εγκαταλείψουν τα διαμερίσματα που ενοικιάζουν, καθώς, όπως σημειώνουν, οι ίδιοι επενδυτές έχουν ήδη αγοράσει αρκετά κτίρια στον ίδιο δρόμο και σε παραπλήσιο.

Γίνεται αναφορά σε μελέτη του AirDNA, σύμφωνα με την οποία, η Αθήνα έχει 11.701 καταχωρήσεις στο Airbnb, αύξηση 11% σε σύγκριση με το 2022, ενώ  σημειώνεται, ότι οι ενοικιάσεις δεν ανήκουν πλέον μόνο σε ιδιοκτήτες, που θέλουν να τα βγάλουν πέρα, αλλά σε επενδυτές που έχουν πολλές κατοικίες ή που δημιουργούν εταιρείες εξειδικευμένες στην διαχείριση περιουσίας, με το 22% των ιδιοκτητών να κατέχει περισσότερα από δύο διαμερίσματα, έναντι 15% το 2019.

ο Λευτέρης Ποταμιάνος, πρόεδρος της Ένωσης Κτηματομεσιτών Αττικής, επισημαίνει την αύξηση, μέσα σε  τέσσερα χρόνια, των τιμών πώλησης και ενοικίασης  κατά 30% περίπου στο κέντρο της Αθήνας, ιδιαίτερα σε περιοχές όπως τα Εξάρχεια ή εκείνες που γειτνιάζουν με την Ακρόπολη. Αν και παραδέχεται,  ότι για τους Έλληνες που έχουν κατώτατο μισθό μόνο 780 ευρώ μικτά το μήνα, γίνεται δύσκολο να νοικιάσουν στο κέντρο της πόλης, κατανοεί το ενδιαφέρον των ξένων επενδυτών, ως προς το οποίο και αναφέρει: «Με 2.000 ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο κατά μέσο όρο στο κέντρο της Αθήνας, οι τιμές εξακολουθούν να είναι χαμηλές σε σύγκριση με άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Στην αρχή, είχαμε κυρίως Κινέζους που επένδυαν για να λάβουν χρυσές βίζες, καθώς, αγοράζοντας ένα ακίνητο για 250.000 ευρώ, επωφελούνταν από μια πενταετή ανανεώσιμη άδεια διαμονής. Τώρα έχουμε πολλούς Ισραηλινούς, Λιβανέζους, Τούρκους.»

Αρκετά από αυτά έχουν ξεραθεί εντελώς...

Ο Μπακογιάννης έβαλε στο βουλεβάρτο του 60 πλατάνια, τα οποία τα μεταφύτευσε Ιούνη μήνα, πλατάνια ώριμα με κάτι ρίζες να, σαν το κ@λοσογο του, τα οποία έχει βάλει να τα ποτίζουν με υδροφόρες και ΠΟΙΟΣ ΝΑ ΤΟ ΠΕΡΊΜΕΝΕ, ξεράθηκαν τα μισά ΠΡΊΝ ΚΆΝ ΤΕΛΕΙΏΣΕΙ ΤΟ ΈΡΓΟ και μέχρι τέλος του μήνα θα έχουν ξεραθεί όλα.

Όλα, 60 πλατάνια τα έκανε κούτσουρα.

Αν βάλουμε φωτάκια δεν περνάει για Brooklyn Bridge;

Καταρράκτες στο κέντρο της Αθήνας...

Ουρές αστέγων, Μοναστηράκι, σήμερα. Το σκοτάδι πίσω από τα φώτα.

Μετρό και Εξάρχεια

Του Γιώργου Αλεξάτου

Πόσο θλιβερό είναι να μη φροντίζει να ενημερωθεί ο άλλος για κάποιο ζήτημα και να σπεύδει να κάνει τον έξυπνο, με βάση το τι μαθαίνει από τα κανάλια!

Παθαίνω πλάκα με κόσμο που έχει ως δεδομένο ότι οι αντιδράσεις για το μετρό στα Εξάρχεια προκύπτουν από την άρνηση να υπάρξει εκεί σταθμός. Αυτά ακριβώς, δηλαδή, που του λέει ο Πορτοσάλτε και ο Ευαγγελάτος. 

 

Δεν μπήκε καν στον κόπο να διαβάσει ένα κείμενο από τα δεκάδες που κυκλοφορούν κι εδώ μέσα, όπου γίνεται σαφές πως η αντίθεση έγκειται στη δημιουργία σταθμού στη μοναδική πλατεία της συνοικίας, άρα στην κατάργησή της. 

Όταν υπάρχει η εναλλακτική λύση, ο σταθμός να πάει καμιά διακοσαριά μέτρα πιο πέρα, στην Τοσίτσα, όπου θα έχει άμεση ανταπόκριση με την πολυσύχναστη Πατησίων και με το Αρχαιολογικό Μουσείο.

Σιγά μη διαβάσει και σιγά μην τον νοιάζει αν αυτά που λέει έχουν καμιά βάση! Και σιγά μην ενδιαφέρεται ο χλιμίτζουρας για το αν υπάρχουν ή όχι πλατείες! 

Διάταξη συναυλίας

«Οι 22 καυλοί* που βίασαν την Αθήνα»

Μέσα από τον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook, ο πολιτικός μηχανικός Κώστας Ζάμπας σχολιάζει τον «Μεγάλο Περίπατο της Αθήνας». 

Ήταν ισχυρό το αισθητικό σοκ που υπέστην το βράδυ του Σαββάτου 5/7, όταν εποχούμενος έφτασα στη διασταύρωση των οδών Βασ. Αμαλίας και Βασ. Σοφίας και αντίκρισα τη συστοιχία των καυλών με τις φούντες στην κεφαλή παρατεταγμένους στην Πανεπιστημίου μπροστά στο ξενοδοχείο της Μεγάλης Βρετανίας (φωτ. 1). Πέρασα με κόκκινο αποσβολωμένος και αναρωτιόμουν αν εκτός από τον Δήμαρχο, που είναι περιχαρής για το έργο του, υπάρχει έστω και ένας Αρχιτέκτονας, Πολεοδόμος, Συγκοινωνιολόγος, Κηποτέχνης που θα υπέγραφε αυτόν τον αισθητικό βιασμό στην καρδιά της πόλης. Συνέχισα σκεπτόμενος ότι θα τρίζουν τα κόκκαλα του Σταμάτη Κλεάνθη και του Εδουάρδου Σάουμπερτ που συνέταξαν το πρώτο πολεοδομικό σχέδιο της Αθήνας και του Κώστα Μπίρη και του Ιωάννη Τραυλού που μελέτησαν την πολεοδομική εξέλιξη της πόλης και άφησαν πολύτιμα συγγράμματα.

Ένας Μεγάλος Περίπατος ή πολλοί μικροί;

Του Τάσου Αναστασίου

Η εκκίνηση του πρόσφατου έργου του Μεγάλου Περίπατου μας εξαναγκάζει σε σκέψεις για το σε ποια πόλη επιθυμούμε να ζούμε, όλοι εμείς οι ταλαίπωροι κάτοικοί της. Ας αναλογιστούμε, λοιπόν, τι Αθήνα θέλουμε;

        Θέλουμε μια Αθήνα με μια μεγάλη επένδυση στο κέντρο της, που θα την χαίρονται οι Γερμανοί τουρίστες, οι Κινέζοι και άλλοι; Ή θέλουμε αποκέντρωση των παρεμβάσεων στις γειτονιές με πολλούς μικρούς χώρους αναψυχής και πολιτισμού για να εισπράξει πραγματικά το όφελος ο κάθε Πατησιώτης, Κυψελιώτης, Γκυζιώτης κ.τ.λ.;

        Θέλουμε την περαιτέρω αύξηση της αξίας γης στις φημισμένες κεντρικές οδούς για να δύνανται μόνο οι πολυεθνικές και τα πολυκαταστήματα να επενδύουν ή μια βελτίωση της ποιότητας ζωής στις συνοικίες των Αθηνών που θα διασφαλίζει τις περιουσίες και τους μόχθους μιας ζωής όσων τις δημιούργησαν;

        Τι προτιμάμε; Να ξεπηδάνε «ευκαιρίες απασχόλησης» στην εστίαση για σερβιτόρους, μπουφετζήδες και σεκιούριτι; Ή να εισέλθουμε στην –δύσκολη αλλά γοητευτική- νοοτροπία της δημιουργίας νέου προϊόντος με ενδογενή παραγωγή και τη διατήρηση της υπεραξίας αυτού;

        Τι πραγματικά είναι καλύτερο; Μια πόλη μεταλλαγμένη σε γραφικό εστιατόριο με θέα την Ακρόπολη, ένα φιλόξενο μπαράκι για το ξεσάλωμα των δυτικών αποίκων που επισκέπτονται το εξοχικό τους; Ή έναν τόπο αυτόνομης παραγωγής αλλά και ανάπτυξης ανθρώπινων σχέσεων έξω από την σφαίρα της οικονομίας;

Αθήνα, η νέα πρωτεύουσα του κιτς

Γεια σου, φίλε μου Πιτσιρίκο! Δύσκολα, πολύ δύσκολα, θα ταξιδέψουμε αυτό το καλοκαίρι Ελλάδα. Αντί για Νάξο και Πάρο, όπως ήταν το προ κορονοϊού σχέδιο, Τιτσίνο.

Στενοχωριέμαι, βέβαια, που για λόγους που δεν έχουν σχέση με την θέλησή μου, δεν θα καταφέρω να ζήσω ξανά τις Κυκλάδες των φοιτητικών μου χρόνων, πιο πολύ όμως λυπάμαι που δεν θα μπορέσω να απολαύσω τον μεγάλο περίπατο του Μπακογιάννη στην Αθήνα.

Είδα την φωτογραφία που σου στέλνω στο διαδίκτυο και μάτωσε η καρδιά μου.

Τι πιο όμορφο από μια βόλτα στο κέντρο της πόλης κάτω από τον καλοκαιρινό ήλιο;

Τι πιο όμορφο από το να καθίσεις και να ξαποστάσεις στο σιδερένιο “καλαίσθητο” παγκάκι που αγοράστηκε στην συμβολική τιμή των 5.200 ευρώ και στέκεται σαν κόσμημα πάνω στην καυτή βαμμένη άσφαλτο;

Το γεγονός ότι τις δημόσιες σχέσεις της εταιρείας που ανέλαβε το βάψιμο της ασφάλτου σε αυτά τα υπέροχα χρώματα -της Kraft Paints δηλαδή- έχει αναλάβει η ΑΕΑ RELATE δεν έχει βέβαια την παραμικρή αξία για τα ΜΜΕ της Ελλάδας.

Τι κι αν από διαβολική σύμπτωση, όπως λέγεται, επικεφαλής της εταιρείας αυτής είναι η κυρία Αλεξία Μπακογιάννη;

Το Μεγάλο Φιάσκο της Πανεπιστημίου

Δεν υπήρχε χειρότερο (και ανεξήγητα βιαστικό) timing, για να γίνει η πεζοδρόμηση ενός από τους πιο σημαντικούς δρόμους του κέντρου.

Του Προκόπη Δούκα από την athensvoice.gr

Ακούγοντας, προ καιρού, τον επικεφαλής καθηγητή του ΕΜΠ να παραδέχεται, σε ραδιοφωνική του συνέντευξη στον Παύλο Τσίμα, ότι «τρέχουν και δεν φτάνουν» τους τελευταίους μόλις 4-5 μήνες για την ανάπλαση του Μεγάλου Περιπάτου, καταλάβαινες ότι κάποια πράγματα έγιναν απλώς με προχειρότητα. Κι αν ζεις και ζούσες όλη σου τη ζωή στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας, ήσουν ικανός να διαβλέψεις αμέσως την άγνοια για τη ζωή της πόλης και την απόσταση από τη θεωρία στην πράξη. 

Κι αν μερικές παρεμβάσεις, όπως ο αποκλεισμός των οχημάτων από τις οδούς Μητροπόλεως, Αθηνάς και το (εναπομείναν) κομμάτι της Ερμού μοιάζουν λογικές, γιατί θα ανακουφίσουν αυτό το καθημερινό κομφούζιο στο Μοναστηράκι και τη διοχέτευση του μέσω Ψυρρή και πλατείας Κουμουνδούρου, η πεζοδρόμηση της Ηρώδου Αττικού και μερικώς της Πανεπιστημίου φαίνονταν εξαρχής αψυχολόγητες και εύκολες προσπάθειες εντυπωσιασμού. Όλοι μαζί δεν χειροκροτήσαμε την απόδοση της πρώτης στην κυκλοφορία από την παρούσα κυβέρνηση και την κατάργηση του αποκλεισμού της από λεωφορεία των ΜΑΤ; 

Ποια η ΑΠΑΤΗ και η σκοπιμότητα του «Μεγάλου Περιπάτου»;

Ποια ΑΠΑΤΗ ή σκοπιμότητα κρύβεται πίσω από το έργο των νέων μητσοτακικών μαθητευόμενων μάγων (Μπακογιάννης): Ο «Μεγάλος Περίπατος»;;;
Για τους «πολίτες της Αθήνας» πάντως δεν έγινε, για πολλαπλούς λόγους:
α). Οι καθεστωτικοί δήμιοι των λαών δεν νοιάστηκαν ποτέ για τους «περιπάτους» των ιθαγενών θυμάτων τους…β). Αντίθετα, τα καθεστωτικά παράσιτα,
με κίνητρο το δικό τους φαγοπότι και τις δικές τους σκοπιμότητες και απατεωνιές, κατασκευάζουν έργα που ταλαιπωρούν του πολίτες, έργα που τους κάνουν τη ζωή ακόμα πιο μαύρη…
Τέτοιο έργο είναι Ο «μεγάλος περίπατος»: έργο που προκαλεί κυκλοφοριακό έμφραγμα σε όλη την Αθήνα και την περιφέρειά της.

Τέτοιο κυκλοφοριακό ΕΦΙΑΛΤΗ δεν έχουμε ξαναζήσει. Από την Πλατεία της Αγίας Παρασκευής μέχρι το Χίλτον, διένυσα την απόσταση (σήμερα 16/6) σε μία ώρα και ένα τέταρτο: Από τις 8.30 το πρωί μέχρι 9.45!!!

Τα σκουπίδια στα σκουπίδια

Ανάρτηση από: Λέμε την Αλήθεια

Να κάνουμε την Αθήνα Πόλη και Πρωτεύουσα

Γιώργος Τασιόπουλος *

Υποψἠφιος Δημοτικός Σύμβουλος

"Βαρύς ο κόσμος να τον ζήσεις, όμως για λίγη περηφάνια το άξιζε»

                                     Οδυσσέας Ελύτης

Διχασμένη η σχέση για κάθε ευαίσθητο πολίτη της Αθήνας με την πόλη του.  Από τη μία μεριά το συναισθηματικό δέσιμο με το χώρο, με το φως, την τοπογραφία και την ιστορία, και από την άλλη, η ελάχιστη ταύτιση με την απρόσωπη, ατομοκεντρική ή κολεκτιβοποιημένη σε γκέτο «ζωή» στις περισσότερες γειτονιές της που φαίνεται να έχουν καταληφθεί από ένα εν ροή πλήθος τουριστών της Airbnb  ή εγκλωβισμένων μεταναστών.

Μετοίκησαν άθελά τους, διώχτηκαν βίαια οι παλιοί κάτοικοι, που άλλοτε συναντιόνταν στις πλατείες αναβιώνοντας το κοινόν της αρχαίας αγοράς και τώρα οι νέοι κάτοικοι της με άλλες συνήθειες διαβιούν  σε μια πνιγηρή πραγματικότητα, σε μια πόλη χωρίς να γνωρίζουν σχεδόν τίποτα γι΄ αυτήν. Παρόντες, απόντες.

Αθήνα, η πόλη των αστέγων, των χρεοκοπημένων Ελλήνων

Η ανάγκη για ζωή προηγείται του κέρδους

Θα έπρεπε οι υποψήφιοι δήμαρχοι να αφουγκράζονται τις αγωνίες των απλών πολιτών και κυρίως αυτών που ζουν στις φτωχογειτονιές της πόλης.  Πρώτο και κύριο για έναν ευαίσθητο δήμαρχο θα πρέπει να είναι ο αγώνας για επανάκτηση των θεμελιωδών αναγκών του πολίτη της Αθήνας. Η ανάγκη για εργασία των πολιτών, ζωτικό δημόσιο χώρο, ήλιο και πράσινο.

 Θα πρέπει ο σύγχρονος τρόπος ζωής να είναι καθολικός για όλους τους ανθρώπους με βάση τις ανάγκες τους, οι οποίες δεν επιδέχονται ταξικές διακρίσεις.  Τα Σεπόλια έχουν το ίδιο δικαίωμα με το Κολωνάκι, ο Άγιος Παντελεήμονας με το Παγκράτι. Οι πολίτες της Αθήνας, ολόκληρες συνοικίες τα τελευταία έτη βίωσαν το διωγμό.  Αναγκάστηκαν να μετοικήσουν, να βάλουν λουκέτο στα καταστήματά τους, να εγκαταλείψουν τις γειτονιές τους.  Για χάρη του κέρδους γειτονιές άλλαξαν χρήση, οι οικίες σε μεγάλη έκταση στο κέντρο της Αθήνας μετατράπηκαν σε μικρά ξενοδοχεία Airbnb.

Δεν μπορεί να υπάρχει δήμος όπου η κατοικία, με το απαραίτητο σύγχρονο συμπλήρωμα της την αναψυχή και η αγορά ως χώρος συνάντησης των κατοίκων της πόλης, να μην έχουν τον πρώτο λόγο απέναντι στις υπόλοιπες περιφερειακές λειτουργίες.  

Πολιτιστικό αντάρτικο (Αθήνας)

Οφείλουμε να μετατρέψουμε την βιομηχανία ελεύθερου χρόνου σε «παιχνίδι σχέσεων» πολύτιμου χρόνου.

Του Τάσου Αναστασίου* 

Είναι εμφανές στις μέρες μας πως ο ιστός της κοινωνίας έχει διαρραγεί, η κοινωνική συνοχή φθίνει, τη στιγμή που ο καθένας αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ιδωμένο ως σχετιζόμενο με μια οθόνη ή εμφορούμενο από μια ουσία ή ένα οποιοδήποτε πάθος.

Ο Αθηναίος σήμερα, πολύ περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον Έλληνα, είναι αποξενωμένος, αγχωμένος, εγκλωβισμένος μέσα στην θεοποίηση της οθόνης των έξυπνων κινητών (με την οπουδήποτε σύνδεση στο διαδίκτυο και τα εκατοντάδες εγκατεστημένα «παιχνίδια»), της τηλεοπτικής οθόνης (με την κομματική προπαγάνδα, τα ναρκισσιστικά ριάλιτι τύπου Σαρβάιβορ, το αποχαυνωτικό Νέτφλιξ), της οθόνης του υπολογιστή και τις αμέτρητες επιλογές που αυτή προσφέρει μέσω του Διαδικτύου. Η οθόνη είναι η νέα θεά που υποκαθιστά εύκολα και άμεσα τις ανθρώπινες σχέσεις, την επαφή μας με τον «άλλον».

Παράλληλα, προκειμένου να καταπραΰνει τη ρουτίνα της καθημερινότητας, την οικονομική δυσχέρεια, τις προσωπικές ανασφάλειες, το βάναυσο της πολύωρης εργασίας ή της εξοντωτικής ανεργίας, ο σύγχρονος Αθηναίος καταφεύγει ανεμπόδιστα στην υποβοηθούμενη με ουσίες και τζόγο «διασκέδαση»: Η κάνναβη νομιμοποιείται προσεχώς, το αλκοόλ ρέει άφθονο στην τουριστική μας μπαρούπολη, ενώ σε κάθε γειτονιά υπάρχει κι ένα μικρό καζίνο, δημιούργημα της πρώτης φοράς αριστερά. Με όλες αυτές τις «επιλογές», κατορθώνει να σκοτώσει το χρόνο του και συγχρόνως το νόημα της ύπαρξης του. Αναντίρρητα, αποδέχεται παθητικά τον τρόπο ζωής που του σερβίρεται.

Ακριβώς επειδή ο τρόπος αυτός του βίου είναι εισαγόμενος, η απάντηση μας πρέπει να είναι ενδογενής. Να έχει ταυτότητα τις εγχώριες τέχνες και τα ελληνικά γράμματα. Ο ατομικός-παθητικός χρόνος του Αθηναίου μπορεί να μετατραπεί σε συλλογικό-δημιουργικό, μέσω της δημιουργίας νέων χώρων συν-ύπαρξης, οάσεων στην έρημο της αθηναϊκής παγκουσμιούπολης.

Για την απεξάρτηση από την οθόνη είναι αναγκαία μια Πολιτιστική ανάταση, χρειάζονται πόλοι δημιουργίας και δεκάδες «εκκλησίες τέχνης». Αυτοί οι πόλοι δεν έχει νόημα να χωροθετηθούν κεντρικά, σε κάποια ευρύχωρη αίθουσα της οδού Πανεπιστημίου ή σε κάποιο ανακαινισμένο κτήριο στη Διονυσίου Αεροπαγίτου. Θα πρέπει να είναι δεκάδες και να είναι ακροβολισμένοι στις γειτονιές της Αθήνας, εκεί που κατοικούν οι Αθηναίοι, σε απόσταση ανάσας από τα σπίτια τους. Τα αδιάθετα διαμερίσματα και άλλα κτήρια ιδιοκτησίας Δήμου Αθηναίων μαζί με εκατοντάδες «κοιμώμενα» τα απογεύματα και τα Σαββατοκύριακα σχολεία, όλη δηλαδή η ανεκμετάλλευτη κτηριακή υποδομή μπορεί και πρέπει να γίνουν τέτοιου είδους πόλοι.

Τοπικές βιβλιοθήκες, ομάδες ανάγνωσης, μαθήματα αρχαίων ελληνικών και ετυμολογίας, δημιουργική γραφή, θεατρικές παραστάσεις, κινηματογράφος (προβολές και πειραματισμός), μαθήματα βυζαντινής μουσικής, παραδοσιακών χορών (κυκλωτικών δηλαδή, όχι ατομικών ξεσπασμάτων), ομάδες λαϊκής τέχνης και χειροτεχνίας, ζωγραφική, γλυπτική, αγιογραφία, εκθεσιακοί χώροι, παρουσιάσεις βιβλίων, ομιλίες, συν-ζητήσεις.

Στο αντάρτικο χτυπάς και φεύγεις. Πολλά μικρά χτυπήματα μπορούν να έχουν αποτέλεσμα ακόμα και όταν οι άλλοι βομβαρδίζουν. Ο σύγχρονος βομβαρδισμός τους που τροφοδοτεί τις εγωκεντρικές εκτονώσεις κουκουλώματος της ανασφάλειας θα είναι άστοχος όταν απεξαρτηθούμε από αυτόν.

Οφείλουμε , λοιπόν, να μετατρέψουμε την βιομηχανία ελεύθερου χρόνου σε «παιχνίδι σχέσεων» πολύτιμου χρόνου. Παρεμβάσεις ανθρωπιάς και δημιουργίας, αντίδοτο στην αποβλάκωση, την αυτοϊκανοποίηση, την κατρακύλα των υποβοηθημάτων.

Το οικονομικό κόστος για τον Δήμο Αθηναίων μικρό. Η πολιτική απόφαση αναγκαία.

Ο Τάσος Αναστασίου είναι υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος με το συνδυασμό Αθήνα για την Ελλάδα με υποψήφιο Δήμαρχο τον Γιώργο Καραμπελιά.

Φωτογραφία: EUROKINISSI

Ανάρτηση από: https://www.huffingtonpost.gr